مَا كَانَ لِبَشَرٍ اَنْ يُّؤْتِيَهُ اللّٰهُ الْكِتٰبَ وَالْحُكْمَ وَالنُّبُوَّةَ ثُمَّ يَقُوْلَ لِلنَّاسِ كُوْنُوْا عِبَادًا لِّيْ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَلٰكِنْ كُوْنُوْا رَبَّانِيّٖنَ بِمَا كُنْتُمْ تُعَلِّمُوْنَ الْكِتٰبَ وَبِمَا كُنْتُمْ تَدْرُسُوْنَ ۙ
mā kāna libasyarin ay yu'tiyahullāhul-kitāba wal-ḥukma wan-nubuwwata ṡumma yaqūla lin-nāsi kūnū ‘ibādal lī min dūnillāhi wa lākin kūnū rabbāniyyīna bimā kuntum tu‘allimūnal-kitāba wa bimā kuntum tadrusūn(a).
जेकरा अल्लाह किताब देने छै, ओकरा लेली ई संभव नै छै कि ओकरा बुद्धि आरू पैगम्बर के साथ-साथ लोगऽ स॑ ई कहना संभव नै छै कि “हमरऽ इबादक बनैलऽ जाय, अल्लाह के इबादक नै” बल्कि (ओकरा कहै छै), “अल्लाह के सेवक बनऽ, कैन्हेंकि तोहें किताब सिखाबै छियै आरू कैन्हेंकि तोहें एकरऽ अध्ययन करै छियै!”
وَمَا مُحَمَّدٌ اِلَّا رَسُوْلٌۚ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ ۗ اَفَا۟ىِٕنْ مَّاتَ اَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلٰٓى اَعْقَابِكُمْ ۗ وَمَنْ يَّنْقَلِبْ عَلٰى عَقِبَيْهِ فَلَنْ يَّضُرَّ اللّٰهَ شَيْـًٔا ۗوَسَيَجْزِى اللّٰهُ الشّٰكِرِيْنَ
wa mā muḥammadun illā rasūl(un), qad khalat min qablihir-rusul(u), afa'im māta au qutilanqalabtum ‘alā a‘qābikum, wa may yanqalib ‘alā ‘aqibaihi falay yaḍurrallāha syai'ā(n), wa sayajzillāhusy-syākirīn(a).
आ मुहम्मद मात्र एकटा रसूलुल्लाह छलाह; पहिने कतेको प्रेरित सभक निधन भ' गेल छलनि। जँ ओ मरि जायत वा मारल जायत तँ की अहाँ पाछू घुरि जायब (धर्मत्यागी)? जे पाछू घुमि जायत ओ अल्लाह के कनिको नुकसान नहि करत। अल्लाह हुनका इनाम देथिन जे आभारी छथि।
لَقَدْ مَنَّ اللّٰهُ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ اِذْ بَعَثَ فِيْهِمْ رَسُوْلًا مِّنْ اَنْفُسِهِمْ يَتْلُوْا عَلَيْهِمْ اٰيٰتِهٖ وَيُزَكِّيْهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتٰبَ وَالْحِكْمَةَۚ وَاِنْ كَانُوْا مِنْ قَبْلُ لَفِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ
laqad mannallāhu ‘alal-mu'minīna iż ba‘aṡa fīhim rasūlam min anfusihim yatlū ‘alaihim āyātihī wa yuzakkīhim wa yu‘allimuhumul-kitāba wal-ḥikmah(ta), wa in kānū min qablu lafī ḍalālim mubīn(in).
सचमुच, अल्लाह न॑ मुसलमानऽ प॑ कृपा करल॑ छै जब॑ (अल्लाह) न॑ ओकरा सिनी के बीच स॑ एक रसूलुल्लाह (मुहम्मद) क॑ भेजलकै, जे ओकरा सिनी क॑ अपनऽ आयत पढ़लकै, ओकरऽ (आत्मा) क॑ शुद्ध करलकै, आरू ओकरा सिनी क॑ किताब (कुरान) आरू बुद्धि (सुन्नत) सिखालकै, भले ही पहलें, वू लोग स्पष्ट गलती म॑ छेलै ।
يٰٓاَهْلَ الْكِتٰبِ لَا تَغْلُوْا فِيْ دِيْنِكُمْ وَلَا تَقُوْلُوْا عَلَى اللّٰهِ اِلَّا الْحَقَّۗ اِنَّمَا الْمَسِيْحُ عِيْسَى ابْنُ مَرْيَمَ رَسُوْلُ اللّٰهِ وَكَلِمَتُهٗ ۚ اَلْقٰىهَآ اِلٰى مَرْيَمَ وَرُوْحٌ مِّنْهُ ۖفَاٰمِنُوْا بِاللّٰهِ وَرُسُلِهٖۗ وَلَا تَقُوْلُوْا ثَلٰثَةٌ ۗاِنْتَهُوْا خَيْرًا لَّكُمْ ۗ اِنَّمَا اللّٰهُ اِلٰهٌ وَّاحِدٌ ۗ سُبْحٰنَهٗٓ اَنْ يَّكُوْنَ لَهٗ وَلَدٌ ۘ لَهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِۗ وَكَفٰى بِاللّٰهِ وَكِيْلًا ࣖ
yā ahlal-kitābi lā taglū fī dīnikum wa lā taqūlū ‘alallāhi illal-ḥaqq(a), innamal-masīḥu ‘īsabnu maryama rasūlullāhi wa kalimatuh(ū), alqāhā ilā maryama wa rūḥum minh(u), fa āminū billāhi wa rusulih(ī), wa lā taqūlū ṡalāṡah(tun), inntahū khairal lakum innamallāhu ilāhuw wāḥid(un), subḥānahū ay yakūna lahū walad(un), lahū mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), wa kafā billāhi wakīlā(n).
