ثَمٰنِيَةَ اَزْوَاجٍۚ مِنَ الضَّأْنِ اثْنَيْنِ وَمِنَ الْمَعْزِ اثْنَيْنِۗ قُلْ ءٰۤالذَّكَرَيْنِ حَرَّمَ اَمِ الْاُنْثَيَيْنِ اَمَّا اشْتَمَلَتْ عَلَيْهِ اَرْحَامُ الْاُنْثَيَيْنِۗ نَبِّـُٔوْنِيْ بِعِلْمٍ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ
Ṡamāniya azwāj(in), minaḍ-ḍa'niṡnaini wa minal-ma‘ziṡnain(i), qul āżżakaraini ḥarrama amil-unṡayaini ammasytamalat ‘alaihi arḥāmul-unṡayain(i), nabbi'ūnī bi‘ilmin in kuntum ṣādiqīn(a).
जोड़े च अट्ठ खेतीबाड़ी जानवर (चार जोड़े) न; इक जोड़ी भेड़ें ते इक जोड़ी बकरियां। कहो, "अल्लाह ने दो नर या दो मादा दे बीच क्या मना कीता है या दोने मादा दे कोख विच क्या है? अगर तुसीं सच्चे हो तां ज्ञान दे आधार ते मिगी समझाओ।"
قَالَ قَدْ وَقَعَ عَلَيْكُمْ مِّنْ رَّبِّكُمْ رِجْسٌ وَّغَضَبٌۗ اَتُجَادِلُوْنَنِيْ فِيْٓ اَسْمَاۤءٍ سَمَّيْتُمُوْهَآ اَنْتُمْ وَاٰبَاۤؤُكُمْ مَّا نَزَّلَ اللّٰهُ بِهَا مِنْ سُلْطٰنٍۗ فَانْتَظِرُوْٓا اِنِّيْ مَعَكُمْ مِّنَ الْمُنْتَظِرِيْنَ
qāla qad waqa‘a ‘alaikum mir rabbikum rijsuw wa gaḍab(un), atujādilūnanī fī asmā'in sammaitumūhā antum wa ābā'ukum mā nazzalallāhu bihā min sulṭān(in), fantaẓirū innī ma‘akum minal-muntaẓirīn(a).
उने (हुद) जवाब दित्ता, "वास्तव च परमात्मा थमां नफरत ते गुस्सा तुंदे उप्पर पौग। के तुस मेरे कन्ने उनें नांएं (मूर्तियें) दे बारे च बहस करना चांह्दे ओ जेह्ड़े तुसें ते तुंदे पुरखें अपने आपै गी बनाया हा, हालाँकि अल्लाह ने इस आस्तै जानकारी नेईं दित्ती ऐ? जेकर ऐ तां इंतजार करो! सचमुच मैं बी तुंदे कन्नै उनें लोकें च ऐं जेह्ड़े इंतजार करा करदे न।
يُجَادِلُوْنَكَ فِى الْحَقِّ بَعْدَمَا تَبَيَّنَ كَاَنَّمَا يُسَاقُوْنَ اِلَى الْمَوْتِ وَهُمْ يَنْظُرُوْنَ ۗ
yujādilūnaka fil-ḥaqqi ba‘da mā tabayyana ka'annamā yusāqūna ilal-mauti wa hum yanẓurūn(a).
ओ तुहाडे नाल (मुहम्मद) नाल सच्चाई दे बारे विच विवाद करदे हन, जिसदे बाद साफ हो जावेगा (कि ओ जीत जांगन), जिवें उन्हां नू (मौत दे कारण) वेखदे होए मौत दी तरफ धकेल दित्ता जा रिहा होवे।
وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيَاتُنَا بَيِّنٰتٍۙ قَالَ الَّذِيْنَ لَا يَرْجُوْنَ لِقَاۤءَنَا ائْتِ بِقُرْاٰنٍ غَيْرِ هٰذَآ اَوْ بَدِّلْهُ ۗ قُلْ مَا يَكُوْنُ لِيْٓ اَنْ اُبَدِّلَهٗ مِنْ تِلْقَاۤئِ نَفْسِيْ ۚاِنْ اَتَّبِعُ اِلَّا مَا يُوْحٰٓى اِلَيَّ ۚ اِنِّيْٓ اَخَافُ اِنْ عَصَيْتُ رَبِّيْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ
wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyināt(in), qālal-lażīna lā yarjūna liqā'ana'ti biqur'ānin gairi hāżā au baddilh(u), qul mā yakūnu lī an ubaddilahū min tilqā'i nafsī, in attabi‘u illā mā yūḥā ilayy(a), innī akhāfu in ‘aṣaitu rabbī ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).
