فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰىٓ اِذَآ اَتَيَآ اَهْلَ قَرْيَةِ ِۨاسْتَطْعَمَآ اَهْلَهَا فَاَبَوْا اَنْ يُّضَيِّفُوْهُمَا فَوَجَدَا فِيْهَا جِدَارًا يُّرِيْدُ اَنْ يَّنْقَضَّ فَاَقَامَهٗ ۗقَالَ لَوْ شِئْتَ لَتَّخَذْتَ عَلَيْهِ اَجْرًا
fanṭalaqā, ḥattā iżā atayā ahla qaryatinistaṭ‘amā ahlahā fa abau ay yuḍayyifūhumā fa wajadā fīhā jidāray yurīdu ay yaqaḍḍa fa aqāmah(ū), qāla lau syi'ta lattakhażta ‘alaihi ajrā(n).
Kaya nagpadagos an duwa; kaya pag-abot kan duwa sa mga tawo kan sarong nasyon, pareho sindang naghagad na lingawan kan mga tawo, alagad sinda (an mga tawo kan nasyon na idto) habo sindang lingawan, dangan pareho nindang nakua an mga lanob kan mga harong na haros marumpag na (sa nasyon na idto), dangan saiyang pinatanos. Sabi niya (Moses), "Kun gusto mo, pwede kang maghagad nin balos para diyan."
فَرَاغَ اِلٰٓى اَهْلِهٖ فَجَاۤءَ بِعِجْلٍ سَمِيْنٍۙ
farāga ilā ahlihī fa jā'a bi‘ijlin samīn(in).
Kaya siya (Ibrahim) nagduman nin hilom tanganing sabaton an saiyang pamilya, dangan dinara saiya an karne nin sarong mataba (nasulo) na ogbon na baka,
فَقَرَّبَهٗٓ اِلَيْهِمْۚ قَالَ اَلَا تَأْكُلُوْنَ
fa qarrabahū ilaihim, qāla alā ta'kulūn(a).
dangan itinao niya iyan sa sainda (alagad habo nindang magkakan). Sabi ni Ibrahim, “Taano ta dai ka magkakan.”