हे किताबक लोक ! अपन धर्म मे सीमा स बाहर नहि जाउ, आ अल्लाह के बारे मे किछु नहि कहब सिवाय जे सत्य अछि। सचमुच, मरियम के पुत्र मसीहा ईसा अल्लाह के दूत छेलै आरू (जेकरऽ रचना करलऽ गेलऽ छेलै) ओकरऽ शब्द जे वू मरियम के पास पहुँचैलकै, आरू (उड़ाबै के साथ) ओकरा स॑ एगो आत्मा छेलै । त अल्लाह आ हुनकर रसूलुल्लाह पर विश्वास करू आ ई नहि कहब जे "(ईश्वर) तीन छथि," (एना कहब सँ) बंद करू। (से) अहाँक लेल नीक अछि। सचमुच, अल्लाह सर्वशक्तिमान भगवान छै, संतान पैदा करै के (धारणा) स॑ धन्य छै । आकाश मे जे किछु अछि आ पृथ्वी पर जे किछु अछि से हुनके अछि | आ रक्षक के रूप में अल्लाह पर्याप्त छथि।
مَا الْمَسِيْحُ ابْنُ مَرْيَمَ اِلَّا رَسُوْلٌۚ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُۗ وَاُمُّهٗ صِدِّيْقَةٌ ۗ كَانَا يَأْكُلَانِ الطَّعَامَ ۗ اُنْظُرْ كَيْفَ نُبَيِّنُ لَهُمُ الْاٰيٰتِ ثُمَّ انْظُرْ اَنّٰى يُؤْفَكُوْنَ
mal-masīḥubnu maryama illā rasūl(un), qad khalat min qablihir rusul(u), wa ummuhū ṣiddīqah(tun), kānā ya'kulāniṭ-ṭa‘ām(a), unẓur kaifa nubayyinu lahumul-āyāti ṡummanẓur annā yu'fakūn(a).
मरियम के बेटा मसीह खाली एगो प्रेरित छेलै। एहि सँ पहिने कतेको प्रेरित गुजरल छलाह। आ ओकर माय एहन व्यक्ति छलीह जे सत्यक पालन करैत छलीह । दुनू गोटे प्रायः भोजन करैत छथि । अवलोकन करू जे हम हुनका (पुस्तक के लोक) के कोना श्लोक (शक्ति के चिन्ह) के व्याख्या करैत छी, फेर अवलोकन करू जे कोना ओ (हुनकर इच्छा स) घुमा देल जाइत छथि |
اَوَعَجِبْتُمْ اَنْ جَاۤءَكُمْ ذِكْرٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ عَلٰى رَجُلٍ مِّنْكُمْ لِيُنْذِرَكُمْ وَلِتَتَّقُوْا وَلَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَ
awa‘ajibtum an jā'akum żikrum mir rabbikum ‘alā rajulim minkum liyunżirakum wa litattaqū wa la‘allakum turḥamūn(a).
आरू की तोरा सिनी कॅ आश्चर्य छै कि तोरा सिनी के बीच सें एक आदमी के माध्यम सें तोरा सिनी के प्रभु के तरफ सें एक स्मरण आबी गेलऽ छै, जे तोरा सिनी कॅ चेताबै लेली आरो तोहें धर्मात्मा बनी सकै छियै, आरो तोरा सिनी कॅ दया मिलै छै।
اَوَعَجِبْتُمْ اَنْ جَاۤءَكُمْ ذِكْرٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ عَلٰى رَجُلٍ مِّنْكُمْ لِيُنْذِرَكُمْۗ وَاذْكُرُوْٓا اِذْ جَعَلَكُمْ خُلَفَاۤءَ مِنْۢ بَعْدِ قَوْمِ نُوْحٍ وَّزَادَكُمْ فِى الْخَلْقِ بَصْۣطَةً ۚفَاذْكُرُوْٓا اٰلَاۤءَ اللّٰهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَ
awa‘ajibtum an jā'akum żikrum mir rabbikum ‘alā rajulim minkum liyunżirakum, ważkurū iż ja‘alakum khulafā'a mim ba‘di qaumi nūḥiw wa zādakum fil-khalqi basṭah(tan), fażkurū ālā'allāhi la‘allakum tufliḥūn(a).
आ की अहाँ सभ आश्चर्यचकित छी जे अहाँ सभक बीच सँ एकटा आदमीक माध्यमे अहाँ सभक प्रभुक दिस सँ एकटा स्मरण आबि गेल अछि, जे अहाँ सभ केँ चेताबय? मोन राखू जखन ओ अहाँ सभ केँ नूहक लोकक बाद उत्तराधिकारी बनौलनि, आ ओ अहाँ सभ केँ ताकत आ कद मे बेसी पसिन केलनि। त अल्लाह के एहसान याद राखब ताकि अहाँ सफल भ सकब।
وَلَمَّا رَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًاۙ قَالَ بِئْسَمَا خَلَفْتُمُوْنِيْ مِنْۢ بَعْدِيْۚ اَعَجِلْتُمْ اَمْرَ رَبِّكُمْۚ وَاَلْقَى الْاَلْوَاحَ وَاَخَذَ بِرَأْسِ اَخِيْهِ يَجُرُّهٗٓ اِلَيْهِ ۗقَالَ ابْنَ اُمَّ اِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُوْنِيْ وَكَادُوْا يَقْتُلُوْنَنِيْۖ فَلَا تُشْمِتْ بِيَ الْاَعْدَاۤءَ وَلَا تَجْعَلْنِيْ مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
wa lammā raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla bi'samā khalaftumūnī mim ba‘dī, a‘ajiltum amra rabbikum, wa alqal-alwāḥa wa akhaża bira'si akhīhi yajurruhū ilaih(i), qālabna umma innal-qaumastaḍ‘afūnī wa kādū yaqtulūnanī, falā tusymit biyal-a‘dā'a wa lā taj‘alnī ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
आ जखन मूसा अपन लोक लग घुरि गेलाह तखन ओ क्रोधित आ दुखी भ' गेलाह आ कहलनि, "हमरा दूर रहैत अहाँ केहन भयावह काज केलहुँ! की अहाँ अपन प्रभुक प्रतिज्ञाक विरुद्ध जाय चाहैत छी?" मूसा पाटी (तोराह) नीचा फेकि देलक आ अपन भाइ (हारून) के माथ पकड़ि लेलक आ ओकरा अपना दिस खींच लेलक। (हारून) बजलाह, "हे हमर मायक बेटा! ई लोक हमरा कमजोर बुझलक आ हमरा लगभग मारि देलक, तेँ हमर दुर्भाग्य पर अपन दुश्मन सभ केँ जयकार नहि करू, आ हमरा अन्यायी नहि बनाउ।"
وَلَمَّا سَكَتَ عَنْ مُّوْسَى الْغَضَبُ اَخَذَ الْاَلْوَاحَۖ وَفِيْ نُسْخَتِهَا هُدًى وَّرَحْمَةٌ لِّلَّذِيْنَ هُمْ لِرَبِّهِمْ يَرْهَبُوْنَ
wa lammā sakata ‘am mūsal-gaḍabu akhażal-alwāḥ(a), wa fī nuskhatihā hudaw wa raḥmatul lil-lażīna hum lirabbihim yarhabūn(a).
