Q.S Adh-Dhariyat (اَلذَّارِيَات) - 60 Àireamh nan Rannan

وَالذّٰرِيٰتِ ذَرْوًاۙ

waż-żāriyāti żarwā(n).

Leis an (ghaoth) a shéideann an deannach,

فَالْحٰمِلٰتِ وِقْرًاۙ

fal-ḥāmilāti wiqrā(n).

agus scamaill ina bhfuil (báisteach),

فَالْجٰرِيٰتِ يُسْرًاۙ

fal-jāriyāti yusrā(n).

agus (longa) a sheolann go héasca,

فَالْمُقَسِّمٰتِ اَمْرًاۙ

fal-muqassimāti amrā(n).

agus (na haingil) a roinneann na cúrsaí,

اِنَّمَا تُوْعَدُوْنَ لَصَادِقٌۙ

innamā tū‘adūna laṣādiq(un).

i ndáiríre, caithfidh gur fíor an rud a gealladh duit,

وَّاِنَّ الدِّيْنَ لَوَاقِعٌۗ

wa innad-dīna lawāqi‘(un).

agus go deimhin, tiocfaidh (Lá an) luach saothair gan dabht.

وَالسَّمَاۤءِ ذَاتِ الْحُبُكِۙ

was-samā'i żātil-ḥubuk(i).

Faoin spéir a bhfuil cosáin aici,

اِنَّكُمْ لَفِيْ قَوْلٍ مُّخْتَلِفٍۙ

innakum lafī qaulim mukhtalif(in).

Go deimhin, tá tuairimí difriúla agat i ndáiríre,

يُّؤْفَكُ عَنْهُ مَنْ اُفِكَۗ

yu'faku ‘anhu man ufik(a).

chas siadsan atá casaithe uaidh (an Qur'an agus an Teachtaire).

قُتِلَ الْخَرَّاصُوْنَۙ

qutilal-kharrāṣūn(a).

Mallacht orthu siúd a insíonn go leor bréaga,

الَّذِيْنَ هُمْ فِيْ غَمْرَةٍ سَاهُوْنَۙ

allażīna hum fī gamratin sāhūn(a).

(eadhon) daoine atá tumtha i neamhaird agus i bhfaillí,

يَسْـَٔلُوْنَ اَيَّانَ يَوْمُ الدِّيْنِۗ

yas'alūna ayyāna yaumud-dīn(i).

D’fhiafraigh siad, “Cathain a bheidh Lá an Dultais?”

يَوْمَ هُمْ عَلَى النَّارِ يُفْتَنُوْنَ

yauma hum ‘alan-nāri yuftanūn(a).

(Lá an díoltais) an lá (a) ngearrfar pionós orthu i tine ifrinn.

ذُوْقُوْا فِتْنَتَكُمْۗ هٰذَا الَّذِيْ كُنْتُمْ بِهٖ تَسْتَعْجِلُوْنَ

Żūqū fitnatakum, hāżal-lażī kuntum bihī tasta‘jilūn(a).

(Dúradh leo), "Blais do phionós. Seo an pionós a d'iarr sibh roimhe seo a bhrostú."

اِنَّ الْمُتَّقِيْنَ فِيْ جَنّٰتٍ وَّعُيُوْنٍۙ

innal-muttaqīna fī jannātiw wa ‘uyūn(in).

Go deimhin, bíonn na daoine cráifeacha i ngairdíní (parthas) agus i dtoibreacha uisce,

اٰخِذِيْنَ مَآ اٰتٰىهُمْ رَبُّهُمْ ۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَبْلَ ذٰلِكَ مُحْسِنِيْنَۗ

Ākhiżīna mā ātāhum rabbuhum, innahum kānū qabla żālika muḥsinīn(a).

ghlac siad leis an méid a thug Dia dóibh. Go deimhin, roimhe sin (ar domhan) ba dhaoine iad a rinne maitheas;

كَانُوْا قَلِيْلًا مِّنَ الَّيْلِ مَا يَهْجَعُوْنَ

kānū qalīlam minal-laili mā yahja‘ūn(a).

ní chodlaíonn siad mórán san oíche;

وَبِالْاَسْحَارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُوْنَ

wa bil-asḥāri hum yastagfirūn(a).

agus ag deireadh na hoíche d’iarr siad maithiúnas (ar Allah).

