Q.S Al-Kiyamah (اَلْقِيَامَة) - 40 Tal av versum

لَآ اُقْسِمُ بِيَوْمِ الْقِيٰمَةِۙ

lā uqsimu biyaumil-qiyāmah(ti).

Eg svørji við uppreisnardagin,

وَلَآ اُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ

wa lā uqsimu bin nafsil-lawwāmah(ti).

og eg svørji við sjálvsøknu sálina.

اَيَحْسَبُ الْاِنْسَانُ اَلَّنْ نَّجْمَعَ عِظَامَهٗ ۗ

ayaḥsabul-insānu allan najma‘a ‘iẓāmah(ū).

Heldur menniskjað, at Vit ikki vilja savna bein hansara?

بَلٰى قٰدِرِيْنَ عَلٰٓى اَنْ نُّسَوِّيَ بَنَانَهٗ

balā qādirīna ‘alā an nusawwiya banānah(ū).

Vit eru enntá før fyri at seta fingrar hansara saman fullkomiliga.

بَلْ يُرِيْدُ الْاِنْسَانُ لِيَفْجُرَ اَمَامَهٗۚ

bal yurīdul-insānu liyafjura amāmah(ū).

Men menniskjað ynskir ​​at fremja syndir áhaldandi.

يَسْـَٔلُ اَيَّانَ يَوْمُ الْقِيٰمَةِۗ

yas'alu ayyāna yaumul-qiyāmah(ti).

Hann spyr: “Nær verður tímin?”

فَاِذَا بَرِقَ الْبَصَرُۙ

fa iżā bariqal-baṣar(u).

So tá eyguni eru víðopin (í ótta),

وَخَسَفَ الْقَمَرُۙ

wa khasafal-qamar(u).

og mánin er doyvdur,

وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُۙ

wa jumi‘asy-syamsu wal-qamar(u).

og sólin og mánin eru savnað saman,

يَقُوْلُ الْاِنْسَانُ يَوْمَىِٕذٍ اَيْنَ الْمَفَرُّۚ

yaqūlul-insānu yauma'iżin ainal-mafarr(u).

tann dagin skal menniskjan siga: "Hvar er friðskjólið?"

كَلَّا لَا وَزَرَۗ

kallā lā wazar(a).

Nei! Tað er einki friðskjól!

اِلٰى رَبِّكَ يَوْمَىِٕذِ ِۨالْمُسْتَقَرُّۗ

ilā rabbika yauma'iżinil-mustaqarr(u).

Einans til Harra tín verður afturvendingin tann dagin.

يُنَبَّؤُا الْاِنْسَانُ يَوْمَىِٕذٍۢ بِمَا قَدَّمَ وَاَخَّرَۗ

yunabba'ul-insānu yauma'iżim bimā qaddama wa akhkhar(a).

Hendan dagin verður menniskjað kunnað um, hvat tað hevur uppiborið og hvat tað hevur vanrøkt.

بَلِ الْاِنْسَانُ عَلٰى نَفْسِهٖ بَصِيْرَةٌۙ

balil-insānu ‘alā nafsihī baṣīrah(tun).

Jú, menniskjað verður vitni móti sær sjálvum,

وَّلَوْ اَلْقٰى مَعَاذِيْرَهٗۗ

wa lau alqā ma‘āżīrah(ū).

sjálvt um hann ger umberingar.

لَا تُحَرِّكْ بِهٖ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهٖۗ

lā tuḥarrik bihī lisānaka lita‘jala bih(ī).

Rør ikki tunguna (at lesa Koranina) fyri at skunda tær (at meistara) hana.

اِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهٗ وَقُرْاٰنَهٗ ۚ

inna ‘alainā jam‘ahū wa qur'ānah(ū).

Jú, Vit vilja savna tað (í tín barm) og lesa tað upp.

فَاِذَا قَرَأْنٰهُ فَاتَّبِعْ قُرْاٰنَهٗ ۚ

fa iżā qara'nāhu fattabi‘ qur'ānah(ū).

Tá Vit eru liðug at lesa tað, so fylg lestrinum.

ثُمَّ اِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهٗ ۗ

Ṡumma inna ‘alainā bayānah(ū).

Tá fara vit sanniliga at greiða frá tí.

كَلَّا بَلْ تُحِبُّوْنَ الْعَاجِلَةَۙ

kallā bal tuḥibbūnal-‘ājilah(ta).

