۞ وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَاَ ابْنَيْ اٰدَمَ بِالْحَقِّۘ اِذْ قَرَّبَا قُرْبَانًا فَتُقُبِّلَ مِنْ اَحَدِهِمَا وَلَمْ يُتَقَبَّلْ مِنَ الْاٰخَرِۗ قَالَ لَاَقْتُلَنَّكَ ۗ قَالَ اِنَّمَا يَتَقَبَّلُ اللّٰهُ مِنَ الْمُتَّقِيْنَ
watlu ‘alaihim naba'abnai ādama bil-ḥaqqi iż qarrabā qurbānan fa tuqubbila min aḥadihimā wa lam yutaqabbal minal-ākhar(i), qāla la'aqtulannak(a), qāla innamā yataqabbalullāhu minal-muttaqīn(a).
A sot (dem Muhammad) d'Wourecht iwwer d'Geschicht vun den zwee Jongen vum Adam: Wéi si allebéid en Affer bruecht hunn, gouf d'(Affer) vun engem vun hinnen (Habil) akzeptéiert an deen aneren (Qabil) net. Hie (Qabil) sot: "Tatsächlech, ech wäert dech definitiv ëmbréngen!" Hie (Habil) sot: "Tatsächlech, Allah akzeptéiert (Wuelbefannen) nëmme vun deenen, déi fromm sinn."
لَىِٕنْۢ بَسَطْتَّ اِلَيَّ يَدَكَ لِتَقْتُلَنِيْ مَآ اَنَا۠ بِبَاسِطٍ يَّدِيَ اِلَيْكَ لِاَقْتُلَكَۚ اِنِّيْٓ اَخَافُ اللّٰهَ رَبَّ الْعٰلَمِيْنَ
la'im basaṭta ilayya yadaka litaqtulanī mā ana bibāsiṭiy yadiya ilaika li'aqtulak(a), innī akhāfullāha rabbal-‘ālamīn(a).
"Tatsächlech, wann Dir (Qabil) Är Hand op mech beweegt fir mech ëmzebréngen, da beweegen ech meng Hand net op Iech fir Iech ëmzebréngen. Ech fäerten Allah, den Här vun all de Welten."
اِنِّيْٓ اُرِيْدُ اَنْ تَبُوْۤاَ بِاِثْمِيْ وَاِثْمِكَ فَتَكُوْنَ مِنْ اَصْحٰبِ النَّارِۚ وَذٰلِكَ جَزٰۤؤُا الظّٰلِمِيْنَۚ
innī urīdu an tabū'a bi'iṡmī wa iṡmika fa takūna min aṣḥābin-nār(i), wa żālika jazā'uẓ-ẓālimīn(a).
"Tatsächlech wëll ech, datt Dir mat menge Sënnen (vum Mord) an Ären eegene Sënnen zréckkënnt, dann wäert Dir d'Awunner vun der Hell sinn; an dat ass d'Belounung fir déi Ongerecht."
فَطَوَّعَتْ لَهٗ نَفْسُهٗ قَتْلَ اَخِيْهِ فَقَتَلَهٗ فَاَصْبَحَ مِنَ الْخٰسِرِيْنَ
fa ṭawwa‘at lahū nafsuhū qatla akhīhi fa qatalahū fa aṣbaḥa minal-khāsirīn(a).
Also huet d'Lust (de Qabil) hien dozou gedréckt, säi Brudder ëmzebréngen, dann huet hien hien (wierklech) ëmbruecht, sou datt hien ee vun de Verléierer gouf.