وَفِيْٓ اَمْوَالِهِمْ حَقٌّ لِّلسَّاۤىِٕلِ وَالْمَحْرُوْمِ

wa fī amwālihim ḥaqqul lis-sā'ili wal-maḥrūm(i).

Agus ina maoin tá cearta ag na boicht a iarrann agus ag na boicht nach n-iarrann.

وَفِى الْاَرْضِ اٰيٰتٌ لِّلْمُوْقِنِيْنَۙ

wa fil-arḍi āyātul lil-mūqinīn(a).

Agus ar talamh tá comharthaí (de mhéid Allah) dóibh siúd a chreideann,

وَفِيْٓ اَنْفُسِكُمْ ۗ اَفَلَا تُبْصِرُوْنَ

wa fī anfusikum, afalā tubṣirūn(a).

agus (chomh maith) ionat féin. Mar sin, nach bhfeicfidh sibh?

وَفِى السَّمَاۤءِ رِزْقُكُمْ وَمَا تُوْعَدُوْنَ

wa fis-samā'i rizqukum wa mā tū‘adūn(a).

Agus sa spéir tá (cúiseanna) do chothaithe agus a bhfuil geallta duit.

فَوَرَبِّ السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِ اِنَّهٗ لَحَقٌّ مِّثْلَ مَآ اَنَّكُمْ تَنْطِقُوْنَ ࣖ

fa wa rabbis-samā'i wal-arḍi innahū laḥaqqum miṡla mā annakum tanṭiqūn(a).

Mar sin dar le Tiarna na bhflaitheas agus na talún, go deimhin, comhlíonfar an rud a gheall tú go cinnte mar a dúirt tú.

هَلْ اَتٰىكَ حَدِيْثُ ضَيْفِ اِبْرٰهِيْمَ الْمُكْرَمِيْنَۘ

hal atāka ḥadīṡu ḍaifi ibrāhīmal-mukramīn(a).

An bhfuil an scéal tagtha chugat (Muhammad) faoi aíonna Ibrahim (na n-aingeal) a tugadh glóir dóibh?

اِذْ دَخَلُوْا عَلَيْهِ فَقَالُوْا سَلٰمًا ۗقَالَ سَلٰمٌۚ قَوْمٌ مُّنْكَرُوْنَ

iż dakhalū ‘alaihi fa qālū salāmā(n), qāla salām(un), qaumum munkarūn(a).

(Cuimhnigh) nuair a chuaigh siad isteach ina áit agus a dúirt siad, “Salaman” (beannachtaí), dúirt Abrahám, “Salamun” (beannachtaí). (Ba) daoine iad nárbh aithne dó iad.

فَرَاغَ اِلٰٓى اَهْلِهٖ فَجَاۤءَ بِعِجْلٍ سَمِيْنٍۙ

farāga ilā ahlihī fa jā'a bi‘ijlin samīn(in).

Mar sin chuaigh sé (Ibrahim) i ngan fhios chun bualadh lena theaghlach, ansin thug sé feoil lao ramhar (rósta) leis,

فَقَرَّبَهٗٓ اِلَيْهِمْۚ قَالَ اَلَا تَأْكُلُوْنَ

fa qarrabahū ilaihim, qāla alā ta'kulūn(a).

ansin thug sé dóibh é (ach ní raibh siad ag iarraidh ithe). Dúirt Ibrahim, “Cén fáth nach n-itheann sibh.”

فَاَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيْفَةً ۗقَالُوْا لَا تَخَفْۗ وَبَشَّرُوْهُ بِغُلٰمٍ عَلِيْمٍ

fa aujasa minhum khīfah(tan), qālū lā takhaf, wa basysyarūhu bigulāmin ‘alīm(in).

