Q.S Al-Adiyat (اَلْعَادِيَات) - 11 Tal av versum

وَالْعٰدِيٰتِ ضَبْحًاۙ

wal-‘ādiyāti ḍabḥā(n).

Við galoppandi krígshestinum, sum hvøkk,

فَالْمُوْرِيٰتِ قَدْحًاۙ

fal-mūriyāti qadḥā(n).

og hestar, sum kasta neistar (við slagnum av hóvunum), .

فَالْمُغِيْرٰتِ صُبْحًاۙ

fal-mugīrāti ṣubḥā(n).

og hesturin, sum ræðist (knappliga) um morgunin,

فَاَثَرْنَ بِهٖ نَقْعًاۙ

fa'aṡarna bihī naq‘ā(n).

soleiðis at tað blæsur dustið burtur,

فَوَسَطْنَ بِهٖ جَمْعًاۙ

fawasaṭna bihī jam‘ā(n).

síðani løgd inn í miðjuna av fíggindabólkinum,

اِنَّ الْاِنْسَانَ لِرَبِّهٖ لَكَنُوْدٌ ۚ

innal-insāna lirabbihī lakanūd(un).

Jú, menniskju eru sera ólýðin, (ótakksom) móti Harra sínum,

وَاِنَّهٗ عَلٰى ذٰلِكَ لَشَهِيْدٌۚ

wa innahū ‘alā żālika lasyahīd(un).

og sanniliga er hann (maðurin) vitni til (játtar) ólýdni hansara,

وَاِنَّهٗ لِحُبِّ الْخَيْرِ لَشَدِيْدٌ ۗ

wa innahū liḥubbil-khairi lasyadīd(un).

og sanniliga var kærleiki hansara til ríkidømi sanniliga ov stórur.

۞ اَفَلَا يَعْلَمُ اِذَا بُعْثِرَ مَا فِى الْقُبُوْرِۙ

afalā ya‘lamu iżā bu‘ṡira mā fil-qubūr(i).

So veit hann ikki, nær tað, sum í grøvini er, er borið út,

وَحُصِّلَ مَا فِى الصُّدُوْرِۙ

wa ḥuṣṣila mā fiṣ-ṣudūr(i).

og hvat er goymt í føðingarkistinum?

اِنَّ رَبَّهُمْ بِهِمْ يَوْمَىِٕذٍ لَّخَبِيْرٌ ࣖ

inna rabbahum bihim yauma'iżil lakhabīr(un).

Jú, Harri teirra hendan dagin var mest eygleiðandi av teirra støðu.