وَلَمَّا بَلَغَ اَشُدَّهٗٓ اٰتَيْنٰهُ حُكْمًا وَّعِلْمًا ۗوَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ
wa lammā balaga asyuddahū ātaināhu ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa każālika najzil-muḥsinīn(a).
அவன் வயது வந்ததும், நாம் அவனுக்கு ஆற்றலையும் அறிவையும் வழங்கினோம். இவ்வாறு நன்மை செய்பவர்களுக்கு நாம் கூலி கொடுக்கிறோம்.
وَلَقَدْ هَمَّتْ بِهٖۙ وَهَمَّ بِهَا ۚ لَوْلَآ اَنْ رَّاٰ بُرْهَانَ رَبِّهٖۗ كَذٰلِكَ لِنَصْرِفَ عَنْهُ السُّوْۤءَ وَالْفَحْشَاۤءَۗ اِنَّهٗ مِنْ عِبَادِنَا الْمُخْلَصِيْنَ
wa laqad hammat bihī wa hamma bihā lau lā ar ra'ā burhāna rabbih(ī), każālika linaṣrifa ‘anhus-sū'a wal-faḥsyā'(a), innahū min ‘ibādinal-mukhlaṣīn(a).
மேலும் நிச்சயமாக, அந்தப் பெண் அவரை (யூசுஃபை) நாடியிருந்தாள். தன் இறைவனிடமிருந்து ஓர் அத்தாட்சியைக் காணாத பட்சத்தில், யூசுஃபும் அவரை நாடியிருந்தார். இவ்வாறு, நாம் அவரிடமிருந்து தீமையையும் அருவருப்பானவற்றையும் விலக்கினோம். நிச்சயமாக, அவர் (யூசுஃப்) நாம் தேர்ந்தெடுத்த அடியார்களில் ஒருவர் ஆவார்.
وَاِنْ كَانَ قَمِيْصُهٗ قُدَّ مِنْ دُبُرٍ فَكَذَبَتْ وَهُوَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ
wa in kāna qamīṣuhū qudda min duburin fa każabat wa huwa minaṣ-ṣādiqīn(a).
மேலும், அவனது அங்கி பின்புறத்தில் கிழிந்திருந்தால், பொய் சொல்பவள் அந்தப் பெண் ஆவாள்; அவனோ (யூசுஃப்) உண்மையாளர்களில் ஒருவன்.
فَلَمَّا سَمِعَتْ بِمَكْرِهِنَّ اَرْسَلَتْ اِلَيْهِنَّ وَاَعْتَدَتْ لَهُنَّ مُتَّكَـاً وَّاٰتَتْ كُلَّ وَاحِدَةٍ مِّنْهُنَّ سِكِّيْنًا وَّقَالَتِ اخْرُجْ عَلَيْهِنَّ ۚ فَلَمَّا رَاَيْنَهٗٓ اَكْبَرْنَهٗ وَقَطَّعْنَ اَيْدِيَهُنَّۖ وَقُلْنَ حَاشَ لِلّٰهِ مَا هٰذَا بَشَرًاۗ اِنْ هٰذَآ اِلَّا مَلَكٌ كَرِيْمٌ
falammā sami‘at bimakrihinna arsalat ilaihinna wa a‘tadat lahunna muttaka'aw wa ātat kulla wāḥidim minhunna sikkīnaw wa qālatikhruj ‘alaihinn(a), falammā ra'ainahū akbarnahū wa qaṭṭa‘na aidiyahunn(a), wa qulna ḥāsya lillāhi mā hāżā illā basyarā(n), in hāżā illā malakun karīm(un).
