وَاِذْ اَسَرَّ النَّبِيُّ اِلٰى بَعْضِ اَزْوَاجِهٖ حَدِيْثًاۚ فَلَمَّا نَبَّاَتْ بِهٖ وَاَظْهَرَهُ اللّٰهُ عَلَيْهِ عَرَّفَ بَعْضَهٗ وَاَعْرَضَ عَنْۢ بَعْضٍۚ فَلَمَّا نَبَّاَهَا بِهٖ قَالَتْ مَنْ اَنْۢبَاَكَ هٰذَاۗ قَالَ نَبَّاَنِيَ الْعَلِيْمُ الْخَبِيْرُ
wa iż asarran-nabiyyu ilā ba‘ḍi azwājihī ḥadīṡā(n), falammā nabba'at bihī wa aẓharahullāhu ‘alaihi ‘arrafa ba‘ḍahū wa a‘raḍa ‘am baḍ(in), falammā nabba'ahā bihī qālat man amba'aka hāżā, qāla nabba'aniyal-‘alīmul-khabīr(u).
Ani aw hakili b’a la tuma min na Nabi tun be baro kɛra dogo la koo dɔ kan n’a ka muso dɔ ye (Hafsah). O kɔ, a ye koo nin fɔ (Aisyah ye) ani Ala y’o koo fɔ a ye (Nabi), o kɔ, (Nabi) y’a dɔ fɔ (Hafsah ye) ka yɔrɔ tɔ kelen dogo. O la, tuma min na a (Kira) ye baro nin fɔ a ye (Hafsah), a y’a ɲininga ko: «Jɔn lo y’o fɔ i ye?» Nabi y'a jaabi ko: «Min ye ne lalɔnniya, o ye Ala ye, min be koo bɛɛ lɔn, min be koo bɛɛ lamɛn.»