Q.S Al-Mulk (اَلْمُلْك) - 30 Tal av versum

تَبٰرَكَ الَّذِيْ بِيَدِهِ الْمُلْكُۖ وَهُوَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌۙ

tabārakal-lażī biyadihil-mulk(u), wa huwa ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

Dýrd veri Allah, sum stýrir (øllum) kongsríkjum, og Hann er Alvaldur yvir øllum.

ۨالَّذِيْ خَلَقَ الْمَوْتَ وَالْحَيٰوةَ لِيَبْلُوَكُمْ اَيُّكُمْ اَحْسَنُ عَمَلًاۗ وَهُوَ الْعَزِيْزُ الْغَفُوْرُۙ

allażī khalaqal-mauta wal-ḥayāta liyabluwakum ayyukum aḥsanu ‘amalā(n), wa huwal-‘azīzul-gafūr(u).

Sum skapti deyðan og lívið, fyri at royna tykkum, hvør av tykkum er betri í gerningum. Og Hann er alvaldi, mest fyrigevandi.

الَّذِيْ خَلَقَ سَبْعَ سَمٰوٰتٍ طِبَاقًاۗ مَا تَرٰى فِيْ خَلْقِ الرَّحْمٰنِ مِنْ تَفٰوُتٍۗ فَارْجِعِ الْبَصَرَۙ هَلْ تَرٰى مِنْ فُطُوْرٍ

allażī khalaqa sab‘a samāwātin ṭibāqā(n), mā tarā fī khalqir-raḥmāni min tafāwut(in), farji‘il-baṣara hal tarā min fuṭūr(in).

Hvør skapti sjey himmal í løgum. Tú sært einki ójavnvág í skapanarverkinum hjá tí miskunnsamasta Gudi. So hygg aftur, sært tú nakað galið?

ثُمَّ ارْجِعِ الْبَصَرَ كَرَّتَيْنِ يَنْقَلِبْ اِلَيْكَ الْبَصَرُ خَاسِئًا وَّهُوَ حَسِيْرٌ

Ṡummarji‘il-baṣara karrataini yanqalib ilaikal-baṣaru khāsi'aw wa huwa ḥasīr(un).

Endurtak so (títt) eygnabrá einaferð afturat (og) einaferð afturat, sanniliga kemur eygnabráið aftur til tín uttan at finna nøkur brek og tað (títt eygnabrá) í troyttum standi.

وَلَقَدْ زَيَّنَّا السَّمَاۤءَ الدُّنْيَا بِمَصَابِيْحَ وَجَعَلْنٰهَا رُجُوْمًا لِّلشَّيٰطِيْنِ وَاَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَابَ السَّعِيْرِ

wa laqad zayyannas-samā'ad-dun-yā bimaṣābīḥa wa ja‘alnāhā rujūmal lisy-syayāṭīni wa a‘tadnā lahum ‘ażābas-sa‘īr(i).

Og sanniliga hava Vit prýtt nærmastu himmalin við stjørnum og Vit hava gjørt tær (stjørnurnar) sum kastól til djevlarnar, og Vit hava fyrireikað teimum revsingina av einum brennandi helviti.

وَلِلَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِرَبِّهِمْ عَذَابُ جَهَنَّمَۗ وَبِئْسَ الْمَصِيْرُ

wa lil-lażīna kafarū birabbihim ‘ażābu jahannam(a), wa bi'sal-maṣīr(u).

Og tey, sum vantrúgva á Harra sín, fáa revsingina í Helviti. Og tað er ringasta stað at venda aftur til.

اِذَآ اُلْقُوْا فِيْهَا سَمِعُوْا لَهَا شَهِيْقًا وَّهِيَ تَفُوْرُۙ

iżā ulqū fīhā sami‘ū lahā syahīqaw wa hiya tafūr(u).