Mar sin, bhí eagla air (Ibrahim) rompu. Dúirt siad, "Ná bíodh eagla ort," agus thug siad an dea-scéal dó faoi (bhreith) linbh chráifeach (Íosác).

فَاَقْبَلَتِ امْرَاَتُهٗ فِيْ صَرَّةٍ فَصَكَّتْ وَجْهَهَا وَقَالَتْ عَجُوْزٌ عَقِيْمٌ

fa aqbalatimra'atuhū fī ṣarratin fa ṣakkat wajhahā wa qālat ‘ajūzun ‘aqīm(un).

Ansin tháinig a bhean chéile ag screadaíl (agus iontas uirthi) agus bhuail sí a aghaidh féin agus í ag rá, “(Is) seanbhean lom mé.”

قَالُوْا كَذٰلِكِۙ قَالَ رَبُّكِ ۗاِنَّهٗ هُوَ الْحَكِيْمُ الْعَلِيْمُ ۔

qālū każālik(i), qāla rabbuk(i), innahū huwal-ḥakīmul-‘alīm(u).

Dúirt siad, “Seo a deir bhur dTiarna. Go deimhin, is é an tUile-eagna, an tUile-eolach.”

۞ قَالَ فَمَا خَطْبُكُمْ اَيُّهَا الْمُرْسَلُوْنَۚ

qāla famā khaṭbukum ayyuhal-mursalūn(a).

Dúirt sé (Ibrahim), "Cad é an gnó tábhachtach atá agaibh, a theachtairí?"

قَالُوْآ اِنَّآ اُرْسِلْنَآ اِلٰى قَوْمٍ مُّجْرِمِيْنَۙ

qālū innā ursilnā ilā qaumim mujrimīn(a).

D’fhreagair siad, “Go deimhin, cuireadh sinn chuig pobal peacach (muintir Lút),

لِنُرْسِلَ عَلَيْهِمْ حِجَارَةً مِّنْ طِيْنٍۙ

linursila ‘alaihim ḥijāratam min ṭīn(in).

go mbuailfimid iad le clocha cré (chrua),

مُّسَوَّمَةً عِنْدَ رَبِّكَ لِلْمُسْرِفِيْنَ

musawwamatan ‘inda rabbika lil-musrifīn(a).

marcáilte ó do Thiarna chun (scriosadh) a dhéanamh ar na daoine a sháraíonn an teorainn."

فَاَخْرَجْنَا مَنْ كَانَ فِيْهَا مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَۚ

fa akhrajnā man kāna fīhā minal-mu'minīn(a).

Ansin thugamar amach iadsan a chreid a bhí ann (tír mhuintir Lút).

فَمَا وَجَدْنَا فِيْهَا غَيْرَ بَيْتٍ مِّنَ الْمُسْلِمِيْنَۚ

famā wajadnā fīhā gaira baitim minal-muslimīn(a).

Mar sin ní bhfuaireamar aon rud ann (sa talamh) ach teach na Moslamach (Lut).

وَتَرَكْنَا فِيْهَآ اٰيَةً لِّلَّذِيْنَ يَخَافُوْنَ الْعَذَابَ الْاَلِيْمَۗ

wa taraknā fīhā āyatal lil-lażīna yakhāfūnal-‘ażābal-alīm(a).

Agus d’fhágamar comhartha ann (sa tír sin) dóibh siúd a bhfuil eagla orthu roimh phionós pianmhar.

وَفِيْ مُوْسٰىٓ اِذْ اَرْسَلْنٰهُ اِلٰى فِرْعَوْنَ بِسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍ

wa fī mūsā iż arsalnāhu ilā fir‘auna bisulṭānim mubīn(in).

Agus i Maois (bhí comharthaí de chumhacht Allah ann) nuair a chuireamar chuig Pharaoh é le fíor-mhíorúiltí.

فَتَوَلّٰى بِرُكْنِهٖ وَقَالَ سٰحِرٌ اَوْ مَجْنُوْنٌ

fa tawallā biruknihī wa qāla sāḥirun au majnūn(un).

