وَاِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اِنِّيْ جَاعِلٌ فِى الْاَرْضِ خَلِيْفَةً ۗ قَالُوْٓا اَتَجْعَلُ فِيْهَا مَنْ يُّفْسِدُ فِيْهَا وَيَسْفِكُ الدِّمَاۤءَۚ وَنَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَنُقَدِّسُ لَكَ ۗ قَالَ اِنِّيْٓ اَعْلَمُ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ
wa iż qāla rabbuka lil-malā'ikati innī jā‘ilun fil-arḍi khalīfah(tan), qālū ataj‘alu fīhā may yufsidu fīhā wa yasfikud-dimā'(a), wa naḥnu nusabbiḥu biḥamdika wa nuqaddisu lak(a), qāla innī a‘lamu mā lā ta‘lamūn(a).
আৰু (মনত ৰাখিবা) যেতিয়া আপোনাৰ প্ৰভুৱে ফেৰেস্তাসকলক কৈছিল, "মই পৃথিৱীত খলিফা বনাম।" তেওঁলোকে ক’লে, “আপুনি তাত এনে এজনক স্থাপন কৰিবনে যিয়ে দুৰ্নীতিৰ সৃষ্টি কৰিব আৰু তেজ বোৱাব, আমি আপোনাৰ প্ৰশংসা কৰি আপোনাৰ নাম পবিত্ৰ কৰিম?” তেওঁ ক’লে, “তোমালোকে নজনা কথা সঁচাকৈ মই জানো।”
فَاَزَلَّهُمَا الشَّيْطٰنُ عَنْهَا فَاَخْرَجَهُمَا مِمَّا كَانَا فِيْهِ ۖ وَقُلْنَا اهْبِطُوْا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۚ وَلَكُمْ فِى الْاَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَّمَتَاعٌ اِلٰى حِيْنٍ
fa'azallahumasy-syaiṭānu ‘anhā fa akhrajahumā mimmā kānā fīh(i), wa qulnahbiṭū ba‘ḍukum liba‘ḍin ‘aduww(un), wa lakum fil-arḍi mustaqarruw wa matā‘un ilā ḥīn(in).
তাৰ পাছত চয়তানে দুয়োকে জান্নাতৰ পৰা বাহিৰলৈ লৈ গ’ল আৰু তাত থকাৰ সময়তে তেওঁলোকক তাৰ পৰা বহিষ্কাৰ কৰা হ’ল। আৰু আমি ক’লো, “ নামি যাওক! তোমালোকৰ মাজৰ কিছুমান ইজনে সিজনৰ শত্ৰু।আৰু পৃথিৱীত তোমালোকে কিছু সময়ৰ বাবে বাসস্থান আৰু আনন্দ লাভ কৰিব।”
يُرِيْدُ اللّٰهُ اَنْ يُّخَفِّفَ عَنْكُمْ ۚ وَخُلِقَ الْاِنْسَانُ ضَعِيْفًا
yurīdullāhu ay yukhaffifa ‘ankum, wa khuliqal-insānu ḍa‘īfā(n).
আল্লাহে আপোনাক সকাহ দিব বিচাৰে, কাৰণ মানুহক দুৰ্বল সৃষ্টি কৰা হৈছিল।
وَلَا تَتَمَنَّوْا مَا فَضَّلَ اللّٰهُ بِهٖ بَعْضَكُمْ عَلٰى بَعْضٍ ۗ لِلرِّجَالِ نَصِيْبٌ مِّمَّا اكْتَسَبُوْا ۗ وَلِلنِّسَاۤءِ نَصِيْبٌ مِّمَّا اكْتَسَبْنَ ۗوَسْـَٔلُوا اللّٰهَ مِنْ فَضْلِهٖ ۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمًا
wa lā tatamannau mā faḍḍalallāhu bihī ba‘ḍakum ‘alā ba‘ḍ(in), lir-rijāli naṣībum mimmaktasabū, wa lin-nisā'i naṣībum mimmaktasabn(a), was'alullāha min faḍlih(ī), innallāha kāna bikulli syai'in ‘alīmā(n).
