وَاِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اِنِّيْ جَاعِلٌ فِى الْاَرْضِ خَلِيْفَةً ۗ قَالُوْٓا اَتَجْعَلُ فِيْهَا مَنْ يُّفْسِدُ فِيْهَا وَيَسْفِكُ الدِّمَاۤءَۚ وَنَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَنُقَدِّسُ لَكَ ۗ قَالَ اِنِّيْٓ اَعْلَمُ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ
wa iż qāla rabbuka lil-malā'ikati innī jā‘ilun fil-arḍi khalīfah(tan), qālū ataj‘alu fīhā may yufsidu fīhā wa yasfikud-dimā'(a), wa naḥnu nusabbiḥu biḥamdika wa nuqaddisu lak(a), qāla innī a‘lamu mā lā ta‘lamūn(a).
आनी (उगडास) जेन्ना तुमच्या प्रभून देवदूतांक म्हणलें, "हांव धर्तरेचेर खलीफा तयार करतलों." तांणी म्हणलें, "तुमी थंय भ्रश्टाचार आनी रगत व्हांवपी कोणाक तरी दवरतले, जाल्यार आमी तुजी स्तुती करतात आनी तुजें नांव पवित्र करतात?" ताणें म्हणलें, “तुका खबर ना तें म्हाका खबर आसा.”
فَاَزَلَّهُمَا الشَّيْطٰنُ عَنْهَا فَاَخْرَجَهُمَا مِمَّا كَانَا فِيْهِ ۖ وَقُلْنَا اهْبِطُوْا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۚ وَلَكُمْ فِى الْاَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَّمَتَاعٌ اِلٰى حِيْنٍ
fa'azallahumasy-syaiṭānu ‘anhā fa akhrajahumā mimmā kānā fīh(i), wa qulnahbiṭū ba‘ḍukum liba‘ḍin ‘aduww(un), wa lakum fil-arḍi mustaqarruw wa matā‘un ilā ḥīn(in).
मागीर सैतानान तांकां दोगांकय परादीसांतल्यान भायर काडले आनी थंय आसतना तांकां थंयच्यान धांवडावन घाले. आनी आमी म्हणलें, “सकयल वच! तुमच्यांतले कांय जाण एकामेकांक दुस्मान. आनी धर्तरेचेर तुमकां कांय काळ रावपाची सुवात आनी भोग मेळटलो.”
يُرِيْدُ اللّٰهُ اَنْ يُّخَفِّفَ عَنْكُمْ ۚ وَخُلِقَ الْاِنْسَانُ ضَعِيْفًا
yurīdullāhu ay yukhaffifa ‘ankum, wa khuliqal-insānu ḍa‘īfā(n).
अल्ला तुमकां सुटका दिवंक सोदता, कारण मनीस दुबळो निर्माण जाल्लो.
وَلَا تَتَمَنَّوْا مَا فَضَّلَ اللّٰهُ بِهٖ بَعْضَكُمْ عَلٰى بَعْضٍ ۗ لِلرِّجَالِ نَصِيْبٌ مِّمَّا اكْتَسَبُوْا ۗ وَلِلنِّسَاۤءِ نَصِيْبٌ مِّمَّا اكْتَسَبْنَ ۗوَسْـَٔلُوا اللّٰهَ مِنْ فَضْلِهٖ ۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمًا
wa lā tatamannau mā faḍḍalallāhu bihī ba‘ḍakum ‘alā ba‘ḍ(in), lir-rijāli naṣībum mimmaktasabū, wa lin-nisā'i naṣībum mimmaktasabn(a), was'alullāha min faḍlih(ī), innallāha kāna bikulli syai'in ‘alīmā(n).
आनी अल्लान तुमच्यांतल्या कांय जाणांक हेरां परस चड वरदान दिल्ल्याची लोभ करची न्हय. कारण दादल्यांक तांणी मेळयल्ल्याचो वाटो आनी बायलांक मेळिल्ल्याचो वाटो. अल्लाक ताची कांय वरदान मागची. खरेंच अल्ला हो सगळ्या गजालींचो सर्वज्ञ.