ते जदुं साढ़े आयत उंदे उप् पर साफ-साफ सुनाए गे तां जिनेंगी साढ़े कन् ने मिलने दी उम्मीद नेई ही, उनेंगी ग् लाया, "इस कुरान दे अलावा कुसे बी कताब लेई आओ जां उसी बदलो।" (मुहम्मद) आखना, "मेरे लेई अपनी मर्जी कन्नै इसगी बदलना उचित नेईं ऐ। मैं सिर्फ उसी गै पालन करना जेह्ड़ा मेरे उप्पर प्रकट कीता गेदा ऐ। मैं सच्ची गै उस बड्डे दिन (कयामत) दी सजा कोला डरना ऐ जेकर मैं अपने रब दी आज्ञा नेईं मनना।"
وَلَىِٕنْ اَخَّرْنَا عَنْهُمُ الْعَذَابَ اِلٰٓى اُمَّةٍ مَّعْدُوْدَةٍ لَّيَقُوْلُنَّ مَا يَحْبِسُهٗ ۗ اَلَا يَوْمَ يَأْتِيْهِمْ لَيْسَ مَصْرُوْفًا عَنْهُمْ وَحَاقَ بِهِمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ ࣖ
wa la'in akhkharnā ‘anhumul-‘ażāba ilā ummatim ma‘dūdatil layaqūlunna mā yaḥbisuh(ū), alā yauma ya'tīhim laisa maṣrūfan ‘anhum wa ḥāqa bihim mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).
ते सचमुच जेकर अस उंदे उप्पर होने आली तड़प गी नियत समें तकर टाली दिंदे तां ओह् आखदे हे जे "इसगी केह् रोकदा ऐ?" जान लें कि जदों उहनां नूं सजा आंदी है तां उहनां तों बच नहीं जा सकदी। उंदे चारों पासे (अदजब) होंदे न जिंदा मजाक उड़ांदे हे।
قَالُوْا يٰنُوْحُ قَدْ جَادَلْتَنَا فَاَ كْثَرْتَ جِدَالَنَا فَأْتِنَا بِمَا تَعِدُنَآ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ
qālū yā nūḥu qad jādaltanā fa akṡarta jidālanā fa'tinā bimā ta‘idunā in kunta minaṣ-ṣādiqīn(a).
उ'नें आखेआ, "हे नूह! सच्चें गै तुसें साढ़े कन्नै बहस कीती ऐ, ते तुसें साढ़े खलाफ अपनी बहस गी लंबा करी दित्ता ऐ, इस करी जेकर तुस सच्चे लोकें च शामल ओ तां साढ़े उप्पर ओह़ सजा लाओ, जिसी तुसें धमकाया हा।"
وَاسْتَفْتَحُوْا وَخَابَ كُلُّ جَبَّارٍ عَنِيْدٍۙ
wastaftaḥū wa khāba kullu jabbārin ‘anīd(in).
ते उने जित्त ते जिद्द करने आलें सारें दा नाश मंगने दी मंग कीती।
خَلَقَ الْاِنْسَانَ مِنْ نُّطْفَةٍ فَاِذَا هُوَ خَصِيْمٌ مُّبِيْنٌ
khalaqal-insāna min nuṭfatin fa iżā huwa khaṣīmum mubīn(un).
