Q.S Al-Kijama (اَلْقِيَامَة) - 40 Versek száma

لَآ اُقْسِمُ بِيَوْمِ الْقِيٰمَةِۙ

lā uqsimu biyaumil-qiyāmah(ti).

Esküszöm az ítélet napjára,

وَلَآ اُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ

wa lā uqsimu bin nafsil-lawwāmah(ti).

és esküszöm arra a lélekre, amelyik mindig megbánja (önmagát).

اَيَحْسَبُ الْاِنْسَانُ اَلَّنْ نَّجْمَعَ عِظَامَهٗ ۗ

ayaḥsabul-insānu allan najma‘a ‘iẓāmah(ū).

Azt gondolja-e az ember, hogy nem gyűjtjük össze a csontjait?

بَلٰى قٰدِرِيْنَ عَلٰٓى اَنْ نُّسَوِّيَ بَنَانَهٗ

balā qādirīna ‘alā an nusawwiya banānah(ū).

(Még) Tökéletesen össze tudtuk rakni az ujjait.

بَلْ يُرِيْدُ الْاِنْسَانُ لِيَفْجُرَ اَمَامَهٗۚ

bal yurīdul-insānu liyafjura amāmah(ū).

De az emberek folyamatosan bűnöket akarnak elkövetni.

يَسْـَٔلُ اَيَّانَ يَوْمُ الْقِيٰمَةِۗ

yas'alu ayyāna yaumul-qiyāmah(ti).

Azt kérdezte: „Mikor jön el az ítélet napja?”

فَاِذَا بَرِقَ الْبَصَرُۙ

fa iżā bariqal-baṣar(u).

Szóval, amikor a szemed elkerekedik (félelem),

وَخَسَفَ الْقَمَرُۙ

wa khasafal-qamar(u).

és a hold elvesztette fényét,

وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُۙ

wa jumi‘asy-syamsu wal-qamar(u).

akkor összegyűlt a nap és a hold,

يَقُوْلُ الْاِنْسَانُ يَوْمَىِٕذٍ اَيْنَ الْمَفَرُّۚ

yaqūlul-insānu yauma'iżin ainal-mafarr(u).

Azon a napon az emberek azt fogják kérdezni: „Hová futhatnék?”

كَلَّا لَا وَزَرَۗ

kallā lā wazar(a).

Nem! Nincs menedék!

اِلٰى رَبِّكَ يَوْمَىِٕذِ ِۨالْمُسْتَقَرُّۗ

ilā rabbika yauma'iżinil-mustaqarr(u).

Csak az Uradhoz térsz vissza azon a napon.

يُنَبَّؤُا الْاِنْسَانُ يَوْمَىِٕذٍۢ بِمَا قَدَّمَ وَاَخَّرَۗ

yunabba'ul-insānu yauma'iżim bimā qaddama wa akhkhar(a).

Azon a napon megmondják az embereknek, mit tettek és mit hanyagoltak el.

بَلِ الْاِنْسَانُ عَلٰى نَفْسِهٖ بَصِيْرَةٌۙ

balil-insānu ‘alā nafsihī baṣīrah(tun).

Még az emberek is önmaguknak tanúi,

وَّلَوْ اَلْقٰى مَعَاذِيْرَهٗۗ

wa lau alqā ma‘āżīrah(ū).

és bár előadta az indokait.

لَا تُحَرِّكْ بِهٖ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهٖۗ

lā tuḥarrik bihī lisānaka lita‘jala bih(ī).

Ne (Mohamed) mozdítsd a nyelved (a Korán olvasásához), mert gyorsan (elsajátítod) azt.

اِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهٗ وَقُرْاٰنَهٗ ۚ

inna ‘alainā jam‘ahū wa qur'ānah(ū).

Bizony, összegyűjtjük (a kebletekbe) és felolvassuk.

فَاِذَا قَرَأْنٰهُ فَاتَّبِعْ قُرْاٰنَهٗ ۚ

fa iżā qara'nāhu fattabi‘ qur'ānah(ū).

Amikor befejeztük az olvasást, akkor kövessük az olvasást.

ثُمَّ اِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهٗ ۗ

Ṡumma inna ‘alainā bayānah(ū).

Akkor valóban elmagyarázzuk.

كَلَّا بَلْ تُحِبُّوْنَ الْعَاجِلَةَۙ

kallā bal tuḥibbūnal-‘ājilah(ta).

