Q.S अल-बकाराह हांणी केला (اَلْبَقَرَة) - 286 श्लोकांची संख्या

الۤمّۤ ۚ

alif lām mīm.

अलिफ लम मिम

ذٰلِكَ الْكِتٰبُ لَا رَيْبَ ۛ فِيْهِ ۛ هُدًى لِّلْمُتَّقِيْنَۙ

Żālikal-kitābu lā raiba fīh(i), hudal lil-muttaqīn(a).

ह्या पुस्तकाक (कुराणाक) तातूंत दुबाव ना; पुण्यशील लोकांखातीर मार्गदर्शन

الَّذِيْنَ يُؤْمِنُوْنَ بِالْغَيْبِ وَيُقِيْمُوْنَ الصَّلٰوةَ وَمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ ۙ

al-lażīna yu'minūna bil-gaibi wa yuqīmūnaṣ-ṣalāta wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).

(म्हळ्यार) अदृश्याचेर विस्वास दवरपी, प्रार्थना करपी आनी आमी दिल्ल्या पोटाचो एक भाग खर्च करपी

وَالَّذِيْنَ يُؤْمِنُوْنَ بِمَآ اُنْزِلَ اِلَيْكَ وَمَآ اُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ ۚ وَبِالْاٰخِرَةِ هُمْ يُوْقِنُوْنَۗ

wal-lażīna yu'minūna bimā unzila ilaika wa mā unzila min qablik(a), wabil-ākhirati hum yūqinūn(a).

आनी जे तुमकां (मुहंमद) सोडून दिल्ल्या (कुराणाचेर) आनी तुमचे आदीं सकयल धाडिल्ल्या (पुस्तकांचेर) विस्वास दवरतात आनी ते परलोकाच्या अस्तित्वाचेर विस्वास दवरतात

اُولٰۤىِٕكَ عَلٰى هُدًى مِّنْ رَّبِّهِمْ ۙ وَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ

ulā'ika ‘alā hudam mir rabbihim wa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).

तांकां आपल्या प्रभू कडल्यान मार्गदर्शन मेळटा आनी तेच नशीबवान

اِنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا سَوَاۤءٌ عَلَيْهِمْ ءَاَنْذَرْتَهُمْ اَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ لَا يُؤْمِنُوْنَ

innal-lażīna kafarū sawā'un ‘alaihim a'anżartahum am lam tunżirhum lā yu'minūn(a).

खरेंच, जे काफिर करतात, तांकां तेच, तुमी (मुहंमद) तुमकां शिटकावणी दितले वा तुमी तांकां शिटकावणी दिवंक नात, ते मानचे नात.

خَتَمَ اللّٰهُ عَلٰى قُلُوْبِهِمْ وَعَلٰى سَمْعِهِمْ ۗ وَعَلٰٓى اَبْصَارِهِمْ غِشَاوَةٌ وَّلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيْمٌ ࣖ

khatamallāhu ‘alā qulūbihim wa ‘alā sam‘ihim wa ‘alā abṣārihim gisyāwatuw wa lahum ‘ażābun ‘aẓīm(un).

अल्लान तांच्या काळजाचेर आनी आयकुपाचेर मुद्रांक घाल्या, तांची नदर बंद जाल्या आनी तांकां जड ख्यास्त भोगची पडटली

وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَّقُوْلُ اٰمَنَّا بِاللّٰهِ وَبِالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَمَا هُمْ بِمُؤْمِنِيْنَۘ

wa minan-nāsi may yaqūlu āmannā billāhi wa bil-yaumil-ākhiri wa mā hum bimu'minīn(a).

आनी लोकां मदीं "आमी अल्लाचेर आनी निमाण्या दिसाचेर विस्वास दवरतात" अशें म्हणटात, पूण खरेपणीं ते भावार्थी न्हय

يُخٰدِعُوْنَ اللّٰهَ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا ۚ وَمَا يَخْدَعُوْنَ اِلَّآ اَنْفُسَهُمْ وَمَا يَشْعُرُوْنَۗ

yukhādi‘ūnallāha wal-lażīna āmanū wa mā yakhda‘ūna illā anfusahum wa mā yasy‘urūn(a).

ते अल्लाक आनी मुसलमानांक फटोवन घेतात, पूण तांकां कळनासतना फकत स्वताक फटोवन घेतात.

فِيْ قُلُوْبِهِمْ مَّرَضٌۙ فَزَادَهُمُ اللّٰهُ مَرَضًاۚ وَلَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ ۢ ەۙ بِمَا كَانُوْا يَكْذِبُوْنَ

fī qulūbihim maraḍun fa zādahumullāhu maraḍā(n), wa lahum ‘ażābun alīmum bimā kānū yakżibūn(a).

तांच्या काळजांत एक रोग आसा, देखून अल्लान तांचो रोग वाडयला, आनी तांणी फट उलयिल्ल्यान तांकां वेदनादायक ख्यास्त मेळटली.

وَاِذَا قِيْلَ لَهُمْ لَا تُفْسِدُوْا فِى الْاَرْضِۙ قَالُوْٓا اِنَّمَا نَحْنُ مُصْلِحُوْنَ

wa iżā qīla lahum lā tufsidū fil-arḍ(i), qālū innamā naḥnu muṣliḥūn(a).

आनी जेन्ना तांकां म्हण्टात, "धर्तरेचेर वायट करुंक नाका!" तांणी जाप दिली, "खरें म्हणल्यार आमीच सुदारणा करतात."

اَلَآ اِنَّهُمْ هُمُ الْمُفْسِدُوْنَ وَلٰكِنْ لَّا يَشْعُرُوْنَ

alā innahum humul-mufsidūna wa lākil lā yasy‘urūn(a).

याद दवरात, तेच दुराचार करतात, पूण तांकां तें कळना.

وَاِذَا قِيْلَ لَهُمْ اٰمِنُوْا كَمَآ اٰمَنَ النَّاسُ قَالُوْٓا اَنُؤْمِنُ كَمَآ اٰمَنَ السُّفَهَاۤءُ ۗ اَلَآ اِنَّهُمْ هُمُ السُّفَهَاۤءُ وَلٰكِنْ لَّا يَعْلَمُوْنَ

wa iżā qīla lahum āminū kamā āmanan nāsu qālū anu'minu kamā āmanas-sufahā'(u), alā innahum humus-sufahā'u wa lākil lā ya‘lamūn(a).

आनी जेन्ना तांकां म्हण्टात, "हेरांनी मानला तसोच विस्वास दवरात!" तांणी जाप दिली, "समजना नाशिल्ले लोक मानतात तशें आमी विस्वास दवरतले?" उगडास दवरात, खरें म्हणल्यार तांकांच समजूतीचो उणाव आसता, पूण तांकां खबर ना.

وَاِذَا لَقُوا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا قَالُوْٓا اٰمَنَّا ۚ وَاِذَا خَلَوْا اِلٰى شَيٰطِيْنِهِمْ ۙ قَالُوْٓا اِنَّا مَعَكُمْ ۙاِنَّمَا نَحْنُ مُسْتَهْزِءُوْنَ

wa iżā laqul-lażīna āmanū qālū āmannā, wa iżā khalau ilā syayāṭīnihim qālū innā ma‘akum, innamā naḥnu mustahzi'ūn(a).

आनी जेन्ना तांकां विस्वास दवरपी लोक मेळटात तेन्ना ते म्हणटात, "आमी विस्वास दवरतात." पूण जेन्ना ते आपल्या सैताना कडेन (फुडाऱ्यां कडेन) परतले तेन्ना तांणी म्हणलें, "खरें म्हणल्यार आमी तुमचे वांगडा आसात, आमी फकत मजा करतात."

اَللّٰهُ يَسْتَهْزِئُ بِهِمْ وَيَمُدُّهُمْ فِيْ طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُوْنَ

allāhu yastahzi'u bihim wa yamudduhum fī ṭugyānihim ya‘mahūn(a).

अल्ला तांची फकाणां करतलो आनी तांकां चुकींत वचूंक दितलो.

