وَاِذَا قِيْلَ لَهُمُ اتَّبِعُوْا مَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ قَالُوْا بَلْ نَتَّبِعُ مَآ اَلْفَيْنَا عَلَيْهِ اٰبَاۤءَنَا ۗ اَوَلَوْ كَانَ اٰبَاۤؤُهُمْ لَا يَعْقِلُوْنَ شَيْـًٔا وَّلَا يَهْتَدُوْنَ
wa iżā qīla lahumuttabi‘ū mā anzalallāhu qālū bal nattabi‘u mā alfainā ‘alaihi ābā'anā, awalau kāna ābā'uhum lā ya‘qilūna syai'aw wa lā yahtadūn(a).
आ जखन हुनका सभ सँ कहल जाइत छनि जे "अल्लाह जे उतारलनि अछि ओकर पालन करू।" ओ सभ उत्तर देलक, “(नहि!) हम सभ ओहि काजक पालन करैत छी जे हमरा सभ केँ अपन पूर्वज (करैत) भेटल।” असल मे हुनका लोकनिक पूर्वज केँ किछु नहि बुझल छलनि, आ कोनो मार्गदर्शन नहि छलनि |
فَاِنْ تَوَلَّوْا فَاِنَّ اللّٰهَ عَلِيْمٌ ۢبِالْمُفْسِدِيْنَ ࣖ
fa in tawallau fa innallāha ‘alīmum bil-mufsidīn(a).
तखन जँ ओ सभ मुँह घुमा लैत छथि तँ (जानू) जे अल्लाह बदमाशी करय बला सभकेँ सर्वज्ञ छथि।
وَلَا يَحْزُنْكَ الَّذِيْنَ يُسَارِعُوْنَ فِى الْكُفْرِۚ اِنَّهُمْ لَنْ يَّضُرُّوا اللّٰهَ شَيْـًٔا ۗ يُرِيْدُ اللّٰهُ اَلَّا يَجْعَلَ لَهُمْ حَظًّا فِى الْاٰخِرَةِ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيْمٌۚ
wa lā yaḥzunkal-lażīna yusāri‘ūna fil-kufr(i), innahum lay yaḍurrullāha syai'ā(n), yurīdullāhu allā yaj‘ala lahum ḥaẓẓan fil-ākhirati wa lahum ‘ażābun ‘aẓīm(un).
आरू ऐन्हऽ लोगऽ के चिंता नै करऽ जे आसानी स॑ काफिर होय क॑ वापस आबै छै, वास्तव म॑ वू अल्लाह क॑ कनिको नुकसान नै पहुँचै छै । अल्लाह हुनका सब के परलोक में हिस्सा (इनाम) नै देताह, आ हुनका सब के बहुत पैघ सजा भेटतनि।
فَاِنْ كَذَّبُوْكَ فَقَدْ كُذِّبَ رُسُلٌ مِّنْ قَبْلِكَ جَاۤءُوْ بِالْبَيِّنٰتِ وَالزُّبُرِ وَالْكِتٰبِ الْمُنِيْرِ
fa in każżabūka faqad kużżiba rusulum min qablika jā'ū bil-bayyināti waz-zuburi wal-kitābil-munīr(i).
त अगर ओ सब अहाँ (मुहम्मद) स झूठ बाजैत छथि त (जानू जे) अहाँ स पहिने के रसूलुस सब स सेहो झूठ बाजल गेल छल (ओहो), ओ सब असली चमत्कार, जुबुर आ किताब ल क आयल छल जे एकदम सही व्याख्या दैत अछि।
وَاِذَا قِيْلَ لَهُمْ تَعَالَوْا اِلٰى مَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ وَاِلَى الرَّسُوْلِ قَالُوْا حَسْبُنَا مَا وَجَدْنَا عَلَيْهِ اٰبَاۤءَنَا ۗ اَوَلَوْ كَانَ اٰبَاۤؤُهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ شَيْـًٔا وَّلَا يَهْتَدُوْنَ
wa iżā qīla lahum ta‘ālau ilā mā anzalallāhu wa ilar-rasūli qālū ḥasbunā mā wajadnā ‘alaihi ābā'anā, awalau kāna ābā'uhum lā ya‘lamūna syai'aw wa lā yahtadūn(a).