उसने मनुक्ख गी वीर्य थमां पैदा कीता हा, जिस कन्नै उसी असली डिबंकर च बदली दित्ता हा।
وَلَقَدْ صَرَّفْنَا فِيْ هٰذَا الْقُرْاٰنِ لِلنَّاسِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ اَكْثَرَ شَيْءٍ جَدَلًا
wa laqad ṣarrafnā fī hāżal-qur'āni lin-nāsi min kulli maṡal(in), wa kānal-insānu akṡara syai'in jadalā(n).
ते सचमुच असीं इस कुरान विच लोकां नूं बार-बार इस नूं कई तरह दे दृष्टांतां नाल समझाया है। पर इंसान ही सब तों ज्यादा बहस करदा है।
وَمَا مَنَعَ النَّاسَ اَنْ يُّؤْمِنُوْٓا اِذْ جَاۤءَهُمُ الْهُدٰى وَيَسْتَغْفِرُوْا رَبَّهُمْ اِلَّآ اَنْ تَأْتِيَهُمْ سُنَّةُ الْاَوَّلِيْنَ اَوْ يَأْتِيَهُمُ الْعَذَابُ قُبُلًا
wa mā mana‘an-nāsa ay yu'minū iż jā'ahumul-hudā wa yastagfirū rabbahum illā an ta'tiyahum sunnatul-awwalīna au ya'tiyahumul-‘ażābu qubulā(n).
ते कोई बी चीज़ (कुछ बी) नेईं ऐ जेह्ड़ी लोकें गी उसलै विश्वास करने थमां रोकदी ऐ जिसलै उंदे कोल हिदायत आई गेदी ऐ ते उंदे रब कोला माफी मंगने थमां रोकदी ऐ, सिवाय (इंतजार करने दी इच्छा) (अल्लाह दे नियम जेड़ा उंदे उप्पर लागू रेहा ऐ) पिछले लोकें दे आने जां उंदे उप्पर असली सजा दे औने दे।
وَيَقُوْلُ الْاِنْسَانُ ءَاِذَا مَا مِتُّ لَسَوْفَ اُخْرَجُ حَيًّا
wa yaqūlul-insānu a'iżā mā mittu lasaufa ukhraju ḥayyā(n).
ते लोक (अविश्वासी) आखदे न, "केह़ एह़ सच् चाई ऐ के जदुं अऊं मरना ऐ, तां इक दिन अऊं सचमुच फिरी जिंदा ह़ोना ऐ?"
قَالَ فَمَا بَالُ الْقُرُوْنِ الْاُوْلٰى
qāla famā bālul-qurūnil-ūlā.
उने (फिरौन) आखया, "तो पुराने लोकें दी हालत केहड़ी ही?"
وَلَوْ اَنَّآ اَهْلَكْنٰهُمْ بِعَذَابٍ مِّنْ قَبْلِهٖ لَقَالُوْا رَبَّنَا لَوْلَآ اَرْسَلْتَ اِلَيْنَا رَسُوْلًا فَنَتَّبِعَ اٰيٰتِكَ مِنْ قَبْلِ اَنْ نَّذِلَّ وَنَخْزٰى
wa lau annā ahlaknāhum bi‘ażābim min qablihī laqālū rabbanā lau lā arsalta ilainā rasūlan fa nattabi‘a āyātika min qabli an nażilla wa nakhzā.
ते जेकर अस इन्हें गी पिछले तड़प कन्ने (कुरान दा खुलासा कीता गेदा) नष्ट करी ओड़दे तां ओ आखदे, "साढ़े रब, तुसें साढ़े कोल इक दूत की नेईं भेजेआ, तां जे अस घृणित ते नीच बनने कोला पैह्ले तुंदी आयतें दा पालन करचै?"
مَا يَأْتِيْهِمْ مِّنْ ذِكْرٍ مِّنْ رَّبِّهِمْ مُّحْدَثٍ اِلَّا اسْتَمَعُوْهُ وَهُمْ يَلْعَبُوْنَ ۙ
mā ya'tīhim min żikrim mir rabbihim muḥdaṡin illastama‘ūhu wa hum yal‘abūn(a).