मूसाक क्रोध कम भेलाक बाद ओ पाटी (तोराह) केँ (पाछू) ल' लेलनि; हुनकऽ लेखन में अपनऽ प्रभु केरऽ भय के डर करै वाला के लेलऽ मार्गदर्शन आरू दया छै ।
قُلْ لَّآ اَمْلِكُ لِنَفْسِيْ نَفْعًا وَّلَا ضَرًّا اِلَّا مَا شَاۤءَ اللّٰهُ ۗوَلَوْ كُنْتُ اَعْلَمُ الْغَيْبَ لَاسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِۛ وَمَا مَسَّنِيَ السُّوْۤءُ ۛاِنْ اَنَا۠ اِلَّا نَذِيْرٌ وَّبَشِيْرٌ لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ ࣖ
qul lā amliku linafsī naf‘aw wa lā ḍarran illā mā syā'allāh(u), wa lau kuntu a‘lamul gaiba-lastakṡartu minal-khair(i) - wa mā massaniyas-sū'(u) - in ana illā nażīruw wa basyīrul liqaumiy yu'minūn(a).
कहू (मुहम्मद), "हमरा लग अल्लाह के इच्छा के अलावा अपना के फायदा पहुंचेबाक या नुकसान टालबाक कोनो शक्ति नहि अछि। जँ हम अदृश्य के जनैत रहितहुँ त' हम बेसी सँ बेसी भलाई करितहुँ आ हमरा कोनो नुकसान नहि होइत। हम मात्र एकटा चेतावनी देबयवला छी, आ विश्वास करय बला लोकक लेल नीक खबरि के वाहक छी।"
عَفَا اللّٰهُ عَنْكَۚ لِمَ اَذِنْتَ لَهُمْ حَتّٰى يَتَبَيَّنَ لَكَ الَّذِيْنَ صَدَقُوْا وَتَعْلَمَ الْكٰذِبِيْنَ
‘afallāhu ‘ank(a), lima ażinta lahum ḥattā yatabayyana lakal-lażīna ṣadaqū wa ta‘lamal-kāżibīn(a).
अल्लाह अहाँ (हे मुहम्मद) के माफ क दैत छथि। जाबत धरि अहाँ केँ ई स्पष्ट नहि भ' गेल जे के सही मायने मे (रोकायल) अछि आ झूठ बाजनिहार केँ चिन्हबा सँ पहिने अहाँ हुनका सभ केँ अनुमति (युद्ध मे नहि जेबाक) किएक देलियैक?
لَقَدْ جَاۤءَكُمْ رَسُوْلٌ مِّنْ اَنْفُسِكُمْ عَزِيْزٌ عَلَيْهِ مَا عَنِتُّمْ حَرِيْصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِنِيْنَ رَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ
laqad jā'akum rasūlum min anfusikum ‘azīzun ‘alaihi mā ‘anittum ḥarīṣun ‘alaikum bil-mu'minīna ra'ūfur raḥīm(un).
सचमुच, अहाँक अपनहि लोकक एकटा दूत आबि गेल अछि, अहाँ जे दुख भोगि रहल छी से भारी अछि, (ओ) अहाँक लेल वास्तव मे (विश्वास आ उद्धार) चाहैत अछि, विश्वास करय बला लोकक प्रति दयालु आ दयालु अछि।
اَكَانَ لِلنَّاسِ عَجَبًا اَنْ اَوْحَيْنَآ اِلٰى رَجُلٍ مِّنْهُمْ اَنْ اَنْذِرِ النَّاسَ وَبَشِّرِ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنَّ لَهُمْ قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَ رَبِّهِمْ ۗ قَالَ الْكٰفِرُوْنَ اِنَّ هٰذَا لَسٰحِرٌ مُّبِيْنٌ
akāna lin-nāsi ‘ajaban an auḥainā ilā rajulim minhum an anżirin-nāsa wa basysyiril-lażīna āmanū anna lahum qadama ṣidqin ‘inda rabbihim, qālal-kāfirūna inna hāżā lasāḥirum mubīn(un).
कोनो आश्चर्य नहि जे लोक केँ आश्चर्य हेबाक चाही जे हम सभ हुनका मे सँ एकटा आदमी केँ एकटा प्रकटीकरण देलहुँ, "लोक केँ चेतावनी दियौक आ विश्वासी केँ खुश करू जे हुनका परमेश् वरक संग उच्च पद छनि।" काफिर सब कहलकै, "ई आदमी (मुहम्मद) सचमुच जादूगर छै।"
وَاِلٰى عَادٍ اَخَاهُمْ هُوْدًا ۗقَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗ ۗاِنْ اَنْتُمْ اِلَّا مُفْتَرُوْنَ
wa ilā ‘ādin akhāhum hūdā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), in antum illā muftarūn(a).
