Q.S Al-Mutaffifin (اَلْمُطَفِّفِينَ) - 36 Tal av versum

وَيْلٌ لِّلْمُطَفِّفِيْنَۙ

wailul lil-muṭaffifīn(a).

Vei teimum, sum svika (í máting og viging)!

الَّذِيْنَ اِذَا اكْتَالُوْا عَلَى النَّاسِ يَسْتَوْفُوْنَۖ

allażīna iżaktālū ‘alan-nāsi yastaufūn(a).

(Nevniliga) fólk, sum, tá tey fáa ein skammt frá onkrum øðrum, biðja um, at hann verður fyltur,

وَاِذَا كَالُوْهُمْ اَوْ وَّزَنُوْهُمْ يُخْسِرُوْنَۗ

wa iżā kālūhum au wazanūhum yukhsirūn(a).

og tá ið teir máta ella viga (fyri onnur), draga teir frá.

اَلَا يَظُنُّ اُولٰۤىِٕكَ اَنَّهُمْ مَّبْعُوْثُوْنَۙ

alā yaẓunnu ulā'ika annahum mab‘ūṡūn(a).

Halda tey ikki, at tey av sonnum verða ríst upp?

لِيَوْمٍ عَظِيْمٍۙ

liyaumin ‘aẓīm(in).

á einum stórum degi,

يَّوْمَ يَقُوْمُ النَّاسُ لِرَبِّ الْعٰلَمِيْنَۗ

yauma yaqūmun-nāsu lirabbil-‘ālamīn(a).

(t.e.) á degnum (tá) øll fólk rísa upp at møta Harranum av øllum heimum.

كَلَّآ اِنَّ كِتٰبَ الْفُجَّارِ لَفِيْ سِجِّيْنٍۗ

kallā inna kitābal-fujjāri lafī sijjīn(in).

Ger ongantíð hatta! Faktiskt eru skrásetingar um ólýðin fólk sanniliga goymdar í Sijjin.

وَمَآ اَدْرٰىكَ مَا سِجِّيْنٌۗ

wa mā adrāka mā sijjīn(un).

Og veitst tú hvat Sijjin er?

كِتٰبٌ مَّرْقُوْمٌۗ

kitābum marqūm(un).

(Nevniliga) Bók, sum inniheldur skráir (av gerðum).

وَيْلٌ يَّوْمَىِٕذٍ لِّلْمُكَذِّبِيْنَۙ

wailuy yauma'iżil lil-mukażżibīn(a).

Vei tann dag teirra, sum avnokta!

الَّذِيْنَ يُكَذِّبُوْنَ بِيَوْمِ الدِّيْنِۗ

allażīna yukażżibūna biyaumid-dīn(i).

(nevniliga) tey, sum nokta tað (dómadagin).

وَمَا يُكَذِّبُ بِهٖٓ اِلَّا كُلُّ مُعْتَدٍ اَثِيْمٍۙ

wa mā yukażżibu bihī illā kullu mu‘tadin aṡīm(in).

Og eingin noktar tí (dómadagin) uttan hvør tann, sum brotar og syndar,

اِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِ اٰيٰتُنَا قَالَ اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَۗ

iżā tutlā ‘alaihi āyātunā qāla asāṭīrul-awwalīn(a).

ok er Okkar vers voru lisin fyrir honum, sagdi hann: "Tad eru søgur hinna fornu."

كَلَّا بَلْ ۜرَانَ عَلٰى قُلُوْبِهِمْ مَّا كَانُوْا يَكْسِبُوْنَ

kallā bal…rāna ‘alā qulūbihim mā kānū yaksibūn(a).

Gott er! Sjálvt tað, tey gera, hevur fjalt teirra hjørtu.

كَلَّآ اِنَّهُمْ عَنْ رَّبِّهِمْ يَوْمَىِٕذٍ لَّمَحْجُوْبُوْنَۗ

kallā innahum ‘ar rabbihim yauma'iżil lamaḥjūbūn(a).

Gott er! Jú, tann dagin verða teir fullkomiliga forðaðir í at (síggja) Harra sín.

ثُمَّ اِنَّهُمْ لَصَالُوا الْجَحِيْمِۗ

Ṡumma innahum laṣālul-jaḥīm(i).

Tá fara tey faktiskt veruliga til helvitis.

ثُمَّ يُقَالُ هٰذَا الَّذِيْ كُنْتُمْ بِهٖ تُكَذِّبُوْنَۗ

Ṡumma yuqālu hāżal-lażī kuntum bihī tukażżibūn(a).

Síðani varð sagt (við teir): "Hetta er (revsingin), sum tit áður noktaðu."

كَلَّآ اِنَّ كِتٰبَ الْاَبْرَارِ لَفِيْ عِلِّيِّيْنَۗ

kallā inna kitābal-abrāri lafī ‘illiyyīn(a).