हर बारी परमात्मा कोला उंदे कोल कोई नमां श्लोक प्रगट होंदा ऐ तां ओह् इधर-उधर खेलदे होई उसी सुनदे न।
لَاهِيَةً قُلُوْبُهُمْۗ وَاَسَرُّوا النَّجْوَىۖ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْاۖ هَلْ هٰذَآ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْۚ اَفَتَأْتُوْنَ السِّحْرَ وَاَنْتُمْ تُبْصِرُوْنَ
lāhiyatan qulūbuhum, wa asarrun-najwal-lażīna ẓalamū, hal hāżā illā basyarum miṡlukum, afa ta'tūnas-siḥra wa antum tubṣirūn(a).
उंदे दिलें च लापरवाही दी स्थिति ऐ। ते गलत करने आले अपनी गल्लबात गी छुपांदे न: "एह् (मुहम्मद) तुंदे जनेह् इंसान गै ऐ। के तुसें जादू गी उसलै स्वीकार कीता हा, जिसलै तुस इसदा गवाह बनदे हे?"
بَلْ قَالُوْٓا اَضْغَاثُ اَحْلَامٍۢ بَلِ افْتَرٰىهُ بَلْ هُوَ شَاعِرٌۚ فَلْيَأْتِنَا بِاٰيَةٍ كَمَآ اُرْسِلَ الْاَوَّلُوْنَ
bal qālū aḍgāṡu aḥlāmim baliftarāhu bal huwa syā‘ir(un), falya'tinā bi'āyatin kamā ursilal-awwalūn(a).
उन्हां ने इथां तक कि आख्या कि, “(कुरान) उलझन भरे सपने दा फल हे, या उन्हां दी (मुहम्मद) दी मनगढ़ंत चीजां दा नतीजा हे, या इथां तक कि ओ सिर्फ कवि हे, ओ साडे वास्ते हिक निशान (सबूत) लावे, जिवें ओ रसूले पहले भेजे गए हन।”
مَآ اٰمَنَتْ قَبْلَهُمْ مِّنْ قَرْيَةٍ اَهْلَكْنٰهَاۚ اَفَهُمْ يُؤْمِنُوْنَ
mā āmanat qablahum min qaryatin ahlaknāhā, afahum yu'minūn(a).
उंदे कोला पैह्ले इक मुल्ख दे रौह्ने आह्ले, जिसी अस नष्ट करी दित्ता हा, उनेंगी विश्वास नेईं हा (हालांके अस सबूत भेजे दे आं)। क्या ओह़ विश् वास करङन?
وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْوَعْدُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ
wa yaqūlūna matā hāżal-wa‘du in kuntum ṣādiqīn(a).
ते ओह़ ग् लांदे ह़न, “जेकर तुस सच् चाई करदे ओ तां वादा कदूं औग?”
قَالُوْٓا اَجِئْتَنَا بِالْحَقِّ اَمْ اَنْتَ مِنَ اللّٰعِبِيْنَ
qālū aji'tanā bil-ḥaqqi am anta minal-lā‘ibīn(a).
उन् ने आखेआ, "तुस सच् चाई कन् ने साढ़े कश आए दे ओ जां फी खेडदे ओ?"
وَتَقَطَّعُوْٓا اَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْۗ كُلٌّ اِلَيْنَا رٰجِعُوْنَ ࣖ
wa taqaṭṭa‘ū amrahum bainahum, kullun ilainā rāji‘ūn(a).
पर ओह् अपने (धार्मिक) मामलें च अपने आपै च बंड्डे गेदे हे। उंदे च हर इक (सभनें समूहें) साढ़े कोल वापस औंगन।
وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يُّجَادِلُ فِى اللّٰهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَّيَتَّبِعُ كُلَّ شَيْطٰنٍ مَّرِيْدٍۙ
wa minan-nāsi may yujādilu fillāhi bigairi ‘ilmiw wa yattabi‘u kulla syaiṭānim marīd(in).
