قَالَتْ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَؤُا اِنِّيْٓ اُلْقِيَ اِلَيَّ كِتٰبٌ كَرِيْمٌ
qālat yā ayyuhal-mala'u innī ulqiya ilayya kitābun karīm(un).
Hann (Balqis) sagði: „Ó, háttsettir menn! Vissulega hefur mér verið afhent göfugt bréf.“
قَالَتْ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَؤُا اَفْتُوْنِيْ فِيْٓ اَمْرِيْۚ مَا كُنْتُ قَاطِعَةً اَمْرًا حَتّٰى تَشْهَدُوْنِ
qālat yā ayyuhal-mala'u aftūnī fī amrī, mā kuntu qāṭi‘atan amran ḥattā tasyhadūn(i).
Hann (Balqis) sagði: „Ó, háttsettir menn! Gefið mér tillitssemi í þessu máli. Ég tek aldrei afstöðu í máli áður en þið eruð viðstaddir þingið mitt.“
قَالَتْ اِنَّ الْمُلُوْكَ اِذَا دَخَلُوْا قَرْيَةً اَفْسَدُوْهَا وَجَعَلُوْٓا اَعِزَّةَ اَهْلِهَآ اَذِلَّةً ۚوَكَذٰلِكَ يَفْعَلُوْنَ
qālat innal-mulūka iżā dakhalū qaryatan afsadūhā wa ja‘alū a‘izzata ahlihā ażillah(tan), wa każālika yaf‘alūn(a).
Hann (Balqis) sagði: „Sannarlega, þegar konungar leggja undir sig land, munu þeir vissulega eyða því og niðurlægja göfugmenni þess; og það er það sem þeir munu gera.“
فَلَمَّا جَاۤءَتْ قِيْلَ اَهٰكَذَا عَرْشُكِۗ قَالَتْ كَاَنَّهٗ هُوَۚ وَاُوْتِيْنَا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهَا وَكُنَّا مُسْلِمِيْنَ
falammā jā'at qīla ahakażā ‘arsyuk(i), qālat ka'annahū huw(a), wa ūtīnal-‘ilma min qablihā wa kunnā muslimīn(a).
Þegar hann (Balqis) kom var hann spurður: „Er þetta eins og hásæti þitt?“ Hann (Balqis) svaraði: „Eins og það væri hann.“ (Og hann, Balqis, sagði: „Okkur hefur verið gefin fyrri þekking og við erum þeir sem lúta (Allah).“
وَصَدَّهَا مَا كَانَتْ تَّعْبُدُ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗاِنَّهَا كَانَتْ مِنْ قَوْمٍ كٰفِرِيْنَ
wa ṣaddahā mā kānat ta‘budu min dūnillāh(i), innahā kānat min qaumin kāfirīn(a).
Og venja hans að tilbiðja aðra en Allah kom í veg fyrir að hann (fæddi Íslam), reyndar var hann (Balqis) einn af vantrúuðum.
قِيْلَ لَهَا ادْخُلِى الصَّرْحَۚ فَلَمَّا رَاَتْهُ حَسِبَتْهُ لُجَّةً وَّكَشَفَتْ عَنْ سَاقَيْهَاۗ قَالَ اِنَّهٗ صَرْحٌ مُّمَرَّدٌ مِّنْ قَوَارِيْرَ ەۗ قَالَتْ رَبِّ اِنِّيْ ظَلَمْتُ نَفْسِيْ وَاَسْلَمْتُ مَعَ سُلَيْمٰنَ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ࣖ
qīla lahadkhuliṣ-ṣarḥ(a), falammā ra'athu ḥasibathu lujjataw wa kasyafat ‘an sāqaihā, qāla innahū ṣarḥum mumarradum min qawārīr(a), qālat rabbi innī ẓalamtu nafsī wa aslamtu ma‘a sulaimāna lillāhi rabbil-‘ālamīn(a).
Það var sagt við hann (Balqis): „Gangið inn í höllina.“ Þegar hann (Balqis) sá (gólf hallarinnar) hélt hann að það væri stór vatnspollur og hann afhjúpaði (huldi) tvo kálfa sína. Hann (Sulaiman) sagði: „Sannarlega er þetta aðeins gólf hallarinnar þakið gleri.“ Hann (Balqis) sagði: „Ó, Drottinn minn, vissulega hef ég gert mér sjálfum rangt. Ég gefst upp með Salómon fyrir Allah, Drottni allra heima.“