قَالَتْ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَؤُا اِنِّيْٓ اُلْقِيَ اِلَيَّ كِتٰبٌ كَرِيْمٌ
qālat yā ayyuhal-mala'u innī ulqiya ilayya kitābun karīm(un).
Hie (Balqis) sot: "O Dignitären! Wierklech, e nobele Bréif gouf mir geschéckt."
قَالَتْ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَؤُا اَفْتُوْنِيْ فِيْٓ اَمْرِيْۚ مَا كُنْتُ قَاطِعَةً اَمْرًا حَتّٰى تَشْهَدُوْنِ
qālat yā ayyuhal-mala'u aftūnī fī amrī, mā kuntu qāṭi‘atan amran ḥattā tasyhadūn(i).
Hie (Balqis) sot: "O Dignitären! Gitt mir an dësem Fall Rücksicht. Ech entscheeden ni iwwer e Fall, ier Dir a menger Versammlung präsent sidd."
قَالَتْ اِنَّ الْمُلُوْكَ اِذَا دَخَلُوْا قَرْيَةً اَفْسَدُوْهَا وَجَعَلُوْٓا اَعِزَّةَ اَهْلِهَآ اَذِلَّةً ۚوَكَذٰلِكَ يَفْعَلُوْنَ
qālat innal-mulūka iżā dakhalū qaryatan afsadūhā wa ja‘alū a‘izzata ahlihā ażillah(tan), wa każālika yaf‘alūn(a).
Hie (Balqis) sot: "Tatsächlech, wann d'Kinneken e Land erueweren, wäerten si et sécherlech zerstéieren an seng nobel Awunner demütigen; an dat ass wat si maachen.
فَلَمَّا جَاۤءَتْ قِيْلَ اَهٰكَذَا عَرْشُكِۗ قَالَتْ كَاَنَّهٗ هُوَۚ وَاُوْتِيْنَا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهَا وَكُنَّا مُسْلِمِيْنَ
falammā jā'at qīla ahakażā ‘arsyuk(i), qālat ka'annahū huw(a), wa ūtīnal-‘ilma min qablihā wa kunnā muslimīn(a).
Wéi hien (de Balqis) koum, gouf hie gefrot: "Ass dat däin Troun?" Hie (de Balqis) huet geäntwert: "Wéi wann dat hie wier." (An hie Balqis sot): "Mir gouf virdru Wëssen ginn a mir sinn déi, déi sech (dem Allah) ënnerwerfen."
وَصَدَّهَا مَا كَانَتْ تَّعْبُدُ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗاِنَّهَا كَانَتْ مِنْ قَوْمٍ كٰفِرِيْنَ
wa ṣaddahā mā kānat ta‘budu min dūnillāh(i), innahā kānat min qaumin kāfirīn(a).
An seng Gewunnecht, aner wéi Allah ze veréieren, huet hien dovun ofgehalen (den Islam ze gebueren), tatsächlech war hien (Balqis) fréier ee vun den Ongleewegen.
قِيْلَ لَهَا ادْخُلِى الصَّرْحَۚ فَلَمَّا رَاَتْهُ حَسِبَتْهُ لُجَّةً وَّكَشَفَتْ عَنْ سَاقَيْهَاۗ قَالَ اِنَّهٗ صَرْحٌ مُّمَرَّدٌ مِّنْ قَوَارِيْرَ ەۗ قَالَتْ رَبِّ اِنِّيْ ظَلَمْتُ نَفْسِيْ وَاَسْلَمْتُ مَعَ سُلَيْمٰنَ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ࣖ
qīla lahadkhuliṣ-ṣarḥ(a), falammā ra'athu ḥasibathu lujjataw wa kasyafat ‘an sāqaihā, qāla innahū ṣarḥum mumarradum min qawārīr(a), qālat rabbi innī ẓalamtu nafsī wa aslamtu ma‘a sulaimāna lillāhi rabbil-‘ālamīn(a).
Et gouf zu him (Balqis) gesot: "Gitt an de Palais eran." Wéi hien (Balqis) (de Buedem vum Palais) gesinn huet, huet hien geduecht, et wier e grousse Waasserlach, an hien huet seng zwee Kälber opgedeckt (bedeckt). Hien (Sulaiman) sot: "Tatsächlech ass dëst nëmmen de Buedem vum Palais, deen mat Glas bedeckt ass." Hien (Balqis) sot: "O mäin Här, wierklech, ech hunn mir selwer falsch gemaach. Ech iwwerginn mech mam Salomon dem Allah, dem Här vun all de Welten."