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ اشْتَرَوُا الضَّلٰلَةَ بِالْهُدٰىۖ فَمَا رَبِحَتْ تِّجَارَتُهُمْ وَمَا كَانُوْا مُهْتَدِيْنَ

ulā'ikal-lażīnasytarawuḍ-ḍalālata bil-hudā, famā rabiḥat tijāratuhum wa mā kānū muhtadīn(a).

मार्गदर्शनान चुक विकतें घेवपी तेच. देखून तांचो वेपार नशीब नाशिल्लो आनी तांकां मार्गदर्शन मेळ्ळें ना.

مَثَلُهُمْ كَمَثَلِ الَّذِى اسْتَوْقَدَ نَارًا ۚ فَلَمَّآ اَضَاۤءَتْ مَا حَوْلَهٗ ذَهَبَ اللّٰهُ بِنُوْرِهِمْ وَتَرَكَهُمْ فِيْ ظُلُمٰتٍ لَّا يُبْصِرُوْنَ

maṡaluhum kamaṡalil-lażistauqada nārā(n), falammā aḍā'at mā ḥaulahūū żahaballāhu binūrihim wa tarakahum fī ẓulumātil lā yubṣirūn(a).

तांची देख उजो पेटोवप्यां सारकी आसता, पूण ताणें तांच्या भोंवतणच्या वाठाराक उजवाड घाल्या उपरांत अल्ला तांचो उजवाड काडून उडयता आनी तांकां दिसूंक शकना अशें काळखांत सोडटा.

صُمٌّ ۢ بُكْمٌ عُمْيٌ فَهُمْ لَا يَرْجِعُوْنَۙ

Ṣummum bukmun ‘umyun fahum lā yarji‘ūn(a).

ते बहिरे, मुके आनी कुड्डे आशिल्ल्यान तांकां परत येवंक मेळना.

اَوْ كَصَيِّبٍ مِّنَ السَّمَاۤءِ فِيْهِ ظُلُمٰتٌ وَّرَعْدٌ وَّبَرْقٌۚ يَجْعَلُوْنَ اَصَابِعَهُمْ فِيْٓ اٰذَانِهِمْ مِّنَ الصَّوَاعِقِ حَذَرَ الْمَوْتِۗ وَاللّٰهُ مُحِيْطٌۢ بِالْكٰفِرِيْنَ

au kaṣayyibim minas-samā'i fīhi ẓulumātuw wa ra‘duw wa barq(un), yaj‘alūna aṣābi‘ahum fī āżānihim minaṣ-ṣawā‘iqi ḥażaral-maut(i), wallāhu muḥīṭum bil- kāfirīn(a).

वा मळबांतल्यान येवपी व्हड पावस, काळोख, गडगड आनी वीज हांचे वांगडा (जांकां मारतात) अशें. मरणाच्या भंयान गडगडाचो आवाज (पळून) बोटांनी कान थांबयतात. अल्ला काफिरांक आस्पावता.

يَكَادُ الْبَرْقُ يَخْطَفُ اَبْصَارَهُمْ ۗ كُلَّمَآ اَضَاۤءَ لَهُمْ مَّشَوْا فِيْهِ ۙ وَاِذَآ اَظْلَمَ عَلَيْهِمْ قَامُوْا ۗوَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ لَذَهَبَ بِسَمْعِهِمْ وَاَبْصَارِهِمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ ࣖ

yakādul-barqu yakhṭafu abṣārahum, kullamā aḍā'a lahum masyau fīh(i), wa iżā aẓlama ‘alaihim qāmū, wa lau syā'allāhu lażahaba bisam‘ihim wa abṣārihim, innallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

वीज जवळजवळ तांची नदर पडली. जेन्ना जेन्ना (वीज) पडटा तेन्ना ते ताचे सकयल चलतात आनी तांचेर काळोख पडटा तेन्ना ते थांबतात. अल्लान इत्सा केल्ली जाल्यार तांची आयकुपाची आनी नदर काडून घेतिल्ली. खरेंच अल्ला सगळ्या वस्तूंचेर सर्वशक्तिमान आसा.

يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ اعْبُدُوْا رَبَّكُمُ الَّذِيْ خَلَقَكُمْ وَالَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُوْنَۙ

yā ayyuhan-nāsu‘budū rabbakumul-lażī khalaqakum wal-lażīna min qablikum la‘allakum tattaqūn(a).

हे लोकांनो! तुका आनी तुज्या आदीं रचल्ल्या तुज्या प्रभूची पुजा कर, जाका लागून तुका धर्मपरायणताय मेळटली.

الَّذِيْ جَعَلَ لَكُمُ الْاَرْضَ فِرَاشًا وَّالسَّمَاۤءَ بِنَاۤءً ۖوَّاَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَاَخْرَجَ بِهٖ مِنَ الثَّمَرٰتِ رِزْقًا لَّكُمْ ۚ فَلَا تَجْعَلُوْا لِلّٰهِ اَنْدَادًا وَّاَنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ

allażī ja‘ala lakumul-arḍa firāsyaw was-samā'a binā'ā(n), wa anzala minas-samā'i mā'an fa akhraja bihī minaṡ-ṡamarāti rizqal lakum, falā taj‘alū lillāhi andādaw wa antum ta‘lamūn(a).

(तोच) जो तुमकां धर्तरेक विसव घेवपाची सुवात आनी मळबाक छप्पर केलो आनी तोच मळबांतल्यान उदक (पावस) धाडटा आनी ताका लागून तुमकां पोट भरपाखातीर फळां दिता. देखून तुमकां खबर आसतना अल्लाक प्रतिस्पर्धी स्थापन करूंक नाकात.

وَاِنْ كُنْتُمْ فِيْ رَيْبٍ مِّمَّا نَزَّلْنَا عَلٰى عَبْدِنَا فَأْتُوْا بِسُوْرَةٍ مِّنْ مِّثْلِهٖ ۖ وَادْعُوْا شُهَدَاۤءَكُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa in kuntum fī raibim mimmā nazzalnā ‘alā ‘abdinā fa'tū bisūratim mim miṡlih(ī), wad‘ū syuhadā'akum min dūnillāhi in kuntum ṣādiqīn(a).

आनी आमी आमच्या सेवकाक (मुहंमद) सकयल धाडला हाचो तुमकां (कुराणाचो) दुबाव आसल्यार, मागीर ताचे सारकी एक सूर करात आनी अल्ला सोडून तुमच्या मदतगाराक आपोवचो, जर तुमी सत्यवादी आसत जाल्यार.

فَاِنْ لَّمْ تَفْعَلُوْا وَلَنْ تَفْعَلُوْا فَاتَّقُوا النَّارَ الَّتِيْ وَقُوْدُهَا النَّاسُ وَالْحِجَارَةُ ۖ اُعِدَّتْ لِلْكٰفِرِيْنَ

fa'illam taf‘alū wa lan taf‘alū fattaqun-nāral-latī waqūduhan-nāsu wal-ḥijārah(tu), u‘iddat lil-kāfirīn(a).

जर तुमकां तें करपाक मेळना, आनी (निश्चीतपणान) मेळचें ना जाल्यार, मागीर काफिरां खातीर तयार केल्ल्या नरकाच्या उज्याक भियेवंक जाय, जाचें इंधन मनीस आनी फातर आसा.

وَبَشِّرِ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ اَنَّ لَهُمْ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ ۗ كُلَّمَا رُزِقُوْا مِنْهَا مِنْ ثَمَرَةٍ رِّزْقًا ۙ قَالُوْا هٰذَا الَّذِيْ رُزِقْنَا مِنْ قَبْلُ وَاُتُوْا بِهٖ مُتَشَابِهًا ۗوَلَهُمْ فِيْهَآ اَزْوَاجٌ مُّطَهَّرَةٌ وَّهُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

wa basysyiril-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti anna lahum jannātin tajrī min taḥtihal- anhār(u), kullamā ruziqū minhā min ṡamaratir rizqā(n), qālū hāżal-lażī ruziqnā min qablu wa utū bihī mutasyābihā(n), wa lahum fīhā azwājum muṭahharatuw wa hum fīhā khālidūn(a).