Gott er! Faktiskt eru skrásetingar um hollan fólk sanniliga goymdar í 'Illiyyin.

وَمَآ اَدْرٰىكَ مَا عِلِّيُّوْنَۗ

wa mā adrāka mā ‘illiyyūn(a).

Og vita tit hvat 'Illiyyin' er?

كِتٰبٌ مَّرْقُوْمٌۙ

kitābum marqūm(un).

(Nevniliga) bók, sum inniheldur skráir (um gerðir),

يَّشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُوْنَۗ

yasyhaduhul-muqarrabūn(a).

sum varð vitni til av (einglum) sum vórðu førdir nærri (til Allah).

اِنَّ الْاَبْرَارَ لَفِيْ نَعِيْمٍۙ

innal-abrāra lafī na‘īm(in).

Jú, tey, sum eru halgað, eru sanniliga í (einum paradísi fullum av) njóting,

عَلَى الْاَرَاۤىِٕكِ يَنْظُرُوْنَۙ

‘alal-arā'iki yanẓurūn(a).

teir (sita) á sofunum og hyggja burtur.

تَعْرِفُ فِيْ وُجُوْهِهِمْ نَضْرَةَ النَّعِيْمِۚ

ta‘rifu fī wujūhihim naḍratan na‘īm(i).

Tú sært á andlitum teirra gleðina í einum lívi fullum av gleði.

يُسْقَوْنَ مِنْ رَّحِيْقٍ مَّخْتُوْمٍۙ

yusqauna mir raḥīqim makhtūm(in).

Teir fingu at drekka av reinum víni (ikki rúsandi) sum (staðurin) enn var innsiglaður (innsiglaður),

خِتٰمُهٗ مِسْكٌ ۗوَفِيْ ذٰلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ الْمُتَنٰفِسُوْنَۗ

khitāmuhū misk(un), wa fī żālika falyatanāfasil-mutanāfisūn(a).

shellakkin er úr moskus. Og fyri hetta skulu fólk kappast í kappingum.

وَمِزَاجُهٗ مِنْ تَسْنِيْمٍۙ

wa mizājuhū min tasnīm(in).

Og blandingin er frá tasnim,

عَيْنًا يَّشْرَبُ بِهَا الْمُقَرَّبُوْنَۗ

‘ainay yasyrabu bihal-muqarrabūn(a).

(nevniliga) kelduvatn, sum tey, sum eru nær (Allah) drekka.

اِنَّ الَّذِيْنَ اَجْرَمُوْا كَانُوْا مِنَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا يَضْحَكُوْنَۖ

innal-lażīna ajramū kānū minal-lażīna āmanū yaḍḥakūn(a).

Jú, syndararnir eru teir, sum plagdu at flenna at teimum trúgvandi.

وَاِذَا مَرُّوْا بِهِمْ يَتَغَامَزُوْنَۖ

wa iżā marrū bihim yatagāmazūn(a).

Og tá ið tey (trúgvandi) fara framvið teimum, blinka tey til hvønn annan,

وَاِذَا انْقَلَبُوْٓا اِلٰٓى اَهْلِهِمُ انْقَلَبُوْا فَكِهِيْنَۖ

wa iżanqalabū ilā ahlihimunqalabū fakihīn(a).

og tá ið teir komu aftur til fólk sítt, snúðu teir aftur við gleði.

وَاِذَا رَاَوْهُمْ قَالُوْٓا اِنَّ هٰٓؤُلَاۤءِ لَضَاۤلُّوْنَۙ

wa iżā ra'auhum qālū inna hā'ulā'i laḍāllūn(a).

Og tá ið teir síggja (tey trúgvandi), siga teir: “Sanniliga eru teir sanniliga villleiðandi menniskju.”

وَمَآ اُرْسِلُوْا عَلَيْهِمْ حٰفِظِيْنَۗ

wa mā ursilū ‘alaihim ḥāfiẓīn(a).

hóast (teir syndararnir), teir ikki vóru sendir sum verjar (hjá teimum trúgvandi).

فَالْيَوْمَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مِنَ الْكُفَّارِ يَضْحَكُوْنَۙ

fal-yaumal-lażīna āmanū minal kuffāri yaḍḥakūn(a).

So í dag, tey, sum trúgva, sum flenna at teimum vantrúgvandi,

عَلَى الْاَرَاۤىِٕكِ يَنْظُرُوْنَۗ

‘alal-arā'iki yanẓurūn(a).

teir (sita) á sofunum og hyggja burtur.

هَلْ ثُوِّبَ الْكُفَّارُ مَا كَانُوْا يَفْعَلُوْنَ ࣖ

hal ṡuwwibal-kuffāru mā kānū yaf‘alūn(a).

Fáa tey vantrúgvandi løn (revsing) fyri tað, tey hava gjørt?