Nei! Sjálvt tú elskar heimsins lív,

وَتَذَرُوْنَ الْاٰخِرَةَۗ

wa tażarūnal-‘ākhirah(ta).

og ignorera (lívið hjá) eftirlívinum.

وُجُوْهٌ يَّوْمَىِٕذٍ نَّاضِرَةٌۙ

wujūhuy yauma'iżin nāḍirah(tun).

Andlitini (á teimum trúgvandi) tann dagin vóru strálandi,

اِلٰى رَبِّهَا نَاظِرَةٌ ۚ

ilā rabbihā nāẓirah(tun).

at hyggja at Gudi.

وَوُجُوْهٌ يَّوْمَىِٕذٍۢ بَاسِرَةٌۙ

wa wujūhuy yauma'iżim bāsirah(tun).

Og andlitini (á teimum vantrúgvandi) vóru tann dagin myrk,

تَظُنُّ اَنْ يُّفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ ۗ

taẓunnu ay yuf‘ala bihā fāqirah(tun).

teir vóru vísir í, at ein ræðulig vanlukka fór at raka hann.

كَلَّآ اِذَا بَلَغَتِ التَّرَاقِيَۙ

kallā iżā balagatit-tarāqiy(a).

Nei! Tá (lívið) er komið í hálsin,

وَقِيْلَ مَنْ ۜرَاقٍۙ

wa qīla man…rāq(in).

og tað varð sagt (við hann): «Hvør kann grøða?»

وَّظَنَّ اَنَّهُ الْفِرَاقُۙ

wa ẓanna annahul-firāq(u).

Og hann var vísur í, at tað var tíð at siga farvæl (við heimin),

وَالْتَفَّتِ السَّاقُ بِالسَّاقِۙ

waltaffatis-sāqu bis-sāq(i).

og knýtt kalva (vinstrumegin) við kalva (høgrumegin),

اِلٰى رَبِّكَ يَوْمَىِٕذِ ِۨالْمَسَاقُ ۗ ࣖ

ilā rabbika yauma'iżinil-masāq(u).

til Harra tín tann dagin verður tú útvístur.

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلّٰىۙ

falā ṣaddaqa wa lā ṣallā.

Av tí at hann (fyrr) ikki vildi staðfesta (Koranina og Sendiboðin) og ikki vildi fremja bønir,

وَلٰكِنْ كَذَّبَ وَتَوَلّٰىۙ

wa lākin każżaba wa tawallā.

men í staðin leyg hann (Sendiboðin) og vendi sær burtur (frá sannleikanum), .

ثُمَّ ذَهَبَ اِلٰٓى اَهْلِهٖ يَتَمَطّٰىۗ

Ṡumma żahaba ilā ahlihī yatamaṭṭā.

sidan for hann til ættar sinnar stoltur.

اَوْلٰى لَكَ فَاَوْلٰىۙ

aulā laka fa'aulā.

Vei tykkum! So vei!

ثُمَّ اَوْلٰى لَكَ فَاَوْلٰىۗ

Ṡumma aulā laka fa'aulā.

Enn einaferð, vei tykkum (menniskjum)! So vei!

اَيَحْسَبُ الْاِنْسَانُ اَنْ يُّتْرَكَ سُدًىۗ

ayaḥsabul-insānu ay yutraka sudā(n).

Halda fólk, at tey verða latin einsamøll (uttan ábyrgd)?

اَلَمْ يَكُ نُطْفَةً مِّنْ مَّنِيٍّ يُّمْنٰى

alam yaku nuṭfatam mim maniyyiy yumnā.

Var hann ikki upprunaliga bara ein sáðdropi, sum varð varpaður (í móðurlívið),

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوّٰىۙ

Ṡumma kāna ‘alaqatan fa khalaqa fa sawwā.

tá (sáðkyknan) gjørdist nakað, sum stingur, tá skapti Allah tað og fullkomnaði tað,

فَجَعَلَ مِنْهُ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَالْاُنْثٰىۗ

fa ja‘ala minhuz-zaujainiż-żakara wal-unṡā.

síðani gjørdi Hann av tí eitt mannfólk og eitt kvinnupar.

اَلَيْسَ ذٰلِكَ بِقٰدِرٍ عَلٰٓى اَنْ يُّحْيِ َۧ الْمَوْتٰى ࣖ

alaisa żālika biqādirin ‘alā ay yuḥyiyal-mautā.

Er ikki (Gud sum ger) slík kraft (eisini) at vekja tey deyðu til lívs?