ते इंसानें च बी ऐसे बी न जेह्ड़े बिना ज्ञान दे अल्लाह दे बारे च बहस करदे न ते सिर्फ बड़े बुरे शैतानें दा गै पालन करदे न।
وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يُّجَادِلُ فِى اللّٰهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَّلَا هُدًى وَّلَا كِتٰبٍ مُّنِيْرٍ ۙ
wa minan-nāsi may yujādilu fillāhi bigairi ‘ilmiw wa lā hudaw wa lā kitābim munīr(in).
ते इंसानें विच वी ऐसे वी हन जो अल्लाह दे बारे विच बिना ज्ञान दे, बिना हिदायत दे अते बिना कुई किताब (वही) दे बहस करेंदे हन जो ज्ञान प्रदान करेंदी हे।
اَفَلَمْ يَسِيْرُوْا فِى الْاَرْضِ فَتَكُوْنَ لَهُمْ قُلُوْبٌ يَّعْقِلُوْنَ بِهَآ اَوْ اٰذَانٌ يَّسْمَعُوْنَ بِهَاۚ فَاِنَّهَا لَا تَعْمَى الْاَبْصَارُ وَلٰكِنْ تَعْمَى الْقُلُوْبُ الَّتِيْ فِى الصُّدُوْرِ
afalam yasīrū fil-arḍi fa takūna lahum qulūbuy ya‘qilūna bihā au āżānuy yasma‘ūna bihā, fa innahā lā ta‘mal-abṣāru wa lākin ta‘mal-qulūbul-latī fiṣ-ṣudūr(i).
तां केह़ ओह़ कदे बी धरती उप् पर नेई चले ह़न, तांजे उंदे दिल (कारण) समझी सकन, उंदे कान सुनी सकन? असल विच अक्खां ही नहीं, पर जो अंधा है ओ सीने विच दिल है।
وَالَّذِيْنَ هُمْ لِلزَّكٰوةِ فٰعِلُوْنَ ۙ
wal-lażīna hum liz-zakāti fā‘ilūn(a).
ते जकात देण वाले,
اَيَعِدُكُمْ اَنَّكُمْ اِذَا مِتُّمْ وَكُنْتُمْ تُرَابًا وَّعِظَامًا اَنَّكُمْ مُّخْرَجُوْنَ ۖ
aya‘idukum annakum iżā mittum wa kuntum turābaw wa ‘iẓāman annakum mukhrajūn(a).
क्या ओ तुवाकुं वादा कित्ता हे कि जदों तुस्सां मरदे वे ते धूड़ ते हड्डियां बण वेंदे वे, तां असल एच तुवाकुं (अपनी कब्र कलों) बाहर कढ डित्ता वेसी?
فَيَقُوْلُوْا هَلْ نَحْنُ مُنْظَرُوْنَ ۗ
fa yaqūlū hal naḥnu munẓarūn(a).
फिरी उनेंगी ग् लाया, “केह़ असेंगी देरी दित्ती जा करदी ऐ?”
وَاِنْ تُكَذِّبُوْا فَقَدْ كَذَّبَ اُمَمٌ مِّنْ قَبْلِكُمْ ۗوَمَا عَلَى الرَّسُوْلِ اِلَّا الْبَلٰغُ الْمُبِيْنُ
wa in tukażżibū faqad każżaba umamum min qablikum, wa mā ‘alar-rasūli illal-balāgul-mubīn(u).
ते जेकर तुस (काफिर) झूठ बोलदे ओ तां सचमुच तुंदे कोला पैहले दे लोकें बी (दूत) झूठ बोलदे हे। ते प्रेरित दा फर्ज सिर्फ (परमेसर दे धर्म) गी साफ तौर उप् पर संप्रेषित करना ऐ।"
فَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهٖٓ اِلَّآ اَنْ قَالُوا اقْتُلُوْهُ اَوْ حَرِّقُوْهُ فَاَنْجٰىهُ اللّٰهُ مِنَ النَّارِۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ
famā kāna jawāba qaumihī illā an qaluqtulūhu au ḥarriqūhu fa anjāhullāhu minan-nār(i), inna fī żālika la'āyātil liqaumiy yu'minūn(a).