আৰু আল্লাহে তোমালোকৰ মাজৰ কিছুমানক আনৰ ওপৰত যি দান-বৰঙণি প্ৰদান কৰিছে, তাক লোভ নকৰিবা। কাৰণ পুৰুষে যি উপাৰ্জন কৰিছে তাৰ এটা অংশ আৰু মহিলাৰ বাবে তেওঁলোকে যি উপাৰ্জন কৰিছে তাৰ এটা অংশ। আল্লাহৰ পৰা তেওঁৰ কিছু দান-বৰঙণি বিচাৰিব। নিশ্চয় আল্লাহ সকলো বস্তুৰ সৰ্বজ্ঞানী।
وَاِنِ امْرَاَةٌ خَافَتْ مِنْۢ بَعْلِهَا نُشُوْزًا اَوْ اِعْرَاضًا فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَآ اَنْ يُّصْلِحَا بَيْنَهُمَا صُلْحًا ۗوَالصُّلْحُ خَيْرٌ ۗوَاُحْضِرَتِ الْاَنْفُسُ الشُّحَّۗ وَاِنْ تُحْسِنُوْا وَتَتَّقُوْا فَاِنَّ اللّٰهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرًا
wa inimra'atun khāfat mim ba‘lihā nusyūzan au i‘rāḍan falā junāḥa ‘alaihimā ay yuṣliḥā bainahumā ṣulḥā(n), waṣ-ṣulḥu khair(un), wa uḥḍiratil-anfususy-syuḥḥ(a), wa in tuḥsinū wa tattaqū fa innallāha kāna bimā ta‘malūna khabīrā(n).
আৰু যদি কোনো নাৰীয়ে চিন্তিত হয় যে তেওঁৰ স্বামী দুষ্ট বা উদাসীন হ’ব, তেন্তে দুয়োজনে প্ৰকৃত শান্তি গঢ়ি তুলিব পাৰে, আৰু সেই শান্তি (তেওঁলোকৰ বাবে) ভাল যদিও পুৰুষজন স্বভাৱতে কৃপণালি। আৰু যদি আপুনি (আপোনাৰ পত্নীৰ সৈতে আপোনাৰ সম্পৰ্ক) উন্নত কৰে আৰু নিজকে ৰক্ষা কৰে (নুছ্যুজ আৰু উদাসীনতাৰ পৰা), তেন্তে সঁচাকৈয়ে আপুনি যি কৰে তাৰ প্ৰতি আল্লাহ সাৱধান।
وَيَدْعُ الْاِنْسَانُ بِالشَّرِّ دُعَاۤءَهٗ بِالْخَيْرِۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ عَجُوْلًا
wa yad‘ul-insānu bisy-syarri du‘ā'ahū bil-khair(i), wa kānal-insānu ‘ajūlā(n).
আৰু মানুহে (সততে) বেয়াৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰে যেনেকৈ (সাধাৰণতে) তেওঁ ভালৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰে। আৰু সঁচাকৈয়ে মানুহে খৰখেদা কৰে
وَلَقَدْ عَهِدْنَآ اِلٰٓى اٰدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِيَ وَلَمْ نَجِدْ لَهٗ عَزْمًا ࣖ
wa laqad ‘ahidnā ilā ādama min qablu fa nasiya wa lam najid lahū ‘azmā(n).
আৰু সঁচাকৈয়ে আমি আদমক আগতেই আদেশ দিছিলো, কিন্তু তেওঁ পাহৰি গ’ল, আৰু আমি তেওঁৰ মাজত কোনো শক্তিশালী ইচ্ছা বিচাৰি নাপালোঁ।
فَاَمَّا الْاِنْسَانُ اِذَا مَا ابْتَلٰىهُ رَبُّهٗ فَاَكْرَمَهٗ وَنَعَّمَهٗۙ فَيَقُوْلُ رَبِّيْٓ اَكْرَمَنِۗ
fa ammal-insānu iżā mabtalāhu rabbuhū fa akramahū wa na‘‘amah(ū), fa yaqūlu rabbī akraman(i).
গতিকে মানুহৰ কথা ক’বলৈ গ’লে যেতিয়া ঈশ্বৰে তেওঁক পৰীক্ষা কৰে আৰু তাৰ পিছত তেওঁক মহিমামণ্ডিত কৰে আৰু তেওঁক আনন্দ দিয়ে, তেতিয়া তেওঁ কয়, “মোৰ ঈশ্বৰে মোক মহিমা কৰিলে।”
وَاَمَّآ اِذَا مَا ابْتَلٰىهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهٗ ەۙ فَيَقُوْلُ رَبِّيْٓ اَهَانَنِۚ
wa ammā iżā mabtalāhu fa qadara ‘alaihi rizqah(ū), fa yaqūlu rabbī ahānan(i).
কিন্তু যদি ঈশ্বৰে তেওঁক পৰীক্ষা কৰে আৰু তেওঁৰ জীৱিকা সীমিত কৰে, তেন্তে তেওঁ কয়, "মোৰ প্ৰভুৱে মোক অপমান কৰিছে।"