आ 'अद'क लोक सभ केँ (हम पठौलियैक) अपन भाय हुद। ओ कहलनि, "हे हमर लोक! अल्लाह केर आराधना करू, हुनका छोड़ि अहाँ सभक लेल कोनो देवता नहि छथि। (एतेक समय) अहाँ सभ मात्र बात बना लेने छी।"
وَمَآ اَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ اِلَّا رِجَالًا نُّوْحِيْٓ اِلَيْهِمْ مِّنْ اَهْلِ الْقُرٰىۗ اَفَلَمْ يَسِيْرُوْا فِى الْاَرْضِ فَيَنْظُرُوْا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْۗ وَلَدَارُ الْاٰخِرَةِ خَيْرٌ لِّلَّذِيْنَ اتَّقَوْاۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ
wa mā arsalnā min qablika illā rijālan nūḥī ilaihim min ahlil-qurā, afalam yasīrū fil-arḍi fa yanẓurū kaifa kāna ‘āqibatul-lażīna min qablihim, wa ladārul-ākhirati khairul lil-lażīnattaqau, afalā ta‘qilūn(a).
आरू हम तोरा (मुहम्मद) के सामने नै भेजलियै, बल्कि एक आदमी के भेजलियै, जेकरा हम्में वू देश के लोगऽ के बीच वही देलऽ छेलियै। की ओ सभ पृथ्वी पर यात्रा नहि केलक आ देखलक जे ओकरा सभ सँ पहिने के लोक (जे प्रेरित केँ झूठ बाजल) के की भेलैक। आ सत्ते परलोकक भूमि पुण्यात्माक लेल नीक होइत छैक | अहाँ नहि बुझैत छी?
وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا رُسُلًا مِّنْ قَبْلِكَ وَجَعَلْنَا لَهُمْ اَزْوَاجًا وَّذُرِّيَّةً ۗوَمَا كَانَ لِرَسُوْلٍ اَنْ يَّأْتِيَ بِاٰيَةٍ اِلَّا بِاِذْنِ اللّٰهِ ۗلِكُلِّ اَجَلٍ كِتَابٌ
wa laqad arsalnā rusulam min qablika wa ja‘alnā lahum azwājaw wa żurriyyah(tan), wa mā kāna lirasūlin ay ya'tiya bi'āyatin illā bi'iżnillāh(i), likulli ajalin kitāb(un).
आ सच मे हम अहाँ (मुहम्मद) सँ पहिने दूत पठेलियैक आ ओकरा सभ केँ पत्नी आ वंशज देलियैक। अल्लाह के अनुमति के अलावा कोनो भी दूत के कोनो सबूत (चमत्कार) लाबय के अधिकार नै छै। हर युग के लेल एकटा (विशिष्ट) पुस्तक होइत छैक |
۞ قَالَتْ رُسُلُهُمْ اَفِى اللّٰهِ شَكٌّ فَاطِرِ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ يَدْعُوْكُمْ لِيَغْفِرَ لَكُمْ مِّنْ ذُنُوْبِكُمْ وَيُؤَخِّرَكُمْ اِلٰٓى اَجَلٍ مُّسَمًّىۗ قَالُوْٓا اِنْ اَنْتُمْ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَا ۗ تُرِيْدُوْنَ اَنْ تَصُدُّوْنَا عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ اٰبَاۤؤُنَا فَأْتُوْنَا بِسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍ
qālat rusuluhum afillāhi syakkun fāṭiris-samāwāti wal-arḍ(i), yad‘ūkum liyagfira lakum min żunūbikum wa yu'akhkhirakum ilā ajalim musammā(n), qālū in antum illā basyarum miṡlunā, turīdūna an taṣuddūnā ‘ammā kāna ya‘budu ābā'unā fa'tūnā bisulṭānim mubīn(in).
हुनका लोकनिक दूत कहलनि, "की आकाश आ धरतीक रचयिता अल्लाह पर कोनो संदेह अछि? ओ अहाँ केँ (विश्वास करबाक लेल) बजबैत छथि जाहि सँ ओ अहाँक किछु पाप केँ माफ क' सकथि आ अहाँक (अत्याचार) केँ निर्धारित समय धरि स्थगित क' सकथि?" ओ सभ कहलक, "अहाँ सभ हमरा सभ जकाँ मात्र मनुक्ख छी। अहाँ सभ हमरा सभ केँ ओहि (पूजा) सँ रोकय चाहैत छी जे हमर पूर्वज सभ की पूजा करैत छलाह, तेँ हमरा सभ केँ स्पष्ट प्रमाण आनि दियौक।"
قَالَتْ لَهُمْ رُسُلُهُمْ اِنْ نَّحْنُ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ يَمُنُّ عَلٰى مَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖۗ وَمَا كَانَ لَنَآ اَنْ نَّأْتِيَكُمْ بِسُلْطٰنٍ اِلَّا بِاِذْنِ اللّٰهِ ۗوَعَلَى اللّٰهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُوْنَ
qālat lahum rusuluhum in naḥnu illā basyarum miṡlukum wa lākinnallāha yamunnu ‘alā may yasyā'u min ‘ibādih(ī), wa mā kāna lanā an na'tiyakum bisulṭānin illā bi'iżnillāh(i), wa ‘alallāhi falyatawakkalil-mu'minūn(a).
हुनका लोकनिक दूत हुनका सभ केँ कहलखिन, "हम सभ अहाँ सभ जकाँ मात्र मनुक्ख छी, मुदा अल्लाह अपन सेवक मे जिनका चाहथि ओकरा इनाम दैत छथि। हमरा सभक लेल ई उचित नहि जे हम सभ अहाँ सभ लग कोनो प्रमाण अनब सिवाय अल्लाह केर अनुमति सँ। आ मुसलमान सभ केँ मात्र अल्लाह पर भरोसा करबाक चाही।"
وَمَآ اَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ اِلَّا رِجَالًا نُّوْحِيْٓ اِلَيْهِمْ فَسْـَٔلُوْٓا اَهْلَ الذِّكْرِ اِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُوْنَۙ
wa mā arsalnā min qablika illā rijālan nūḥī ilaihim fas'alū ahlaż-żikri in kuntum lā ta‘lamūn(a).
