Q.S Adh-Dhariyat (اَلذَّارِيَات) - 60 Numero de versci

وَالذّٰرِيٰتِ ذَرْوًاۙ

waż-żāriyāti żarwā(n).

Pe-o (vento) ch'o sciorte a pua,

فَالْحٰمِلٰتِ وِقْرًاۙ

fal-ḥāmilāti wiqrā(n).

e nuvie che contëgnan (piövia),

فَالْجٰرِيٰتِ يُسْرًاۙ

fal-jāriyāti yusrā(n).

e (nave) che navegan de lengê,

فَالْمُقَسِّمٰتِ اَمْرًاۙ

fal-muqassimāti amrā(n).

e (angeli) che spartiscian i affari,

اِنَّمَا تُوْعَدُوْنَ لَصَادِقٌۙ

innamā tū‘adūna laṣādiq(un).

veramente, quello che t’é stæto promisso o dev’ëse veo, .

وَّاِنَّ الدِّيْنَ لَوَاقِعٌۗ

wa innad-dīna lawāqi‘(un).

e de fæto, (o giorno da) puniçion o vegnià de seguo.

وَالسَّمَاۤءِ ذَاتِ الْحُبُكِۙ

was-samā'i żātil-ḥubuk(i).

Pe-o çê ch'o l'à di percorsci,

اِنَّكُمْ لَفِيْ قَوْلٍ مُّخْتَلِفٍۙ

innakum lafī qaulim mukhtalif(in).

Pe davvei, ti gh'æ pe in davei de opinioin despæge,

يُّؤْفَكُ عَنْهُ مَنْ اُفِكَۗ

yu'faku ‘anhu man ufik(a).

s’é desviæ da lê (o Coran e o Messaggê) quelli che son desviæ.

قُتِلَ الْخَرَّاصُوْنَۙ

qutilal-kharrāṣūn(a).

Malediti son quelli che dixan tante buxie,

الَّذِيْنَ هُمْ فِيْ غَمْرَةٍ سَاهُوْنَۙ

allażīna hum fī gamratin sāhūn(a).

(saieiva à dî) quelli che son immersi inte l’ignoransa e inta negligense,

يَسْـَٔلُوْنَ اَيَّانَ يَوْمُ الدِّيْنِۗ

yas'alūna ayyāna yaumud-dīn(i).

domandan: «Quande l’é o giorno do giudiçio?»

يَوْمَ هُمْ عَلَى النَّارِ يُفْتَنُوْنَ

yauma hum ‘alan-nāri yuftanūn(a).

(O giorno da puniçion o l’é) o giorno (quande) saian castigæ into feugo de l’inferno.

ذُوْقُوْا فِتْنَتَكُمْۗ هٰذَا الَّذِيْ كُنْتُمْ بِهٖ تَسْتَعْجِلُوْنَ

Żūqū fitnatakum, hāżal-lażī kuntum bihī tasta‘jilūn(a).

(Gh'é stæto dito): "Gusta o teu castiggo. Sto chì o l'é o castiggo che in passou ti l'æ domandou de fâ de fretta."

اِنَّ الْمُتَّقِيْنَ فِيْ جَنّٰتٍ وَّعُيُوْنٍۙ

innal-muttaqīna fī jannātiw wa ‘uyūn(in).

De fæto, quelli che son piæ son inti giardin (paradiso) e inte vivagne d’ægua,

اٰخِذِيْنَ مَآ اٰتٰىهُمْ رَبُّهُمْ ۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَبْلَ ذٰلِكَ مُحْسِنِيْنَۗ

Ākhiżīna mā ātāhum rabbuhum, innahum kānū qabla żālika muḥsinīn(a).

piggiavan quello che o Segnô o ghe dava. De fæto, avanti de quello (into mondo) ean de persoñe che favan o ben;

كَانُوْا قَلِيْلًا مِّنَ الَّيْلِ مَا يَهْجَعُوْنَ

kānū qalīlam minal-laili mā yahja‘ūn(a).

dorman ben ben pöco a-a neutte;

وَبِالْاَسْحَارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُوْنَ

wa bil-asḥāri hum yastagfirūn(a).

e in sciâ fin da neutte an domandou o perdono (à Allah).