Tá ið teir vóru kastaðir í tað, hoyrdu teir ógvusligu ljóðini av helviti, meðan tað brendi,

تَكَادُ تَمَيَّزُ مِنَ الْغَيْظِۗ كُلَّمَآ اُلْقِيَ فِيْهَا فَوْجٌ سَاَلَهُمْ خَزَنَتُهَآ اَلَمْ يَأْتِكُمْ نَذِيْرٌۙ

takādu tamayyazu minal-gaiẓ(i), kullamā ulqiya fīhā faujun sa'alahum khazanatuhā alam ya'tikum nażīr(un).

næstan brast av vreiði. Hvørja ferð ein bólkur (av vantrúgvandi) verður kastaður inn í tað, spyrja varðarnir (av helviti) teir: "Er eingin nakrantíð komin at ávara tykkum (í heiminum)?"

قَالُوْا بَلٰى قَدْ جَاۤءَنَا نَذِيْرٌ ەۙ فَكَذَّبْنَا وَقُلْنَا مَا نَزَّلَ اللّٰهُ مِنْ شَيْءٍۖ اِنْ اَنْتُمْ اِلَّا فِيْ ضَلٰلٍ كَبِيْرٍ

qālū balā qad jā'anā nażīr(un), fa każżabnā wa qulnā mā nazzalallāhu min syai'(in), in antum illā fī ḍalālin kabīr(in).

Teir svaraðu: "Ja, sanniliga er ein ávaring komin til okkara, men vit noktaðu (honum) og vit søgdu: "Allah hevur einki opinberað, tú ert faktiskt í stórari villu."

وَقَالُوْا لَوْ كُنَّا نَسْمَعُ اَوْ نَعْقِلُ مَا كُنَّا فِيْٓ اَصْحٰبِ السَّعِيْرِ

wa qālū lau kunnā nasma‘u au na‘qilu mā kunnā fī aṣḥābis-sa‘īr(i).

Og teir søgdu: "Um (áðrenn) vit høvdu lurtað eftir ella hugsað um (ávaringina), so høvdu vit ikki verið millum íbúgvarnar í brennandi Helvitis eldinum."

فَاعْتَرَفُوْا بِذَنْۢبِهِمْۚ فَسُحْقًا لِّاَصْحٰبِ السَّعِيْرِ

fa‘tarafū biżambihim, fasuḥqal li'aṣḥābis-sa‘īr(i).

So játtaðu teir sína synd. Men langt burtur (frá miskunn Allahs) eru íbúgvarnir í brennandi helviti.

اِنَّ الَّذِيْنَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ لَهُمْ مَّغْفِرَةٌ وَّاَجْرٌ كَبِيْرٌ

innal-lażīna yakhsyauna rabbahum bil-gaibi lahum magfiratuw wa ajrun kabīr(un).

Jú, tey, sum óttast Harra sín, sum er teimum ósjónligur, fáa fyrigeving og stóra løn.

وَاَسِرُّوْا قَوْلَكُمْ اَوِ اجْهَرُوْا بِهٖۗ اِنَّهٗ عَلِيْمٌ ۢبِذَاتِ الصُّدُوْرِ

wa asirrū qaulakum awijharū bih(ī), innahū ‘alīmum biżātiṣ-ṣudūr(i).

Og halt orð tíni loynilig ella ger tey kend. Jú, Hann er Alvitandi av øllum hjørtum.

اَلَا يَعْلَمُ مَنْ خَلَقَۗ وَهُوَ اللَّطِيْفُ الْخَبِيْرُ ࣖ

alā ya‘lamu man khalaq(a), wa huwal-laṭīful-khabīr(u).

Er tað (hóskandi), at Allah, sum skapti tað, ikki veit? Og Hann er tann mest smáligur, tann alvitandi.

هُوَ الَّذِيْ جَعَلَ لَكُمُ الْاَرْضَ ذَلُوْلًا فَامْشُوْا فِيْ مَنَاكِبِهَا وَكُلُوْا مِنْ رِّزْقِهٖۗ وَاِلَيْهِ النُّشُوْرُ

huwal-lażī ja‘ala lakumul-arḍa żalūlan famsyū fī manākibihā wa kulū mir rizqih(ī), wa ilaihin-nusyūr(u).