आ जखन हुनका सभ सँ कहल गेल अछि जे, "अल्लाह जे उतारलनि अछि ओकर आऊ (पश्चात) करू आ रसूलुल्लाह केर (पश्चात) करू।" ओ सभ उत्तर देलक, "हमरा सभक लेल ई काफी अछि जे हम सभ अपन पूर्वज (करैत) पाबि गेलहुँ।" की (ओ सभ अपन पूर्वजक पाछाँ पड़ि जायत) भले ओकर पूर्वज केँ किछु नहि बुझल छलैक आ (ओहो) मार्गदर्शन नहि कयल गेल छलैक?
قُلْ لَّآ اَقُوْلُ لَكُمْ عِنْدِيْ خَزَاۤىِٕنُ اللّٰهِ وَلَآ اَعْلَمُ الْغَيْبَ وَلَآ اَقُوْلُ لَكُمْ اِنِّيْ مَلَكٌۚ اِنْ اَتَّبِعُ اِلَّا مَا يُوْحٰٓى اِلَيَّۗ قُلْ هَلْ يَسْتَوِى الْاَعْمٰى وَالْبَصِيْرُۗ اَفَلَا تَتَفَكَّرُوْنَ ࣖ
qul lā aqūlu lakum ‘indī khazā'inullāhi wa lā a‘lamul-gaiba wa lā aqūlu lakum innī malak(un), in attabi‘u illā mā yūḥā ilayy(a), qul hal yastawil-a‘mā wal-baṣīr(u), afalā tatafakkarūn(a).
कहब (हे मुहम्मद) "हम अहाँ केँ ई नहि कहैत छी जे हमरा संग अल्लाह केर खजाना अछि, आ ने हम अदृश्य केँ जनैत छी, आ ने हम अहाँ केँ कहैत छी जे हम एकटा स्वर्गदूत छी। हम मात्र ओहि बातक पालन करैत छी जे हमरा पर उतारल गेल अछि।" कहब, "की आन्हर आ देखनिहार बराबर अछि? की अहाँ चिंतन नहि करब?"
فَاِنْ كَذَّبُوْكَ فَقُلْ رَّبُّكُمْ ذُوْ رَحْمَةٍ وَّاسِعَةٍۚ وَلَا يُرَدُّ بَأْسُهٗ عَنِ الْقَوْمِ الْمُجْرِمِيْنَ
fa in każżabūka faqur rabbukum żū raḥmatiw wāsi‘ah(tin), wa lā yuraddu ba'suhū ‘anil-qaumil-mujrimīn(a).
तेँ जँ ओ सभ अहाँ सँ झूठ बाजथि तँ कहू जे "अहाँक प्रभु पर विशाल दया छनि, आ पापी सभक लेल हुनकर सजा अनिवार्य अछि |"
فَاِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ حَسْبِيَ اللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَ ۗ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَهُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيْمِ ࣖ
fa in tawallau faqul ḥasbiyallāhu lā ilāha illā huw(a), ‘alaihi tawakkaltu wa huwa rabbul-‘arsyil-‘aẓīm(i).
त जँ ओ सभ (ईमान सँ) मुँह मोड़ि लैत छथि तँ (हे मुहम्मद) कहब जे "हमरा लेल अल्लाह पर्याप्त छथि; हुनका छोड़ि कोनो देवता नहि छथि। हम हुनका पर भरोसा करैत छी, आ ओ महान सिंहासनक स्वामी छथि।"
اَلَآ اِنَّهُمْ يَثْنُوْنَ صُدُوْرَهُمْ لِيَسْتَخْفُوْا مِنْهُۗ اَلَا حِيْنَ يَسْتَغْشُوْنَ ثِيَابَهُمْ ۙيَعْلَمُ مَا يُسِرُّوْنَ وَمَا يُعْلِنُوْنَۚ اِنَّهٗ عَلِيْمٌ ۢ بِذَاتِ الصُّدُوْرِ ۔
alā innahum yaṡnūna ṣudūrahum liyastakhfū minh(u), alā ḥīna yastagsyūna ṡiyābahum, ya‘lamu mā yusirrūna wa mā yu‘linūn(a), innahū ‘alīmum biżātiṣ-ṣudūr(i).