وَاِنِ امْرَاَةٌ خَافَتْ مِنْۢ بَعْلِهَا نُشُوْزًا اَوْ اِعْرَاضًا فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَآ اَنْ يُّصْلِحَا بَيْنَهُمَا صُلْحًا ۗوَالصُّلْحُ خَيْرٌ ۗوَاُحْضِرَتِ الْاَنْفُسُ الشُّحَّۗ وَاِنْ تُحْسِنُوْا وَتَتَّقُوْا فَاِنَّ اللّٰهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرًا
wa inimra'atun khāfat mim ba‘lihā nusyūzan au i‘rāḍan falā junāḥa ‘alaihimā ay yuṣliḥā bainahumā ṣulḥā(n), waṣ-ṣulḥu khair(un), wa uḥḍiratil-anfususy-syuḥḥ(a), wa in tuḥsinū wa tattaqū fa innallāha kāna bimā ta‘malūna khabīrā(n).
आनी बायलेक आपलो घोव नटखट वा उदासीन जातलो असो हुस्को आसल्यार दोगांयक खरी शांतताय मेळूंक शकता आनी दादलो स्वभावान कंजूस आसलो तरी ती शांती (तांकां) बरी. आनी तुमी (तुज्या बायले कडेन तुमचे संबंद) सुदारतात आनी स्वताची राखण करतात (नुस्युज आनी उदासीनताये पासून) जाल्यार खरेंच, तुमी कितें करतात ताचे विशीं अल्ला जतनाय घेता.
وَيَدْعُ الْاِنْسَانُ بِالشَّرِّ دُعَاۤءَهٗ بِالْخَيْرِۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ عَجُوْلًا
wa yad‘ul-insānu bisy-syarri du‘ā'ahū bil-khair(i), wa kānal-insānu ‘ajūlā(n).
आनी मनीस (चड करून) जशें (सादारणपणान) बरें मागणें करता तशें वायटा खातीर मागणें करता. आनी खरेंच मनीस उतावळ करतात
وَلَقَدْ عَهِدْنَآ اِلٰٓى اٰدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِيَ وَلَمْ نَجِدْ لَهٗ عَزْمًا ࣖ
wa laqad ‘ahidnā ilā ādama min qablu fa nasiya wa lam najid lahū ‘azmā(n).
आनी खरेंच आमी आदामाक आदीं आदेश दिल्लो, पूण तो विसरलो आनी तातूंत आमकां बळिश्ट इत्सा मेळ्ळी ना.
فَاَمَّا الْاِنْسَانُ اِذَا مَا ابْتَلٰىهُ رَبُّهٗ فَاَكْرَمَهٗ وَنَعَّمَهٗۙ فَيَقُوْلُ رَبِّيْٓ اَكْرَمَنِۗ
fa ammal-insānu iżā mabtalāhu rabbuhū fa akramahū wa na‘‘amah(ū), fa yaqūlu rabbī akraman(i).
म्हणल्यार मनशाची गजाल म्हणल्यार जेन्ना देव ताची परिक्षा घेता आनी मागीर ताची महिमा करता आनी ताका सुख दिता तेन्ना तो म्हणटा, "म्हज्या देवान म्हाका महिमा दिला."
وَاَمَّآ اِذَا مَا ابْتَلٰىهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهٗ ەۙ فَيَقُوْلُ رَبِّيْٓ اَهَانَنِۚ
wa ammā iżā mabtalāhu fa qadara ‘alaihi rizqah(ū), fa yaqūlu rabbī ahānan(i).
पूण देवान ताची परिक्षा घेतली आनी ताच्या पोटाक मर्यादा घाली जाल्यार मागीर तो म्हणटा, "म्हज्या प्रभून म्हाका अपमान केला."