فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰىٓ اِذَآ اَتَيَآ اَهْلَ قَرْيَةِ ِۨاسْتَطْعَمَآ اَهْلَهَا فَاَبَوْا اَنْ يُّضَيِّفُوْهُمَا فَوَجَدَا فِيْهَا جِدَارًا يُّرِيْدُ اَنْ يَّنْقَضَّ فَاَقَامَهٗ ۗقَالَ لَوْ شِئْتَ لَتَّخَذْتَ عَلَيْهِ اَجْرًا
fanṭalaqā, ḥattā iżā atayā ahla qaryatinistaṭ‘amā ahlahā fa abau ay yuḍayyifūhumā fa wajadā fīhā jidāray yurīdu ay yaqaḍḍa fa aqāmah(ū), qāla lau syi'ta lattakhażta ‘alaihi ajrā(n).
نو دواړه روان شول؛ نو کله چې دوی دواړه د یو هیواد خلکو ته راغلل، نو دواړو د خلکو څخه د میلمستیا غوښتنه وکړه، مګر دوی (د هغه هیواد خلکو) نه غوښتل چې د دوی میلمستیا وکړي، نو دوی دواړو د کورونو دیوالونه وموندل چې نږدې (په هغه هیواد کې) نړیدلي وو، بیا یې هغه سیده کړل. هغه (موسی) وویل: "که تاسو وغواړئ، نو تاسو کولی شئ د دې لپاره اجر وغواړئ."
فَرَاغَ اِلٰٓى اَهْلِهٖ فَجَاۤءَ بِعِجْلٍ سَمِيْنٍۙ
farāga ilā ahlihī fa jā'a bi‘ijlin samīn(in).
نو هغه (ابراهيم عليه السلام) د خپلې کورنۍ سره د ليدو لپاره په پټه لاړ، بيا يې د غوړ (پخه شوي) غوايي غوښه راوړه،
فَقَرَّبَهٗٓ اِلَيْهِمْۚ قَالَ اَلَا تَأْكُلُوْنَ
fa qarrabahū ilaihim, qāla alā ta'kulūn(a).
بیا یې هغوی ته ورکړ (خو هغوی نه غوښتل چې وخوري) ابراهیم وویل: "ولې نه خورئ؟"