मोन राखू, सचमुच ओ सब (पाखंडी) हुनका (मुहम्मद) स नुकाबय लेल पीठ फेरैत छथि। याद राखू, जखन ओ कपड़ा स ढकैत छथि त अल्लाह के पता छनि जे ओ सब की नुकाबैत छथि आ की उजागर करैत छथि, सचमुच अल्लाह हुनकर दिल के सामग्री के सर्वज्ञ (सब) छथि।
فَاِلَّمْ يَسْتَجِيْبُوْا لَكُمْ فَاعْلَمُوْٓا اَنَّمَآ اُنْزِلَ بِعِلْمِ اللّٰهِ وَاَنْ لَّآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَ ۚفَهَلْ اَنْتُمْ مُّسْلِمُوْنَ
fa illam yastajībū lakum fa‘lamū annamā unzila bi‘ilmillāhi wa allā ilāha illā huw(a), fahal antum muslimūn(a).
त अगर ओ सब अहां के चुनौती के जवाब नै दैत छथिन्ह त (कहब), “जानू जे (कुरान) अल्लाह के ज्ञान स उतारल गेल छल, आ हुनकर अलावा कोनो देवता नहि छथि, त की अहाँ (इस्लाम के) अधीन भ जायब?”
وَاِذَا قَرَأْتَ الْقُرْاٰنَ جَعَلْنَا بَيْنَكَ وَبَيْنَ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ حِجَابًا مَّسْتُوْرًاۙ
wa iżā qara'tal-qur'āna ja‘alnā bainaka wa bainal-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirati ḥijābam mastūrā(n).
आ जखन अहाँ (मुहम्मद) कुरान पढ़ब तखन हम अहाँक आ परलोक मे विश्वास नहि करय बला लोकक बीच एकटा अदृश्य देबाल बना देब,
وَّجَعَلْنَا عَلٰى قُلُوْبِهِمْ اَكِنَّةً اَنْ يَّفْقَهُوْهُ وَفِيْٓ اٰذَانِهِمْ وَقْرًاۗ وَاِذَا ذَكَرْتَ رَبَّكَ فِى الْقُرْاٰنِ وَحْدَهٗ وَلَّوْا عَلٰٓى اَدْبَارِهِمْ نُفُوْرًا
wa ja‘alnā ‘alā qulūbihim akinnatan ay yafqahūhu wa fī āżānihim waqrā(n), wa iżā żakarta rabbaka fil-qur'āni waḥdahū wallau ‘alā adbārihim nufūrā(n).
आ हम हुनका लोकनिक हृदय बन्न क' देलियनि आ कान बंद क' देलियनि, जाहि सँ ओ सभ नहि बुझि सकलाह। आ जखन अहाँ कुरान मे मात्र अपन प्रभुक जिक्र करैत छी तखन ओ सभ पाछू घुमि जाइत छथि आ (नफरत सँ) भागि जाइत छथि |
نَحْنُ اَعْلَمُ بِمَا يَسْتَمِعُوْنَ بِهٖٓ اِذْ يَسْتَمِعُوْنَ اِلَيْكَ وَاِذْ هُمْ نَجْوٰٓى اِذْ يَقُوْلُ الظّٰلِمُوْنَ اِنْ تَتَّبِعُوْنَ اِلَّا رَجُلًا مَّسْحُوْرًا
naḥnu a‘lamu bimā yastami‘ūna bihī iż yastami‘ūna ilaika wa iż hum najwā iż yaqūluẓ-ẓālimūna in tattabi‘ūna illā rajulam masḥūrā(n).
हमरा लोकनि केँ नीक जकाँ बुझल अछि जे ओ सभ कोन हालत मे सुनैत छथि जखन ओ अहाँक (मुहम्मद) केँ सुनैत छथि, आ जखन ओ सभ फुसफुसाइत आ फुसफुसाइत छथि (अर्थात) जखन गलत काज करयवला कहैत छथि जे "अहाँ मात्र ओहि आदमीक पाछाँ पड़ैत छी जे जादू-टोना कयल गेल अछि |"
فَلَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَّفْسَكَ عَلٰٓى اٰثَارِهِمْ اِنْ لَّمْ يُؤْمِنُوْا بِهٰذَا الْحَدِيْثِ اَسَفًا
fa la‘allaka bākhi‘un nafsaka ‘alā āṡārihim illam yu'minū bihāżal-ḥadīṡi asafā(n).
