قَالَتْ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَؤُا اِنِّيْٓ اُلْقِيَ اِلَيَّ كِتٰبٌ كَرِيْمٌ
qālat yā ayyuhal-mala'u innī ulqiya ilayya kitābun karīm(un).
उनले (बल्कीस) भने, "हे महान् व्यक्तिहरू! साँच्चै, मलाई एउटा सम्मानजनक पत्र पठाइएको छ।"
قَالَتْ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَؤُا اَفْتُوْنِيْ فِيْٓ اَمْرِيْۚ مَا كُنْتُ قَاطِعَةً اَمْرًا حَتّٰى تَشْهَدُوْنِ
qālat yā ayyuhal-mala'u aftūnī fī amrī, mā kuntu qāṭi‘atan amran ḥattā tasyhadūn(i).
उनले (बल्कीस) भने, "हे महामहिमहरू! (यस) मुद्दामा मेरो विचार गर्नुहोस्। तपाईंहरू (मेरो सभामा) उपस्थित हुनुभन्दा पहिले म कहिल्यै पनि मुद्दाको निर्णय गर्दिन।"
قَالَتْ اِنَّ الْمُلُوْكَ اِذَا دَخَلُوْا قَرْيَةً اَفْسَدُوْهَا وَجَعَلُوْٓا اَعِزَّةَ اَهْلِهَآ اَذِلَّةً ۚوَكَذٰلِكَ يَفْعَلُوْنَ
qālat innal-mulūka iżā dakhalū qaryatan afsadūhā wa ja‘alū a‘izzata ahlihā ażillah(tan), wa każālika yaf‘alūn(a).
उनले (बल्कीस) भने, “साँच्चै, जब राजाहरूले कुनै देशमाथि विजय प्राप्त गर्छन्, तिनीहरूले अवश्य पनि त्यसलाई नष्ट गर्नेछन्, र त्यहाँका कुलीन बासिन्दाहरूलाई अपमानित गर्नेछन्; र तिनीहरूले त्यही गर्नेछन्।”
فَلَمَّا جَاۤءَتْ قِيْلَ اَهٰكَذَا عَرْشُكِۗ قَالَتْ كَاَنَّهٗ هُوَۚ وَاُوْتِيْنَا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهَا وَكُنَّا مُسْلِمِيْنَ
falammā jā'at qīla ahakażā ‘arsyuk(i), qālat ka'annahū huw(a), wa ūtīnal-‘ilma min qablihā wa kunnā muslimīn(a).
अनि जब उनी (बाल्कीस) आए, उनलाई सोधियो, "के यो तिम्रो सिंहासन जस्तै हो?" उनले (बाल्कीस) जवाफ दिए, "मानौं त्यो उही हो।" (र उनले बाल्कीसले भने), "हामीलाई पहिले नै ज्ञान दिइएको छ र हामी (अल्लाहको अगाडि) समर्पित हौं।"
وَصَدَّهَا مَا كَانَتْ تَّعْبُدُ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗاِنَّهَا كَانَتْ مِنْ قَوْمٍ كٰفِرِيْنَ
wa ṣaddahā mā kānat ta‘budu min dūnillāh(i), innahā kānat min qaumin kāfirīn(a).
अनि अल्लाह बाहेक अरूको पूजा गर्ने उसको बानीले उसलाई (इस्लामलाई जन्म दिनबाट) रोक्यो, वास्तवमा ऊ (बल्कीस) काफिरहरू मध्ये एक थियो।
قِيْلَ لَهَا ادْخُلِى الصَّرْحَۚ فَلَمَّا رَاَتْهُ حَسِبَتْهُ لُجَّةً وَّكَشَفَتْ عَنْ سَاقَيْهَاۗ قَالَ اِنَّهٗ صَرْحٌ مُّمَرَّدٌ مِّنْ قَوَارِيْرَ ەۗ قَالَتْ رَبِّ اِنِّيْ ظَلَمْتُ نَفْسِيْ وَاَسْلَمْتُ مَعَ سُلَيْمٰنَ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ࣖ
qīla lahadkhuliṣ-ṣarḥ(a), falammā ra'athu ḥasibathu lujjataw wa kasyafat ‘an sāqaihā, qāla innahū ṣarḥum mumarradum min qawārīr(a), qālat rabbi innī ẓalamtu nafsī wa aslamtu ma‘a sulaimāna lillāhi rabbil-‘ālamīn(a).
उसलाई (बाल्कीस) भनियो, "दरबारमा प्रवेश गर।" त्यसैले जब उसले (बाल्कीस) दरबारको भुइँ देख्यो, उसले सोच्यो कि यो पानीको ठूलो पोखरी हो, र उसले आफ्ना दुई बाछाहरूलाई खोल्यो (ढाक्यो)। उसले (सुलेमान) भन्यो, "वास्तवमा यो केवल काँचले ढाकिएको दरबारको भुइँ हो।" उसले (बाल्कीस) भन्यो, "हे मेरो प्रभु, साँच्चै, मैले आफैंमाथि अन्याय गरेको छु। म सुलेमानसँग अल्लाह, सारा संसारको प्रभुको अगाडि आत्मसमर्पण गर्छु।"