तो उहदे लोकां (इब्राहिम) दा कोई जवाब नहीं आया, सिवाय इस गल्ल दे कि "उसी मार दे या जला दे" फिर अल्लाह ने उस नू अग्ग तों बचाया। सचमुच, इस विच यकीनन (अल्लाह दी महानता दे) निशान वी हन, जो विश्वास करदे हन।
اَىِٕنَّكُمْ لَتَأْتُوْنَ الرِّجَالَ وَتَقْطَعُوْنَ السَّبِيْلَ ەۙ وَتَأْتُوْنَ فِيْ نَادِيْكُمُ الْمُنْكَرَ ۗفَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهٖٓ اِلَّآ اَنْ قَالُوا ائْتِنَا بِعَذَابِ اللّٰهِ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ
a'innakum lata'tūnar-rijāla wa taqṭa‘ūnas-sabīl(a), wa ta'tūna fī nādīkumul-munkar(a), famā kāna jawāba qaumihī illā an qālu'tinā bi‘ażābillāhi in kunta minaṣ-ṣādiqīn(a).
केह़ तुंदे आस् ते मनुखें दे कश जाइए अपने सभा दे थाह़रें च धोखा देना ते बुराई करना उचित ऐ?” तो उवके रोगों का जवाफ कोई औय नशीॊ था कक "अल्लाह की सजा अऩने ऩास लाओ, अगय तुभ ऩयभात्भा भें से एक शो।"
اَلَمْ تَرَوْا اَنَّ اللّٰهَ سَخَّرَ لَكُمْ مَّا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِ وَاَسْبَغَ عَلَيْكُمْ نِعَمَهٗ ظَاهِرَةً وَّبَاطِنَةً ۗوَمِنَ النَّاسِ مَنْ يُّجَادِلُ فِى اللّٰهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَّلَا هُدًى وَّلَا كِتٰبٍ مُّنِيْرٍ
alam tarau annallāha sakhkhara lakum mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍi wa asbaga ‘alaikum ni‘amahū ẓāhirataw wa bāṭinah(tan), wa minan-nāsi may yujādilu fillāhi bigairi ‘ilmiw wa lā hudaw wa lā kitābim munīr(in).
क्या तुसें नेईं दिक्खेआ जे अल्लाह ने तुंदे (फायदे) आस्तै जेह्ड़ा आकाश च ऐ ते धरती उप्पर ऐ उसी अपने वश च करी दित्ता ऐ ते तुंदे आस्तै शारीरिक ते मानसिक तौर उप्पर अपनी बरकत गी सिद्ध करी दित्ता ऐ। पर इंसानें विच ऐसे वी हन जो अल्लाह दी (एकता) ते बिना ज्ञान या हिदायत दे ते बिना किसी किताब दे विवाद करदे हन जो ज्ञान प्रदान करदी है।
وَاِذَا قِيْلَ لَهُمُ اتَّبِعُوْا مَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ قَالُوْا بَلْ نَتَّبِعُ مَا وَجَدْنَا عَلَيْهِ اٰبَاۤءَنَاۗ اَوَلَوْ كَانَ الشَّيْطٰنُ يَدْعُوْهُمْ اِلٰى عَذَابِ السَّعِيْرِ
wa iżā qīla lahumuttabi‘ū mā anzalallāhu qālū bal nattabi‘u mā wajadnā ‘alaihi ābā'anā, awalau kānasy-syaiṭānu yad‘ūhum ilā ‘ażābis-sa‘īr(i).
ते जदुं उंदे कन् ने एह़ ग् लाया जंदा ऐ के "अल्लाह़ ने जेका गै प्रशस्त कित्ता ऐ, उदे पालन करो!" उने जवाब दित्ता, "(नहीं), पर अस (केवल) अपने पुरखें कोला सिक्खे दे रिवाजें दा पालन करने आं।" क्या ओ (अपने पुरखें दे पिच्छे चलनगे) भले ही शैतान असल विच उन्हां कूं अग्ग (नरक) कूं जलाने दी सजा दे वास्ते सद्ददा पे?
وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْفَتْحُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ
wa yaqūlūna matā hāżal-fatḥu in kuntum ṣādiqīn(a).