Ach chas sé (Faraó) agus a arm uathu agus dúirt siad, "Is draíodóir nó fear ar mire é."

فَاَخَذْنٰهُ وَجُنُوْدَهٗ فَنَبَذْنٰهُمْ فِى الْيَمِّ وَهُوَ مُلِيْمٌۗ

fa akhażnāhu wa junūdahū fanabażnāhum fil-yammi wa huwa mulīm(un).

Mar sin chéasamar é féin agus a arm, ansin chaith muid isteach san fharraige iad, i riocht náirithe.

وَفِيْ عَادٍ اِذْ اَرْسَلْنَا عَلَيْهِمُ الرِّيْحَ الْعَقِيْمَۚ

wa fī ‘ādin iż arsalnā ‘alaihimur-rīḥal-‘aqīm(a).

Agus (chomh maith) i (scéal mhuintir) 'Ad, nuair a chuireamar gaoth scriosach orthu,

مَا تَذَرُ مِنْ شَيْءٍ اَتَتْ عَلَيْهِ اِلَّا جَعَلَتْهُ كَالرَّمِيْمِۗ

mā tażaru min syai'in atat ‘alaihi illā ja‘alathu kar-ramīm(i).

Ní fhágann (an ghaoth) aon rud a bhuaileann sí, ach déanann sí cosúil le deannach de.

وَفِيْ ثَمُوْدَ اِذْ قِيْلَ لَهُمْ تَمَتَّعُوْا حَتّٰى حِيْنٍ

wa fī ṡamūda iż qīla lahum tamatta‘ū ḥattā ḥīn(in).

Agus i scéal mhuintir Samud, nuair a dúradh leo, “Bígí ag baint sult as go dtí an t-am ceaptha.”

فَعَتَوْا عَنْ اَمْرِ رَبِّهِمْ فَاَخَذَتْهُمُ الصّٰعِقَةُ وَهُمْ يَنْظُرُوْنَ

fa‘atau ‘an amri rabbihim fa akhażathumuṣ-ṣā‘iqatu wa hum yanẓurūn(a).

Ansin ghníomhaigh siad go sotalach i gcoinne ordú a dTiarna, agus mar sin bhuail tintreach iad agus iad ag féachaint air.

فَمَا اسْتَطَاعُوْا مِنْ قِيَامٍ وَّمَا كَانُوْا مُنْتَصِرِيْنَۙ

famastaṭā‘ū min qiyāmiw wa mā kānū muntaṣirīn(a).

Mar sin ní raibh siad in ann éirí suas agus ní bhfuair siad cabhair ach an oiread,

وَقَوْمَ نُوْحٍ مِّنْ قَبْلُ ۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمًا فٰسِقِيْنَ ࣖ

wa qauma nūḥim min qabl(u), innahum kānū qauman fāsiqīn(a).

agus roimhe sin (scriosamar) muintir Naoi. Go deimhin, is dream olc iad.

وَالسَّمَاۤءَ بَنَيْنٰهَا بِاَيْىدٍ وَّاِنَّا لَمُوْسِعُوْنَ

was-samā'a banaināhā bi'aidiw wa innā lamūsi‘ūn(a).

Agus na flaithis a thógamar lenár gcumhacht, agus leathnaíomar iad i ndáiríre.

وَالْاَرْضَ فَرَشْنٰهَا فَنِعْمَ الْمٰهِدُوْنَ

wal-arḍa farasynāhā fa ni‘mal-māhidūn(a).

Agus scaipimid an talamh; ansin is muidne an chuid is fearr dá bhfuil scaipthe.

وَمِنْ كُلِّ شَيْءٍ خَلَقْنَا زَوْجَيْنِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُوْنَ

wa min kulli syai'in khalaqnā zaujaini la‘allakum tażakkarūn(a).

Agus chruthaíomar gach rud i mbeirteanna ionas go gcuimhneoidh sibh (ar mhéid Allah).