आनी विस्वास दवरपी आनी बरीं कर्तुबां करपी लोकांक बरी खबर पावोवची, तांकां बागायती (ताजल्यात) जाचे सकयल न्हंयो व्हांवतात. जेन्ना जेन्ना तांकां पोट भरपा खातीर सर्गा थावन फळां दितात तेन्ना ते म्हणटात, "आदीं आमकां हेंच मेळटालें." तांकां तशींच (फळां) दिल्यांत. आनी थंय ते शुध्द जोडीदार (प्राप्त करतात). तातूंत ते उरतात.

۞ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَسْتَحْيٖٓ اَنْ يَّضْرِبَ مَثَلًا مَّا بَعُوْضَةً فَمَا فَوْقَهَا ۗ فَاَمَّا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا فَيَعْلَمُوْنَ اَنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّهِمْ ۚ وَاَمَّا الَّذِيْنَ كَفَرُوْا فَيَقُوْلُوْنَ مَاذَآ اَرَادَ اللّٰهُ بِهٰذَا مَثَلًا ۘ يُضِلُّ بِهٖ كَثِيْرًا وَّيَهْدِيْ بِهٖ كَثِيْرًا ۗ وَمَا يُضِلُّ بِهٖٓ اِلَّا الْفٰسِقِيْنَۙ

innallāha lā yastaḥyī ay yaḍriba maṡalam mā ba‘ūḍatan famā fauqahā, fa'ammal- lażīna āmanū faya‘lamūna annahul-ḥaqqu mir rabbihim, wa ammal-lażīna kafarū fayaqūlūna māżā arādallāhu bihāżā maṡalā(n), yuḍillu bihī kaṡīraw wa yahdī bihī kaṡīrā(n), wa mā yuḍillu bihī illal-fāsiqīn(a).

खरेंच अल्ला मच्छराची वा ताचे परस ल्हान कितें तरी उदाहरण करपाक फाटीं सरना. विस्वास दवरपी लोकां विशीं म्हणल्यार हें देवा कडल्यान मेळिल्लें सत्य हें तांकां खबर आसा. पूण काफिर लोक म्हणटात, "ह्या बोधकथाचो अल्लान कितें अर्थ आशिल्लो?" त्या (बोधकथा) ताणें जायत्या जाणांक वाट चुकोवंक दिले आनी ते (तशेंच) जायत्या जाणांक ताणें मार्गदर्शन दिलें. पूण तो दुश्टांक सोडून हेर कोणाकूच ह्या (बोधकथान) मार्गभ्रश्ट करिना,

الَّذِيْنَ يَنْقُضُوْنَ عَهْدَ اللّٰهِ مِنْۢ بَعْدِ مِيْثَاقِهٖۖ وَيَقْطَعُوْنَ مَآ اَمَرَ اللّٰهُ بِهٖٓ اَنْ يُّوْصَلَ وَيُفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِۗ اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْخٰسِرُوْنَ

allażīna yanquḍūna ‘ahdallāhi mim ba‘di mīṡāqih(ī), wa yaqṭa‘ūna mā amarallāhu bihī ay yūṣala wa yufsidūna fil-arḍ(i), ulā'ika humul-khāsirūn(a).

अल्लाचो करार पुष्टी जाले उपरांत तो मोडपी, आनी अल्लान जोडपाचो आज्ञा दिल्लो तोडून, धर्तरेचेर भ्रश्टाचार पातळावपी. तेच हारपी.

كَيْفَ تَكْفُرُوْنَ بِاللّٰهِ وَكُنْتُمْ اَمْوَاتًا فَاَحْيَاكُمْۚ ثُمَّ يُمِيْتُكُمْ ثُمَّ يُحْيِيْكُمْ ثُمَّ اِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ

kaifa takfurūna billāhi wa kuntum amwātan fa'aḥyākum, ṡumma yumītukum ṡumma yuḥyīkum ṡumma ilaihi turja‘ūn(a).

तुमी अल्लाचेर कसो काफर करूं येता, जेन्ना तुमी (मेल्ले) मागीर ताणें तुमकां जिवीत दिलें, मागीर ताणें तुमकां मरण आयलें, मागीर ताणें तुमकां जिवें केलें. मागीर ताचे कडेन तुमी परतून येतले.

هُوَ الَّذِيْ خَلَقَ لَكُمْ مَّا فِى الْاَرْضِ جَمِيْعًا ثُمَّ اسْتَوٰٓى اِلَى السَّمَاۤءِ فَسَوّٰىهُنَّ سَبْعَ سَمٰوٰتٍ ۗ وَهُوَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمٌ ࣖ

huwal-lażī khalaqa lakum mā fil-arḍi jamī‘ā(n), ṡummastawā ilas-samā'i fasawwāhunna sab‘a samāwāt(in), wa huwa bikulli syai'in ‘alīm(un).

तोच (अल्ला) तुमच्या खातीर धर्तरेचेर सगळें रचला, मागीर तो सर्गांत गेलो, मागीर तांकां सात सर्गांनी परिपूर्ण केलो. आनी तो सगळ्यांक सर्वज्ञ आसा.

وَاِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اِنِّيْ جَاعِلٌ فِى الْاَرْضِ خَلِيْفَةً ۗ قَالُوْٓا اَتَجْعَلُ فِيْهَا مَنْ يُّفْسِدُ فِيْهَا وَيَسْفِكُ الدِّمَاۤءَۚ وَنَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَنُقَدِّسُ لَكَ ۗ قَالَ اِنِّيْٓ اَعْلَمُ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

wa iż qāla rabbuka lil-malā'ikati innī jā‘ilun fil-arḍi khalīfah(tan), qālū ataj‘alu fīhā may yufsidu fīhā wa yasfikud-dimā'(a), wa naḥnu nusabbiḥu biḥamdika wa nuqaddisu lak(a), qāla innī a‘lamu mā lā ta‘lamūn(a).

आनी (उगडास) जेन्ना तुमच्या प्रभून देवदूतांक म्हणलें, "हांव धर्तरेचेर खलीफा तयार करतलों." तांणी म्हणलें, "तुमी थंय भ्रश्टाचार आनी रगत व्हांवपी कोणाक तरी दवरतले, जाल्यार आमी तुजी स्तुती करतात आनी तुजें नांव पवित्र करतात?" ताणें म्हणलें, “तुका खबर ना तें म्हाका खबर आसा.”

وَعَلَّمَ اٰدَمَ الْاَسْمَاۤءَ كُلَّهَا ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلٰۤىِٕكَةِ فَقَالَ اَنْۢبِـُٔوْنِيْ بِاَسْمَاۤءِ هٰٓؤُلَاۤءِ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa ‘allama ādamal-asmā'a kullahā ṡumma ‘araḍahum ‘alal-malā'ikati faqāla ambi'ūnī bi'asmā'i hā'ulā'i in kuntum ṣādiqīn(a).

आनी ताणें आदामाक तांकां सगळ्यांचीं नांवां (वस्तू) शिकयलीं, मागीर ताणें तीं देवदूतांक दाखयलीं, "तुमी खरे आसल्यार ह्या सगळ्यांचीं नांवां सांगात!"

قَالُوْا سُبْحٰنَكَ لَا عِلْمَ لَنَآ اِلَّا مَا عَلَّمْتَنَا ۗاِنَّكَ اَنْتَ الْعَلِيْمُ الْحَكِيْمُ

qālū subḥānaka lā ‘ilma lanā illā mā ‘allamtanā, innaka antal-‘alīmul-ḥakīm(u).

तांणी जाप दिली, "तुका महिमा जावं, तुवें आमकां शिकयल्लें सोडून आमकां कांयच खबर ना. खरेंच तूं सगळें जाणपी, सगळ्यांत बुदवंत."