ते ओह़ पुछदे ह़न, “जेकर तुस सच् चाई करदे ओ तां जीत कदूं (आग)?”
وَقَالُوْا نَحْنُ اَكْثَرُ اَمْوَالًا وَّاَوْلَادًاۙ وَّمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِيْنَ
wa qālū naḥnu akṡaru amwālaw wa aulādā(n), wa mā naḥnu bimu‘ażżabīn(a).
ते उनेंगी आखेआ, "साढ़े कोल (तुंदे कोला) मते धन ते संतान न ते असेंगी सजा नेई दित्ती जाग।"
وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْوَعْدُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ
wa yaqūlūna matā hāżal-wa‘du in kuntum ṣādiqīn(a).
ते उनेंगी (काफिरें) आखेआ, "जेकर तुस सच्चे ओ तां (कयामत दे दिन) दा वादा कदूं पूरा होग?"
اَوَلَمْ يَرَ الْاِنْسَانُ اَنَّا خَلَقْنٰهُ مِنْ نُّطْفَةٍ فَاِذَا هُوَ خَصِيْمٌ مُّبِيْنٌ
awalam yaral-insānu annā khalaqnāhu min nuṭfatin fa'iżā huwa khaṣīmum mubīn(un).
ते केह़ मनुख नेई दिक् खदा के अस उसी शुक्राणु दी इक बूंद थवां पैदा कित्ता ऐ, ते ओह़ इक साफ दुश्मन निकलदा ऐ!
اَوْ تَقُوْلَ حِيْنَ تَرَى الْعَذَابَ لَوْ اَنَّ لِيْ كَرَّةً فَاَكُوْنَ مِنَ الْمُحْسِنِيْنَ
au taqūla ḥīna taral-‘ażāba lau anna lī karratan fa akūna minal-muḥsinīn(a).
या (कहीं) कोई सजा दिखदे ही कहन, 'जे मैं (संसार विच) वापस आ सकदा तां मैं निश्चित रूप नाल भलाई करन वाले लोकां विचों इक हो जांदा।'
وَالَّذِيْ قَالَ لِوَالِدَيْهِ اُفٍّ لَّكُمَآ اَتَعِدَانِنِيْٓ اَنْ اُخْرَجَ وَقَدْ خَلَتِ الْقُرُوْنُ مِنْ قَبْلِيْۚ وَهُمَا يَسْتَغِيْثٰنِ اللّٰهَ وَيْلَكَ اٰمِنْ ۖاِنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّۚ فَيَقُوْلُ مَا هٰذَآ اِلَّآ اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَ
wal-lażī qāla liwālidaihi uffil lakumā ata‘idāninī an ukhraja wa qad khalatil qurūnu min qablī, wa humā yastagīṡānillāha wailaka āmin, inna wa‘dallāhi ḥaqq(un), fayaqūlu mā hāżā illā asāṭīrul-awwalīn(a).
औय जो व्मजक्त अऩने ऩाऩा-भाता को कशा था, “आह।” क्या तुस्सां दोनों ने मेकुं चेतावनी डीत्ती हई कि मैं (कबर कलों) जी उठसी, भले ही मेढे कलों पहले कई लोग गुजर चुके हेन? फिर माता-पिता ने अल्लाह (कहंदे होए) दी मदद मंगी, "हाय तुहानू, विश्वास करो! वाकई अल्लाह दा वादा सच है।" फिर उसने (बच्चे) ने आख्या, "एह् सिर्फ प्राचीन लोकें दी परी कथा ऐ।"
قَالُوْٓا اَجِئْتَنَا لِتَأْفِكَنَا عَنْ اٰلِهَتِنَاۚ فَأْتِنَا بِمَا تَعِدُنَآ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ
qālū aji'tanā lita'fikanā ‘an ālihatinā fa'tinā bimā ta‘idunā in kunta minaṣ-ṣādiqīn(a).
