فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰىٓ اِذَآ اَتَيَآ اَهْلَ قَرْيَةِ ِۨاسْتَطْعَمَآ اَهْلَهَا فَاَبَوْا اَنْ يُّضَيِّفُوْهُمَا فَوَجَدَا فِيْهَا جِدَارًا يُّرِيْدُ اَنْ يَّنْقَضَّ فَاَقَامَهٗ ۗقَالَ لَوْ شِئْتَ لَتَّخَذْتَ عَلَيْهِ اَجْرًا
fanṭalaqā, ḥattā iżā atayā ahla qaryatinistaṭ‘amā ahlahā fa abau ay yuḍayyifūhumā fa wajadā fīhā jidāray yurīdu ay yaqaḍḍa fa aqāmah(ū), qāla lau syi'ta lattakhażta ‘alaihi ajrā(n).
Dopo a cjaminarin; fin che cuant che a rivarin ai abitants di un paîs, ducj i doi a domandavin di jessi intratignûts dai abitants, ma lôr (i abitants di chel paîs) no volevevin intratignîju, daspò a cjapavin il mûr de cjase cuasi sdrumât (in chel paîs), lakkalu dia. Lui (Mosè) al disè: “Se tu âs bisugne, o crôt che tu puedis domandâlu in cambi.”
فَرَاغَ اِلٰٓى اَهْلِهٖ فَجَاۤءَ بِعِجْلٍ سَمِيْنٍۙ
farāga ilā ahlihī fa jā'a bi‘ijlin samīn(in).
Cussì lui (Ibrahim) al le in mût segret a cjatâ la sô famee, daspò al puartà la cjar di un vituel gras (brusât),
فَقَرَّبَهٗٓ اِلَيْهِمْۚ قَالَ اَلَا تَأْكُلُوْنَ
fa qarrabahū ilaihim, qāla alā ta'kulūn(a).
alore al le servive (ma no volevevin mangjâ). Ibrahim al disè: “Parcè no mangjis.”