Q.S Ad-Duha (اَلضُّحَىٰ) - 11 Tal av versum

وَالضُّحٰىۙ

waḍ-ḍuḥā.

Fyri duha tíð (tá sólin rísur partvíst),

وَالَّيْلِ اِذَا سَجٰىۙ

wal-laili iżā sajā.

og um náttina, tá ið tað er stilli,

مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلٰىۗ

mā wadda‘aka rabbuka wa mā qalā.

Harri tín hevur ikki forlatt teg (Muhammed) ella (heldur ikki) hatar teg,

وَلَلْاٰخِرَةُ خَيْرٌ لَّكَ مِنَ الْاُوْلٰىۗ

wa lal-ākhiratu khairul laka minal-ūlā.

og sanniliga er tað seinna betri fyri teg enn tað fyrra.

وَلَسَوْفَ يُعْطِيْكَ رَبُّكَ فَتَرْضٰىۗ

wa lasaufa yu‘ṭīka rabbuka fa tarḍā.

Og sanniliga fer Harri tín ein dag at geva tær sína náði, so tú verður nøgdur.

اَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيْمًا فَاٰوٰىۖ

alam yajidka yatīman fa āwā.

Fann Hann teg ikki einkju, tá vardi Hann (teg),

وَوَجَدَكَ ضَاۤلًّا فَهَدٰىۖ

wa wajadaka ḍāllan fa hadā.

og Hann fann teg forvirraðan, so Hann gav tær vegleiðing

وَوَجَدَكَ عَاۤىِٕلًا فَاَغْنٰىۗ

wa wajadaka ‘ā'ilan fa agnā.

og Hann fann teg sum neyðstøddum, so gav Hann tær nøktandi.

فَاَمَّا الْيَتِيْمَ فَلَا تَقْهَرْۗ

fa ammal-yatīma falā taqhar.

So, ver ikki grimmur móti einkjum.

وَاَمَّا السَّاۤىِٕلَ فَلَا تَنْهَرْ

wa ammas-sā'ila falā tanhar.

Og av tí, sum biður, átala ikki (hann).

وَاَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ ࣖ

wa ammā bini‘mati rabbika fa ḥaddiṡ.

Og tú skalt kunngera náðir Harra tíns (við takksemi).