तखन शायद अहाँ (मुहम्मद) अपना के नुकसान पहुँचा देब कियाक त हुनकर मुड़ला के बाद अहाँ दुखी भ जायब, अगर ओ सब एहि जानकारी (कुरान) पर विश्वास नै करताह।
وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ ذُكِّرَ بِاٰيٰتِ رَبِّهٖ فَاَعْرَضَ عَنْهَا وَنَسِيَ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُۗ اِنَّا جَعَلْنَا عَلٰى قُلُوْبِهِمْ اَكِنَّةً اَنْ يَّفْقَهُوْهُ وَفِيْٓ اٰذَانِهِمْ وَقْرًاۗ وَاِنْ تَدْعُهُمْ اِلَى الْهُدٰى فَلَنْ يَّهْتَدُوْٓا اِذًا اَبَدًا
wa man aẓlamu mimman żukkira bi'āyāti rabbihī fa a‘raḍa ‘anhā wa nasiya mā qaddamat yadāh(u), innā ja‘alnā ‘alā qulūbihim akinnatan ay yafqahūhu wa fī āżānihim waqrā(n), wa in tad‘uhum ilal-hudā falay yahtadū iżan abadā(n).
आ जेकरा अपन प्रभुक श्लोक सँ चेताओल गेल हो, तखन ओकरा सँ मुँह मोड़ि क' अपन दुनू हाथक काज बिसरि जाइत अछि, ताहि सँ बेसी अन्याय के अछि? सचमुच, हम हुनका लोकनिक हृदय केँ बंद क' देने छी, (जाहि सँ ओ सभ नहि) बुझथि, आ (हम सभ सेहो) हुनका सभक कान मे प्लग लगा देने छी। भले ही अहाँ (मुहम्मद) हुनका मार्गदर्शन के लेल बजाबी, मुदा हुनका सब के हमेशा के लेल मार्गदर्शन निश्चित रूप स नै भेटत।
مَا يَأْتِيْهِمْ مِّنْ ذِكْرٍ مِّنْ رَّبِّهِمْ مُّحْدَثٍ اِلَّا اسْتَمَعُوْهُ وَهُمْ يَلْعَبُوْنَ ۙ
mā ya'tīhim min żikrim mir rabbihim muḥdaṡin illastama‘ūhu wa hum yal‘abūn(a).
जखन-जखन भगवान् सँ कोनो नव श्लोक हुनका लोकनि केँ प्रकट होइत छनि तऽ खेलाइत-खेलैत सुनैत छथि ।
مَآ اٰمَنَتْ قَبْلَهُمْ مِّنْ قَرْيَةٍ اَهْلَكْنٰهَاۚ اَفَهُمْ يُؤْمِنُوْنَ
mā āmanat qablahum min qaryatin ahlaknāhā, afahum yu'minūn(a).
हुनका सब स पहिने के कोनो भूमि के निवासी, जेकरा हम सब नष्ट केने रही, ओ सब विश्वास नै केलक (भले हम सब प्रमाण पठा देने छी)। की ओ सभ विश्वास करत?
وَاِذَا رَاٰكَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِنْ يَّتَّخِذُوْنَكَ اِلَّا هُزُوًاۗ اَهٰذَا الَّذِيْ يَذْكُرُ اٰلِهَتَكُمْۚ وَهُمْ بِذِكْرِ الرَّحْمٰنِ هُمْ كٰفِرُوْنَ
wa iżā ra'ākal-lażīna kafarū iy yattakhiżūnaka illā huzuwā(n), ahāżal-lażī yażkuru ālihatakum, wa hum biżikrir-raḥmāni hum kāfirūn(a).