Tað er Hann, sum gjørdi jørðina lætta hjá tær at kanna, so kanna øll horn hennara og et nakað av Hansara uppihaldi. Og bert til Hansara skalt tú (venda aftur eftir) at tú ert risin upp.

ءَاَمِنْتُمْ مَّنْ فِى السَّمَاۤءِ اَنْ يَّخْسِفَ بِكُمُ الْاَرْضَ فَاِذَا هِيَ تَمُوْرُۙ

a'amintum man fis-samā'i ay yakhsifa bikumul-arḍa fa'iżā hiya tamūr(u).

Kennir tú teg tryggan við, at Hann, sum er á himlinum, ikki fer at fáa jørðina at svølgja teg, tá hon knappliga ristar?

اَمْ اَمِنْتُمْ مَّنْ فِى السَّمَاۤءِ اَنْ يُّرْسِلَ عَلَيْكُمْ حَاصِبًاۗ فَسَتَعْلَمُوْنَ كَيْفَ نَذِيْرِ

am amintum man fis-samā'i ay yursila ‘alaikum ḥāṣibā(n), fa sata‘lamūna kaifa nażīr(i).

Ella kennir tú teg tryggan við, at Hann, sum er á himlinum, ikki fer at senda ein ódn av steinum ímóti tær? Men tú skalt skjótt vita, hvørjar avleiðingarnar eru av at nokta Míni ávaring.

وَلَقَدْ كَذَّبَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَكَيْفَ كَانَ نَكِيْرِ

wa laqad każżabal-lażīna min qablihim fakaifa kāna nakīr(i).

Og sanniliga noktaðu tey undan teimum eisini (sendiboð Hansara). So hvussu stór er Mín vreiði!

اَوَلَمْ يَرَوْا اِلَى الطَّيْرِ فَوْقَهُمْ صٰۤفّٰتٍ وَّيَقْبِضْنَۘ مَا يُمْسِكُهُنَّ اِلَّا الرَّحْمٰنُۗ اِنَّهٗ بِكُلِّ شَيْءٍۢ بَصِيْرٌ

awalam yarau ilaṭ-ṭairi fauqahum ṣāffātiw wa yaqbiḍn(a), mā yumsikuhunna illar-raḥmān(u), innahū bikulli syai'im baṣīr(un).

Síggja tey ikki fuglarnar uppi yvir sær, sum breiða veingirnar út og leggja teir saman? Eingin kann stuðla teimum (í luftini) uttan tann Náðisti. Jú, Hann er Alsjónandi av øllum lutum.

اَمَّنْ هٰذَا الَّذِيْ هُوَ جُنْدٌ لَّكُمْ يَنْصُرُكُمْ مِّنْ دُوْنِ الرَّحْمٰنِۗ اِنِ الْكٰفِرُوْنَ اِلَّا فِيْ غُرُوْرٍۚ

am man hāżal-lażī huwa jundul lakum yanṣurukum min dūnir-raḥmān(i), inil-kāfirūna illā fī gurūr(in).

Ella hvør skal vera vertur fyri teg, førur fyri at verja teg uttan hin náðisti? Tey vantrúgvandi eru bert í svikastøðu.

اَمَّنْ هٰذَا الَّذِيْ يَرْزُقُكُمْ اِنْ اَمْسَكَ رِزْقَهٗ ۚ بَلْ لَّجُّوْا فِيْ عُتُوٍّ وَّنُفُوْرٍ

am man hāżal-lażī yarzuqukum in amsaka rizqah(ū), bal lajjū fī ‘utuwwiw wa nufūr(in).

Ella hvør kann veita tær, um Hann heldur aftur síni veiting? Heldur eru tey áhaldandi í øvund og taka frástøðu (frá sannleikanum).

اَفَمَنْ يَّمْشِيْ مُكِبًّا عَلٰى وَجْهِهٖٓ اَهْدٰىٓ اَمَّنْ يَّمْشِيْ سَوِيًّا عَلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ

afamay yamsyī mukibban ‘alā wajhihī ahdā ammay yamsyī sawiyyan ‘alā ṣirāṭim mustaqīm(in).

