فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰىٓ اِذَآ اَتَيَآ اَهْلَ قَرْيَةِ ِۨاسْتَطْعَمَآ اَهْلَهَا فَاَبَوْا اَنْ يُّضَيِّفُوْهُمَا فَوَجَدَا فِيْهَا جِدَارًا يُّرِيْدُ اَنْ يَّنْقَضَّ فَاَقَامَهٗ ۗقَالَ لَوْ شِئْتَ لَتَّخَذْتَ عَلَيْهِ اَجْرًا
fanṭalaqā, ḥattā iżā atayā ahla qaryatinistaṭ‘amā ahlahā fa abau ay yuḍayyifūhumā fa wajadā fīhā jidāray yurīdu ay yaqaḍḍa fa aqāmah(ū), qāla lau syi'ta lattakhażta ‘alaihi ajrā(n).
Шулай итеп, икесе дә юлларын дәвам иттеләр; хәтта алар бер ил халкына килгәч, икесе дә халыктан кунак сораштылар, ләкин алар (шул ил халкы) аларны кунак итәргә теләмәделәр, аннары икесе дә (шул илдә ) җимерелеп бара торган йортларның диварларын күрделәр, аннары ул аларны турылады. Ул (Муса) әйтте: "Әгәр теләсәң, моның өчен бүләк сорый аласың".
فَرَاغَ اِلٰٓى اَهْلِهٖ فَجَاۤءَ بِعِجْلٍ سَمِيْنٍۙ
farāga ilā ahlihī fa jā'a bi‘ijlin samīn(in).
Ул (Ибраһим) яшерен рәвештә гаиләсе белән очрашырга китте, аннары симез (кыздырылган) бозау итен алып килде,
فَقَرَّبَهٗٓ اِلَيْهِمْۚ قَالَ اَلَا تَأْكُلُوْنَ
fa qarrabahū ilaihim, qāla alā ta'kulūn(a).
аннары ул аларга ризык бирде (ләкин алар ашарга теләмәделәр). Ибраһим: "Ни өчен ашамыйсыз?" - диде.