आ जखन काफिर अहाँ (मुहम्मद) के देखैत छथि त अहाँ के मात्र उपहास के वस्तु बुझैत छथि | (ओ सभ कहलक) “की ई ओ अछि जे अहाँक देवता सभक निन्दा केलक?” भले ही वू लोग छै जे परम दयालु अल्लाह केरऽ याद करै स॑ इनकार करै छै ।
مَنْ كَانَ يَظُنُّ اَنْ لَّنْ يَّنْصُرَهُ اللّٰهُ فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِ فَلْيَمْدُدْ بِسَبَبٍ اِلَى السَّمَاۤءِ ثُمَّ لْيَقْطَعْ فَلْيَنْظُرْ هَلْ يُذْهِبَنَّ كَيْدُهٗ مَا يَغِيْظُ
man kāna yaẓunnu allay yanṣurahullāhu fid-dun-yā wal-ākhirati falyamdud bisababin ilas-samā'i ṡummalyaqṭa‘ falyanẓur hal yużhibanna kaiduhū mā yagīẓ(u).
जे कियो सोचै छै कि अल्लाह ओकरा (मुहम्मद) के दुनिया आरू परलोक में मदद नै करतै, ओकरा छत तक रस्सी तानै के चाही, आरू फांसी पर लटका देलऽ जाय, तखनिये विचार करऽ कि ओकरऽ धोखा स॑ ओकरा जे चोट पहुँचै छै, ओकरा दूर होय जैतै कि नै ।
وَاِنْ جَادَلُوْكَ فَقُلِ اللّٰهُ اَعْلَمُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ
wa in jādalūka fa qulillāhu a‘lamu bimā ta‘malūn(a).
आ जँ ओ सभ अहाँसँ बहस करत तँ कहब जे "अहाँ की करैत छी से अल्लाह बेसी नीक जकाँ जनैत छथि।"
اَمْ لَمْ يَعْرِفُوْا رَسُوْلَهُمْ فَهُمْ لَهٗ مُنْكِرُوْنَ ۖ
am lam ya‘rifū rasūlahum fahum lahū munkirūn(a).
या फेर ओ सब अपन रसूलुल्लाह (मुहम्मद) के नहि चिन्हैत छथि, ताहि लेल हुनका नकारैत छथि?
وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِنْ هٰذَآ اِلَّآ اِفْكُ ِۨافْتَرٰىهُ وَاَعَانَهٗ عَلَيْهِ قَوْمٌ اٰخَرُوْنَۚ فَقَدْ جَاۤءُوْ ظُلْمًا وَّزُوْرًا ۚ
wa qālal-lażīna kafarū in hāżā illā ifkuniftarāhu wa a‘ānahū ‘alaihi qaumun ākharūn(a), fa qad jā'ū ẓulmaw wa zūrā(n).
आ काफिर सभ कहलक जे ई (कुरान) हुनका (मुहम्मद) द्वारा आविष्कारित झूठक अतिरिक्त किछु नहि अछि, जकर सहायता दोसर लोकक अछि," सचमुच, ओ सभ अन्याय आ एकटा पैघ झूठ केने छथि।
وَقَالُوْٓا اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَ اكْتَتَبَهَا فَهِيَ تُمْلٰى عَلَيْهِ بُكْرَةً وَّاَصِيْلًا
wa qālū asāṭīrul-awwalīnaktatabahā fa hiya tumlā ‘alaihi bukrataw wa aṣīlā(n).
आ ओ सभ कहलक, "(ई त' बस) प्राचीन लोकक परीकथा अछि, जकरा ओ लिख' लेल कहने छल, तखन ओकरा सभ दिन भोरे-भोर-साँझ परीकथा पढ़ि दैत छल."
اُنْظُرْ كَيْفَ ضَرَبُوْا لَكَ الْاَمْثَالَ فَضَلُّوْا فَلَا يَسْتَطِيْعُوْنَ سَبِيْلًا ࣖ
unẓur kaifa ḍarabū lakal-amṡāla fa ḍallū falā yastaṭī‘ūna sabīlā(n).
देखू, कोना ओ सभ अहाँ सभक विषय मे दृष्टान्त बनबैत छथि, तेँ ओ सभ भटकैत छथि, ओ सभ कोनो उपाय (अहाँक प्रेरितत्वक विरोध करबा मे) असमर्थ छथि।
وَقَالَ الرَّسُوْلُ يٰرَبِّ اِنَّ قَوْمِى اتَّخَذُوْا هٰذَا الْقُرْاٰنَ مَهْجُوْرًا
wa qālar-rasūlu yā rabbi inna qaumittakhażū hāżal-qur'āna mahjūrā(n).