قَالَ يٰٓاٰدَمُ اَنْۢبِئْهُمْ بِاَسْمَاۤىِٕهِمْ ۚ فَلَمَّآ اَنْۢبَاَهُمْ بِاَسْمَاۤىِٕهِمْۙ قَالَ اَلَمْ اَقُلْ لَّكُمْ اِنِّيْٓ اَعْلَمُ غَيْبَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۙ وَاَعْلَمُ مَا تُبْدُوْنَ وَمَا كُنْتُمْ تَكْتُمُوْنَ

qāla yā ādamu ambi'hum bi'asmā'ihim, falammā amba'ahum bi'asmā'ihim, qāla alam aqul lakum innī a‘lamu gaibas-samāwāti wal-arḍ(i), wa a‘lamu mā tubdūna wa mā kuntum taktumūn(a).

ताणें (अल्ला) म्हणलें, "हे आदम! तांकां नांवां सांग!" ताणें (आदामान) आपलें नांव सांगल्या उपरांत ताणें म्हणलें, "सर्ग आनी धर्तरेचीं गुपीत म्हाका खबर आसा, आनी तूं कितें उक्तें करता आनी कितें लिपोवन दवरता तें म्हाका खबर आसा अशें हांवें तुका सांगूंक ना?"

وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ اَبٰى وَاسْتَكْبَرَۖ وَكَانَ مِنَ الْكٰفِرِيْنَ

wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li ādama fasajadū illā iblīs(a), abā wastakbara wa kāna minal-kāfirīn(a).

आनी (उगडास) जेन्ना आमी देवदूतांक म्हणलें, "आदामाक नमस्कार कर!" देखून सैतान सोडल्यार तांणी नमस्कार केलो. तो न्हयकारता आनी अभिमान बाळगता आनी तो काफिरांच्या पंगडाचो आसता.

وَقُلْنَا يٰٓاٰدَمُ اسْكُنْ اَنْتَ وَزَوْجُكَ الْجَنَّةَ وَكُلَا مِنْهَا رَغَدًا حَيْثُ شِئْتُمَاۖ وَلَا تَقْرَبَا هٰذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَكُوْنَا مِنَ الظّٰلِمِيْنَ

wa qulnā yā ādamuskun anta wa zaujukal-jannata wa kulā minhā ragadan ḥaiṡu syi'tumā, wa lā taqrabā hāżihisy-syajarata fa takūnā minaẓ-ẓālimīn(a).

आनी आमी म्हणलें, "हे आदाम! तूं आनी तुज्या बायलेक परादीसांत राव आनी तुका जाय तशें ताचें खाव. पूण ह्या झाडा कडेन वचूंक नाका, नाजाल्यार तूं वायटकारां मदीं येवंक नाका!"

فَاَزَلَّهُمَا الشَّيْطٰنُ عَنْهَا فَاَخْرَجَهُمَا مِمَّا كَانَا فِيْهِ ۖ وَقُلْنَا اهْبِطُوْا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۚ وَلَكُمْ فِى الْاَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَّمَتَاعٌ اِلٰى حِيْنٍ

fa'azallahumasy-syaiṭānu ‘anhā fa akhrajahumā mimmā kānā fīh(i), wa qulnahbiṭū ba‘ḍukum liba‘ḍin ‘aduww(un), wa lakum fil-arḍi mustaqarruw wa matā‘un ilā ḥīn(in).

मागीर सैतानान तांकां दोगांकय परादीसांतल्यान भायर काडले आनी थंय आसतना तांकां थंयच्यान धांवडावन घाले. आनी आमी म्हणलें, “सकयल वच! तुमच्यांतले कांय जाण एकामेकांक दुस्मान. आनी धर्तरेचेर तुमकां कांय काळ रावपाची सुवात आनी भोग मेळटलो.”

فَتَلَقّٰٓى اٰدَمُ مِنْ رَّبِّهٖ كَلِمٰتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ ۗ اِنَّهٗ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيْمُ

fatalaqqā ādamu mir rabbihī kalimātin fatāba ‘alaih(i), innahū huwat-tawwābur- raḥīm(u).

मागीर आदामाक आपल्या प्रभू कडल्यान उतरां मेळ्ळीं आनी ताणें आपलो पश्चात्ताप मान्य केलो. खरेंच अल्ला हो पश्चात्तापाचो स्वीकार करपी, परम दयाळ.

قُلْنَا اهْبِطُوْا مِنْهَا جَمِيْعًا ۚ فَاِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِّنِّيْ هُدًى فَمَنْ تَبِعَ هُدَايَ فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ

qulnahbiṭū minhā jamī‘ā(n), fa'immā ya'tiyannakum minnī hudan faman tabi‘a hudāya falā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

आमी म्हणलें, "तुमी सगळे, सर्गा थावन सकयल येयात! मागीर म्हजें मार्गदर्शन खरेंच तुमकां आयलें जाल्यार, मागीर जो कोण म्हज्या मार्गदर्शनाक पाळो दिता, ताका कसलोच भंय ना आनी ते दुख्ख करचे नात."

وَالَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَكَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَآ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ النَّارِ ۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ ࣖ

wal-lażīna kafarū wa każżabū bi'āyātinā ulā'ika aṣḥābun-nār(i), hum fīhā khālidūn(a).

आमच्या चिन्नांंक काफिर करपी आनी न्हयकारपी लोक म्हणल्यार ते नरकांतले रावपी. तातूंत ते उरतात.

يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اذْكُرُوْا نِعْمَتِيَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَاَوْفُوْا بِعَهْدِيْٓ اُوْفِ بِعَهْدِكُمْۚ وَاِيَّايَ فَارْهَبُوْنِ

yā banī isrā'īlażkurū ni‘matiyal-latī an‘amtu ‘alaikum wa aufū bi‘ahdī ūfi bi‘ahdikum, wa iyyāya farhabūn(i).

हे इज्रायलाच्या भुरग्यांचो! हांवें तुका दिल्ल्या म्हज्या आशीर्वादांचो उगडास कर. आनी तुजें म्हजें उतर पुराय कर, हांव तुका म्हजें उतर पुराय करतलों आनी फकत म्हाका भियेतलों.

وَاٰمِنُوْا بِمَآ اَنْزَلْتُ مُصَدِّقًا لِّمَا مَعَكُمْ وَلَا تَكُوْنُوْٓا اَوَّلَ كَافِرٍۢ بِهٖ ۖ وَلَا تَشْتَرُوْا بِاٰيٰتِيْ ثَمَنًا قَلِيْلًا ۖوَّاِيَّايَ فَاتَّقُوْنِ

wa āminū bimā anzaltu muṣaddiqal limā ma‘akum wa lā takūnū awwala kāfirim bih(ī), wa lā tasytarū bi'āyātī ṡamanan qalīlā(n), wa iyyāya fattaqūn(i).

आनी हांवें जें (कुराण) सकयल धाडलां ताचेर विस्वास दवरात जें (तोरा) तुमचे कडेन कितें आसा हाची खात्री करता आनी ताचेर पयलेच खेपे काफिर जावंक नाकात. माझ्या श्लोकांक सवाय विकूंक नाकात आनी फकत म्हाका भियेवंक नाकात.

وَلَا تَلْبِسُوا الْحَقَّ بِالْبَاطِلِ وَتَكْتُمُوا الْحَقَّ وَاَنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ

wa lā talbisul-ḥaqqa bil-bāṭili wa taktumul-ḥaqqa wa antum ta‘lamūn(a).

आनी सत्य फटांत भरसून घेवंक नाकात आनी सत्य जाणून आसतना (नाका) लिपोवंक नाकात.

وَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَ وَارْكَعُوْا مَعَ الرّٰكِعِيْنَ

wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāta warka‘ū ma‘ar-rāki‘īn(a).

आनी नमाज करप, जकात करप आनी नमस्कार करप्यां वांगडा नमस्कार करप.

۞ اَتَأْمُرُوْنَ النَّاسَ بِالْبِرِّ وَتَنْسَوْنَ اَنْفُسَكُمْ وَاَنْتُمْ تَتْلُوْنَ الْكِتٰبَ ۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

ata'murūnan-nāsa bil-birri wa tansauna anfusakum wa antum tatlūnal-kitāb(a), afalā ta‘qilūn(a).