आ हम अहाँ सभक सोझाँ (मुहम्मद) नहि पठेलहुँ, बल्कि एहन लोक सभ केँ पठेलहुँ, जिनका हम सभ वही देलहुँ; तेँ जकरा ज्ञान छैक ओकरा सँ पूछू जँ अहाँ नहि जनैत छी,
اَوْ يَكُوْنَ لَكَ بَيْتٌ مِّنْ زُخْرُفٍ اَوْ تَرْقٰى فِى السَّمَاۤءِ ۗوَلَنْ نُّؤْمِنَ لِرُقِيِّكَ حَتّٰى تُنَزِّلَ عَلَيْنَا كِتٰبًا نَّقْرَؤُهٗۗ قُلْ سُبْحَانَ رَبِّيْ هَلْ كُنْتُ اِلَّا بَشَرًا رَّسُوْلًا ࣖ
au yakūna laka baitum min zukhrufin au tarqā fis-samā'(i), wa lan nu'mina liruqiyyika ḥattā tunazzila ‘alainā kitāban naqra'uh(ū), qul subḥāna rabbī hal kuntu illā basyarar rasūlā(n).
या तोरा सोना के घर (निर्मित) छै, या तोहें स्वर्ग में चढ़ै छियै। आरू हम्में तोरोॅ स्वर्गारोहण पर विश्वास नै करबै जबेॅ तलक तोहें हमरा सिनी के पास पढ़ै लेली एगो किताब नै भेजबै।" कहू (मुहम्मद), "हमरऽ प्रभु के महिमा होय, की हम्में खाली एगो इंसान नै छियै जे दूत छै?"
وَمَا مَنَعَ النَّاسَ اَنْ يُّؤْمِنُوْٓا اِذْ جَاۤءَهُمُ الْهُدٰٓى اِلَّآ اَنْ قَالُوْٓا اَبَعَثَ اللّٰهُ بَشَرًا رَّسُوْلًا
wa mā mana‘an-nāsa ay yu'minū iż jā'ahumul-hudā illā an qālū aba‘aṡallāhu basyarar rasūlā(n).
आरू ऐन्हऽ कोय भी बात नै छै जे लोगऽ क॑ हिदायत आबै प॑ विश्वास करै स॑ रोकै छै, सिवाय ओकरऽ ई कहै के कि "अल्लाह न॑ एक आदमी क॑ दूत बनै लेली कियैक भेजलकै?"
قُلْ لَّوْ كَانَ فِى الْاَرْضِ مَلٰۤىِٕكَةٌ يَّمْشُوْنَ مُطْمَىِٕنِّيْنَ لَنَزَّلْنَا عَلَيْهِمْ مِّنَ السَّمَاۤءِ مَلَكًا رَّسُوْلًا
qul lau kāna fil-arḍi malā'ikatuy yamsyūna muṭma'innīna lanazzalnā ‘alaihim minas-samā'i malakar rasūlā(n).
कहू (मुहम्मद), "जँ पृथ्वी पर स्वर्गदूत रहितथि, जे शांति सँ घुमैत रहथि, त' हम सभ हुनका सभ लग स्वर्ग सँ स्वर्गदूत केँ दूत बनबाक लेल अवश्य उतारितहुँ।"
قُلْ اِنَّمَآ اَنَا۠ بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ يُوْحٰٓى اِلَيَّ اَنَّمَآ اِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌۚ فَمَنْ كَانَ يَرْجُوْا لِقَاۤءَ رَبِّهٖ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَّلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهٖٓ اَحَدًا ࣖ
qul innamā ana basyarum miṡlukum yūḥā ilayya annamā ilāhukum ilāhuw wāḥid(un), faman kāna yarjū liqā'a rabbihī falya‘mal ‘amalan ṣāliḥaw wa lā yusyrik bi‘ibādati rabbihī aḥadā(n).
(मुहम्मद) कहू, "सत्ते, हम त' अहाँ सन मनुक्ख मात्र छी, जकरा ई प्रकटीकरण भेटल अछि जे वास्तव मे अहाँक भगवान सर्वशक्तिमान भगवान छथि।" तेँ जे कियो अपन प्रभु सँ भेंट करबाक आशा रखैत अछि, ओ नीक काज करय आ अपन प्रभुक पूजा मे कोनो चीजक संगति नहि करय |”
فَاَوْجَسَ فِيْ نَفْسِهٖ خِيْفَةً مُّوْسٰى
fa aujasa fī nafsihī khīfatam mūsā.
तेँ मूसाकेँ हृदयमे डर लागल।
وَمَآ اَرْسَلْنَا قَبْلَكَ اِلَّا رِجَالًا نُّوْحِيْٓ اِلَيْهِمْ فَسْـَٔلُوْٓا اَهْلَ الذِّكْرِ اِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُوْنَ
wa mā arsalnā qablaka illā rijālan nūḥī ilaihim fas'alū ahlaż-żikri in kuntum lā ta‘lamūn(a).
आ हम अहाँ (मुहम्मद) सँ पहिने (प्रेरित) नहि पठेलहुँ, बल्कि किछु एहन आदमी केँ पठेलहुँ, जिनका हम हुनका वहाई देलहुँ, तेँ ककरो सँ पूछू जिनका ज्ञान हो, जँ अहाँ नहि जनैत छी।
وَمَا جَعَلْنٰهُمْ جَسَدًا لَّا يَأْكُلُوْنَ الطَّعَامَ وَمَا كَانُوْا خٰلِدِيْنَ
wa mā ja‘alnāhum jasadal lā ya'kulūnaṭ-ṭa‘āma wa mā kānū khālidīn(a).
