وَتِلْكَ حُجَّتُنَآ اٰتَيْنٰهَآ اِبْرٰهِيْمَ عَلٰى قَوْمِهٖۗ نَرْفَعُ دَرَجٰتٍ مَّنْ نَّشَاۤءُۗ اِنَّ رَبَّكَ حَكِيْمٌ عَلِيْمٌ
wa tilka ḥujjatunā ātaināhā ibrāhīma ‘alā qaumih(ī), narfa‘u darajātim man nasyā'(u), inna rabbaka ḥakīmun ‘alīm(un).
O la Matou faʻamatalaga lea na Matou tuʻuina atu iā Ibrahim e faʻafesagaʻi ma lona nuʻu. Matou te faʻaeaina le tulaga o i latou matou te loto i ai. E moni, o lou Aliʻi e Poto, e Na te silafia mea uma.
فَبَدَاَ بِاَوْعِيَتِهِمْ قَبْلَ وِعَاۤءِ اَخِيْهِ ثُمَّ اسْتَخْرَجَهَا مِنْ وِّعَاۤءِ اَخِيْهِۗ كَذٰلِكَ كِدْنَا لِيُوْسُفَۗ مَا كَانَ لِيَأْخُذَ اَخَاهُ فِيْ دِيْنِ الْمَلِكِ اِلَّآ اَنْ يَّشَاۤءَ اللّٰهُ ۗنَرْفَعُ دَرَجٰتٍ مَّنْ نَّشَاۤءُۗ وَفَوْقَ كُلِّ ذِيْ عِلْمٍ عَلِيْمٌ
fa bada'a bi'au‘iyatihim qabla wi‘ā'i akhīhi ṡummastakhrajahā miw wi‘ā'i akhīh(i), każālika kidnā liyūsuf(a), mā kāna liya'khuża akhāhu fī dīnil-maliki illā ay yasyā'allāh(u), narfa‘u darajātim man nasyā'(u), wa fauqa kulli żī ‘ilmin ‘alīm(un).
O lea na amata ai ona ia suʻesuʻeina a latou taga i luma o taga a lona uso, ona ia aumaia lea o le ipu a le tupu mai le taga a lona uso. O lea na matou faia ai se fuafuaga mo Iosefa. E le mafai ona ia faʻasalaina lona uso e tusa ai ma le tulafono a le tupu seʻi vagana ua finagalo i ai Allah. Matou te faʻaeaina i latou matou te finagalo i ai; ma e sili atu i tagata uma e iai le poto o lē e sili atu lona poto.
وَّرَفَعْنٰهُ مَكَانًا عَلِيًّا
wa rafa‘nāhu makānan ‘aliyyā(n).
ma ua matou siitia o ia i le mamalu maualuga.
وَمَنْ يَّأْتِهٖ مُؤْمِنًا قَدْ عَمِلَ الصّٰلِحٰتِ فَاُولٰۤىِٕكَ لَهُمُ الدَّرَجٰتُ الْعُلٰى ۙ
wa may ya'tihī mu'minan qad ‘amilaṣ-ṣāliḥāti fa ulā'ika lahumud-darajātul-‘ulā.
Ae o lē e sau ia te Ia ma le faatuatua, ma ua faia galuega lelei, o i latou ia e ausia le tulaga maualuga (mamalu),
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِذَا قِيْلَ لَكُمْ تَفَسَّحُوْا فِى الْمَجٰلِسِ فَافْسَحُوْا يَفْسَحِ اللّٰهُ لَكُمْۚ وَاِذَا قِيْلَ انْشُزُوْا فَانْشُزُوْا يَرْفَعِ اللّٰهُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مِنْكُمْۙ وَالَّذِيْنَ اُوْتُوا الْعِلْمَ دَرَجٰتٍۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرٌ
yā ayyuhal-lażīna āmanū iżā qīla lakum tafassaḥū fil-majālisi fafsaḥū yafsaḥillāhu lakum, wa iżā qīlansyuzū fansyuzū yarfa‘illāhul-lażīna āmanū minkum, wal-lażīna ūtul-‘ilma darajāt(in), wallāhu bimā ta‘malūna khabīr(un).
O outou o ē fa‘atuatua! Afai e fai atu ‘iā te ‘outou, “Ia ‘outou tu‘u avanoa i fa‘apotopotoga,” ‘ia ‘outou tu‘u avanoa, e mautinoa lava o le a tu‘uina atu e le Atua se avanoa mo ‘outou. ‘Āfai fo‘i e fai atu, “Tutū ia ‘outou,” ‘ia ‘outou tutū ia ‘outou, e mautinoa lava o le a si‘itia e le Atua (le tulaga) o i latou e fa‘atuatua ‘iā te ‘outou ma i latou ‘ua foa‘iina atu i ai le poto i ni nai tikeri. Ma ‘ua silafia e le Atua mea tou te faia.