आ रसूलुल्लाह (मुहम्मद) कहलनि, "हे हमर प्रभु, सचमुच हमर लोक एहि कुरान केँ उपेक्षित क' देलक अछि।"
وَاِذَا قِيْلَ لَهُمُ اسْجُدُوْا لِلرَّحْمٰنِ قَالُوْا وَمَا الرَّحْمٰنُ اَنَسْجُدُ لِمَا تَأْمُرُنَا وَزَادَهُمْ نُفُوْرًا ۩ ࣖ
wa iżā qīla lahumusjudū lir-raḥmāni qālū wa mar-raḥmānu anasjudu limā ta'murunā wa zādahum nufūrā(n).
आ जखन हुनका सभ सँ कहल जाइत छनि जे "परम दयालु के सजदा करू" तखन ओ सभ जवाब दैत छथि जे "परम दयालु के छथि? की हमरा सभ केँ अल्लाह केँ प्रणाम करबाक चाही जिनका अहाँ (मुहम्मद) हमरा सभ केँ (हुनका सजदा करबाक) आज्ञा देने छलहुँ?" आ ओ सभ आगू आ आगू (सत्यसँ) दौड़ैत छथि ।
وَمَا يَأْتِيْهِمْ مِّنْ ذِكْرٍ مِّنَ الرَّحْمٰنِ مُحْدَثٍ اِلَّا كَانُوْا عَنْهُ مُعْرِضِيْنَ
wa mā ya'tīhim min żikrim minar-raḥmāni muḥdaṡin illā kānū ‘anhu mu‘riḍīn(a).
आरू हर बार जब॑ परम दयालु भगवान केरऽ तरफ स॑ हुनका सब के सामने नया चेतावनी (कुरान केरऽ एगो प्रकट आयत) पेश करलऽ जाय छेलै, त॑ वू हमेशा ओकरा स॑ मुँह मोड़ै छेलै ।
وَيَضِيْقُ صَدْرِيْ وَلَا يَنْطَلِقُ لِسَانِيْ فَاَرْسِلْ اِلٰى هٰرُوْنَ
wa yaḍīqu ṣadrī wa lā yanṭaliqu lisānī fa arsil ilā hārūn(a).
जाहि सँ हमर छाती कसल लागय आ जीह प्रवाहित नहि हो, तेँ हारून (हमरा संग) पठा दियौक।
فَاِنْ عَصَوْكَ فَقُلْ اِنِّيْ بَرِيْۤءٌ مِّمَّا تَعْمَلُوْنَ ۚ
fa in ‘aṣauka faqul innī barī'um mimmā ta‘malūn(a).
तखन जँ ओ सभ अहाँक आज्ञा नहि मानैत छथि तखन (मुहम्मद) कहैत छथि जे "सत्ते हम अहाँक काजक लेल जिम्मेदार नहि छी |"
اِنَّكَ لَا تُسْمِعُ الْمَوْتٰى وَلَا تُسْمِعُ الصُّمَّ الدُّعَاۤءَ اِذَا وَلَّوْا مُدْبِرِيْنَ
innaka lā tusmi‘ul-mautā wa lā tusmi‘uṣ-ṣummad-du‘ā'a iżā wallau mudbirīn(a).
सचमुच, अहाँ मृतक केँ नहि सुनि सकैत छी आ (आ ने) बहीर केँ कानब नहि सुनि सकैत छी, जँ ओ सभ पीठ फेरने होथि।
وَمَآ اَنْتَ بِهٰدِى الْعُمْيِ عَنْ ضَلٰلَتِهِمْۗ اِنْ تُسْمِعُ اِلَّا مَنْ يُّؤْمِنُ بِاٰيٰتِنَا فَهُمْ مُّسْلِمُوْنَ
wa mā anta bihādil-‘umyi ‘an ḍalālatihim, in tusmi‘u illā may yu'minu bi'āyātinā fahum muslimūn(a).
