وَاِذْ اَسَرَّ النَّبِيُّ اِلٰى بَعْضِ اَزْوَاجِهٖ حَدِيْثًاۚ فَلَمَّا نَبَّاَتْ بِهٖ وَاَظْهَرَهُ اللّٰهُ عَلَيْهِ عَرَّفَ بَعْضَهٗ وَاَعْرَضَ عَنْۢ بَعْضٍۚ فَلَمَّا نَبَّاَهَا بِهٖ قَالَتْ مَنْ اَنْۢبَاَكَ هٰذَاۗ قَالَ نَبَّاَنِيَ الْعَلِيْمُ الْخَبِيْرُ
wa iż asarran-nabiyyu ilā ba‘ḍi azwājihī ḥadīṡā(n), falammā nabba'at bihī wa aẓharahullāhu ‘alaihi ‘arrafa ba‘ḍahū wa a‘raḍa ‘am baḍ(in), falammā nabba'ahā bihī qālat man amba'aka hāżā, qāla nabba'aniyal-‘alīmul-khabīr(u).
Æмæ ма хъуыды кæнут, Пехуымпар йæ устытæй иумæ (Хафсæ) сусæгæй иу цауыл куы ныхас кодта, уæд. Уый фæстæ радзырдта цау (Айсийæн) æмæ Аллах радзырдта цау ын (Пехуымпарæн), уый фæстæ (Пехуымпар) радзырдта (Хафсæйæн) дзы иу хай æмæ иннæ хай бамбæхста. Уæдæ йын (Пехуымпар) ацы ныхасы тыххæй куы радзырдта, уæд бафарста: «Чи дын загъта уый?» Пехуымпар дзуапп радта: «Чи мын фехъусын кодта, уый у Аллах, Æппæтзонæг, Æппæтæххæстгæнæг».