आ हम हुनका सभ केँ (दूत सभ केँ) एहन शरीर नहि बनेलहुँ जे भोजन नहि करैत अछि आ ओ सभ (ओहो) अनन्त काल धरि नहि जीबैत अछि।
وَمَا جَعَلْنَا لِبَشَرٍ مِّنْ قَبْلِكَ الْخُلْدَۗ اَفَا۟ىِٕنْ مِّتَّ فَهُمُ الْخٰلِدُوْنَ
wa mā ja‘alnā libasyarim min qablikal-khuld(a), afa'im mitta fahumul-khālidūn(a).
आ हम अहाँ (मुहम्मद) सँ पहिने कोनो मनुक्खक लेल अनन्त जीवन नहि बनेलहुँ; त' जँ अहाँ मरि जायब त' की ओ सभ जीवित रहत?
فَقَالَ الْمَلَؤُا الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ قَوْمِهٖ مَا هٰذَآ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْۙ يُرِيْدُ اَنْ يَّتَفَضَّلَ عَلَيْكُمْۗ وَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ لَاَنْزَلَ مَلٰۤىِٕكَةً ۖمَّا سَمِعْنَا بِهٰذَا فِيْٓ اٰبَاۤىِٕنَا الْاَوَّلِيْنَ ۚ
fa qālal-mala'ul-lażīna kafarū min qaumihī mā hāżā illā basyarum miṡlukum, yurīdu ay yatafaḍḍala ‘alaikum, wa lau syā'allāhu la'anzala malā'ikah(tan), mā sami‘nā bihāżā fī ābā'inal-awwalīn(a).
अस्तु, अपन लोक मे सँ काफिर सभक नेता लोकनि कहलनि, "ई व्यक्ति अहाँ सन मनुक्खक अतिरिक्त किछु नहि अछि, जे अहाँ सँ बेसी कुलीन व्यक्ति बनय चाहैत अछि। आ जँ अल्लाह चाहैत रहितथि त' ओ एकटा फरिश्ता पठौने रहितथि। हम सभ अपन पूर्वजक (समय) मे कहियो ई (एहन आह्वान) नहि सुनने छी।"
اِنْ هُوَ اِلَّا رَجُلٌۢ بِهٖ جِنَّةٌ فَتَرَبَّصُوْا بِهٖ حَتّٰى حِيْنٍ
in huwa illā rajulum bihī jinnatun fa tarabbaṣū bihī ḥattā ḥīn(in).
ओ त' बस बताह अछि, तें निर्धारित समय धरि ओकर प्रतीक्षा करू (धैर्य राखू)।
وَقَالَ الْمَلَاُ مِنْ قَوْمِهِ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَكَذَّبُوْا بِلِقَاۤءِ الْاٰخِرَةِ وَاَتْرَفْنٰهُمْ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۙ مَا هٰذَآ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْۙ يَأْكُلُ مِمَّا تَأْكُلُوْنَ مِنْهُ وَيَشْرَبُ مِمَّا تَشْرَبُوْنَ
wa qālal-mala'u min qaumihil-lażīna kafarū wa każżabū biliqā'il-ākhirati wa atrafnāhum fil-ḥayātid-dun-yā, mā hāżā illā basyarum miṡlukum, ya'kulu mimmā ta'kulūna minhu wa yasyrabu mimmā tasyrabūn(a).
आरू जे लोग अपनऽ लोगऽ स॑ अविश्वास करलकै आरू जे परलोक केरऽ मुलाकात स॑ इनकार करलकै आरू जेकरा हम्में ई दुनिया म॑ जीवन म॑ विलासिता आरू सुख देल॑ छेलियै, ओकरऽ नेता सिनी कहलकै, "ई (व्यक्ति) तोरा जैसनऽ मनुष्य के अलावा कुछ नै छै, वू जे खाबै छै, वू खाबै छै, आरू जे पीबै छै, वू पीबै छै।"
وَلَىِٕنْ اَطَعْتُمْ بَشَرًا مِّثْلَكُمْ اِنَّكُمْ اِذًا لَّخٰسِرُوْنَ ۙ
wa la'in aṭa‘tum basyaram miṡlakum innakum iżal lakhāsirūn(a).
आ सत्ते, जँ अहाँ अपना सन लोकक बात मानब तँ अहाँकेँ घाटा अवश्य होयत।
فَقَالُوْٓا اَنُؤْمِنُ لِبَشَرَيْنِ مِثْلِنَا وَقَوْمُهُمَا لَنَا عٰبِدُوْنَ ۚ
fa qālū anu'minu libasyaraini miṡlinā wa qaumuhumā lanā ‘ābidūn(a).
तेँ ओ सभ कहलक, "की हमरा सभक लेल हमरा सभ सन दू गोटे पर विश्वास करब (उचित) अछि, भले ओकर लोक (इस्राएलक संतान) हमरा सभक लेल अपना केँ सेवा करैत अछि?"
يٰٓاَيُّهَا الرُّسُلُ كُلُوْا مِنَ الطَّيِّبٰتِ وَاعْمَلُوْا صَالِحًاۗ اِنِّيْ بِمَا تَعْمَلُوْنَ عَلِيْمٌ ۗ
yā ayyuhar-rusulu kulū minaṭ-ṭayyibāti wa‘malū ṣāliḥā(n), innī bimā ta‘malūna ‘alīm(un).
अल्लाह कहलनि, "हे दूत! नीक (भोजन) खाउ, आ नीक काज करू। सचमुच हम अहाँ सब जे करैत छी ताहि मे सर्वज्ञ छी।"
وَقَالُوْا مَالِ هٰذَا الرَّسُوْلِ يَأْكُلُ الطَّعَامَ وَيَمْشِيْ فِى الْاَسْوَاقِۗ لَوْلَآ اُنْزِلَ اِلَيْهِ مَلَكٌ فَيَكُوْنَ مَعَهٗ نَذِيْرًا ۙ
wa qālū mā lihāżar-rasūli ya'kuluṭ-ṭa‘āma wa yamsyī fil-aswāq(i), lau lā unzila ‘alaihi malakun fa yakūna ma‘ahū nażīrā(n).