فَفِرُّوْٓا اِلَى اللّٰهِ ۗاِنِّيْ لَكُمْ مِّنْهُ نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌۚ

fa firrū ilallāh(i), innī lakum minhu nażīrum mubīn(un).

Mar sin, fill ar ais go tapaidh chuig (umhlaíocht) Allah. Go deimhin, is rabhadh soiléir ó Allah daoibh mé.

وَلَا تَجْعَلُوْا مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَۗ اِنِّيْ لَكُمْ مِّنْهُ نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌ

wa lā taj‘alū ma‘allāhi ilāhan ākhar(a), innī lakum minhu nażīrum mubīn(un).

Agus ná cruthaigh déithe eile seachas Allah. Go deimhin, is rabhadh soiléir ó Allah daoibh mé.

كَذٰلِكَ مَآ اَتَى الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ مِّنْ رَّسُوْلٍ اِلَّا قَالُوْا سَاحِرٌ اَوْ مَجْنُوْنٌ

każālika mā atal-lażīna min qablihim mir rasūlin illā qālū sāḥirun au majnūn(un).

Dá bhrí sin, aon uair a thagadh Teachtaire chucu siúd a bhí rompu, déarfadh siad (a mhuintir), "Is draíodóir nó fear ar mire é."

اَتَوَاصَوْا بِهٖۚ بَلْ هُمْ قَوْمٌ طَاغُوْنَۚ

atawāṣau bih(ī), bal hum qaumun ṭāgūn(a).

An dtugann siad comhairle dá chéile faoi na rudaí a deir siad? Déanta na fírinne, is dream iad a théann thar na teorainneacha.

فَتَوَلَّ عَنْهُمْ فَمَآ اَنْتَ بِمَلُوْمٍ

fa tawalla ‘anhum famā anta bimalūm(in).

Mar sin, cas do dhroim orthu, agus beidh tú thar a bheith neamhchiontach.

وَذَكِّرْ فَاِنَّ الذِّكْرٰى تَنْفَعُ الْمُؤْمِنِيْنَ

wa żakkir fa innaż-żikra tanfa‘ul-mu'minīn(a).

Agus lean ort ag tabhairt rabhaidh, mar go deimhin is fiú rabhaidh do na creidmhigh.

وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْاِنْسَ اِلَّا لِيَعْبُدُوْنِ

wa mā khalaqtul-jinna wal-insa illā liya‘budūn(i).

Níor chruthaigh mé na jinn ná an cine daonna ach amháin le go n-adhróidís mé.

مَآ اُرِيْدُ مِنْهُمْ مِّنْ رِّزْقٍ وَّمَآ اُرِيْدُ اَنْ يُّطْعِمُوْنِ

mā urīdu minhum mir rizqiw wa mā urīdu ay yuṭ‘imūn(i).

Níl mé ag iarraidh aon chothú uathu agus níl mé ag iarraidh go mbeadh siad mé.

اِنَّ اللّٰهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتِيْنُ

innallāha huwar-razzāqu żul-quwwatil-matīn(u).

Go fírinneach, a Dhia, is é Tabharthóir na cothaithe a bhfuil Cumhacht agus Láidir aige.

فَاِنَّ لِلَّذِيْنَ ظَلَمُوْا ذَنُوْبًا مِّثْلَ ذَنُوْبِ اَصْحٰبِهِمْ فَلَا يَسْتَعْجِلُوْنِ

fa inna lil-lażīna ẓalamū żanūbam miṡla żanūbi aṣḥābihim falā yasta‘jilūn(i).

Mar sin go deimhin, tá sciar (pionóis) ag na daoine a dhéanann an mhí-iompar cosúil le sciar a gcairde (roimhe seo); Mar sin ná hiarrfaidís Orm é a bhrostú.

فَوَيْلٌ لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ يَّوْمِهِمُ الَّذِيْ يُوْعَدُوْنَ ࣖ

fa wailul lil-lażīna kafarū miy yaumihimul-lażī yū‘adūn(a).

Mar sin, is mairg dóibh siúd nach gcreideann an lá a gealladh dóibh (Lá an Bhreithiúnais).