وَلَمَّا بَلَغَ اَشُدَّهٗٓ اٰتَيْنٰهُ حُكْمًا وَّعِلْمًا ۗوَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ
wa lammā balaga asyuddahū ātaināhu ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa każālika najzil-muḥsinīn(a).
আৰু যেতিয়া তেওঁৰ বয়স হ’ল আমি তেওঁক শক্তি আৰু জ্ঞান দিলোঁ। এইদৰে আমি ভাল কাম কৰাসকলক পুৰস্কাৰ দিওঁ।
وَلَقَدْ هَمَّتْ بِهٖۙ وَهَمَّ بِهَا ۚ لَوْلَآ اَنْ رَّاٰ بُرْهَانَ رَبِّهٖۗ كَذٰلِكَ لِنَصْرِفَ عَنْهُ السُّوْۤءَ وَالْفَحْشَاۤءَۗ اِنَّهٗ مِنْ عِبَادِنَا الْمُخْلَصِيْنَ
wa laqad hammat bihī wa hamma bihā lau lā ar ra'ā burhāna rabbih(ī), każālika linaṣrifa ‘anhus-sū'a wal-faḥsyā'(a), innahū min ‘ibādinal-mukhlaṣīn(a).
আৰু সঁচাকৈয়ে মহিলাগৰাকীয়ে তেওঁক (ইউছুফ) ইচ্ছা কৰিছিল। আৰু ইউছুফেও তেওঁৰ বাবে কামনা কৰিছিল, যদিহে তেওঁ নিজৰ প্ৰভুৰ পৰা কোনো নিদৰ্শন দেখা নাপালে। এইদৰে আমি তেওঁৰ পৰা বেয়া আৰু ঘৃণনীয় কামবোৰ আঁতৰাই দিলোঁ। সঁচাকৈয়ে তেওঁ (ইউছুফ) আমাৰ মনোনীত দাসৰ ভিতৰত আছে।
وَاِنْ كَانَ قَمِيْصُهٗ قُدَّ مِنْ دُبُرٍ فَكَذَبَتْ وَهُوَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ
wa in kāna qamīṣuhū qudda min duburin fa każabat wa huwa minaṣ-ṣādiqīn(a).
আৰু যদি তেওঁৰ চোলা পিঠিত ফাটি যায়, তেন্তে সেই মহিলাগৰাকীয়েই মিছা কথা কৈছে, আৰু তেওঁ (ইউছুফ) সত্যবাদীসকলৰ ভিতৰত এজন।”
فَلَمَّا سَمِعَتْ بِمَكْرِهِنَّ اَرْسَلَتْ اِلَيْهِنَّ وَاَعْتَدَتْ لَهُنَّ مُتَّكَـاً وَّاٰتَتْ كُلَّ وَاحِدَةٍ مِّنْهُنَّ سِكِّيْنًا وَّقَالَتِ اخْرُجْ عَلَيْهِنَّ ۚ فَلَمَّا رَاَيْنَهٗٓ اَكْبَرْنَهٗ وَقَطَّعْنَ اَيْدِيَهُنَّۖ وَقُلْنَ حَاشَ لِلّٰهِ مَا هٰذَا بَشَرًاۗ اِنْ هٰذَآ اِلَّا مَلَكٌ كَرِيْمٌ
falammā sami‘at bimakrihinna arsalat ilaihinna wa a‘tadat lahunna muttaka'aw wa ātat kulla wāḥidim minhunna sikkīnaw wa qālatikhruj ‘alaihinn(a), falammā ra'ainahū akbarnahū wa qaṭṭa‘na aidiyahunn(a), wa qulna ḥāsya lillāhi mā hāżā illā basyarā(n), in hāżā illā malakun karīm(un).