وَفِيْٓ اَمْوَالِهِمْ حَقٌّ لِّلسَّاۤىِٕلِ وَالْمَحْرُوْمِ

wa fī amwālihim ḥaqqul lis-sā'ili wal-maḥrūm(i).

E inta seu propietæ gh’é di driti pe-i pövei che domandan e pe-i pövei che no domandan.

وَفِى الْاَرْضِ اٰيٰتٌ لِّلْمُوْقِنِيْنَۙ

wa fil-arḍi āyātul lil-mūqinīn(a).

E in sciâ tæra gh’é di segni (da grandessa de Allah) pe quelli che creddan,

وَفِيْٓ اَنْفُسِكُمْ ۗ اَفَلَا تُبْصِرُوْنَ

wa fī anfusikum, afalā tubṣirūn(a).

e (anche) à ti mæximo. Allora no ti fai attençion?

وَفِى السَّمَاۤءِ رِزْقُكُمْ وَمَا تُوْعَدُوْنَ

wa fis-samā'i rizqukum wa mā tū‘adūn(a).

E into çê gh’é (e caxoin de) o teu sostentamento e quello che t’é promisso.

فَوَرَبِّ السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِ اِنَّهٗ لَحَقٌّ مِّثْلَ مَآ اَنَّكُمْ تَنْطِقُوْنَ ࣖ

fa wa rabbis-samā'i wal-arḍi innahū laḥaqqum miṡla mā annakum tanṭiqūn(a).

Coscì da-o Segnô do çê e da tæra, pe in davei, quello ch’o l’é promisso o saià de seguo comme ti dixe.

هَلْ اَتٰىكَ حَدِيْثُ ضَيْفِ اِبْرٰهِيْمَ الْمُكْرَمِيْنَۘ

hal atāka ḥadīṡu ḍaifi ibrāhīmal-mukramīn(a).

L’istöia a l’é arrivâ à ti (Mahomed) di invitæ do Ibrahim (i angeli) ch’en stæti glorificæ?

اِذْ دَخَلُوْا عَلَيْهِ فَقَالُوْا سَلٰمًا ۗقَالَ سَلٰمٌۚ قَوْمٌ مُّنْكَرُوْنَ

iż dakhalū ‘alaihi fa qālū salāmā(n), qāla salām(un), qaumum munkarūn(a).

(Regòrdate) quande son intræ into seu pòsto e an dito «Salaman» (saluo), o Ibrahim o l’à respòsto «Salamun» (saluo). (Ean) de persoñe ch'o no conosceiva.

فَرَاغَ اِلٰٓى اَهْلِهٖ فَجَاۤءَ بِعِجْلٍ سَمِيْنٍۙ

farāga ilā ahlihī fa jā'a bi‘ijlin samīn(in).

Coscì lê (Ibrahim) o l’é anæto in segretto à trovâ a seu famiggia, dapeu o gh’à portou a carne de un veddello grasso (bruxou),

فَقَرَّبَهٗٓ اِلَيْهِمْۚ قَالَ اَلَا تَأْكُلُوْنَ

fa qarrabahū ilaihim, qāla alā ta'kulūn(a).

alloa o ghe l’à servio (ma no voeiva mangiâ). O Ibrahim o l’à dito: “Perché no mangiæ?”

فَاَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيْفَةً ۗقَالُوْا لَا تَخَفْۗ وَبَشَّرُوْهُ بِغُلٰمٍ عَلِيْمٍ

fa aujasa minhum khīfah(tan), qālū lā takhaf, wa basysyarūhu bigulāmin ‘alīm(in).

