Q.S Naziat (اَلنَّازِعَات) - 46 Tal av versum

وَالنّٰزِعٰتِ غَرْقًاۙ

wan-nāzi‘āti garqā(n).

Við (eingli) sum tekur (lívið) hart.

وَّالنّٰشِطٰتِ نَشْطًاۙ

wan-nāsyiṭāti nasyṭā(n).

Við (eingli) sum tekur (lívið) varliga.

وَّالسّٰبِحٰتِ سَبْحًاۙ

was-sābiḥāti sabḥā(n).

Við (einglinum), sum skjótt kom niður av himlinum,

فَالسّٰبِقٰتِ سَبْقًاۙ

fas-sābiqāti sabqā(n).

og (einglar) sum leiða fast,

فَالْمُدَبِّرٰتِ اَمْرًاۘ

fal-mudabbirāti amrā(n).

og (einglar), sum regulera (verðslig) viðurskifti.

يَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَةُۙ

yauma tarjufur-rājifah(tu).

(Sanniliga, tú skalt rísa upp) á degnum, tá ið fyrsta spreingingin rakar náttúruna,

تَتْبَعُهَا الرَّادِفَةُ ۗ

tatba‘uhar-rādifah(tu).

(fyrsta spreinging) fylgir við øðrum spreingi.

قُلُوْبٌ يَّوْمَىِٕذٍ وَّاجِفَةٌۙ

qulūbuy yauma'iżiw wājifah(tun).

Menniskjahjartað tá kendi seg sera óttafult,

اَبْصَارُهَا خَاشِعَةٌ ۘ

abṣāruhā khāsyi‘ah(tun).

eygnabráið varð lagt.

يَقُوْلُوْنَ ءَاِنَّا لَمَرْدُوْدُوْنَ فِى الْحَافِرَةِۗ

yaqūlūna a'innā lamardūdūna fil-ḥāfirah(ti).

(Tey vantrúgvandi) siga: “Verða vit veruliga aftur til okkara upprunaliga lív?

ءَاِذَا كُنَّا عِظَامًا نَّخِرَةً ۗ

a'iżā kunnā ‘iẓāman nakhirah(tan).

Munnu vit (verða uppreisn), um vit eru vorðin brotin bein?”

قَالُوْا تِلْكَ اِذًا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌ ۘ

qālū tilka iżan karratun khāsirah(tun).

Teir søgdu: “Tá er tað eitt mótvirkandi avkast.”

فَاِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَّاحِدَةٌۙ

fa innamā hiya zajratuw wāḥidah(tun).

So er avkastið bara eitt slag burtur.

فَاِذَا هُمْ بِالسَّاهِرَةِۗ

fa iżā hum bis-sāhirah(ti).

So beinanvegin livdu tey aftur á (nýggju) jørðini.

هَلْ اَتٰىكَ حَدِيْثُ مُوْسٰىۘ

hal atāka ḥadīṡu mūsā.

Er søgan um Móses komin til tín (Muhammed)?

اِذْ نَادٰىهُ رَبُّهٗ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًىۚ

iż nādāhu rabbuhū bil-wādil-muqaddasi ṭuwā(n).

Tá ið Gud kallaði hann (Móses) í tí heilaga dalinum, nevniliga Tuwa-dalinum;

اِذْهَبْ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰىۖ

iżhab ilā fir‘auna innahū ṭagā.

far til Fáraos! Jú, hann hevur farið upp um markið,

فَقُلْ هَلْ لَّكَ اِلٰٓى اَنْ تَزَكّٰىۙ

fa qul hal laka ilā an tazakkā.

So sig (til Fir'aun), "Ynskir ​​tú at reinsa teg (frá villu),

وَاَهْدِيَكَ اِلٰى رَبِّكَ فَتَخْشٰىۚ

wa ahdiyaka ilā rabbika fa takhsyā.

og eg skal leiða teg til Harra tíns veg, so tú skalt óttast Hann?”

فَاَرٰىهُ الْاٰيَةَ الْكُبْرٰىۖ

fa arāhul-āyatal-kubrā.

Tá vísti (Móses) honum eitt stórt undur.

فَكَذَّبَ وَعَصٰىۖ

fa każżaba wa ‘aṣā.

Men hann (Fárao) leyg og var ólýðin.

ثُمَّ اَدْبَرَ يَسْعٰىۖ

Ṡumma adbara yas‘ā.

Síðani vendi hann sær burtur, meðan hann royndi at avbjóða (Móses).

فَحَشَرَ فَنَادٰىۖ

fa ḥasyara fanādā.

Síðan savnaði hann (høvdingar sínar) og rópti (kallaði fólk sítt).

فَقَالَ اَنَا۠ رَبُّكُمُ الْاَعْلٰىۖ

fa qāla ana rabbukumul-a‘lā.

(Seraya) segði: "Eg eri tín hægsti Gud."

