Q.S Al-Muddaththir (اَلْمُدَّثِّر) - 56 Tal av versum

يٰٓاَيُّهَا الْمُدَّثِّرُۙ

yā ayyuhal-muddaṡṡir(u).

O ein, sum er huldur (hugdur)!

قُمْ فَاَنْذِرْۖ

qum fa'anżir.

vakna, so gev eina ávaring!

وَرَبَّكَ فَكَبِّرْۖ

wa rabbaka fakabbir.

og hástóra Harra tín,

وَثِيَابَكَ فَطَهِّرْۖ

wa ṡiyābaka faṭahhir.

og reinsa klæðini,

وَالرُّجْزَ فَاهْجُرْۖ

war-rujza fahjur.

og sleppa øllum óndum (gerðum),

وَلَا تَمْنُنْ تَسْتَكْثِرُۖ

wa lā tamnun tastakṡir(u).

og ikki (Muhammed) geva (við tí fyri eyga at) fáa meira (afturfyri).

وَلِرَبِّكَ فَاصْبِرْۗ

wa lirabbika faṣbir.

Og fyri Harra tíns skuld, ver tolsamur.

فَاِذَا نُقِرَ فِى النَّاقُوْرِۙ

fa iżā nuqira fin-nāqūr(i).

So tá ið lúðurin verður blástur,

فَذٰلِكَ يَوْمَىِٕذٍ يَّوْمٌ عَسِيْرٌۙ

fa żālika yauma'iżiy yaumun ‘asīr(un).

tá er tað ein sera trupul dagur,

عَلَى الْكٰفِرِيْنَ غَيْرُ يَسِيْرٍ

‘alal-kāfirīna gairu yasīr(in).

fyri vantrúgvandi er tað ikki lætt.

ذَرْنِيْ وَمَنْ خَلَقْتُ وَحِيْدًاۙ

Żarnī wa man khalaqtu waḥīdā(n).

Lat Meg (virka) móti fólkinum, sum Eg sjálvur havi skapt,

وَّجَعَلْتُ لَهٗ مَالًا مَّمْدُوْدًاۙ

wa ja‘altu lahū mālam mamdūdā(n).

og Eg skal geva tær ríkiligt ríkidømi, .

وَّبَنِيْنَ شُهُوْدًاۙ

wa banīna syuhūdā(n).

og børnini, sum altíð eru hjá honum,

وَّمَهَّدْتُّ لَهٗ تَمْهِيْدًاۙ

wa mahhattu lahū tamhīdā(n).

og eg gevi tær rúm (lív) so breitt sum gjørligt.

ثُمَّ يَطْمَعُ اَنْ اَزِيْدَۙ

Ṡumma yaṭma‘u an azīd(a).

Tá vildi hann veruliga hava Meg at leggja afturat.

كَلَّاۗ اِنَّهٗ كَانَ لِاٰيٰتِنَا عَنِيْدًاۗ

kallā, innahū kāna li'āyātinā ‘anīdā(n).

Kann ikki! Jú, hann hevur sett seg ímóti Okkara versum (Koranini).

سَاُرْهِقُهٗ صَعُوْدًاۗ

sa'urhiquhū ṣa‘ūdā(n).

Eg fari at tyngja hann við einum strævnum klintri.

اِنَّهٗ فَكَّرَ وَقَدَّرَۙ

innahū fakkara wa qaddar(a).

Jú, hann hevur hugsað um og ásett (hvat hann ásetti),

فَقُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَۙ

faqutila kaifa qaddar(a).

tá vei honum! Hvussu ger hann av?

ثُمَّ قُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَۙ

Ṡumma qutila kaifa qaddar(a).

Aftur, vei honum! Hvussu ger hann av?

ثُمَّ نَظَرَۙ

Ṡumma naẓar(a).

Tá hugsaði hann (hugsaði),

ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَۙ

Ṡumma ‘abasa wa basar(a).

tá sá súrt og ørkymlað út,

ثُمَّ اَدْبَرَ وَاسْتَكْبَرَۙ

Ṡumma adbara wastakbar(a).

síðani vendi sær burtur (frá sannleikanum) og rósti sær,

فَقَالَ اِنْ هٰذَآ اِلَّا سِحْرٌ يُّؤْثَرُۙ

faqāla in hāżā illā siḥruy yu'ṡar(u).

tá segði hann: “Hetta (Koranin) er bara galdur lærdur (frá teimum fornu).

اِنْ هٰذَآ اِلَّا قَوْلُ الْبَشَرِۗ

in hāżā illā qaulul-basyar(i).