ஆகவே, அந்தப் பெண் அவர்களின் நிந்தனைகளைக் கேட்டபோது, அவள் மற்றப் பெண்களை அழைத்து, அவர்களுக்கு ஓர் இருக்கையை ஆயத்தப்படுத்தினாள். அவர்களில் ஒவ்வொருவருக்கும் (உணவை வெட்டுவதற்காக) ஒரு கத்தியைக் கொடுத்தாள். பிறகு அவள் (யூசுஃபிடம்), "வெளியே வா (உங்களை அவர்களுக்குக் காட்டு)" என்று கூறினாள். அந்தப் பெண்கள் அவரைக் கண்டபோது, (அவருடைய அழகைக் கண்டு) பிரமித்துப்போனார்கள். மேலும், "மிகவும் பரிபூரணமான அல்லாஹ்வே, இவர் ஒரு மனிதர் அல்ல. இவர் உண்மையாகவே ஒரு மேன்மையான வானவர்" என்று சொல்லிக்கொண்டே, அவர்கள் (அறியாமல்) தங்கள் கைகளைக் காயப்படுத்திக்கொண்டார்கள்.
وَدَخَلَ مَعَهُ السِّجْنَ فَتَيٰنِ ۗقَالَ اَحَدُهُمَآ اِنِّيْٓ اَرٰىنِيْٓ اَعْصِرُ خَمْرًا ۚوَقَالَ الْاٰخَرُ اِنِّيْٓ اَرٰىنِيْٓ اَحْمِلُ فَوْقَ رَأْسِيْ خُبْزًا تَأْكُلُ الطَّيْرُ مِنْهُ ۗنَبِّئْنَا بِتَأْوِيْلِهٖ ۚاِنَّا نَرٰىكَ مِنَ الْمُحْسِنِيْنَ
wa dakhala ma‘ahus-sijna fatayān(i), qāla aḥaduhumā innī arānī a‘ṣiru khamrā(n), wa qālal-ākharu innī arānī aḥmilu fauqa ra'sī khubzan ta'kuluṭ-ṭairu minh(u), nabbi'nā bita'wīlih(ī), innā narāka minal-muḥsinīn(a).
அவருடன் இரண்டு இளைஞர்கள் சிறைக்குச் சென்றனர். அவர்களில் ஒருவன், “நிச்சயமாக நான் திராட்சைப் பழங்களைப் பிழிவது போல் கனவு கண்டேன்,” என்றான். மற்றொருவன், “நான் என் தலையில் ரொட்டியைச் சுமந்து செல்வது போலவும், அதில் சிலவற்றை பறவைகள் தின்பது போலவும் கனவு கண்டேன்,” என்றான். எங்களுக்குத் தக்வீல் கொடுங்கள். நிச்சயமாக, நீங்கள் நன்மை செய்பவர்களில் ஒருவர் என்று நாங்கள் கருதுகிறோம்.
قَالَ مَا خَطْبُكُنَّ اِذْ رَاوَدْتُّنَّ يُوْسُفَ عَنْ نَّفْسِهٖۗ قُلْنَ حَاشَ لِلّٰهِ مَا عَلِمْنَا عَلَيْهِ مِنْ سُوْۤءٍ ۗقَالَتِ امْرَاَتُ الْعَزِيْزِ الْـٰٔنَ حَصْحَصَ الْحَقُّۖ اَنَا۠ رَاوَدْتُّهٗ عَنْ نَّفْسِهٖ وَاِنَّهٗ لَمِنَ الصّٰدِقِيْنَ
qāla mā khaṭbukunna iż rāwattunna yūsufa ‘an nafsih(ī), qulna ḥāsya lillāhi mā ‘alimnā ‘alaihi min sū'(in), qālatimra'atul-‘azīzil-āna ḥaṣḥaṣal-ḥaqq(u), ana rāwattuhū ‘an nafsihī wa innahū laminaṣ-ṣādiqīn(a).
அவர் (அரசர்) (பெண்களிடம்), “யூசுப்பை தனக்கு அடிபணியும்படி நீங்கள் சோதித்தபோது எப்படி இருந்தீர்கள்?” என்று கேட்டார். அதற்கு அவர்கள், “அல்லாஹ் பரிபூரணமானவன், அவனைப் பற்றி எங்களுக்கு எந்தக் கெடுதலும் தெரியாது” என்றார்கள். அஜீஸின் மனைவி, “உண்மை இப்போது தெளிவாகிறது, நான்தான் அவனைச் சோதித்து மயக்கினேன், நிச்சயமாக அவன் உண்மையாளர்களில் ஒருவனாக இருந்தான்” என்றாள்.