उन् ने जवाब दित्ता, "केह़ तुस साढ़े कश आए दे ओ के असेंगी साढ़े देवतें थवां मुड़ने आस् ते आया ऐ? तां साढ़े उप् पर ओह़ सजा लेई आओ, जिसी तुसें असेंगी ध़मकाई दित्ती ऐ, जेकर तुस सच् चाईयें च शामल ओ।"
اَمْ تَأْمُرُهُمْ اَحْلَامُهُمْ بِهٰذَآ اَمْ هُمْ قَوْمٌ طَاغُوْنَۚ
am ta'muruhum aḥlāmuhum bihāżā am hum qaumun ṭāgūn(a).
क्या उन्हां कूं उन्हां दे मन दा हुक्म डित्ता वेंदे कि ओ इन्हां (इल्जाम) बोलन या ओ हेक लोग हे जो सीमाएं कूं पार करेंदे हेन?
وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْوَعْدُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ
wa yaqūlūna matā hāżal-wa‘du in kuntum ṣādiqīn(a).
ते उन् ने ग् लाया, “जेकर तुस सच् चाई करदे ओ तां धमकी कदूं औग?”
مَا لَكُمْۗ كَيْفَ تَحْكُمُوْنَۚ
mā lakum, kaifa taḥkumūn(a).
तुसीं (ऐसा) क्यों कीता? तुस किस चाल्ली फैसले लैंदे ओ?
اَمْ لَكُمْ كِتٰبٌ فِيْهِ تَدْرُسُوْنَۙ
am lakum kitābun fīhi tadrusūn(a).
या तुहाडे कोल कोई किताब (अल्लाह दे द्वारा उतारी गई) है जिसदी तुसीं अध्ययन करदे हो?
اِنَّ لَكُمْ فِيْهِ لَمَا تَخَيَّرُوْنَۚ
inna lakum fīhi lamā takhayyarūn(a).
असल च तुस उस च जेह्ड़ा बी ऐ उसी चुन सकदे ओ।
اَمْ لَكُمْ اَيْمَانٌ عَلَيْنَا بَالِغَةٌ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِۙ اِنَّ لَكُمْ لَمَا تَحْكُمُوْنَۚ
am lakum aimānun ‘alainā bāligatun ilā yaumil-qiyāmah(ti), inna lakum lamā taḥkumūn(a).
या तुवाकुं साडे कलों (वादे कूं मजबूत कित्ते कित्ते गे) किसे कित्ते कित्ते गे हेन, जो कि कयामत दे डीह तक लागू राहसी, ताकि तुस्सां (जिवें तुस्सां चांदे वे) फैसला कर सग्दे वे?
سَلْهُمْ اَيُّهُمْ بِذٰلِكَ زَعِيْمٌۚ
salhum ayyuhum biżālika za‘īm(un).
उंदे कोला पुच्छो, "उंदे च कुन कुन (ले गेदे फैसले) दा जिम्मेदार ऐ?"
اَمْ لَهُمْ شُرَكَاۤءُۚ فَلْيَأْتُوْا بِشُرَكَاۤىِٕهِمْ اِنْ كَانُوْا صٰدِقِيْنَ
am lahum syurakā'(u), falya'tū bisyurakā'ihim in kānū ṣādiqīn(a).
या उन्हां दे सहयोगी वी हन? फिर अपने सहयोगी गी अंदर लेई आओ जेकर ओह सच्चे लोक न।
اِنَّهٗ فَكَّرَ وَقَدَّرَۙ
innahū fakkara wa qaddar(a).
सचमुच, उसने (जो उसने निर्धारित कीता) दे बारे च सोचेया ते निर्धारित कीता ऐ,
ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَۙ
Ṡumma ‘abasa wa basar(a).
फिरी खट्टे ते उदास चेहरे कन्ने,
بَلْ يُرِيْدُ كُلُّ امْرِئٍ مِّنْهُمْ اَنْ يُّؤْتٰى صُحُفًا مُّنَشَّرَةًۙ
bal yurīdu kullumri'im minhum ay yu'tā ṣuḥufam munasysyarah(tan).
इत्थूं तगर जे उंदे चा हर इक (किताब दे) खुल्ले पन्नें देने दी इच्छा रखदा ऐ।