आ अहाँ आन्हर केँ ओकर गलती सँ मार्गदर्शन नहि क' सकब। अहाँ (ककरो) नहि सुनि सकैत छी, सिवाय ओहि लोकनिक जे जे हमर सभक श्लोक पर विश्वास करैत छथि, तखन ओ सभ अधीन भ' जाइत छथि ।
فَاِنْ لَّمْ يَسْتَجِيْبُوْا لَكَ فَاعْلَمْ اَنَّمَا يَتَّبِعُوْنَ اَهْوَاۤءَهُمْۗ وَمَنْ اَضَلُّ مِمَّنِ اتَّبَعَ هَوٰىهُ بِغَيْرِ هُدًى مِّنَ اللّٰهِ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَ ࣖ
fa illam yastajībū laka fa‘lam annamā yattabi‘ūna ahwā'ahum, wa man aḍallu mimmanittaba‘a hawāhu bigairi hudam minallāh(i), innallāha lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).
तेँ जँ ओ सभ (अहाँक चुनौती) उत्तर नहि दैत छथि तँ ई जानि लिअ जे ओ सभ मात्र अपन इच्छाक पालन क' रहल छथि । आ जे कियो अल्लाह स कनिको हिदायत के बिना अपन इच्छा के पालन करैत अछि ओकरा स बेसी भटकल के अछि? सचमुच अल्लाह अपराधी के मार्गदर्शन नै करै छै।
وَاَقْسَمُوْا بِاللّٰهِ جَهْدَ اَيْمَانِهِمْ لَىِٕنْ جَاۤءَهُمْ نَذِيْرٌ لَّيَكُوْنُنَّ اَهْدٰى مِنْ اِحْدَى الْاُمَمِۚ فَلَمَّا جَاۤءَهُمْ نَذِيْرٌ مَّا زَادَهُمْ اِلَّا نُفُوْرًاۙ
wa aqsamū billāhi jahda aimānihim la'in jā'ahum nażīrul layakūnunna ahdā min iḥdal-umam(i), falammā jā'ahum nażīrum mā zādahum illā nufūrā(n).
आरू वू अल्लाह केरऽ गंभीरता स॑ कसम खाबै छै कि अगर ओकरा सिनी के पास कोनो चेतावनी दै वाला आबै छै त॑ ओकरा सिनी के मार्गदर्शन कोनो भी (अन्य) जाति स॑ बेहतर होय जैतै । मुदा जखन कोनो चेतावनी देबय वाला हुनका सभ लग आयल त ओ हुनका सभ के बढ़ा नहि देलखिन्ह, बल्कि ओ सभ (सत्य) सं आओर दूर भ गेलाह.
اَنْتُمْ عَنْهُ مُعْرِضُوْنَ
antum ‘anhu mu‘riḍūn(a).
कि अहाँ हुनकासँ मुँह घुमा लेलहुँ।
قُلْ اَفَغَيْرَ اللّٰهِ تَأْمُرُوْۤنِّيْٓ اَعْبُدُ اَيُّهَا الْجٰهِلُوْنَ
qul afagairallāhi ta'murūnnī a‘budu ayyuhal-jāhilūn(a).
(मुहम्मद) कहू, "की अहाँ हमरा अल्लाह के अलावा दोसर इबादत करबाक आदेश द रहल छी, हे अज्ञानी लोक?"
بَشِيْرًا وَّنَذِيْرًاۚ فَاَعْرَضَ اَكْثَرُهُمْ فَهُمْ لَا يَسْمَعُوْنَ
basyīraw wa nażīrā(n), fa'a‘raḍa akṡaruhum fahum lā yasma‘ūn(a).
जे खुशखबरी आ चेतावनी अनलनि, मुदा बेसी गोटे (हुनका दिस सँ) मुँह घुमा लेलनि आ नहि सुनलनि।
وَقَالُوْا قُلُوْبُنَا فِيْٓ اَكِنَّةٍ مِّمَّا تَدْعُوْنَآ اِلَيْهِ وَفِيْٓ اٰذَانِنَا وَقْرٌ وَّمِنْۢ بَيْنِنَا وَبَيْنِكَ حِجَابٌ فَاعْمَلْ اِنَّنَا عٰمِلُوْنَ
wa qālū qulūbunā fī akinnatim mimmā tad‘ūnā ilaihi wa fī āżāninā waqruw wa mim baininā wa bainika ḥijābun fa‘mal innanā ‘āmilūn(a).