Er tann, sum skriður við andlitinum niður, betri vegleiðdur (í rættvísi) ella tann, sum gongur upprættur á beinari leið?

قُلْ هُوَ الَّذِيْٓ اَنْشَاَكُمْ وَجَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالْاَبْصَارَ وَالْاَفْـِٕدَةَۗ قَلِيْلًا مَّا تَشْكُرُوْنَ

qul huwal-lażī ansya'akum wa ja‘ala lakumus-sam‘a wal-abṣāra wal-af'idah(ta), qalīlam mā tasykurūn(a).

Sig: "Tað er Hann, sum skapti teg og gav tær hoyrn, sjón og hjørtu. Lítið ert tú takksamur."

قُلْ هُوَ الَّذِيْ ذَرَاَكُمْ فِى الْاَرْضِ وَاِلَيْهِ تُحْشَرُوْنَ

qul huwal-lażī żara'akum fil-arḍi wa ilaihi tuḥsyarūn(a).

Sig: "Tað er Hann, sum ger, at tykkum fjølgast á jørðini, og til Hansara skulu tit verða savnað."

وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْوَعْدُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa yaqūlūna matā hāżal-wa‘du in kuntum ṣādiqīn(a).

Og tey siga: “Nær kemur henda ávaring, um tit eru sannførandi?”

قُلْ اِنَّمَا الْعِلْمُ عِنْدَ اللّٰهِ ۖوَاِنَّمَآ اَنَا۠ نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌ

qul innamal-‘ilmu ‘indallāh(i), wa innamā ana nażīrum mubīn(un).

Sig (O Muhammed): "Ja, vitan (um tíman) er bert hjá Allah. Eg eri bert ein greiður ávarari."

فَلَمَّا رَاَوْهُ زُلْفَةً سِيْۤـَٔتْ وُجُوْهُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَقِيْلَ هٰذَا الَّذِيْ كُنْتُمْ بِهٖ تَدَّعُوْنَ

falammā ra'auhu zulfatan sī'at wujūhul-lażīna kafarū wa qīla hāżal-lażī kuntum bihī tadda‘ūn(a).

So tá tey síggja revsingina (tíman) nærkast, verða andlitini á teimum vantrúgvandi myrk. Og tað verður sagt (við teir): "Hetta er tað, sum tit plagdu at biðja um."

قُلْ اَرَءَيْتُمْ اِنْ اَهْلَكَنِيَ اللّٰهُ وَمَنْ مَّعِيَ اَوْ رَحِمَنَاۙ فَمَنْ يُّجِيْرُ الْكٰفِرِيْنَ مِنْ عَذَابٍ اَلِيْمٍ

qul ara'aitum in ahlakaniyallāhu wa mam ma‘iya au raḥimanā, famay yujīrul-kāfirīna min ‘ażābin alīm(in).

Sig (Muhammed): "Veitst tú, at um Allah drepur meg og tey, sum eru við mær ella gevur okkum miskunn, (tá fara vit inn í Paradísið), so hvør kann verja tey vantrúgvandi fyri pínufullari revsing?"

قُلْ هُوَ الرَّحْمٰنُ اٰمَنَّا بِهٖ وَعَلَيْهِ تَوَكَّلْنَاۚ فَسَتَعْلَمُوْنَ مَنْ هُوَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

qul huwar-raḥmānu āmannā bihī wa ‘alaihi tawakkalnā, fasata‘lamūna man huwa fī ḍalālim mubīn(in).

Sig: "Hann er hin miskunnsami, vit trúgva á hann og á hann seta vit okkara álit. Tá skalt tú einaferð vita, hvør er í greiðari villu."

قُلْ اَرَءَيْتُمْ اِنْ اَصْبَحَ مَاۤؤُكُمْ غَوْرًا فَمَنْ يَّأْتِيْكُمْ بِمَاۤءٍ مَّعِيْنٍ ࣖ

qul ara'aitum in aṣbaḥa mā'ukum gauran famay ya'tīkum bimā'im ma‘īn(in).

Sig (Muhammed): "Greið mær frá, um tínar vatnkeldur turka; so hvør skal geva tær rennandi vatn?"