Hetta eru bara menniskjalig orð.”

سَاُصْلِيْهِ سَقَرَ

sa'uṣlīhi saqar(a).

Seinni skal eg seta hann í (helviti) Saqar,

وَمَآ اَدْرٰىكَ مَا سَقَرُۗ

wa mā adrāka mā saqar(a).

og veitst tú hvat (helviti) Saqar er?

لَا تُبْقِيْ وَلَا تَذَرُۚ

lā tubqī wa lā tażar(u).

Hann (Saqar) sleppur ikki ella sleppur ikki,

لَوَّاحَةٌ لِّلْبَشَرِۚ

lawwāḥatul lil-basyar(i).

sum brennur mannahúð.

عَلَيْهَا تِسْعَةَ عَشَرَۗ

‘alaihā tis‘ata ‘asyar(a).

Omanfyri hann eru nítjan (verndareinglar).

وَمَا جَعَلْنَآ اَصْحٰبَ النَّارِ اِلَّا مَلٰۤىِٕكَةً ۖوَّمَا جَعَلْنَا عِدَّتَهُمْ اِلَّا فِتْنَةً لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوْاۙ لِيَسْتَيْقِنَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ وَيَزْدَادَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِيْمَانًا وَّلَا يَرْتَابَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ وَالْمُؤْمِنُوْنَۙ وَلِيَقُوْلَ الَّذِيْنَ فِيْ قُلُوْبِهِمْ مَّرَضٌ وَّالْكٰفِرُوْنَ مَاذَآ اَرَادَ اللّٰهُ بِهٰذَا مَثَلًاۗ كَذٰلِكَ يُضِلُّ اللّٰهُ مَنْ يَّشَاۤءُ وَيَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُۗ وَمَا يَعْلَمُ جُنُوْدَ رَبِّكَ اِلَّا هُوَۗ وَمَا هِيَ اِلَّا ذِكْرٰى لِلْبَشَرِ ࣖ

wa mā ja‘alnā aṣḥāban-nāri illā malā'ikah(tan), wa mā ja‘alnā ‘iddatahum illā fitnatal lil-lażīna kafarū, liyastaiqinal-lażīna ūtul-kitāba wa yazdādal-lażīna āmanū īmānaw wa lā yartābal-lażīna ūtul-kitāba wal-mu'minūn(a), wa liyaqūlal-lażīna fī qulūbihim maraḍuw wal-kāfirūna māżā arādallāhu bihāżā maṡalā(n), każālika yuḍillullāhu may yasyā'u wa yahdī may yasyā'(u), wa mā ya‘lamu junūda rabbika illā huw(a), wa mā hiya illā żikrā lil-basyar(i).

Og vit hava gjørt helvitisverjar einar einglar; og Vit ásettu teirra tal bert sum eina roynd fyri tey, sum vantrúgva, fyri at tey, sum bókin er givin, kunnu gerast sannførd, so tey, sum trúgva, økjast í trúnni, so tey, sum bókin er givin, og tey trúgvandi ikki ivast; og soleiðis at tey, hvørs sjúka er í hjørtum og tey, sum vantrúgva (siga): "Hvat vil Allah við hesum (talinum) sum dømi?" Soleiðis loyvir Allah teimum, sum Hann vil, at fara av vegnum og leiðir tey, sum Hann vil av vegnum. Og eingin veit her Harra tín uttan Hann sjálvur. Og Saqar er einki annað enn ein ávaring til menniskju.

كَلَّا وَالْقَمَرِۙ

kallā wal-qamar(i).

Nei! Við mánan,

وَالَّيْلِ اِذْ اَدْبَرَۙ

wal-laili iż adbar(a).

og við náttina, tá ið hon er farin,

وَالصُّبْحِ اِذَآ اَسْفَرَۙ

waṣ-ṣubḥi iżā asfar(a).

og um morgunin tá tað byrjar at lýsa,

اِنَّهَا لَاِحْدَى الْكُبَرِۙ

innahā la'iḥdal-kubar(i).

faktiskt er (Saqar) ein av teimum sera stóru (vanlukkunum),

نَذِيْرًا لِّلْبَشَرِۙ

nażīral lil-basyar(i).

sum ávaring til mannaættina,

لِمَنْ شَاۤءَ مِنْكُمْ اَنْ يَّتَقَدَّمَ اَوْ يَتَاَخَّرَۗ

liman syā'a minkum ay yataqaddama au yata'akhkhar(a).

(nevniliga) fyri nakran av tykkum, sum vil fara fram ella aftur.