গতিকে যেতিয়া মহিলাগৰাকীয়ে তেওঁলোকৰ অপমান শুনি মহিলাসকলক মাতি আনি তেওঁলোকৰ বাবে এখন আসন সাজু কৰিলে আৰু তেওঁলোকৰ প্ৰত্যেকেই এটা দা দিলে (খাদ্য কাটিবলৈ), তাৰ পিছত তেওঁ ক’লে (ইউছুফক), “বাহিৰলৈ ওলাই আহক (নিজকে দেখুৱাওক)।” মহিলাসকলে তেওঁক দেখি (তেওঁৰ সৌন্দৰ্য্য) আচৰিত হৈ পৰিল, আৰু তেওঁলোকে (অজ্ঞাতে) নিজৰ হাত দুখন আঘাত কৰিলে। "অতি সিদ্ধ আল্লাহ, এইটো মানুহ নহয়। এইটো সঁচাকৈয়ে এজন উচ্চবৰ্ণৰ ফেৰেস্তা।"
وَدَخَلَ مَعَهُ السِّجْنَ فَتَيٰنِ ۗقَالَ اَحَدُهُمَآ اِنِّيْٓ اَرٰىنِيْٓ اَعْصِرُ خَمْرًا ۚوَقَالَ الْاٰخَرُ اِنِّيْٓ اَرٰىنِيْٓ اَحْمِلُ فَوْقَ رَأْسِيْ خُبْزًا تَأْكُلُ الطَّيْرُ مِنْهُ ۗنَبِّئْنَا بِتَأْوِيْلِهٖ ۚاِنَّا نَرٰىكَ مِنَ الْمُحْسِنِيْنَ
wa dakhala ma‘ahus-sijna fatayān(i), qāla aḥaduhumā innī arānī a‘ṣiru khamrā(n), wa qālal-ākharu innī arānī aḥmilu fauqa ra'sī khubzan ta'kuluṭ-ṭairu minh(u), nabbi'nā bita'wīlih(ī), innā narāka minal-muḥsinīn(a).
আৰু তেওঁৰ লগত দুজন ডেকা কাৰাগাৰলৈ গ’ল। এজনে ক'লে, "নিশ্চয় মই আঙুৰ চেপি ধৰাৰ সপোন দেখিছিলো," আৰু আন এজনে ক'লে, "মই সপোনত দেখিছিলো যে মই মূৰত পিঠা লৈ ফুৰিছিলো, যাৰ কিছুমান চৰাইয়ে খাইছিল।" আমাক তকৱিল দিয়া। সঁচাকৈয়ে আমি আপোনাক ভাল কাম কৰাসকলৰ ভিতৰত বুলি গণ্য কৰোঁ।
قَالَ مَا خَطْبُكُنَّ اِذْ رَاوَدْتُّنَّ يُوْسُفَ عَنْ نَّفْسِهٖۗ قُلْنَ حَاشَ لِلّٰهِ مَا عَلِمْنَا عَلَيْهِ مِنْ سُوْۤءٍ ۗقَالَتِ امْرَاَتُ الْعَزِيْزِ الْـٰٔنَ حَصْحَصَ الْحَقُّۖ اَنَا۠ رَاوَدْتُّهٗ عَنْ نَّفْسِهٖ وَاِنَّهٗ لَمِنَ الصّٰدِقِيْنَ
qāla mā khaṭbukunna iż rāwattunna yūsufa ‘an nafsih(ī), qulna ḥāsya lillāhi mā ‘alimnā ‘alaihi min sū'(in), qālatimra'atul-‘azīzil-āna ḥaṣḥaṣal-ḥaqq(u), ana rāwattuhū ‘an nafsihī wa innahū laminaṣ-ṣādiqīn(a).