Nem! Még te is szereted a világi életet,

وَتَذَرُوْنَ الْاٰخِرَةَۗ

wa tażarūnal-‘ākhirah(ta).

és figyelmen kívül hagyják (a túlvilági életet).

وُجُوْهٌ يَّوْمَىِٕذٍ نَّاضِرَةٌۙ

wujūhuy yauma'iżin nāḍirah(tun).

(A hívők) arca ragyogni fog azon a napon,

اِلٰى رَبِّهَا نَاظِرَةٌ ۚ

ilā rabbihā nāẓirah(tun).

az Istenére nézve.

وَوُجُوْهٌ يَّوْمَىِٕذٍۢ بَاسِرَةٌۙ

wa wujūhuy yauma'iżim bāsirah(tun).

És (a hitetlenek) arca azon a napon komor lesz,

تَظُنُّ اَنْ يُّفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ ۗ

taẓunnu ay yuf‘ala bihā fāqirah(tun).

biztosak voltak benne, hogy szörnyű csapás fog érni.

كَلَّآ اِذَا بَلَغَتِ التَّرَاقِيَۙ

kallā iżā balagatit-tarāqiy(a).

Nem! Amikor (az élet) elérte a torkot,

وَقِيْلَ مَنْ ۜرَاقٍۙ

wa qīla man…rāq(in).

és azt mondták (neki): „Ki gyógyíthat?”

وَّظَنَّ اَنَّهُ الْفِرَاقُۙ

wa ẓanna annahul-firāq(u).

És biztos volt benne, hogy itt az ideje búcsút venni (a világtól),

وَالْتَفَّتِ السَّاقُ بِالسَّاقِۙ

waltaffatis-sāqu bis-sāq(i).

és kösd össze a vádlit (balra) a vádlival (jobbra),

اِلٰى رَبِّكَ يَوْمَىِٕذِ ِۨالْمَسَاقُ ۗ ࣖ

ilā rabbika yauma'iżinil-masāq(u).

Azon a napon száműzetésbe bocsáttatsz az Uradhoz.

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلّٰىۙ

falā ṣaddaqa wa lā ṣallā.

Mivel (korábban) nem akarta megerősíteni (a Koránt és a Küldöttet), és nem akart imádkozni,

وَلٰكِنْ كَذَّبَ وَتَوَلّٰىۙ

wa lākin każżaba wa tawallā.

de ehelyett hazudott (a Küldöttnek) és elfordult (az igazságtól),

ثُمَّ ذَهَبَ اِلٰٓى اَهْلِهٖ يَتَمَطّٰىۗ

Ṡumma żahaba ilā ahlihī yatamaṭṭā.

majd büszkén ment a családjához.

اَوْلٰى لَكَ فَاَوْلٰىۙ

aulā laka fa'aulā.

Jaj neked! Jaj neked!

ثُمَّ اَوْلٰى لَكَ فَاَوْلٰىۗ

Ṡumma aulā laka fa'aulā.

Ismét jaj nektek (embereknek)! Szóval jaj!

اَيَحْسَبُ الْاِنْسَانُ اَنْ يُّتْرَكَ سُدًىۗ

ayaḥsabul-insānu ay yutraka sudā(n).

Azt hiszik az emberek, hogy egyedül hagyják őket (felelősségre vonás nélkül)?

اَلَمْ يَكُ نُطْفَةً مِّنْ مَّنِيٍّ يُّمْنٰى

alam yaku nuṭfatam mim maniyyiy yumnā.

Nem eredetileg csak egy csepp ondó volt, amit (a méhbe) ontottak,

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوّٰىۙ

Ṡumma kāna ‘alaqatan fa khalaqa fa sawwā.

majd (a ondó) valami hozzátapadó dologgá vált, majd Allah megteremtette és tökéletesítette,

فَجَعَلَ مِنْهُ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَالْاُنْثٰىۗ

fa ja‘ala minhuz-zaujainiż-żakara wal-unṡā.

majd férfi és nőstény párt alkotott belőle.

اَلَيْسَ ذٰلِكَ بِقٰدِرٍ عَلٰٓى اَنْ يُّحْيِ َۧ الْمَوْتٰى ࣖ

alaisa żālika biqādirin ‘alā ay yuḥyiyal-mautā.

Nincs-e (Istennek, aki cselekszik) akkora hatalma arra is, hogy életre keltse a halottakat?