Q.S At-Táriq (اَلطَّارِق) - 17 Tal av versum

وَالسَّمَاۤءِ وَالطَّارِقِۙ

was-samā'i waṭ-ṭāriq(i).

Við himlinum og tí, sum kemur um náttina.

وَمَآ اَدْرٰىكَ مَا الطَّارِقُۙ

wa mā adrāka maṭ-ṭāriq(u).

Og veitst tú, hvat Hann, sum kemur um náttina, er?

النَّجْمُ الثَّاقِبُۙ

an-najmuṡ-ṡāqib(u).

(Tað er) ein hvass stjørna,

اِنْ كُلُّ نَفْسٍ لَّمَّا عَلَيْهَا حَافِظٌۗ

in kullu nafsil lammā ‘alaihā ḥāfiẓ(un).

hvør persónur hevur ein verja.

فَلْيَنْظُرِ الْاِنْسَانُ مِمَّ خُلِقَ

falyanẓuril-insānu mimma khuliq(a).

So lat menniskju umhugsa út frá tí, sum hon varð skapt.

خُلِقَ مِنْ مَّاۤءٍ دَافِقٍۙ

khuliqa mim mā'in dāfiq(in).

Hann varð skaptur úr einum sáðrensli,

يَّخْرُجُ مِنْۢ بَيْنِ الصُّلْبِ وَالتَّرَاۤىِٕبِۗ

yakhruju mim bainiṣ-ṣulbi wat-tarā'ib(i).

sum kemur út úr millum ryggin og bringubeinið.

اِنَّهٗ عَلٰى رَجْعِهٖ لَقَادِرٌۗ

innahū ‘alā raj‘ihī laqādir(un).

Jú, Allah er førur fyri at fáa hann aftur (til lív eftir deyðan).

يَوْمَ تُبْلَى السَّرَاۤىِٕرُۙ

yauma tublas-sarā'ir(u).

Á tí degi, tá ið øll loyndarmál verða avdúkað,

فَمَا لَهٗ مِنْ قُوَّةٍ وَّلَا نَاصِرٍۗ

famā lahū min quwwatiw wa lā nāṣir(in).

menniskjað vil onga vald og ongan hjálpara hava.

وَالسَّمَاۤءِ ذَاتِ الرَّجْعِۙ

was-samā'i żātir-raj‘(i).

Við himmalin, sum framleiðir regn,

وَالْاَرْضِ ذَاتِ الصَّدْعِۙ

wal-arḍi żātiṣ-ṣad‘(i).

og jørðin, sum gevur gróður, .

اِنَّهٗ لَقَوْلٌ فَصْلٌۙ

innahū laqaulun faṣl(un).

tað er sanniliga eitt orð, sum skilur (rætt frá skeivum),

وَّمَا هُوَ بِالْهَزْلِۗ

wa mā huwa bil-hazl(i).

og tað er ikki skemt.

اِنَّهُمْ يَكِيْدُوْنَ كَيْدًاۙ

innahum yakīdūna kaidā(n).

Jú, teir (teir vantrúgvandi) hugsa sær eitt ónt ráð.

وَّاَكِيْدُ كَيْدًاۖ

wa akīdu kaidā(n).

Og eg hugsi eitt vist grundstykki.

فَمَهِّلِ الْكٰفِرِيْنَ اَمْهِلْهُمْ رُوَيْدًا ࣖ

fa mahhilil-kāfirīna amhilhum ruwaidā(n).

Gev tí teimum vantrúgvandi eina freist. Gev teimum ein møguleika eina løtu.