Coscì lê (Ibrahim) o l’à avuo paû de loiatri. Dixan: «No t’æ paû», e gh’an dæto a boña nòva de (nascion de) un figgeu pio (Isaac).

فَاَقْبَلَتِ امْرَاَتُهٗ فِيْ صَرَّةٍ فَصَكَّتْ وَجْهَهَا وَقَالَتْ عَجُوْزٌ عَقِيْمٌ

fa aqbalatimra'atuhū fī ṣarratin fa ṣakkat wajhahā wa qālat ‘ajūzun ‘aqīm(un).

Dapeu seu moggê a l'é vegnua à urlâ (con meraviggia) e a l'à dæto un basso a-a seu faccia e a l'à dito: «(Son) unna vegia sterile».

قَالُوْا كَذٰلِكِۙ قَالَ رَبُّكِ ۗاِنَّهٗ هُوَ الْحَكِيْمُ الْعَلِيْمُ ۔

qālū każālik(i), qāla rabbuk(i), innahū huwal-ḥakīmul-‘alīm(u).

An dito: «Coscì o dixe o teu Segnô. De fæto, o l’é o Savio, o Consciente».

۞ قَالَ فَمَا خَطْبُكُمْ اَيُّهَا الْمُرْسَلُوْنَۚ

qāla famā khaṭbukum ayyuhal-mursalūn(a).

O (Ibrahim) o l’à dito: «Quæ o l’é o vòstro affæ importante, ò messaggê?»

قَالُوْآ اِنَّآ اُرْسِلْنَآ اِلٰى قَوْمٍ مُّجْرِمِيْنَۙ

qālū innā ursilnā ilā qaumim mujrimīn(a).

An respòsto: «De fæto, semmo stæti mandæ à un pòpolo peccatô (o pòpolo de Lut),

لِنُرْسِلَ عَلَيْهِمْ حِجَارَةً مِّنْ طِيْنٍۙ

linursila ‘alaihim ḥijāratam min ṭīn(in).

pe fâli sciortî con de prie de tæra (dura),

مُّسَوَّمَةً عِنْدَ رَبِّكَ لِلْمُسْرِفِيْنَ

musawwamatan ‘inda rabbika lil-musrifīn(a).

marcou da-o vòstro Segnô pe (destrue) quelli che trasgredan o limite.»

فَاَخْرَجْنَا مَنْ كَانَ فِيْهَا مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَۚ

fa akhrajnā man kāna fīhā minal-mu'minīn(a).

Allora emmo fæto sciortî feua quelli che creddeivan ch’ean drento (a tæra do pòpolo de Lut).

فَمَا وَجَدْنَا فِيْهَا غَيْرَ بَيْتٍ مِّنَ الْمُسْلِمِيْنَۚ

famā wajadnā fīhā gaira baitim minal-muslimīn(a).

Coscì no gh’emmo attrovou (a tæra), feua che unna casa de mossulmen (Lut).

وَتَرَكْنَا فِيْهَآ اٰيَةً لِّلَّذِيْنَ يَخَافُوْنَ الْعَذَابَ الْاَلِيْمَۗ

wa taraknā fīhā āyatal lil-lażīna yakhāfūnal-‘ażābal-alīm(a).

E Noi l’emmo lasciou inte quello (quella tæra) un segno pe quelli ch’an paû de un castiggo doloso.

وَفِيْ مُوْسٰىٓ اِذْ اَرْسَلْنٰهُ اِلٰى فِرْعَوْنَ بِسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍ

wa fī mūsā iż arsalnāhu ilā fir‘auna bisulṭānim mubīn(in).

E into Mosè (gh’ea di segni da potensa de Allah) quande l’emmo mandou verso o Faraon con di vëi miracoli.

فَتَوَلّٰى بِرُكْنِهٖ وَقَالَ سٰحِرٌ اَوْ مَجْنُوْنٌ

fa tawallā biruknihī wa qāla sāḥirun au majnūn(un).

