وَاِذْ اَسَرَّ النَّبِيُّ اِلٰى بَعْضِ اَزْوَاجِهٖ حَدِيْثًاۚ فَلَمَّا نَبَّاَتْ بِهٖ وَاَظْهَرَهُ اللّٰهُ عَلَيْهِ عَرَّفَ بَعْضَهٗ وَاَعْرَضَ عَنْۢ بَعْضٍۚ فَلَمَّا نَبَّاَهَا بِهٖ قَالَتْ مَنْ اَنْۢبَاَكَ هٰذَاۗ قَالَ نَبَّاَنِيَ الْعَلِيْمُ الْخَبِيْرُ
wa iż asarran-nabiyyu ilā ba‘ḍi azwājihī ḥadīṡā(n), falammā nabba'at bihī wa aẓharahullāhu ‘alaihi ‘arrafa ba‘ḍahū wa a‘raḍa ‘am baḍ(in), falammā nabba'ahā bihī qālat man amba'aka hāżā, qāla nabba'aniyal-‘alīmul-khabīr(u).
Ва ба ёд оред, вақте ки Паёмбар (с) бо яке аз ҳамсаронаш (Ҳафса) дар бораи ҳодисае пинҳонӣ сӯҳбат кард. Сипас, вай онро (ба Оиша) нақл кард ва Аллоҳ (аз он) ба ӯ хабар дод, сипас (Пайғамбар) баъзе аз онро (Ҳафса) ба ӯ хабар дод ва баъзе аз онро пинҳон кард. Пас, вақте ки Паёмбар (с) онро ба вай (Ҳафса) нақл кард, вай пурсид: «Кӣ туро аз ин хабар дод?» Паёмбар (с) гуфт: «Худои доно ва огоҳ маро хабар дод».