Q.S Abasa (عَبَسَ) - 42 Tal av versum

عَبَسَ وَتَوَلّٰىٓۙ

‘abasa wa tawallā.

Hann (Muhammed) hevði eitt súrt andlit og vendi sær burtur,

اَنْ جَاۤءَهُ الْاَعْمٰىۗ

an jā'ahul-a‘mā.

tí ein blindur maður var komin til hansara (Abdullah bin Ummi Maktum).

وَمَا يُدْرِيْكَ لَعَلَّهٗ يَزَّكّٰىٓۙ

wa mā yudrīka la‘allahū yazzakkā.

Og veitst tú (Muhammed) kanska vil hann reinsa seg (frá synd),

اَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنْفَعَهُ الذِّكْرٰىۗ

au yażżakkaru fatanfa‘ahuż-żikrā.

ella (vil) hann fáa undirvísing, sum kemur honum til góðar?

اَمَّا مَنِ اسْتَغْنٰىۙ

ammā manistagnā.

Hvat tey viðvíkur, sum halda, at tey eru nóg mikið (Quraysh-virðismenninir),

فَاَنْتَ لَهٗ تَصَدّٰىۗ

fa anta lahū taṣaddā.

tá gevur tú (Muhammed) honum gætur,

وَمَا عَلَيْكَ اَلَّا يَزَّكّٰىۗ

wa mā ‘alaika allā yazzakkā.

meðan eingin (skyld) er á tykkum, um hann ikki reinsar seg (trúgva).

وَاَمَّا مَنْ جَاۤءَكَ يَسْعٰىۙ

wa ammā man jā'aka yas‘ā.

Og um tey, sum koma til tín í skundi (at fáa læru),

وَهُوَ يَخْشٰىۙ

wa huwa yakhsyā.

meðan hann er bangin (fyri Allah),

فَاَنْتَ عَنْهُ تَلَهّٰىۚ

fa anta ‘anhu talahhā.

tú (Muhammed) ignorerar tað enntá.

كَلَّآ اِنَّهَا تَذْكِرَةٌ ۚ

kallā innahā tażkirah(tun).

Ongantíð (soleiðis)! Jú, (Guds læra) er ein ávaring,

فَمَنْ شَاۤءَ ذَكَرَهٗ ۘ

faman syā'a żakarah(ū).

So tann, sum vil, hann gevur tí heilt sikkurt gætur,

فِيْ صُحُفٍ مُّكَرَّمَةٍۙ

fī ṣuḥufim mukarrmah(tin).

í dýrdarbókunum (í eygum Allahs),

مَّرْفُوْعَةٍ مُّطَهَّرَةٍ ۢ ۙ

marfū‘atim muṭahharah(tin).

upphækkaður (og) halgaður, .

بِاَيْدِيْ سَفَرَةٍۙ

bi'aidī safarah(tin).

í hondum sendiboðanna (eingla), .

كِرَامٍۢ بَرَرَةٍۗ

kirāmim bararah(tin).

edligur og sonurligur.

قُتِلَ الْاِنْسَانُ مَآ اَكْفَرَهٗۗ

qutilal-insānu mā akfarah(ū).

Vei menniskjanum! Sum hann er ótakksamur!

مِنْ اَيِّ شَيْءٍ خَلَقَهٗۗ

min ayyi syai'in khalaqah(ū).

Hvat skapti Hann (Allah) tað úr?

مِنْ نُّطْفَةٍۗ خَلَقَهٗ فَقَدَّرَهٗۗ

min nuṭfah(tin), khalaqahū fa qaddarah(ū).

Úr einum sáðdropi skapti Hann tað og ásetti tað síðani.

ثُمَّ السَّبِيْلَ يَسَّرَهٗۙ

Ṡummas-sabīla yassarah(ū).

Tá ger Hann vegin lættan,

ثُمَّ اَمَاتَهٗ فَاَقْبَرَهٗۙ

Ṡumma amātahū fa aqbarah(ū).

tá drap hann hann og jarðaði hann,

ثُمَّ اِذَا شَاۤءَ اَنْشَرَهٗۗ

Ṡumma iżā syā'a ansyarah(ū).

tá, um Hann vil, reisir Hann hann upp aftur.

كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَآ اَمَرَهٗۗ

kallā lammā yaqḍi mā amarah(ū).

Ongantíð (soleiðis)! Hann (menniskjað) hevur ikki framt tað, sum Hann (Allah) gav honum boð um at gera.

فَلْيَنْظُرِ الْاِنْسَانُ اِلٰى طَعَامِهٖٓ ۙ

falyanẓuril-insānu ilā ṭa‘āmih(ī).

So latið menniskju geva sínum mati gætur.

اَنَّا صَبَبْنَا الْمَاۤءَ صَبًّاۙ

annā ṣababnal-mā'a ṣabbā(n).

Tað eru Vit, sum hellaðu nógv vatn niður (úr himlinum),

ثُمَّ شَقَقْنَا الْاَرْضَ شَقًّاۙ

Ṡumma syaqaqnal-arḍa syaqqā(n).

tá kloyvdu vit jørðina sundur,

فَاَنْۢبَتْنَا فِيْهَا حَبًّاۙ

fa'ambatnā fīhā ḥabbā(n).

og vit gjørdu har korn,

وَّعِنَبًا وَّقَضْبًاۙ

wa ‘inabaw wa qaḍbā(n).

druvur, og urtir,

وَّزَيْتُوْنًا وَّنَخْلًاۙ

wa zaitūnaw wa nakhlā(n).

olivenur, og dadlupálmar,

وَّحَدَاۤىِٕقَ غُلْبًا

wa ḥadā'iqa gulbā(n).

og skuggaðir garðar,

وَفَاكِهَةً وَّاَبًّا

wa fākihataw wa abbā(n).

og frukt og haga.

مَتَاعًا لَّكُمْ وَلِاَنْعَامِكُمْۗ

matā‘al lakum wa li'an‘āmikum.

(Alt hetta) er til tykkara gleði og til tykkara alibrúk.

فَاِذَا جَاۤءَتِ الصَّاۤخَّةُ ۖ

fa iżā jā'atiṣ-ṣākhkhah(tu).

So tá ið tað deyvgerandi ljóðið (seinni trompetblásturin) kemur,

يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ اَخِيْهِۙ

yauma yafirrul-mar'u min akhīh(i).

tann dagin skal maður flýggja undan bróður sínum,

وَاُمِّهٖ وَاَبِيْهِۙ

wa ummihī wa abīh(i).

og frá móður og pápa sínum,

وَصَاحِبَتِهٖ وَبَنِيْهِۗ

wa ṣāḥibatihī wa banīh(i).

og frá konu og børnum sínum.

لِكُلِّ امْرِئٍ مِّنْهُمْ يَوْمَىِٕذٍ شَأْنٌ يُّغْنِيْهِۗ

likullimri'im minhum yauma'iżin sya'nuy yugnīh(i).

Hvør teirra tann dagin fer at hava eitt mál at upptaka hann.

وُجُوْهٌ يَّوْمَىِٕذٍ مُّسْفِرَةٌۙ

wujūhuy yauma'iżim musfirah(tun).

Tann dagin verða andlit strálandi,

ضَاحِكَةٌ مُّسْتَبْشِرَةٌ ۚ

Ḍāḥikatum mustabsyirah(tun).

flennandi og gleðist,

وَوُجُوْهٌ يَّوْمَىِٕذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌۙ

wa wujūhuy yauma'iżin ‘alaihā gabarah(tun).

og tann dagin verða andlit klædd av dusti (myrkri), .

تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ ۗ

tarhaquhā qatarah(tun).

klæddur av myrkri (ávirkaður av eyðmýking og neyð).

اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْكَفَرَةُ الْفَجَرَةُ ࣖ

ulā'ika humul-kafaratul-fajarah(tu).

Hetta eru tey vantrúgvandi, tey uppreistrarhugaðu.