قَالَتْ فَذٰلِكُنَّ الَّذِيْ لُمْتُنَّنِيْ فِيْهِ ۗوَلَقَدْ رَاوَدْتُّهٗ عَنْ نَّفْسِهٖ فَاسْتَعْصَمَ ۗوَلَىِٕنْ لَّمْ يَفْعَلْ مَآ اٰمُرُهٗ لَيُسْجَنَنَّ وَلَيَكُوْنًا مِّنَ الصّٰغِرِيْنَ
qālat fa żālikunnal-lażī lumtunnanī fīh(i), wa laqad rāwattuhū ‘an nafsihī fasta‘ṣam(a), wa la'il lam yaf‘al mā āmuruhū layusjananna wa layakūnam minaṣ-ṣāgirīn(a).
Лара (Аль-Азиз иԥҳәыс) ус лҳәеит: "Уи ауаҩы иоуп шәара шәзызгәаҟыз, избан акәзар (сара дысгәаԥхеит), ииашаҵәҟьаны, дсықәыӡбеит, аха иара мап ацәикит.
قَالَ رَبِّ السِّجْنُ اَحَبُّ اِلَيَّ مِمَّا يَدْعُوْنَنِيْٓ اِلَيْهِ ۚوَاِلَّا تَصْرِفْ عَنِّيْ كَيْدَهُنَّ اَصْبُ اِلَيْهِنَّ وَاَكُنْ مِّنَ الْجٰهِلِيْنَ
qāla rabbis-sijnu aḥabbu ilayya mimmā yad‘ūnanī ilaih(i), wa illā taṣrif ‘annī kaidahunna aṣbu ilaihinna wa akum minal-jāhilīn(a).
Иосиф иҳәеит: «Сынцәа, абахҭа еиҳа исгәаԥхоит, урҭ рааԥхьара аҭак аҟаҵара аасҭа. Уара урҭ ргәазыҳәарақәа срыцәхьамҵыр, хымԥада, урҭ ргәазыҳәарақәа рынагӡара сҽазысшәоит, насгьы амдырцәа срылахәхоит».
ثُمَّ بَدَا لَهُمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَا رَاَوُا الْاٰيٰتِ لَيَسْجُنُنَّهٗ حَتّٰى حِيْنٍ ࣖ
Ṡumma badā lahum mim ba‘di mā ra'awul-āyāti layasjununnahū ḥattā ḥīn(in).
Убасҟан, Иосиф ииашоу адыргақәа анырба ашьҭахь, ргәы иаанагеит, ԥыҭрак абахҭа дҭаркырц.
وَدَخَلَ مَعَهُ السِّجْنَ فَتَيٰنِ ۗقَالَ اَحَدُهُمَآ اِنِّيْٓ اَرٰىنِيْٓ اَعْصِرُ خَمْرًا ۚوَقَالَ الْاٰخَرُ اِنِّيْٓ اَرٰىنِيْٓ اَحْمِلُ فَوْقَ رَأْسِيْ خُبْزًا تَأْكُلُ الطَّيْرُ مِنْهُ ۗنَبِّئْنَا بِتَأْوِيْلِهٖ ۚاِنَّا نَرٰىكَ مِنَ الْمُحْسِنِيْنَ
wa dakhala ma‘ahus-sijna fatayān(i), qāla aḥaduhumā innī arānī a‘ṣiru khamrā(n), wa qālal-ākharu innī arānī aḥmilu fauqa ra'sī khubzan ta'kuluṭ-ṭairu minh(u), nabbi'nā bita'wīlih(ī), innā narāka minal-muḥsinīn(a).
Ҩыџьа арԥарцәа ицны абахҭа иныҩналеит. Аӡәы иҳәеит: «Ииашаҵәҟьаны, ԥхыӡла избеит аӡахәа сшақәыӷәӷәоз», егьи иҳәеит: «Схы ача ныҟәызгозшәа ԥхыӡла избеит, урҭ рҟынтә џьоукы аҵарақәа ирфеит». Аилкаара ҳаҭ. Ҳәарада, абзиара ҟазҵо урылахәуп.