فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰىٓ اِذَآ اَتَيَآ اَهْلَ قَرْيَةِ ِۨاسْتَطْعَمَآ اَهْلَهَا فَاَبَوْا اَنْ يُّضَيِّفُوْهُمَا فَوَجَدَا فِيْهَا جِدَارًا يُّرِيْدُ اَنْ يَّنْقَضَّ فَاَقَامَهٗ ۗقَالَ لَوْ شِئْتَ لَتَّخَذْتَ عَلَيْهِ اَجْرًا
fanṭalaqā, ḥattā iżā atayā ahla qaryatinistaṭ‘amā ahlahā fa abau ay yuḍayyifūhumā fa wajadā fīhā jidāray yurīdu ay yaqaḍḍa fa aqāmah(ū), qāla lau syi'ta lattakhażta ‘alaihi ajrā(n).
O la, u fila bɛɛ tagara ɲa. o cogo la, n’u fila nana jamana dɔ mɔgɔw fɛ, u fila bɛɛ y’a ɲini mɔgɔw fɛ u k’u bisimila, nka olu (o jamana mɔgɔw) t’a fɛ k’u bisimila, o kɔ, u fila bɛɛ ye boonw kogow sɔrɔ minw tun be ɲini ka ben (o jamana kɔnɔ), o kɔ, a y’u tilen. A (Musa) ko: «N’i b’a fɛ, i be se ka sara ɲini o kosɔn.»
فَرَاغَ اِلٰٓى اَهْلِهٖ فَجَاۤءَ بِعِجْلٍ سَمِيْنٍۙ
farāga ilā ahlihī fa jā'a bi‘ijlin samīn(in).
O la, a (Ibrayima) tagara dogo la k’a ka denbaya kunbɛn, o kɔ, a nana ni misiden tuman (jeninin) sogo ye a fɛ,
فَقَرَّبَهٗٓ اِلَيْهِمْۚ قَالَ اَلَا تَأْكُلُوْنَ
fa qarrabahū ilaihim, qāla alā ta'kulūn(a).
o kɔ, a k’a di o ma (nga o ma sɔn ka domuni kɛ). Ibrayima ko: «Mun na i tɛ dumuni kɛ?»