आ ओ सभ कहलक, "ई रसूलुल्लाह (मुहम्मद) भोजन किएक खाइत छथि आ बजार मे घुमैत छथि? हुनका लग कोनो स्वर्गदूत किएक नहि पठाओल जाइत अछि (जाहि सँ स्वर्गदूत हुनका संग चेतावनी दैत छथि,
وَمَآ اَرْسَلْنَا قَبْلَكَ مِنَ الْمُرْسَلِيْنَ اِلَّآ اِنَّهُمْ لَيَأْكُلُوْنَ الطَّعَامَ وَيَمْشُوْنَ فِى الْاَسْوَاقِۗ وَجَعَلْنَا بَعْضَكُمْ لِبَعْضٍ فِتْنَةً ۗ اَتَصْبِرُوْنَۚ وَكَانَ رَبُّكَ بَصِيْرًا ࣖ ۔
wa mā arsalnā qablaka minal-mursalīna illā innahum laya'kulūnaṭ-ṭa‘āma wa yamsyūna fil aswāq(i), wa ja‘alnā ba‘ḍakum liba‘ḍin fitnah(tan), ataṣbirūn(a), wa kāna rabbuka baṣīrā(n).
आ हम अहाँ (मुहम्मद) सँ पहिने कोनो दूत नहि पठेलहुँ सिवाय एहि बातक जे ओ भोजन खाइत छल आ बाजार मे घुमैत छल। आ हम अहाँ सभ मे सँ किछु गोटे केँ दोसरक लेल परीक्षा बना देलियैक। धैर्य राखब की? आ तोहर प्रभु सर्वदर्शी छथि।
مَآ اَنْتَ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَاۙ فَأْتِ بِاٰيَةٍ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ
mā anta illā basyarum miṡlunā, fa'ti bi'āyatin in kunta minaṣ-ṣādiqīn(a).
अहाँ हमरा सभ जकाँ मात्र मनुक्ख छी; तखन जँ अहाँ धर्मी मे सँ एक छी तँ चमत्कार करू।”
وَمَآ اَنْتَ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَا وَاِنْ نَّظُنُّكَ لَمِنَ الْكٰذِبِيْنَ ۚ
wa mā anta illā basyarum miṡlunā wa in naẓunnuka laminal-kāżibīn(a).
आ अहाँ हमरा सभ जकाँ मात्र मनुक्ख छी, आ सत्ते हम सभ मानैत छी जे अहाँ झूठ बाजनिहार मे छी।
وَاَلْقِ عَصَاكَ ۗفَلَمَّا رَاٰهَا تَهْتَزُّ كَاَنَّهَا جَاۤنٌّ وَّلّٰى مُدْبِرًا وَّلَمْ يُعَقِّبْۗ يٰمُوْسٰى لَا تَخَفْۗ اِنِّيْ لَا يَخَافُ لَدَيَّ الْمُرْسَلُوْنَ ۖ
wa alqi ‘aṣāk(a), falammā ra'āhā tahtazzu ka'annahā jānnuw wallā mudbiraw wa lam yu‘aqqib, yā mūsā lā takhaf, innī lā yakhāfu ladayyal-mursalūn(a).
आ अपन लाठी नीचाँ फेकि दियौक!” त जखन (लाठी साँप बनि गेल आ) मूसा ओकरा तेज साँप जकाँ चलैत देखलक तऽ ओ दौड़ल आ पाछू घुमि गेलाह बिना पाछू घुमि कऽ देखलनि।
وَمَكَرُوْا مَكْرًا وَّمَكَرْنَا مَكْرًا وَّهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ
wa makarū makraw wa makarnā makraw wa hum lā yasy‘urūn(a).
ओ सभ एकटा साजिश रचलनि, आ हम सभ एकटा साजिश रचलहुँ, जखन कि ओ सभ नहि बुझलनि।
فَاَصْبَحَ فِى الْمَدِيْنَةِ خَاۤىِٕفًا يَّتَرَقَّبُ فَاِذَا الَّذِى اسْتَنْصَرَهٗ بِالْاَمْسِ يَسْتَصْرِخُهٗ ۗقَالَ لَهٗ مُوْسٰٓى اِنَّكَ لَغَوِيٌّ مُّبِيْنٌ
fa'aṣbaḥa fil-madīnati khā'ifay yataraqqabu fa'iżal-lażistanṣarahū bil-amsi yastaṣrikhuh(ū), qāla lahū mūsā innaka lagawiyyum mubīn(un).
एहि कारणेँ ओ (मूसा) शहर मे (अपन काजक परिणामक) प्रतीक्षा मे रहैत डरि गेलाह, तखने अचानक ओ आदमी जे काल्हि मददि मँगने छल, ओकरा सँ मददि लेल चिचिया उठल। मूसा हुनका कहलथिन, “अहाँ सत्ते भटकल लोक छी।”
قَالَ رَبِّ اِنِّيْ قَتَلْتُ مِنْهُمْ نَفْسًا فَاَخَافُ اَنْ يَّقْتُلُوْنِ
qāla rabbi innī qataltu minhum nafsan fa'akhāfu ay yaqtulūn(i).
ओ (मूसा) कहलनि, “हे हमर प्रभु, हम सचमुच हुनकर समूहक ककरो मारि देने छी, तेँ हमरा डर अछि जे ओ हमरा मारि देत।
اِنَّكَ مَيِّتٌ وَّاِنَّهُمْ مَّيِّتُوْنَ ۖ
innaka mayyituw wa innahum mayyitūn(a).
सचमुच, अहाँ (मुहम्मद) मरि जायब आ ओहो सभ (ओहो) मरि जेताह।
قُلْ اِنَّمَآ اَنَا۟ بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ يُوْحٰىٓ اِلَيَّ اَنَّمَآ اِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌ فَاسْتَقِيْمُوْٓا اِلَيْهِ وَاسْتَغْفِرُوْهُ ۗوَوَيْلٌ لِّلْمُشْرِكِيْنَۙ
qul innamā ana basyarum miṡlukum yūḥā ilayya annamā ilāhukum ilāhuw wāḥidun fastaqīmū ilaihi wastagfirūh(u), wa wailul lil-musyrikīn(a).