فَاَخَذَهُ اللّٰهُ نَكَالَ الْاٰخِرَةِ وَالْاُوْلٰىۗ

fa akhażahullāhu nakālal-ākhirati wal-ūlā.

So revsaði Allah hann við revsing í eftirlívinum og pínu í heiminum.

اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَعِبْرَةً لِّمَنْ يَّخْشٰى ۗ ࣖ

inna fī żālika la‘ibratal limay yakhsyā.

Jú, í tí er ein læra fyri tey, sum óttast (Allah).

ءَاَنْتُمْ اَشَدُّ خَلْقًا اَمِ السَّمَاۤءُ ۚ بَنٰىهَاۗ

a'antum asyaddu khalqan amis-samā'u banāhā.

Er tín skapan størri ella himmalin, sum Hann hevur bygt?

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوّٰىهَاۙ

rafa‘a samkahā fa sawwāhā.

Hann lyfti bygning sín og fullkomnaði hann,

وَاَغْطَشَ لَيْلَهَا وَاَخْرَجَ ضُحٰىهَاۖ

wa agṭasya lailahā wa akhraja ḍuḥāhā.

og Hann gjørdi náttina (fullkomið myrkur), og gjørdi dagin (bjart ljós).

وَالْاَرْضَ بَعْدَ ذٰلِكَ دَحٰىهَاۗ

wal-arḍa ba‘da żālika daḥāhā.

Og eftir tað breiddi Hann jørðina út.

اَخْرَجَ مِنْهَا مَاۤءَهَا وَمَرْعٰىهَاۖ

akhraja minhā mā'ahā wa mar‘āhā.

Úr tí gevur Hann vatnkeldur út, og (vaksur) planturnar.

وَالْجِبَالَ اَرْسٰىهَاۙ

wal-jibāla arsāhā.

Og fjøllini Hann festi fast.

مَتَاعًا لَّكُمْ وَلِاَنْعَامِكُمْۗ

matā‘al lakum wa li'an‘āmikum.

(Alt tað) til tína gleði og til títt alibrúk.

فَاِذَا جَاۤءَتِ الطَّاۤمَّةُ الْكُبْرٰىۖ

fa iżā jā'atiṭ-ṭāmmatul-kubrā.

So tá ið tann stóra vanlukkan (Dómadagurin) er komin,

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْاِنْسَانُ مَا سَعٰىۙ

yauma yatażakkarul-insānu mā sa‘ā.

tað er tann dagin (tá) menniskjað minnist, hvat tað hevur gjørt,

وَبُرِّزَتِ الْجَحِيْمُ لِمَنْ يَّرٰى

wa burrizatil-jaḥīmu limay yarā.

og helviti varð greitt víst øllum, sum sóu.

فَاَمَّا مَنْ طَغٰىۖ

fa ammā man ṭagā.

So hvat viðvíkur teimum, sum fara út um mørkini,

وَاٰثَرَ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَاۙ

wa āṡaral-ḥayātad-dun-yā.

og raðfesta verðsliga lívið,

فَاِنَّ الْجَحِيْمَ هِيَ الْمَأْوٰىۗ

fa innal-jaḥīma hiyal-ma'wā.

tá er helviti hansara bústaður.

وَاَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهٖ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوٰىۙ

wa ammā man khāfa maqāma rabbihī wa nahan-nafsa ‘anil-hawā.

Og teir viðvíkur, sum óttast stórleika Harra síns og halda seg frá lyst sínum,

فَاِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوٰىۗ

fa innal-jannata hiyal-ma'wā.

tá er himmalin (hansara) bústaður.

يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ السَّاعَةِ اَيَّانَ مُرْسٰىهَاۗ

yas'alūnaka ‘anis-sā‘ati ayyāna mursāhā.

Teir (tey vantrúgvandi) spyrja teg (Muhammed) um dómadagin: "Nær fer tað at henda?"

فِيْمَ اَنْتَ مِنْ ذِكْرٰىهَاۗ

fīma anta min żikrāhā.

Hví skalt tú nevna tað (tíðina)?

اِلٰى رَبِّكَ مُنْتَهٰىهَاۗ

ilā rabbika muntahāhā.

Til Harra tín (aftur) endin (tíðarskeiðið).

اِنَّمَآ اَنْتَ مُنْذِرُ مَنْ يَّخْشٰىهَاۗ

innamā anta munżiru may yakhsyāhā.

Tú (O Muhammed) ert bara ein ávaring fyri tey, sum óttast tað.

كَاَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوْٓا اِلَّا عَشِيَّةً اَوْ ضُحٰىهَا ࣖ

ka'annahum yauma yaraunahā lam yalbaṡū illā ‘asyiyyatan au ḍuḥāhā.

Tann dagin, tá tey síggja tað (orsakað av styrkinum), fer tað at tykjast teimum, sum um tey bert høvdu verið (stutta tíð) um kvøldið ella um morgunin.