तुमी पुस्तक (तोरा) वाचून लेगीत स्वताक विसरतात, जाल्यार तुमी दुसऱ्यांक नीतिमत्वाची आज्ञा कित्याक दितात? तुमकां समजना?

وَاسْتَعِيْنُوْا بِالصَّبْرِ وَالصَّلٰوةِ ۗ وَاِنَّهَا لَكَبِيْرَةٌ اِلَّا عَلَى الْخٰشِعِيْنَۙ

wasta‘īnū biṣ-ṣabri waṣ-ṣalāh(ti), wa innahā lakabīratun illā ‘alal-khāsyi‘īn(a).

आनी धीर आनी प्रार्थना करून (अल्ला कडल्यान) मजत मागची. आनी (प्रार्थना) खरेंच कठीण आसता, फकत भक्तीचे लोक सोडल्यार

الَّذِيْنَ يَظُنُّوْنَ اَنَّهُمْ مُّلٰقُوْا رَبِّهِمْ وَاَنَّهُمْ اِلَيْهِ رٰجِعُوْنَ ࣖ

allażīna yaẓunnūna annahum mulāqū rabbihim wa annahum ilaihi rāji‘ūn(a).

(म्हळ्यार) आपल्या प्रभूक मेळटले आनी ताचे कडेन परत येतले हाची खात्री आशिल्ले.

يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اذْكُرُوْا نِعْمَتِيَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَاَنِّيْ فَضَّلْتُكُمْ عَلَى الْعٰلَمِيْنَ

yā banī isrā'īlażkurū ni‘matiyal-latī an‘amtu ‘alaikum wa annī faḍḍaltukum ‘alal- ‘ālamīn(a).

हे इज्रायलाच्या भुरग्यांचो! हांवें तुका दिल्ल्या म्हज्या आशीर्वादांचो उगडास कर आनी ह्या संवसारांतल्या (त्या वेळार) हेर सगळ्या लोकां परस तुका अनुग्रह केला.

وَاتَّقُوْا يَوْمًا لَّا تَجْزِيْ نَفْسٌ عَنْ نَّفْسٍ شَيْـًٔا وَّلَا يُقْبَلُ مِنْهَا شَفَاعَةٌ وَّلَا يُؤْخَذُ مِنْهَا عَدْلٌ وَّلَا هُمْ يُنْصَرُوْنَ

wattaqū yaumal lā tajzī nafsun ‘an nafsin syai'aw wa lā yuqbalu minhā syafā‘atuw wa lā yu'khażu minhā ‘adluw wa lā hum yunṣarūn(a).

आनी खंयच्याच जिवाक दुसऱ्या आत्म्याक कसलीच मजत दिवंक मेळची ना आनी तातूंतल्यान कसलीच मध्यस्थी वा सोडवणूक मान्य जावची ना आनी तांकां आदार मेळचो ना अशा दिसाचो भंय.

وَاِذْ نَجَّيْنٰكُمْ مِّنْ اٰلِ فِرْعَوْنَ يَسُوْمُوْنَكُمْ سُوْۤءَ الْعَذَابِ يُذَبِّحُوْنَ اَبْنَاۤءَكُمْ وَيَسْتَحْيُوْنَ نِسَاۤءَكُمْ ۗ وَفِيْ ذٰلِكُمْ بَلَاۤءٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ عَظِيْمٌ

wa iż najjainākum min āli fir‘auna yasūmūnakum sū'al-‘ażābi yużabbiḥūna abnā'akum wa yastaḥyūna nisā'akum, wa fī żālikum balā'um mir rabbikum ‘aẓīm(un).

आनी (उगडास) जेन्ना आमी तुमकां (फारो आनी) फारोच्या अनुयायां कडल्यान वाटायले. तांणी तुका खर त्रास दिले. ते तुमच्या पुतांक मारून उडयतात आनी तुमच्या धुवांचो जीव वाचयतात. आनी त्या प्रकरणांत ती तुमच्या प्रभू कडल्यान व्हडली परिक्षा.

وَاِذْ فَرَقْنَا بِكُمُ الْبَحْرَ فَاَنْجَيْنٰكُمْ وَاَغْرَقْنَآ اٰلَ فِرْعَوْنَ وَاَنْتُمْ تَنْظُرُوْنَ

wa iż faraqnā bikumul-baḥra fa'anjainākum wa agraqnā āla fir‘auna wa antum tanẓurūn(a).

आनी (उगडास) जेन्ना आमी तुमचे खातीर दर्या विभागलो, जाका लागून आमी तुमकां वाचवंक शकतले आनी आमी (फारो आनी) फारोच्या अनुयायांक बुडयले, तुमी पळयतना.

وَاِذْ وٰعَدْنَا مُوْسٰىٓ اَرْبَعِيْنَ لَيْلَةً ثُمَّ اتَّخَذْتُمُ الْعِجْلَ مِنْۢ بَعْدِهٖ وَاَنْتُمْ ظٰلِمُوْنَ

wa iż wā‘adnā mūsā arba‘īna lailatan ṡummattakhażtumul-‘ijla mim ba‘dihī wa antum ẓālimūn(a).

आनी (उगडास) जेन्ना आमी मोयजेसाक चाळीस रातीं दिवपाचें उतर दिलें. मागीर तुमी (इज्रायलाच्या भुरग्यांनी) वासराचो (एक पुतळो) ताच्या (अर्पण म्हणून) केलो, आनी तुमी (जाले) वायटकार.

ثُمَّ عَفَوْنَا عَنْكُمْ مِّنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ

Ṡumma ‘afaunā ‘ankum mim ba‘di żālika la‘allakum tasykurūn(a).

मागीर आमी तुमकां ते उपरांत माफ केलें, जाका लागून तुमी उपकारी जावंक शकतले.

وَاِذْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ وَالْفُرْقَانَ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُوْنَ

wa iż ātainā mūsal-kitāba wal-furqāna la‘allakum tahtadūn(a).

आनी (उगडास दवरात), जेन्ना आमी मुसाक पुस्तक आनी फुरकान दिले, जाका लागून तुमकां मार्गदर्शन मेळटलें.

وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهٖ يٰقَوْمِ اِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ اَنْفُسَكُمْ بِاتِّخَاذِكُمُ الْعِجْلَ فَتُوْبُوْٓا اِلٰى بَارِىِٕكُمْ فَاقْتُلُوْٓا اَنْفُسَكُمْۗ ذٰلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ عِنْدَ بَارِىِٕكُمْۗ فَتَابَ عَلَيْكُمْ ۗ اِنَّهٗ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيْمُ

wa iż qāla mūsā liqaumihī yā qaumi innakum ẓalamtum anfusakum bittikhāżikumul- ‘ijla fatūbū ilā bāri'ikum faqtulū anfusakum, żālikum khairul lakum ‘inda bāri'ikum, fatāba ‘alaikum, innahū huwat-tawwābur-raḥīm(u).

आनी (उगडास) जेन्ना मुसान आपल्या लोकांक म्हणलें, "हे म्हज्या लोकांनो! तुमी खऱ्यांनीच एक वासर (अर्पण म्हणून) करून (प्रतिमा) स्वताचेर अन्याय केला, देखून तुमच्या रचणारा कडेन पश्चात्ताप करात आनी स्वताक मारात. तुमच्या रचणारा वांगडा तुमकां बरें. तो तुमचो पश्चात्ताप मान्य करतलो. खरेंच तो पश्चात्तापाक सगळ्यांत चड स्वीकार करपी, परम दयाळ."

وَاِذْ قُلْتُمْ يٰمُوْسٰى لَنْ نُّؤْمِنَ لَكَ حَتّٰى نَرَى اللّٰهَ جَهْرَةً فَاَخَذَتْكُمُ الصّٰعِقَةُ وَاَنْتُمْ تَنْظُرُوْنَ

wa iż qultum yā mūsā lan nu'mina laka ḥattā narallāha jahratan fa'akhażatkumuṣ-ṣā‘iqatu wa antum tanẓurūn(a).

