وَاِذْ اَسَرَّ النَّبِيُّ اِلٰى بَعْضِ اَزْوَاجِهٖ حَدِيْثًاۚ فَلَمَّا نَبَّاَتْ بِهٖ وَاَظْهَرَهُ اللّٰهُ عَلَيْهِ عَرَّفَ بَعْضَهٗ وَاَعْرَضَ عَنْۢ بَعْضٍۚ فَلَمَّا نَبَّاَهَا بِهٖ قَالَتْ مَنْ اَنْۢبَاَكَ هٰذَاۗ قَالَ نَبَّاَنِيَ الْعَلِيْمُ الْخَبِيْرُ
wa iż asarran-nabiyyu ilā ba‘ḍi azwājihī ḥadīṡā(n), falammā nabba'at bihī wa aẓharahullāhu ‘alaihi ‘arrafa ba‘ḍahū wa a‘raḍa ‘am baḍ(in), falammā nabba'ahā bihī qālat man amba'aka hāżā, qāla nabba'aniyal-‘alīmul-khabīr(u).
Bo flin hwenu e Gbeyiɖɔ ɔ ɖɔ xo do nuɖe jɛ ɖo hwlahwla kpodo asi tɔn lɛ ɖokpo kpo (Hafsah) ɔ. Enɛ ɔ gudo ɔ, e ɖɔ nu e jɛ ɔ (nu Aisyah) bɔ Allah ɖɔ nu e jɛ ɔ nu e (Gbeyiɖɔ ɔ), enɛ ɔ gudo ɔ, (Gbeyiɖɔ ɔ) ɖɔ nu (nu Hafsah) ɖe lɛ bo hwla akpá ɖevo ɔ. Enɛ wu ɔ, hwenu e é (Gbeyiɖɔ ɔ) ɖɔ xóɖɔɖókpɔ́ enɛ ɔ n’i (Hafsah) é ɔ, é kanbyɔ ɖɔ: “Mɛ̌ ka ɖɔ xó enɛ nú we?” Gbeyíɖɔ ɔ́ yí gbe ɖɔ: “Mɛ e ɖɔ xó nú mì é wɛ nyí Allah, Mɛ e tuùn nǔ bǐ, bo nɔ xwedó sɛ́n lɛ bǐ é.”