وَقَالَ الْمَلِكُ ائْتُوْنِيْ بِهٖٓ اَسْتَخْلِصْهُ لِنَفْسِيْۚ فَلَمَّا كَلَّمَهٗ قَالَ اِنَّكَ الْيَوْمَ لَدَيْنَا مَكِيْنٌ اَمِيْنٌ
wa qālal-maliku'tūnī bihī astakhliṣhu linafsī, falammā kallamahū qāla innakal-yauma ladainā makīnun amīn(un).
மேலும் அரசன், "அவனை (யூசுஃபை) என்னிடம் அழைத்து வாருங்கள், நான் அவனை எனக்கு நெருக்கமானவனாகத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்வேன்" என்றான். அவன் (அரசன்) அவனுடன் உரையாடிய பின்பு, "நிச்சயமாக நீ இன்றிலிருந்து எங்கள் வட்டாரத்தில் உயர் பதவியில் இருப்பவனாகவும், நம்பிக்கைக்குரியவனாகவும் ஆகிவிட்டாய்" என்றான்.
قَالَ اجْعَلْنِيْ عَلٰى خَزَاۤىِٕنِ الْاَرْضِۚ اِنِّيْ حَفِيْظٌ عَلِيْمٌ
qālaj‘alnī ‘alā khazā'inil-arḍ(i), innī ḥafīẓun ‘alīm(un).
அவர் (யோசேப்பு) கூறினார், “என்னை (எகிப்தின்) தேசத்திற்குப் பொருளாளராக ஆக்குங்கள்; ஏனெனில் நான் மெய்யாகவே அறிவும் திறமையும் உள்ளவன்.”
وَلَمَّا جَهَّزَهُمْ بِجَهَازِهِمْ قَالَ ائْتُوْنِيْ بِاَخٍ لَّكُمْ مِّنْ اَبِيْكُمْ ۚ اَلَا تَرَوْنَ اَنِّيْٓ اُوْفِى الْكَيْلَ وَاَنَا۠ خَيْرُ الْمُنْزِلِيْنَ
wa lammā jahhazahum bijahāzihim qāla'tūnī bi'akhil lakum min abīkum, alā tarauna annī ūfil-kaila wa ana khairul-munzilīn(a).
யோசேப்பு அவர்களுக்கு உணவு தயாரித்தபோது, “உங்களைப் போலவே ஒரே தந்தையுடைய உங்கள் சகோதரனை (பென்யமீனை) என்னிடம் கொண்டு வாருங்கள்; நான் அளவோடு கொடுப்பதையும், விருந்தோம்பலில் சிறந்தவனாக இருப்பதையும் நீங்கள் காணவில்லையா?” என்றார்.
قَالُوْا يٰٓاَيُّهَا الْعَزِيْزُ اِنَّ لَهٗٓ اَبًا شَيْخًا كَبِيْرًا فَخُذْ اَحَدَنَا مَكَانَهٗ ۚاِنَّا نَرٰىكَ مِنَ الْمُحْسِنِيْنَ
qālū yā ayyuhal-‘azīzu inna lahū aban syaikhan kabīran fa khuż aḥadanā makānah(ū), innā narāka minal-muḥsinīn(a).
அவர்கள் கூறினார்கள், "ஓ அல்-அஜீஸ்! அவருக்கு ஒரு வயதான தந்தை இருக்கிறார், எனவே அவருக்குப் பதிலாக எங்களில் ஒருவரை அழைத்து வாருங்கள். நிச்சயமாக நீங்கள் நன்மை செய்பவர்களில் ஒருவர் என்பதை நாங்கள் காண்கிறோம்."