Ma lê (o faraon) e a seu armâ se son vortæ e an dito: «O l’é un mago ò un matto».

فَاَخَذْنٰهُ وَجُنُوْدَهٗ فَنَبَذْنٰهُمْ فِى الْيَمِّ وَهُوَ مُلِيْمٌۗ

fa akhażnāhu wa junūdahū fanabażnāhum fil-yammi wa huwa mulīm(un).

Coscì l’emmo torturou lê e a seu armâ, dapeu î emmo cacciæ into mâ, inte un stato desgraçiou.

وَفِيْ عَادٍ اِذْ اَرْسَلْنَا عَلَيْهِمُ الرِّيْحَ الْعَقِيْمَۚ

wa fī ‘ādin iż arsalnā ‘alaihimur-rīḥal-‘aqīm(a).

E (anche) inte (l’istöia do pòpolo de) 'Ad, quande gh’emmo mandou un vento destruttivo,

مَا تَذَرُ مِنْ شَيْءٍ اَتَتْ عَلَيْهِ اِلَّا جَعَلَتْهُ كَالرَّمِيْمِۗ

mā tażaru min syai'in atat ‘alaihi illā ja‘alathu kar-ramīm(i).

(o vento) o no lascia che ninte o ghe sciorte, o ô trasforma fiña in pövea.

وَفِيْ ثَمُوْدَ اِذْ قِيْلَ لَهُمْ تَمَتَّعُوْا حَتّٰى حِيْنٍ

wa fī ṡamūda iż qīla lahum tamatta‘ū ḥattā ḥīn(in).

E inte (l'istöia do pòpolo de) Samud, quande ghe l'é stæto dito: «Sëi felici fin a-o tempo stabilio».

فَعَتَوْا عَنْ اَمْرِ رَبِّهِمْ فَاَخَذَتْهُمُ الصّٰعِقَةُ وَهُمْ يَنْظُرُوْنَ

fa‘atau ‘an amri rabbihim fa akhażathumuṣ-ṣā‘iqatu wa hum yanẓurūn(a).

Dapeu an agio con arrogansa contra o comando do seu Segnô, coscì che son stæti colpii da-e lampe tanto che ô guardavan.

فَمَا اسْتَطَاعُوْا مِنْ قِيَامٍ وَّمَا كَانُوْا مُنْتَصِرِيْنَۙ

famastaṭā‘ū min qiyāmiw wa mā kānū muntaṣirīn(a).

Coscì no an posciuo levâse e no an ottegnuo ascì de l'aggiutto,

وَقَوْمَ نُوْحٍ مِّنْ قَبْلُ ۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمًا فٰسِقِيْنَ ࣖ

wa qauma nūḥim min qabl(u), innahum kānū qauman fāsiqīn(a).

e avanti de quello (Noi l’emmo destruto) o pòpolo de Noè. De fæto, son un pòpolo grammo.

وَالسَّمَاۤءَ بَنَيْنٰهَا بِاَيْىدٍ وَّاِنَّا لَمُوْسِعُوْنَ

was-samā'a banaināhā bi'aidiw wa innā lamūsi‘ūn(a).

E i çê l’emmo construto co-a (Nòstra) potensa, e l’emmo allargou pe in davei.

وَالْاَرْضَ فَرَشْنٰهَا فَنِعْمَ الْمٰهِدُوْنَ

wal-arḍa farasynāhā fa ni‘mal-māhidūn(a).

E Noi spantegemmo a tæra; alloa (Noi) semmo o megio ch’o segge stæto spantegou.

وَمِنْ كُلِّ شَيْءٍ خَلَقْنَا زَوْجَيْنِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُوْنَ

wa min kulli syai'in khalaqnā zaujaini la‘allakum tażakkarūn(a).

E Noi emmo creou tutto in cobbie pe fâse arregordâ (a grandessa de Allah).