कहू (मुहम्मद), "हम त' अहाँ सन मनुक्ख मात्र छी, हमरा पर प्रगट भेल जे अहाँक भगवान सर्वशक्तिमान भगवान छथि, तेँ अहाँ हुनकर (पूजना) करैत रहैत छी आ हुनका सँ माफी माँगैत रहैत छी। आ धिक्कार अछि जे (हुनका) संग साझीदार संगति करैत छथि,
۞ وَمَا كَانَ لِبَشَرٍ اَنْ يُّكَلِّمَهُ اللّٰهُ اِلَّا وَحْيًا اَوْ مِنْ وَّرَاۤئِ حِجَابٍ اَوْ يُرْسِلَ رَسُوْلًا فَيُوْحِيَ بِاِذْنِهٖ مَا يَشَاۤءُ ۗاِنَّهٗ عَلِيٌّ حَكِيْمٌ
wa mā kāna libasyarin ay yukallimahullāhu illā waḥyan au miw warā'i ḥijābin au yursila rasūlan fa yūḥiya bi'iżnihī mā yasyā'(u), innahū ‘aliyyun ḥakīm(un).
आरू मनुष्य के लेलऽ ई उचित नै छै कि अल्लाह ओकरा स॑ बात करै सिवाय वही के माध्यम स॑ या पर्दा के पीछू स॑ या दूत (फरिश्ता) क॑ भेजला के आरू ओकरा बाद ओकरऽ अनुमति स॑ जे चाहै छै ओकरा प्रकट करै के । सचमुच, ओ सर्वोच्च, परम बुद्धिमान छथि।
اِنْ هُوَ اِلَّا عَبْدٌ اَنْعَمْنَا عَلَيْهِ وَجَعَلْنٰهُ مَثَلًا لِّبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ۗ
in huwa illā ‘abdun an‘amnā ‘alaihi wa ja‘alnāhu maṡalal libanī isrā'īl(a).
ओ (ईशा) एकटा सेवक के अलावा किछु नहि छलाह जिनका पर हम हुनका अनुग्रह (भविष्यवाणी) केलौं आ हम हुनका इस्राएल के सन्तान के लेल एकटा पाठ के उदाहरण बनेलौं।
بَلْ عَجِبُوْٓا اَنْ جَاۤءَهُمْ مُّنْذِرٌ مِّنْهُمْ فَقَالَ الْكٰفِرُوْنَ هٰذَا شَيْءٌ عَجِيْبٌ ۚ
bal ‘ajibū an jā'ahum munżirum minhum faqālal-kāfirūna hāżā syai'un ‘ajīb(un).
(ओ सभ एकरा स्वीकार नहि केलनि) मुदा ओ सभ आश्चर्यचकित भ’ गेलाह जे हुनका सभ लग आपस मे सँ एकटा चेतावनी देबयवला आबि गेल छल, तेँ काफिर सभ कहलक, “ई सचमुच गजब केर बात अछि।”
فَقَالُوْٓا اَبَشَرًا مِّنَّا وَاحِدًا نَّتَّبِعُهٗٓ ۙاِنَّآ اِذًا لَّفِيْ ضَلٰلٍ وَّسُعُرٍ
fa qālū abasyaram minnā wāḥidan nattabi‘uh(ū), innā iżal lafī ḍalāliw wa su‘ur(in).
तेँ ओ सभ बजलाह, "हम सभ अपन बीचक कोनो (सामान्य) मनुक्खक पाछाँ कोना जायब? सत्ते, तखन हम सभ सचमुच भटकल छी आ बताह भ' गेल छी।"
هُوَ الَّذِيْ بَعَثَ فِى الْاُمِّيّٖنَ رَسُوْلًا مِّنْهُمْ يَتْلُوْا عَلَيْهِمْ اٰيٰتِهٖ وَيُزَكِّيْهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتٰبَ وَالْحِكْمَةَ وَاِنْ كَانُوْا مِنْ قَبْلُ لَفِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍۙ
huwal-lażī ba‘aṡa fil-ummiyyīna rasūlam minhum yatlū ‘alaihim āyātihī wa yuzakkīhim wa yu‘allimuhumul-kitāba wal-ḥikmata wa in kānū min qablu lafī ḍalālim mubīn(in).
ई वैह छलाह जे अपना मे सँ एकटा अनपढ़ लोक केँ एकटा रसूलुल्लाह पठौलनि, जे हुनका लोकनि केँ अपन आयत पढ़लनि, हुनकर (आत्मा) केँ शुद्ध केलनि आ हुनका लोकनि केँ किताब आ बुद्धि (सुन्नत) सिखबैत छलाह, भले पहिने, ओ लोकनि स्पष्ट गलती मे छलाह |
ذٰلِكَ بِاَنَّهٗ كَانَتْ تَّأْتِيْهِمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنٰتِ فَقَالُوْٓا اَبَشَرٌ يَّهْدُوْنَنَاۖ فَكَفَرُوْا وَتَوَلَّوْا وَّاسْتَغْنَى اللّٰهُ ۗوَاللّٰهُ غَنِيٌّ حَمِيْدٌ
Żālika bi'annahū kānat ta'tīhim rusuluhum bil-bayyināti fa qālū abasyaruy yahdūnanā, fa kafarū wa tawallau wastagnallāh(u), wallāhu ganiyyun ḥamīd(un).
एकरऽ कारण छै कि जब॑ प्रेरित सिनी हुनका सिनी के पास (सूचना लानी क॑) ऐलै, त॑ हुनी कहलकै, "की ई (उचित) छै कि मनुष्य हमरा सिनी के मार्गदर्शन करै?" तखन ओ सभ अस्वीकार कऽ कऽ घुमि गेल। भले ही अल्लाह के (ओकरा सब के) जरूरत नै छै। आ अल्लाह परम धनी, परम प्रशंसनीय छथि।