وَاِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اِنِّيْ جَاعِلٌ فِى الْاَرْضِ خَلِيْفَةً ۗ قَالُوْٓا اَتَجْعَلُ فِيْهَا مَنْ يُّفْسِدُ فِيْهَا وَيَسْفِكُ الدِّمَاۤءَۚ وَنَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَنُقَدِّسُ لَكَ ۗ قَالَ اِنِّيْٓ اَعْلَمُ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ
wa iż qāla rabbuka lil-malā'ikati innī jā‘ilun fil-arḍi khalīfah(tan), qālū ataj‘alu fīhā may yufsidu fīhā wa yasfikud-dimā'(a), wa naḥnu nusabbiḥu biḥamdika wa nuqaddisu lak(a), qāla innī a‘lamu mā lā ta‘lamūn(a).
ጌታህም ለመላእክት፡- «በምድር ላይ ከሊፋ አደርገዋለሁ» ባለ ጊዜ (አስታውስ)። «እኛ የምናመሰግንህና ስምህን የምናስቀድስ ስንሆን የሚያበላሽና ደም የሚያፈስስን ሰው እዚያ ታስቀምጣለህን?» አሉት። «እኔ የማታውቁትን አውቃለሁ» አላቸው።
فَاَزَلَّهُمَا الشَّيْطٰنُ عَنْهَا فَاَخْرَجَهُمَا مِمَّا كَانَا فِيْهِ ۖ وَقُلْنَا اهْبِطُوْا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۚ وَلَكُمْ فِى الْاَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَّمَتَاعٌ اِلٰى حِيْنٍ
fa'azallahumasy-syaiṭānu ‘anhā fa akhrajahumā mimmā kānā fīh(i), wa qulnahbiṭū ba‘ḍukum liba‘ḍin ‘aduww(un), wa lakum fil-arḍi mustaqarruw wa matā‘un ilā ḥīn(in).
ከዚያም ሰይጣን ሁለቱንም ከገነት አወጣቸው፤ እዚያም እያሉ ከርሷ ተባረሩ። «ውረዱ፤ ከፊላችሁ ለከፊላችሁ ጠላት ነው። በምድርም ላይ ለተወሰነ ጊዜ መኖሪያና መጠቀሚያ አላችሁ» አልናቸው።
يُرِيْدُ اللّٰهُ اَنْ يُّخَفِّفَ عَنْكُمْ ۚ وَخُلِقَ الْاِنْسَانُ ضَعِيْفًا
yurīdullāhu ay yukhaffifa ‘ankum, wa khuliqal-insānu ḍa‘īfā(n).
አላህ እፎይታ ሊሰጥህ ይፈልጋል፤ ምክንያቱም ሰዎች ደካማ ሆነው ተፈጥረዋል።
وَلَا تَتَمَنَّوْا مَا فَضَّلَ اللّٰهُ بِهٖ بَعْضَكُمْ عَلٰى بَعْضٍ ۗ لِلرِّجَالِ نَصِيْبٌ مِّمَّا اكْتَسَبُوْا ۗ وَلِلنِّسَاۤءِ نَصِيْبٌ مِّمَّا اكْتَسَبْنَ ۗوَسْـَٔلُوا اللّٰهَ مِنْ فَضْلِهٖ ۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمًا
wa lā tatamannau mā faḍḍalallāhu bihī ba‘ḍakum ‘alā ba‘ḍ(in), lir-rijāli naṣībum mimmaktasabū, wa lin-nisā'i naṣībum mimmaktasabn(a), was'alullāha min faḍlih(ī), innallāha kāna bikulli syai'in ‘alīmā(n).
አላህም ከፊላችሁን በከፊሉ ላይ የሰጠንን ጸጋ አትመኙ። ለወንዶች ከሠሩት ሥራ ድርሻ አላቸው፤ ለሴቶችም ከሠሩት ሥራ ድርሻ አላቸው። አላህን ከችሮታው ለምኑት። አላህን በነገሩ ሁሉ ዐዋቂ ነውና።
وَاِنِ امْرَاَةٌ خَافَتْ مِنْۢ بَعْلِهَا نُشُوْزًا اَوْ اِعْرَاضًا فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَآ اَنْ يُّصْلِحَا بَيْنَهُمَا صُلْحًا ۗوَالصُّلْحُ خَيْرٌ ۗوَاُحْضِرَتِ الْاَنْفُسُ الشُّحَّۗ وَاِنْ تُحْسِنُوْا وَتَتَّقُوْا فَاِنَّ اللّٰهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرًا
wa inimra'atun khāfat mim ba‘lihā nusyūzan au i‘rāḍan falā junāḥa ‘alaihimā ay yuṣliḥā bainahumā ṣulḥā(n), waṣ-ṣulḥu khair(un), wa uḥḍiratil-anfususy-syuḥḥ(a), wa in tuḥsinū wa tattaqū fa innallāha kāna bimā ta‘malūna khabīrā(n).
አንዲት ሴት ባሏ ባለጌ ወይም ግድየለሽ ይሆናል ብላ የምትጨነቅ ከሆነ፣ ሁለቱም እውነተኛ ሰላም መፍጠር ይችላሉ፣ እና ወንዱ በተፈጥሮው ስስታም ቢሆንም (ለእነሱ) ያ ሰላም የተሻለ ይሆናል። እና (ከሚስትህ ጋር ያለህን ግንኙነት) ካሻሻልክ እና ራስህን (ከኑሱዝ እና ግድየለሽነት) ከጠበቅክ፣ በእርግጥ አላህ ስለምታደርገው ነገር ይጠነቀቃል።
وَيَدْعُ الْاِنْسَانُ بِالشَّرِّ دُعَاۤءَهٗ بِالْخَيْرِۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ عَجُوْلًا
wa yad‘ul-insānu bisy-syarri du‘ā'ahū bil-khair(i), wa kānal-insānu ‘ajūlā(n).
ሰውም (ብዙውን ጊዜ) ለክፉ ይጸልያል (እንደተለመደው) ለበጎ ነገር ይጸልያል። በእርግጥም ሰዎች ቸኩለዋል
وَلَقَدْ عَهِدْنَآ اِلٰٓى اٰدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِيَ وَلَمْ نَجِدْ لَهٗ عَزْمًا ࣖ
wa laqad ‘ahidnā ilā ādama min qablu fa nasiya wa lam najid lahū ‘azmā(n).
አዳምንም ከዚህ በፊት በእርግጥ አዘዘን፤ ረሳውም፤ በእርሱም ጠንካራ ፈቃደኝነት አላገኘንም።
فَاَمَّا الْاِنْسَانُ اِذَا مَا ابْتَلٰىهُ رَبُّهٗ فَاَكْرَمَهٗ وَنَعَّمَهٗۙ فَيَقُوْلُ رَبِّيْٓ اَكْرَمَنِۗ
fa ammal-insānu iżā mabtalāhu rabbuhū fa akramahū wa na‘‘amah(ū), fa yaqūlu rabbī akraman(i).
ስለዚህ ሰው እግዚአብሔር ሲፈትነውና ሲያከብረውና ሲደሰትበት "አምላኬ አከበረኝ" ይላል።
وَاَمَّآ اِذَا مَا ابْتَلٰىهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهٗ ەۙ فَيَقُوْلُ رَبِّيْٓ اَهَانَنِۚ
wa ammā iżā mabtalāhu fa qadara ‘alaihi rizqah(ū), fa yaqūlu rabbī ahānan(i).
ነገር ግን አላህ ከፈተነውና ሲሳዩን ከገደበው "ጌታዬ ሰደበኝ" ይላል።