كُلُّ نَفْسٍۢ بِمَا كَسَبَتْ رَهِيْنَةٌۙ

kullu nafsim bimā kasabat rahīnah(tun).

Øll hava ábyrgdina av tí, tey hava gjørt,

اِلَّآ اَصْحٰبَ الْيَمِيْنِ ۛ

illā aṣḥābal-yamīn(i).

undantikið hægri bólkur,

فِيْ جَنّٰتٍ ۛ يَتَسَاۤءَلُوْنَۙ

fī jannātin - yatasā'alūn(a).

vera í himlinum, spurdu teir hvønn annan,

عَنِ الْمُجْرِمِيْنَۙ

‘anil-mujrimīn(a).

um (støðuna hjá) syndugum fólki, .

مَا سَلَكَكُمْ فِيْ سَقَرَ

mā salakakum fī saqar(a).

Hvat fekk teg at fara inn í (helviti) Saqar?

قَالُوْا لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّيْنَۙ

qālū lam naku minal-muṣallīn(a).

Teir svaraðu: “Fyrr vóru vit ikki millum teirra, sum framdu bønir,

وَلَمْ نَكُ نُطْعِمُ الْمِسْكِيْنَۙ

wa lam naku nuṭ‘imul-miskīn(a).

og vit (eisini) nøra ikki tey fátøku,

وَكُنَّا نَخُوْضُ مَعَ الْخَاۤىِٕضِيْنَۙ

wa kunnā nakhūḍu ma‘al-khā'iḍīn(a).

vit plagdu enntá at tosa (til fáfongd endamál), við fólk, sum tosaðu um tað,

وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوْمِ الدِّيْنِۙ

wa kunnā nukażżibu biyaumid-dīn(i).

og vit avnokta dómadagin, .

حَتّٰىٓ اَتٰىنَا الْيَقِيْنُۗ

Ḥattā atānal-yaqīn(u).

til deyðin kemur til okkara."

فَمَا تَنْفَعُهُمْ شَفَاعَةُ الشّٰفِعِيْنَۗ

famā tanfa‘uhum syafā‘atusy-syāfi‘īn(a).

So forbønin (hjálpin) hjá teimum, sum forbøna, er teimum ikki longur til gagns.

فَمَا لَهُمْ عَنِ التَّذْكِرَةِ مُعْرِضِيْنَۙ

famā lahum ‘anit-tażkirati mu‘riḍīn(a).

Hví vendu teir (teir vantrúgvandi) so burtur frá ávaringini hjá (Allahs)?

كَاَنَّهُمْ حُمُرٌ مُّسْتَنْفِرَةٌۙ

ka'annahum ḥumurum mustanfirah(tun).

sum um teir vóru villir asnir, sum renna ørkymlaðir,

فَرَّتْ مِنْ قَسْوَرَةٍۗ

farrat min qaswarah(tin).

renna undan leyvuni.

بَلْ يُرِيْدُ كُلُّ امْرِئٍ مِّنْهُمْ اَنْ يُّؤْتٰى صُحُفًا مُّنَشَّرَةًۙ

bal yurīdu kullumri'im minhum ay yu'tā ṣuḥufam munasysyarah(tan).

Faktiskt vildi hvør teirra fáa opnar síður (bøkur).

كَلَّاۗ بَلْ لَّا يَخَافُوْنَ الْاٰخِرَةَۗ

kallā, bal lā yakhāfūnal-ākhirah(ta).

Nei! Faktiskt eru tey ikki bangin fyri eftirlívinum.

كَلَّآ اِنَّهٗ تَذْكِرَةٌ ۚ

kallā innahū tażkirah(tun).

Nei! Jú (Koranin) er sanniliga ein ávaring.

فَمَنْ شَاۤءَ ذَكَرَهٗۗ

faman syā'a żakarah(ū).

So tann, sum vil hava tað, so tekur hann sjálvandi eina læru av tí.

وَمَا يَذْكُرُوْنَ اِلَّآ اَنْ يَّشَاۤءَ اللّٰهُ ۗهُوَ اَهْلُ التَّقْوٰى وَاَهْلُ الْمَغْفِرَةِ ࣖ

wa mā yażkurūna illā ay yasyā'allāh(u), huwa ahlut-taqwā wa ahlul-magfirah(ti).

Og tey læra ikki av henni (Koranini) uttan so (um) Allah vil tað. Hann er tann Gud, sum hevur uppiborið (okkum) at óttast hann og sum hevur rætt til at fyrigeva.