Q.S Al-Infitar (اَلْإِنْفِطَار) - 19 Tal av versum

اِذَا السَّمَاۤءُ انْفَطَرَتْۙ

iżas-samā'unfaṭarat.

Tá ið himmalin kloyvir seg,

وَاِذَا الْكَوَاكِبُ انْتَثَرَتْۙ

wa iżal-kawākibuntaṡarat.

og tá ið fallandi stjørnurnar spreiða seg,

وَاِذَا الْبِحَارُ فُجِّرَتْۙ

wa iżal-biḥāru fujjirat.

og tá ið sjógvurin gerst yvirflóð,

وَاِذَا الْقُبُوْرُ بُعْثِرَتْۙ

wa iżal-qubūru bu‘ṡirat.

og tá ið grøvirnar eru latnar upp,

عَلِمَتْ نَفْسٌ مَّا قَدَّمَتْ وَاَخَّرَتْۗ

‘alimat nafsum mā qaddamat wa akhkharat.

(tá) skal hvør sál vita, hvat (hon) hevur gjørt og hvat hon hevur vanrøkt.

يٰٓاَيُّهَا الْاِنْسَانُ مَا غَرَّكَ بِرَبِّكَ الْكَرِيْمِۙ

yā ayyuhal-insānu mā garraka birabbikal-karīm(i).

O fólk! Hvat hevur svikið teg (at fremja ólýdni) móti Harra tínum, tí dýrdarríkasta?

الَّذِيْ خَلَقَكَ فَسَوّٰىكَ فَعَدَلَكَۙ

allażī khalaqaka fa sawwāka fa ‘adalak(a).

Hvør skapti teg, fullkomnaði síðani tína tilveru og gjørdi tín (kropsbygnað) javnvág,

فِيْٓ اَيِّ صُوْرَةٍ مَّا شَاۤءَ رَكَّبَكَۗ

fī ayyi ṣūratim mā syā'a rakkabak(a).

í hvørjum formi Hann ynskir, myndar Hann tín likam.

كَلَّا بَلْ تُكَذِّبُوْنَ بِالدِّيْنِۙ

kallā bal tukażżibūna bid-dīn(i).

Ger ongantíð hatta! Tú noktaði enntá dómadagin.

وَاِنَّ عَلَيْكُمْ لَحٰفِظِيْنَۙ

wa inna ‘alaikum laḥāfiẓīn(a).

Og sanniliga eru tað (einglar) fyri tykkum, sum varða av (verki tykkara),

كِرَامًا كٰتِبِيْنَۙ

kirāman kātibīn(a).

tann edla (í eygum Allahs) og tann, sum skrivar (gerðir tínar),

يَعْلَمُوْنَ مَا تَفْعَلُوْنَ

ya‘lamūna mā taf‘alūn(a).

tey vita, hvat tú gert.

اِنَّ الْاَبْرَارَ لَفِيْ نَعِيْمٍۙ

innal-abrāra lafī na‘īm(in).

Jú, tey, sum eru halgað, eru sanniliga í (einum paradísi fullum av) njóting,

وَّاِنَّ الْفُجَّارَ لَفِيْ جَحِيْمٍ

wa innal-fujjāra lafī jaḥīm(in).

og sanniliga eru tey, sum eru ólýðin, sanniliga í helviti.

يَصْلَوْنَهَا يَوْمَ الدِّيْنِ

yaṣlaunahā yaumad-dīn(i).

Tey koma inn í tað á dómadegi.

وَمَا هُمْ عَنْهَا بِغَاۤىِٕبِيْنَۗ

wa mā hum ‘anhā bigā'ibīn(a).

Og tey fara ongantíð at kunna koma burturúr tí.

وَمَآ اَدْرٰىكَ مَا يَوْمُ الدِّيْنِۙ

wa mā adrāka mā yaumud-dīn(i).

Og veitst tú, hvat Endurgjaldsdagurin er?

ثُمَّ مَآ اَدْرٰىكَ مَا يَوْمُ الدِّيْنِۗ

Ṡumma mā adrāka mā yaumud-dīn(i).

Aftur, veitst tú, hvat endurgjaldsdagurin er?

يَوْمَ لَا تَمْلِكُ نَفْسٌ لِّنَفْسٍ شَيْـًٔا ۗوَالْاَمْرُ يَوْمَىِٕذٍ لِّلّٰهِ ࣖ

yauma lā tamliku nafsul linafsin syai'ā(n), wal-amru yauma'iżil lillāh(i).

(Tað er) ein Dagur, tá eingin fer at kunna hjálpa øðrum. Og øll mál tann dagin eru í hondum Allahs.