فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰىٓ اِذَآ اَتَيَآ اَهْلَ قَرْيَةِ ِۨاسْتَطْعَمَآ اَهْلَهَا فَاَبَوْا اَنْ يُّضَيِّفُوْهُمَا فَوَجَدَا فِيْهَا جِدَارًا يُّرِيْدُ اَنْ يَّنْقَضَّ فَاَقَامَهٗ ۗقَالَ لَوْ شِئْتَ لَتَّخَذْتَ عَلَيْهِ اَجْرًا
fanṭalaqā, ḥattā iżā atayā ahla qaryatinistaṭ‘amā ahlahā fa abau ay yuḍayyifūhumā fa wajadā fīhā jidāray yurīdu ay yaqaḍḍa fa aqāmah(ū), qāla lau syi'ta lattakhażta ‘alaihi ajrā(n).
Шулай итеп, икеһе лә юлға сыҡты; шулай итеп, икеһе лә бер ил халҡы янына килгәндә, икеһе лә халыҡтың ҡунаҡ итеүен һораған, әммә улар (ул ил халҡы) уларҙы ҡунаҡ итергә теләмәгән, шунан икеһе лә емерелергә яҙған йорттар диуарҙарын тапҡан (ул илдә), шунан ул уларҙы тура килтергән. Ул (Муса): «Әгәр теләһәгеҙ, уның өсөн әжер һорай алаһығыҙ», — тигән.
فَرَاغَ اِلٰٓى اَهْلِهٖ فَجَاۤءَ بِعِجْلٍ سَمِيْنٍۙ
farāga ilā ahlihī fa jā'a bi‘ijlin samīn(in).
һәм төн аҙағында улар (Аллаһтан) ярлыҡау һоранылар.
فَقَرَّبَهٗٓ اِلَيْهِمْۚ قَالَ اَلَا تَأْكُلُوْنَ
fa qarrabahū ilaihim, qāla alā ta'kulūn(a).
Ә уларҙың мөлкәтендә һораған фәҡирҙәргә лә, һорамаған фәҡирҙәргә лә хоҡуҡтар бар.