তেওঁ (ৰজাই) (মহিলাসকলক) ক’লে, “যেতিয়া আপুনি যোচেফক তেওঁৰ বশ হ’বলৈ প্ৰলোভিত কৰিছিল, তেতিয়া তোমালোক কেনে আছিল?” তেওঁলোকে ক’লে, “আল্লাহ সিদ্ধ, আমি তেওঁৰ বিষয়ে বেয়া একো নাজানিছিলো।” আল-আজিজৰ পত্নীয়ে ক’লে, “এতিয়া সত্যটো স্পষ্ট হৈ পৰিছে, মইয়েই তেওঁক প্ৰলোভিত আৰু পটালোঁ, আৰু সঁচাকৈয়ে তেওঁ সত্যবাদীসকলৰ ভিতৰত এজন আছিল।”
وَقَالَ الْمَلِكُ ائْتُوْنِيْ بِهٖٓ اَسْتَخْلِصْهُ لِنَفْسِيْۚ فَلَمَّا كَلَّمَهٗ قَالَ اِنَّكَ الْيَوْمَ لَدَيْنَا مَكِيْنٌ اَمِيْنٌ
wa qālal-maliku'tūnī bihī astakhliṣhu linafsī, falammā kallamahū qāla innakal-yauma ladainā makīnun amīn(un).
আৰু ৰজাই ক’লে, “তেওঁক (ইউছুফ) মোৰ ওচৰলৈ আনিব, যাতে মই তেওঁক (মোৰ ওচৰৰ কোনোবা হিচাপে) বাছি লওঁ।” যেতিয়া তেওঁ (ৰজাই) তেওঁৰ লগত কথা-বতৰা পাতিলে, তেতিয়া তেওঁ (ৰজাই) ক'লে, "সঁচাকৈয়ে আপুনি (আজিৰ পৰা) আমাৰ বৃত্তৰ উচ্চ পদবীৰ আৰু বিশ্বাসযোগ্য ব্যক্তি হ'ব।"
قَالَ اجْعَلْنِيْ عَلٰى خَزَاۤىِٕنِ الْاَرْضِۚ اِنِّيْ حَفِيْظٌ عَلِيْمٌ
qālaj‘alnī ‘alā khazā'inil-arḍ(i), innī ḥafīẓun ‘alīm(un).
তেওঁ (যোচেফে) ক’লে, “মোক (মিচৰ দেশৰ) কোষাধ্যক্ষ বনাওক, কিয়নো মই সঁচাকৈয়ে জ্ঞান আৰু নিপুণ ব্যক্তি।”
وَلَمَّا جَهَّزَهُمْ بِجَهَازِهِمْ قَالَ ائْتُوْنِيْ بِاَخٍ لَّكُمْ مِّنْ اَبِيْكُمْ ۚ اَلَا تَرَوْنَ اَنِّيْٓ اُوْفِى الْكَيْلَ وَاَنَا۠ خَيْرُ الْمُنْزِلِيْنَ
wa lammā jahhazahum bijahāzihim qāla'tūnī bi'akhil lakum min abīkum, alā tarauna annī ūfil-kaila wa ana khairul-munzilīn(a).
আৰু যেতিয়া তেওঁ (যোচেফে) তেওঁলোকৰ বাবে খাদ্য প্ৰস্তুত কৰিলে, তেতিয়া তেওঁ ক’লে, “তোমাৰ (বেঞ্জামিন)ৰ সৈতে একে পিতৃৰ ভাইক মোৰ ওচৰলৈ আনি, মই যে সম্পূৰ্ণ জোখ দিছো আৰু সৈন্যবাহিনীৰ শ্ৰেষ্ঠ হওঁ, সেই কথা তুমি দেখা নাইনে?
قَالُوْا يٰٓاَيُّهَا الْعَزِيْزُ اِنَّ لَهٗٓ اَبًا شَيْخًا كَبِيْرًا فَخُذْ اَحَدَنَا مَكَانَهٗ ۚاِنَّا نَرٰىكَ مِنَ الْمُحْسِنِيْنَ
qālū yā ayyuhal-‘azīzu inna lahū aban syaikhan kabīran fa khuż aḥadanā makānah(ū), innā narāka minal-muḥsinīn(a).
তেওঁলোকে ক’লে, “হে আল-আজিজ! তেওঁৰ এজন বৃদ্ধ পিতৃ আছে, গতিকে তাৰ পৰিৱৰ্তে আমাৰ মাজৰ এজনক লওক, সঁচাকৈয়ে আমি দেখিবলৈ পাওঁ যে আপুনিও ভাল কাম কৰাসকলৰ এজন।”