قَالَتْ فَذٰلِكُنَّ الَّذِيْ لُمْتُنَّنِيْ فِيْهِ ۗوَلَقَدْ رَاوَدْتُّهٗ عَنْ نَّفْسِهٖ فَاسْتَعْصَمَ ۗوَلَىِٕنْ لَّمْ يَفْعَلْ مَآ اٰمُرُهٗ لَيُسْجَنَنَّ وَلَيَكُوْنًا مِّنَ الصّٰغِرِيْنَ
qālat fa żālikunnal-lażī lumtunnanī fīh(i), wa laqad rāwattuhū ‘an nafsihī fasta‘ṣam(a), wa la'il lam yaf‘al mā āmuruhū layusjananna wa layakūnam minaṣ-ṣāgirīn(a).
آئی ءَ (العزیز ءِ جنین) ءَ گْوشتگ: "ھما ھما مردم اِنت کہ تو من ءَ ملامت کنگ ءِ سوب بوتگ ئے پرچا کہ (من آئی ءِ نیمگ ءَ راجیگ بوتگ آں) ءُ بے شک من آئی ءَ را وتی ماتحت کنگ ءِ لالچ داتگ بلے آئی ءَ انکار کتگ۔ اگاں آ ھما کار ءَ مہ کنت کہ من آئی ءَ را پرمان داتگ گڑا آ بے شک زندان ءَ بند کنگ بیت ءُ آ یک ھرابیں مردمے جوڑ بیت۔
قَالَ رَبِّ السِّجْنُ اَحَبُّ اِلَيَّ مِمَّا يَدْعُوْنَنِيْٓ اِلَيْهِ ۚوَاِلَّا تَصْرِفْ عَنِّيْ كَيْدَهُنَّ اَصْبُ اِلَيْهِنَّ وَاَكُنْ مِّنَ الْجٰهِلِيْنَ
qāla rabbis-sijnu aḥabbu ilayya mimmā yad‘ūnanī ilaih(i), wa illā taṣrif ‘annī kaidahunna aṣbu ilaihinna wa akum minal-jāhilīn(a).
یوسف ءَ گوشت: اے منی رب، زندان چہ آھانی دعوت ءِ پسو دیگ ءَ گیشتر منی وشّی اِنت، اگاں تو من ءَ چہ آھانی پندل ءَ رکّین ئے، من بے شک (آھانی واھشتانی پیلو کنگ) ءِ نیمگ ءَ جھل کپاں ءُ من چہ ناداناں ھوار باں.
ثُمَّ بَدَا لَهُمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَا رَاَوُا الْاٰيٰتِ لَيَسْجُنُنَّهٗ حَتّٰى حِيْنٍ ࣖ
Ṡumma badā lahum mim ba‘di mā ra'awul-āyāti layasjununnahū ḥattā ḥīn(in).
پدا آہانی ھیال ءَ (یوسف ءِ راستی ءِ) نشانیانی گندگ ءَ پد اے گپ اتک کہ آ آئی ءَ پہ وھدے زندان ءَ بند بہ کن انت۔
وَدَخَلَ مَعَهُ السِّجْنَ فَتَيٰنِ ۗقَالَ اَحَدُهُمَآ اِنِّيْٓ اَرٰىنِيْٓ اَعْصِرُ خَمْرًا ۚوَقَالَ الْاٰخَرُ اِنِّيْٓ اَرٰىنِيْٓ اَحْمِلُ فَوْقَ رَأْسِيْ خُبْزًا تَأْكُلُ الطَّيْرُ مِنْهُ ۗنَبِّئْنَا بِتَأْوِيْلِهٖ ۚاِنَّا نَرٰىكَ مِنَ الْمُحْسِنِيْنَ
wa dakhala ma‘ahus-sijna fatayān(i), qāla aḥaduhumā innī arānī a‘ṣiru khamrā(n), wa qālal-ākharu innī arānī aḥmilu fauqa ra'sī khubzan ta'kuluṭ-ṭairu minh(u), nabbi'nā bita'wīlih(ī), innā narāka minal-muḥsinīn(a).
دو ورنا گوں آئی ءَ زندان ءَ پاد اتک اَنت۔ یکے ءَ گْوشت: بے شک من واب دیستگ کہ من انگوراں دباؤ دیگ ءَ آں ءُ دومی ءَ گْوشت: من واب دیستگ کہ من وتی سر ءَ نان زرتگ کہ لہتیں نان پرندگاں وارتگ اَنت۔ مارا ترجمہ ءِ سرا بدئے۔ بے شک ما ترا نیکیں کارانی تہا گندیں۔