आनी (उगडास दवर) जेन्ना तुमी म्हणलें, "हे मूसा! आमी अल्लाक स्पश्टपणान पळयले बगर तुजेर विस्वास दवरचे नात" तेन्ना तुका वीज पडली, तूं पळयतना.

ثُمَّ بَعَثْنٰكُمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَوْتِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ

Ṡumma ba‘aṡnākum mim ba‘di mautikum la‘allakum tasykurūn(a).

मागीर, तुज्या मरणा उपरांत आमी तुका जियेले, जाका लागून तुमी उपकारी जावंक शकतले.

وَظَلَّلْنَا عَلَيْكُمُ الْغَمَامَ وَاَنْزَلْنَا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوٰى ۗ كُلُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا رَزَقْنٰكُمْ ۗ وَمَا ظَلَمُوْنَا وَلٰكِنْ كَانُوْٓا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ

wa ẓallalnā ‘alaikumul-gamāma wa anzalnā ‘alaikumul-manna was-salwā, kulū min ṭayyibāti mā razaqnākum, wa mā ẓalamūnā wa lākin kānū anfusahum yaẓlimūn(a).

आनी आमी तुका मेघांनी सावळी घाली आनी तुका मन आनी सलवा सकयल धाडले. आमी तुका दिल्ल्या पोटांतल्यान बरें (अन्न) खावचें. तांणी आमचेर वायट केलें ना, पूण तांणी स्वताचेर अन्याय केलो.

وَاِذْ قُلْنَا ادْخُلُوْا هٰذِهِ الْقَرْيَةَ فَكُلُوْا مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ رَغَدًا وَّادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا وَّقُوْلُوْا حِطَّةٌ نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطٰيٰكُمْ ۗ وَسَنَزِيْدُ الْمُحْسِنِيْنَ

wa iż qulnadkhulū hāżihil-qaryata fakulū minhā ḥaiṡu syi'tum ragadaw wadkhulul- bāba sujjadaw wa qūlū ḥiṭṭatun nagfir lakum khaṭāyākum, wa sanazīdul-muḥsinīn(a).

आनी (उगडास दवरात) जेन्ना आमी म्हणलें, "ह्या देशांत (बैतुलमकदीस) भितर सरात, मागीर तुमकां आवडटा तशें रुचीक (वेगवेगळ्या खाणांचो) खाव. आनी नमस्कार करतना ताच्या दारांत भितर सरून, "आमकां (आमच्या पातकांतल्यान) सोडय" म्हणटले, तेन्ना आमी तुमचीं चुकां माफ करतले, आनी बरें करपी लोकां खातीर आमी वाडयतले.

فَبَدَّلَ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا قَوْلًا غَيْرَ الَّذِيْ قِيْلَ لَهُمْ فَاَنْزَلْنَا عَلَى الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا رِجْزًا مِّنَ السَّمَاۤءِ بِمَا كَانُوْا يَفْسُقُوْنَ ࣖ

fabaddalal-lażīna ẓalamū qaulan gairal-lażī qīla lahum fa anzalnā ‘alal-lażīna ẓalamū rijzam minas-samā'i bimā kānū yafsuqūn(a).

मागीर अन्यायी लोकांनी आज्ञा बदला (दुसरी आज्ञा) घाली जी तांकां आदेश दिवंक नाशिल्ली. देखून आमी सर्गा थावन अन्यायी लोकांचेर संकश्ट धाडले, कारण ते (सदांच) वायट काम करताले.

۞ وَاِذِ اسْتَسْقٰى مُوْسٰى لِقَوْمِهٖ فَقُلْنَا اضْرِبْ بِّعَصَاكَ الْحَجَرَۗ فَانْفَجَرَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًا ۗ قَدْ عَلِمَ كُلُّ اُنَاسٍ مَّشْرَبَهُمْ ۗ كُلُوْا وَاشْرَبُوْا مِنْ رِّزْقِ اللّٰهِ وَلَا تَعْثَوْا فِى الْاَرْضِ مُفْسِدِيْنَ

wa iżistasqā mūsā liqaumihī faqulnaḍrib bi‘aṣākal-ḥajar(a), fanfajarat minhuṡnatā ‘asyrata ‘ainā(n), qad ‘alima kullu unāsim masyrabahum, kulū wasyrabū mir rizqillāhi wa lā ta‘ṡau fil-arḍi mufsidīn(a).

आनी (उगडास) मोयजेसान आपल्या लोकां खातीर उदक मागलें तेन्ना आमी म्हणलें, "तुज्या दाड्यान फातराक मार!" देखून तातूंतल्यान बारा झरे भायर सरले. दरेक जमातीक आपली (आपली) पिवपाची सुवात खबर आसता. अल्लाच्या पोटांतल्यान (दिल्लें) खावप आनी पियेवप, आनी नुकसान करून धर्तरेचेर वायट करचें न्हय.

وَاِذْ قُلْتُمْ يٰمُوْسٰى لَنْ نَّصْبِرَ عَلٰى طَعَامٍ وَّاحِدٍ فَادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُخْرِجْ لَنَا مِمَّا تُنْۢبِتُ الْاَرْضُ مِنْۢ بَقْلِهَا وَقِثَّاۤىِٕهَا وَفُوْمِهَا وَعَدَسِهَا وَبَصَلِهَا ۗ قَالَ اَتَسْتَبْدِلُوْنَ الَّذِيْ هُوَ اَدْنٰى بِالَّذِيْ هُوَ خَيْرٌ ۗ اِهْبِطُوْا مِصْرًا فَاِنَّ لَكُمْ مَّا سَاَلْتُمْ ۗ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ وَالْمَسْكَنَةُ وَبَاۤءُوْ بِغَضَبٍ مِّنَ اللّٰهِ ۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ كَانُوْا يَكْفُرُوْنَ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ وَيَقْتُلُوْنَ النَّبِيّٖنَ بِغَيْرِ الْحَقِّ ۗ ذٰلِكَ بِمَا عَصَوْا وَّكَانُوْا يَعْتَدُوْنَ ࣖ

wa iż qultum yā mūsā lan naṣbira ‘alā ṭa‘āmiw wāḥidin fad‘u lanā rabbaka yukhrij lanā mimmā tumbitul-arḍu mim baqlihā wa qiṡṡā'ihā wa fūmihā wa ‘adasihā wa baṣalihā, qāla atastabdilūnal-lażī huwa adnā bil-lażī huwa khair(un), ihbiṭū miṣran fa inna lakum mā sa'altum, wa ḍuribat ‘alaihimuż-żillatu wal-maskanatu wa bā'ū bigaḍabim minallāh(i), żālika bi'annahum kānū yakfurūna bi'āyātillāhi wa yaqtulūnan- nabiyyīna bi gairil-ḥaqq(i), żālika bimā ‘aṣaw wa kānū ya‘tadūn(a).

आनी (उगडास) जेन्ना तुमी म्हणलें, “हे मोयजेस! आमी फकत एकाच प्रकारचें अन्न सोंसूंक शकनात (खावंक) शकनात, देखून तुमच्या प्रभूक आमकां धर्तरेचेर जें वाडटा तें आमकां दिवपाक मागचें: वनस्पत, काकडी, लसूण, मसूर आनी कांदो.” ताणें (मोयजेसाक) म्हणलें, “तुमी कितें तरी बरें मागतात काय?, एका शारांत वच, तुमी मागतात तें तुमकां नक्कीच मेळटलें.” मागीर तांकां बदनामी आनी गरिबी मारली आनी तांकां (परत) अल्लाचो राग आयलो. तें (घडलें) कारण तांणी अल्लाचीं चिन्नां न्हयकारलीं आनी पैगंबरांक हक्का बगर मारले. ते आज्ञाभंग करपी आनी उल्लंघन करपी आशिल्ल्यान अशें जालें.