فَفِرُّوْٓا اِلَى اللّٰهِ ۗاِنِّيْ لَكُمْ مِّنْهُ نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌۚ

fa firrū ilallāh(i), innī lakum minhu nażīrum mubīn(un).

Coscì tornâ subito à (obbedî) à Allah. De fæto, son un avvertimento ciæo da parte de Allah pe ti.

وَلَا تَجْعَلُوْا مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَۗ اِنِّيْ لَكُمْ مِّنْهُ نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌ

wa lā taj‘alū ma‘allāhi ilāhan ākhar(a), innī lakum minhu nażīrum mubīn(un).

E no creâ de atre divinitæ feua che Allah. De fæto, son un avvertimento ciæo da parte de Allah pe ti.

كَذٰلِكَ مَآ اَتَى الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ مِّنْ رَّسُوْلٍ اِلَّا قَالُوْا سَاحِرٌ اَوْ مَجْنُوْنٌ

każālika mā atal-lażīna min qablihim mir rasūlin illā qālū sāḥirun au majnūn(un).

Coscì, tutte e vòtte che un Messaggê o vegniva à quelli ch’ean stæti avanti de loiatri, loiatri (o seu pòpolo) divan: «O l’é un mago ò un matto».

اَتَوَاصَوْا بِهٖۚ بَلْ هُمْ قَوْمٌ طَاغُوْنَۚ

atawāṣau bih(ī), bal hum qaumun ṭāgūn(a).

Se son missi di messaggi un con l'atro in sce quello ch'o l'ea stæto dito? De fæto, son un pòpolo ch'o va a-o de là di limiti.

فَتَوَلَّ عَنْهُمْ فَمَآ اَنْتَ بِمَلُوْمٍ

fa tawalla ‘anhum famā anta bimalūm(in).

Coscì, giæghe e spalle, e ti saiæ sensa reproçe.

وَذَكِّرْ فَاِنَّ الذِّكْرٰى تَنْفَعُ الْمُؤْمِنِيْنَ

wa żakkir fa innaż-żikra tanfa‘ul-mu'minīn(a).

E continuæ à dâ di avvertimenti, perché de fæto i avvertimenti son benefichi pe-i credenti.

وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْاِنْسَ اِلَّا لِيَعْبُدُوْنِ

wa mā khalaqtul-jinna wal-insa illā liya‘budūn(i).

No ò creou di jinn e di òmmi ma pe fâme venerâ.

مَآ اُرِيْدُ مِنْهُمْ مِّنْ رِّزْقٍ وَّمَآ اُرِيْدُ اَنْ يُّطْعِمُوْنِ

mā urīdu minhum mir rizqiw wa mā urīdu ay yuṭ‘imūn(i).

No veuggio nisciun sostentamento da loiatri e no veuggio che Me nutriscian.

اِنَّ اللّٰهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتِيْنُ

innallāha huwar-razzāqu żul-quwwatil-matīn(u).

Pe in davei Allah, O l’é o Donatô do sostentamento Ch’o l’à a Potensa e o l’é Ben ben Fòrte.

فَاِنَّ لِلَّذِيْنَ ظَلَمُوْا ذَنُوْبًا مِّثْلَ ذَنُوْبِ اَصْحٰبِهِمْ فَلَا يَسْتَعْجِلُوْنِ

fa inna lil-lażīna ẓalamū żanūbam miṡla żanūbi aṣḥābihim falā yasta‘jilūn(i).

Coscì de fæto, pe-i tortoî gh’é unna quota (de castiggo) comme a quota di seu amixi (passæ); Coscì che no Me domandan de fâlo affrettâ.

فَوَيْلٌ لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ يَّوْمِهِمُ الَّذِيْ يُوْعَدُوْنَ ࣖ

fa wailul lil-lażīna kafarū miy yaumihimul-lażī yū‘adūn(a).

Coscì guai à quelli che no creddan into giorno promisso à loiatri (o Giorno do Giudiçio).