۞ وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَاَ ابْنَيْ اٰدَمَ بِالْحَقِّۘ اِذْ قَرَّبَا قُرْبَانًا فَتُقُبِّلَ مِنْ اَحَدِهِمَا وَلَمْ يُتَقَبَّلْ مِنَ الْاٰخَرِۗ قَالَ لَاَقْتُلَنَّكَ ۗ قَالَ اِنَّمَا يَتَقَبَّلُ اللّٰهُ مِنَ الْمُتَّقِيْنَ
watlu ‘alaihim naba'abnai ādama bil-ḥaqqi iż qarrabā qurbānan fa tuqubbila min aḥadihimā wa lam yutaqabbal minal-ākhar(i), qāla la'aqtulannak(a), qāla innamā yataqabbalullāhu minal-muttaqīn(a).
Eta esan iezaiezu (Muhammadi) egia Adamen bi semeen istorioari buruz, biek sakrifizio bat eskaini zutenean, baten (Habilen) (sakrifizioa) onartu zuten eta bestearen (Qabilen) ez. Hark (Qabilek) esan zuen: "Egia esan, hil egingo zaituztet!". Hark (Habilek) esan zuen: "Egia esan, Ala-k jainkozaleak direnengandik bakarrik onartzen du (karitatea)."
لَىِٕنْۢ بَسَطْتَّ اِلَيَّ يَدَكَ لِتَقْتُلَنِيْ مَآ اَنَا۠ بِبَاسِطٍ يَّدِيَ اِلَيْكَ لِاَقْتُلَكَۚ اِنِّيْٓ اَخَافُ اللّٰهَ رَبَّ الْعٰلَمِيْنَ
la'im basaṭta ilayya yadaka litaqtulanī mā ana bibāsiṭiy yadiya ilaika li'aqtulak(a), innī akhāfullāha rabbal-‘ālamīn(a).
"Egia esan, zuk (Qabilek) eskua nire gainean jartzen baduzu hiltzeko, nik ez dut eskua zure gainean jarriko hiltzeko. Ala beldur naiz, mundu guztien Jauna."
اِنِّيْٓ اُرِيْدُ اَنْ تَبُوْۤاَ بِاِثْمِيْ وَاِثْمِكَ فَتَكُوْنَ مِنْ اَصْحٰبِ النَّارِۚ وَذٰلِكَ جَزٰۤؤُا الظّٰلِمِيْنَۚ
innī urīdu an tabū'a bi'iṡmī wa iṡmika fa takūna min aṣḥābin-nār(i), wa żālika jazā'uẓ-ẓālimīn(a).
"Egia esan, nahi dut nire bekatuak (hiltzearenak) eta zuen bekatuak ekarriz itzultzea, orduan infernuko biztanle izango zarete; eta horixe da gaizkileen saria".
فَطَوَّعَتْ لَهٗ نَفْسُهٗ قَتْلَ اَخِيْهِ فَقَتَلَهٗ فَاَصْبَحَ مِنَ الْخٰسِرِيْنَ
fa ṭawwa‘at lahū nafsuhū qatla akhīhi fa qatalahū fa aṣbaḥa minal-khāsirīn(a).
Beraz, lizunkeriak (Qabilek) bultzatu zuen bere anaia hiltzera, eta gero (benetan) hil egin zuen, eta galtzaileetako bat bihurtu zen.