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَالَّذِيْنَ هَادُوْا وَالنَّصٰرٰى وَالصَّابِــِٕيْنَ مَنْ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَهُمْ اَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْۚ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ

innal-lażīna āmanū wal-lażīna hādū wan-naṣārā waṣ-ṣābi'īna man āmana billāhi wal- yaumil-ākhiri wa ‘amila ṣāliḥan fa lahum ajruhum ‘inda rabbihim, wa lā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

खरेंच, जे भावार्थ दवरतात, ज्यू, क्रिस्तांव आनी साबियन, कोण (तां च्या मधें) अल्लाचेर आनी निमाण्या दिसा विस्वास दवरता आनी बरी कर्तुबां करता, तांकां तांच्या प्रभू कडल्यान इनाम मेळटलें, तांकां भंय ना आनी ते दुख्ख करिनात.

وَاِذْ اَخَذْنَا مِيْثَاقَكُمْ وَرَفَعْنَا فَوْقَكُمُ الطُّوْرَۗ خُذُوْا مَآ اٰتَيْنٰكُمْ بِقُوَّةٍ وَّاذْكُرُوْا مَا فِيْهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُوْنَ

wa iż akhażnā mīṡāqakum wa rafa‘nā fauqakumuṭ-ṭūr(a), khużū mā ātainākum biquwwatiw ważkurū mā fīhi la‘allakum tattaqūn(a).

आनी (उगडास) जेन्ना आमी तुजें उतर घेतलें आनी आमी तुज्या वयर दोंगर (सिनाई) वयर काडलो (म्हणून), "आमी तुका दिल्ल्या गजालींक घट धर आनी तातूंत कितें आसा ताचो उगडास दवर, जाका लागून तुका धर्मपरायणताय मेळटली."

ثُمَّ تَوَلَّيْتُمْ مِّنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ فَلَوْلَا فَضْلُ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهٗ لَكُنْتُمْ مِّنَ الْخٰسِرِيْنَ

Ṡumma tawallaitum mim ba‘di żālika falau lā faḍlullāhi ‘alaikum wa raḥmatuhū lakuntum minal-khāsirīn(a).

मागीर ते उपरांत तूं वळलो. देखून अल्लाची कृपा आनी तुजेर ताची दया नाशिल्ली जाल्यार तुमी हारपी लोकां मदले एक आसतले हें निश्चीत.

وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ الَّذِيْنَ اعْتَدَوْا مِنْكُمْ فِى السَّبْتِ فَقُلْنَا لَهُمْ كُوْنُوْا قِرَدَةً خٰسِـِٕيْنَ

wa laqad ‘alimtumul-lażīna‘tadau minkum fis-sabti faqulnā lahum kūnū qiradatan khāsi'īn(a).

आनी खरेंच, सब्बाथाक तुमच्या मधें उल्लंघन करपी लोकांक तुमी वळखताले, देखून आमी तांकां म्हणलें, "तुमी तिरस्कार करपा सारके वाग!"

فَجَعَلْنٰهَا نَكَالًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهَا وَمَا خَلْفَهَا وَمَوْعِظَةً لِّلْمُتَّقِيْنَ

faja‘alnāhā nakālal limā baina yadaihā wa mā khalfahā wa mau‘iẓatal lil-muttaqīn(a).

देखून आमी त्या काळांतल्या लोकां खातीर आनी उपरांत आयिल्ल्या लोकां खातीर (अशें) एक शिटकावणी दिली आनी धर्मीक लोकां खातीर एक धडो केलो.

وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهٖٓ اِنَّ اللّٰهَ يَأْمُرُكُمْ اَنْ تَذْبَحُوْا بَقَرَةً ۗ قَالُوْٓا اَتَتَّخِذُنَا هُزُوًا ۗ قَالَ اَعُوْذُ بِاللّٰهِ اَنْ اَكُوْنَ مِنَ الْجٰهِلِيْنَ

wa iż qāla mūsā liqaumihī innallāha ya'murukum an tażbaḥū baqarah(tan), qālū atattakhiżunā huzuwā(n), qāla a‘ūżu billāhi an akūna minal-jāhilīn(a).

आनी (उगडास) जेन्ना मुसान आपल्या लोकांक म्हणलें, "अल्ला तुमकां एक गाय मारपाची आज्ञा दिता." तांणी विचारलें, “तुमी आमची फकाणां करपाचे?” ताणें (मोयजेसान) जाप दिली, "हांव अज्ञानां मदीं जावचो न्हय म्हणून अल्लाचो आलाशिरो घेता."

قَالُوا ادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُبَيِّنْ لَّنَا مَا هِيَ ۗ قَالَ اِنَّهٗ يَقُوْلُ اِنَّهَا بَقَرَةٌ لَّا فَارِضٌ وَّلَا بِكْرٌۗ عَوَانٌۢ بَيْنَ ذٰلِكَ ۗ فَافْعَلُوْا مَا تُؤْمَرُوْنَ

qālud‘u lanā rabbaka yubayyil lanā mā hiy(a), qāla innahū yaqūlu innahā baqaratul lā fāriḍuw wa lā bikr(un), ‘awānum baina żālik(a), faf‘alū mā tu'marūn(a).

तांणी म्हणलें, "तुज्या प्रभूक आमकां त्या (मादी गाय) विशीं आमकां समजावपा खातीर मागचें." ताणें (मोयजेसान) जाप दिली, "ताणें (अल्ला) म्हणलें की गाय जाण्टी ना आनी तरणाटी ना, (पूण) मदीं. म्हणून तुमकां सांगिल्लें तें करात."

قَالُوا ادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُبَيِّنْ لَّنَا مَا لَوْنُهَا ۗ قَالَ اِنَّهٗ يَقُوْلُ اِنَّهَا بَقَرَةٌ صَفْرَاۤءُ فَاقِعٌ لَّوْنُهَا تَسُرُّ النّٰظِرِيْنَ

qālud‘u lanā rabbaka yubayyil lanā mā launuhā, qāla innahū yaqūlu innahā baqaratun ṣafrā'u fāqi‘ul launuhā tasurrun-nāẓirīn(a).

तांणी म्हणलें, “तुज्या प्रभूक आमकां ताचो रंग कितें तें आमकां समजावंक मागात.” ताणें (मोयजेसान) जाप दिली, "ताणें (अल्ला) म्हणलें, (गाय) ही मादी गाय, तिचो रंग काळो हळडुवो आसता, जी (तिका) पळोवप्यांक आवडटा."

قَالُوا ادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُبَيِّنْ لَّنَا مَا هِيَۙ اِنَّ الْبَقَرَ تَشٰبَهَ عَلَيْنَاۗ وَاِنَّآ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ لَمُهْتَدُوْنَ

qālud‘u lanā rabbaka yubayyil lanā mā hiy(a), innal-baqara tasyābaha ‘alainā, wa innā in syā'allāhu lamuhtadūn(a).

तांणी म्हणलें, "तुज्या प्रभूक आमकां त्या (मादी गाय) विशीं आमकां समजावंक मागचें. (कारण) खरेंच गाय आमकां अजून स्पश्ट जावंक ना आनी अल्लान जाय जाल्यार आमकां मार्गदर्शन मेळटलें हें खात्रीचें."

قَالَ اِنَّهٗ يَقُوْلُ اِنَّهَا بَقَرَةٌ لَّا ذَلُوْلٌ تُثِيْرُ الْاَرْضَ وَلَا تَسْقِى الْحَرْثَۚ مُسَلَّمَةٌ لَّاشِيَةَ فِيْهَا ۗ قَالُوا الْـٰٔنَ جِئْتَ بِالْحَقِّ فَذَبَحُوْهَا وَمَا كَادُوْا يَفْعَلُوْنَ ࣖ

qāla innahū yaqūlu innahā baqaratul lā żalūlun tuṡīrul-arḍa wa lā tasqil-ḥarṡ(a), musallamatul lā syiyata fīhā, qālul-'āna ji'ta bil-ḥaqqi fażabaḥūhā wa mā kādū yaf‘alūn(a).

