فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰىٓ اِذَآ اَتَيَآ اَهْلَ قَرْيَةِ ِۨاسْتَطْعَمَآ اَهْلَهَا فَاَبَوْا اَنْ يُّضَيِّفُوْهُمَا فَوَجَدَا فِيْهَا جِدَارًا يُّرِيْدُ اَنْ يَّنْقَضَّ فَاَقَامَهٗ ۗقَالَ لَوْ شِئْتَ لَتَّخَذْتَ عَلَيْهِ اَجْرًا
fanṭalaqā, ḥattā iżā atayā ahla qaryatinistaṭ‘amā ahlahā fa abau ay yuḍayyifūhumā fa wajadā fīhā jidāray yurīdu ay yaqaḍḍa fa aqāmah(ū), qāla lau syi'ta lattakhażta ‘alaihi ajrā(n).
मग ते दोघेही चालत चालत एका लोकांच्या भूमीवर पोहोचले आणि त्यांनी त्या लोकांकडे आदरातिथ्य मागितले, परंतु त्यांनी त्यांचे आदरातिथ्य करण्यास नकार दिला. मग त्यांना (त्या भूमीत) एक घरची भिंत कोसळण्याच्या बेताची दिसली, तर त्याने (मोशेने) ती दुरुस्त केली. त्याने (मोशेने) म्हटले, "जर तुला वाटत असेल, तर त्याबद्दल तू मला मोबदला मागू शकतोस."
فَرَاغَ اِلٰٓى اَهْلِهٖ فَجَاۤءَ بِعِجْلٍ سَمِيْنٍۙ
farāga ilā ahlihī fa jā'a bi‘ijlin samīn(in).
मग तो शांतपणे आपल्या कुटुंबाकडे गेला, नंतर (वधासाठी) एक फटिंग वासरा घेऊन परत आला.
فَقَرَّبَهٗٓ اِلَيْهِمْۚ قَالَ اَلَا تَأْكُلُوْنَ
fa qarrabahū ilaihim, qāla alā ta'kulūn(a).
मग त्याने तो त्यांच्या समोर वाढला आणि म्हणाला, 'तुम्ही का खात नाही?'