आ ओ सभ कहलक, "अहाँ जाहि बातक लेल हमरा सभ केँ बजबैत छी ताहि सँ हमर सभक मोन बन्न अछि आ कान रुकि गेल अछि, आ हमरा सभ आ अहाँक बीच एकटा देबाल अछि, तेँ (जेना अहाँ चाहब) करू, निश्चय हम सभ (जेना चाहब) करब।"
وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لَا تَسْمَعُوْا لِهٰذَا الْقُرْاٰنِ وَالْغَوْا فِيْهِ لَعَلَّكُمْ تَغْلِبُوْنَ
wa qālal-lażīna kafarū lā tasma‘ū lihāżal-qur'āni walgau fīhi la‘allakum taglibūn(a).
आ जे काफिर नै करै छै, वू कहै छै, “ई कुरान के बात नै सुनी आरू एकरऽ खिलाफ हल्ला नै करऽ, ताकि तोहें (ओकरा) पर विजय पाबी सकै छियै।”
وَقَالُوْا لَوْلَا نُزِّلَ هٰذَا الْقُرْاٰنُ عَلٰى رَجُلٍ مِّنَ الْقَرْيَتَيْنِ عَظِيْمٍ
wa qālū lau lā nuzzila hāżal-qur'ānu ‘alā rajulim minal-qaryataini ‘aẓīm(in).
आरू वू (ई भी) कहलकै, "ई कुरान ई दूनू देश (मक्का आरू ताइफ) म॑ स॑ एक के महान (अमीर आरू प्रभावशाली) लोगऽ के सामने कियैक नै प्रकट करलऽ गेलै?"
اَمْ تَسْـَٔلُهُمْ اَجْرًا فَهُمْ مِّنْ مَّغْرَمٍ مُّثْقَلُوْنَۗ
am tas'aluhum ajran fahum mim magramim muṡqalūn(a).
या अहाँ (मुहम्मद) हुनका सब स मुआवजा मांगैत छी जाहि स हुनका सब पर कर्ज के बोझ पड़ि जाय?
وَاِنْ يَّرَوْا اٰيَةً يُّعْرِضُوْا وَيَقُوْلُوْا سِحْرٌ مُّسْتَمِرٌّ
wa iy yarau āyatay yu‘riḍū wa yaqūlū siḥrum mustamirr(un).
आ जँ ओ सभ (मुश्रिक) कोनो निशानी (चमत्कार) देखैत छथि तँ मुँह घुमा कऽ कहैत छथि जे "(ई) निरंतर जादू अछि |"
وَكَذَّبُوْا وَاتَّبَعُوْٓا اَهْوَاۤءَهُمْ وَكُلُّ اَمْرٍ مُّسْتَقِرٌّ
wa każżabū wattaba‘ū ahwā'ahum wa kullu amrim mustaqirr(un).
आ ओ सभ (मुहम्मद) केँ नकारलनि आ हुनकर इच्छाक पालन कयलनि, भले हर मामला मे एकटा फरमान होइत छल |
اَمْ يَقُوْلُوْنَ نَحْنُ جَمِيْعٌ مُّنْتَصِرٌ
am yaqūlūna naḥnu jamī‘um muntaṣir(un).
या फेर कहैत छथि, "हम सब एकजुट समूह छी जे निश्चित रूप स जीतत।"
وَدُّوْا لَوْ تُدْهِنُ فَيُدْهِنُوْنَۚ
waddū lau tudhinu fayudhinūn(a).
ओ सभ चाहैत छथि जे अहाँ नम्र रहू तेँ ओहो सभ नम्र हेताह (ओहो)।
فَمَالِ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا قِبَلَكَ مُهْطِعِيْنَۙ
famālil-lażīna kafarū qibalaka muhṭi‘īn(a).
तखन काफिर अहाँक (मुहम्मद) सँ आगू दौड़ैत किएक अबैत अछि,
عَنِ الْيَمِيْنِ وَعَنِ الشِّمَالِ عِزِيْنَ
‘anil-yamīni wa ‘anisy-syimāli ‘izīn(a).
दहिना दिससँ आ बामा दिससँ समूहमे?