فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰىٓ اِذَآ اَتَيَآ اَهْلَ قَرْيَةِ ِۨاسْتَطْعَمَآ اَهْلَهَا فَاَبَوْا اَنْ يُّضَيِّفُوْهُمَا فَوَجَدَا فِيْهَا جِدَارًا يُّرِيْدُ اَنْ يَّنْقَضَّ فَاَقَامَهٗ ۗقَالَ لَوْ شِئْتَ لَتَّخَذْتَ عَلَيْهِ اَجْرًا
fanṭalaqā, ḥattā iżā atayā ahla qaryatinistaṭ‘amā ahlahā fa abau ay yuḍayyifūhumā fa wajadā fīhā jidāray yurīdu ay yaqaḍḍa fa aqāmah(ū), qāla lau syi'ta lattakhażta ‘alaihi ajrā(n).
Coscì i doî son anæti avanti; coscì che quande i doî vegnivan a-o pòpolo de un paise, tutti doî domandavan d’ëse intrattegnui da-o pòpolo, ma loiatri (o pòpolo de quello paise) no voeiva intrattegnîli, dapeu tutti doî attrovavan e miage de case che squæxi sciortivan (inte quello paise), dapeu o ê l’à driçiæ. Lê (o Mosè) o l’à dito: «Se ti veu, ti peu domandâ unna compensaçion pe quello».
فَرَاغَ اِلٰٓى اَهْلِهٖ فَجَاۤءَ بِعِجْلٍ سَمِيْنٍۙ
farāga ilā ahlihī fa jā'a bi‘ijlin samīn(in).
Coscì lê (Ibrahim) o l’é anæto in segretto à trovâ a seu famiggia, dapeu o gh’à portou a carne de un veddello grasso (bruxou),
فَقَرَّبَهٗٓ اِلَيْهِمْۚ قَالَ اَلَا تَأْكُلُوْنَ
fa qarrabahū ilaihim, qāla alā ta'kulūn(a).
alloa o ghe l’à servio (ma no voeiva mangiâ). O Ibrahim o l’à dito: “Perché no mangiæ?”