ताणें (मोयजेसान) जाप दिली, "ताणें (अल्ला) म्हणलें, (गाय) ही मादी गाय जी केन्नाच जमनी नांगरपाक वापरूंक ना आनी पिकांक शिंपणावळ करपाक (तशेंच) न्हय, निरोगी आनी दाग नाशिल्ली." तांणी म्हणलें, "आतां मागीर तूं सत्य (गोष्टी) समजाय." मागीर तांणी ताका मारलो आनी तांणी (आदेश) कश्ट करून चालीक लायलो.

وَاِذْ قَتَلْتُمْ نَفْسًا فَادّٰرَءْتُمْ فِيْهَا ۗ وَاللّٰهُ مُخْرِجٌ مَّا كُنْتُمْ تَكْتُمُوْنَ ۚ

wa iż qultum nafsan faddāra'tum fīhā, wallāhu mukhrijum mā kuntum taktumūn(a).

आनी (उगडास) जेन्ना तुमी एका मनशाक मारलो आनी ताचेर एकामेकांचेर आरोप केलो, पूण तुमी कितें लिपोवन दवरताले तें अल्लान उक्तें केलें.

فَقُلْنَا اضْرِبُوْهُ بِبَعْضِهَاۗ كَذٰلِكَ يُحْيِ اللّٰهُ الْمَوْتٰى وَيُرِيْكُمْ اٰيٰتِهٖ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُوْنَ

faqulnaḍribūhu biba‘ḍihā, każālika yuḥyillāhul-mautā wa yurīkum āyātihī la‘allakum ta‘qilūn(a).

मागीर आमी म्हणलें, "(गाय) च्या एका भागान (मड्याक) मार!" अशे तरेन अल्ला मेल्ल्या (लोकांक) जिवीत दिता आनी तुमकां समजून घेवपा खातीर तो तुमकां (आपल्या शक्तीचीं) चिन्नां दाखयता.

ثُمَّ قَسَتْ قُلُوْبُكُمْ مِّنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ فَهِيَ كَالْحِجَارَةِ اَوْ اَشَدُّ قَسْوَةً ۗ وَاِنَّ مِنَ الْحِجَارَةِ لَمَا يَتَفَجَّرُ مِنْهُ الْاَنْهٰرُ ۗ وَاِنَّ مِنْهَا لَمَا يَشَّقَّقُ فَيَخْرُجُ مِنْهُ الْمَاۤءُ ۗوَاِنَّ مِنْهَا لَمَا يَهْبِطُ مِنْ خَشْيَةِ اللّٰهِ ۗوَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ

Ṡumma qasat qulūbukum mim ba‘di żālika fahiya kal-ḥijārati au asyaddu qaswah(tan), wa inna minal-ḥijārati lamā yatafajjaru minhul-anhār(u), wa inna minhā lamā yasysyaqqaqu fayakhruju minhul-mā'(u), wa inna minhā lamā yahbiṭu min khasy-yatillāh(i), wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).

मागीर ते उपरांत तुजें काळीज कठीण जालें, अशें (तुजें काळीज) फातर सारकें, आनीक कठीण जालें. खरें म्हणल्यार ह्या फातरांतल्यान तातूंतल्यान न्हंयो (उदक) व्हांवतात आसूंक जाय. तशेंच फुटून तातूंतल्यान झरे भायर सरपीय आसात. आनी अल्लाक भियेवन सकयल सरकपीय आसात. आनी तुमी कितें करतात ताचे विशीं अल्ला अनजान ना.

۞ اَفَتَطْمَعُوْنَ اَنْ يُّؤْمِنُوْا لَكُمْ وَقَدْ كَانَ فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ يَسْمَعُوْنَ كَلَامَ اللّٰهِ ثُمَّ يُحَرِّفُوْنَهٗ مِنْۢ بَعْدِ مَا عَقَلُوْهُ وَهُمْ يَعْلَمُوْنَ

afa taṭma‘ūna ay yu'minū lakum wa qad kāna farīqum minhum yasma‘ūna kalāmallāhi ṡumma yuḥarrifūnahū mim ba‘di mā ‘aqalūhu wa hum ya‘lamūn(a).

तर तुमकां (मुसलमान) खरेंच आशेतात की ते तुमचेर विस्वास दवरतले, जेन्ना तांचो एक पंगड अल्लाचें उतर आयकता, मागीर तें समजून घेतले उपरांत बदलतात, तेन्नाच तांकां तें खबर आसता?

وَاِذَا لَقُوا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا قَالُوْٓا اٰمَنَّاۚ وَاِذَا خَلَا بَعْضُهُمْ اِلٰى بَعْضٍ قَالُوْٓا اَتُحَدِّثُوْنَهُمْ بِمَا فَتَحَ اللّٰهُ عَلَيْكُمْ لِيُحَاۤجُّوْكُمْ بِهٖ عِنْدَ رَبِّكُمْ ۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

wa iżā laqul-lażīna āmanū qālū āmannā, wa iżā khalā ba‘ḍuhum ilā ba‘ḍin qālū atuḥaddiṡūnahum bimā fataḥallāhu ‘alaikum liyuḥājjūkum bihī ‘inda rabbikum, afalā ta‘qilūn(a).

आनी जेन्ना तांकां विस्वास दवरपी लोकांक मेळटात तेन्ना ते म्हणटात, "आमी विस्वास दवरतात." पूण एकमेकां कडेन परत येतकच तांणी विचारलें, "अल्लान तुमकां जें समजायलां तें सांगतले, जाका लागून तुमकां तुमच्या प्रभू मुखार खंडन करपाक मेळटलो? तुमकां समजना?"

اَوَلَا يَعْلَمُوْنَ اَنَّ اللّٰهَ يَعْلَمُ مَا يُسِرُّوْنَ وَمَا يُعْلِنُوْنَ

awalā ya‘lamūna annallāha ya‘lamu mā yusirrūna wa mā yu‘linūn(a).

आनी ते कितें लिपयतात आनी कितें उक्तें करतात तें अल्लाक खबर आसा हें तांकां खबर ना?

وَمِنْهُمْ اُمِّيُّوْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ الْكِتٰبَ اِلَّآ اَمَانِيَّ وَاِنْ هُمْ اِلَّا يَظُنُّوْنَ

wa minhum umiyyūna lā ya‘lamūnal-kitāba illā amāniyya wa in hum illā yaẓunnūn(a).

आनी तातूंत अशेय आसात जे निरक्षर आसात, पुस्तक (तोराह) समजना, फकत कल्पना करप सोडल्यार आनी ते फकत अदमास करतात.

فَوَيْلٌ لِّلَّذِيْنَ يَكْتُبُوْنَ الْكِتٰبَ بِاَيْدِيْهِمْ ثُمَّ يَقُوْلُوْنَ هٰذَا مِنْ عِنْدِ اللّٰهِ لِيَشْتَرُوْا بِهٖ ثَمَنًا قَلِيْلًا ۗفَوَيْلٌ لَّهُمْ مِّمَّا كَتَبَتْ اَيْدِيْهِمْ وَوَيْلٌ لَّهُمْ مِّمَّا يَكْسِبُوْنَ

fawailul lil-lażīna yaktubūnal-kitāba bi'aidīhim ṡumma yaqūlūna hāżā min ‘indillāhi liyasytarū bihī ṡamanan qalīlā(n), fawailul lahum mimmā katabat aidīhim wa wailul lahum mimmā yaksibūn(a).

तर धिक्कार, जे स्वताच्या हातान शास्त्र बरयतात, मागीर "हें अल्लाकडल्यान आयलां" म्हणटात, (हेरून) सवाय विकपा खातीर. देखून हातांनी बरयल्ल्यान तांकां धिक्कार आनी मेळयतात ताका लागून तांकां धिक्कार.

وَقَالُوْا لَنْ تَمَسَّنَا النَّارُ اِلَّآ اَيَّامًا مَّعْدُوْدَةً ۗ قُلْ اَتَّخَذْتُمْ عِنْدَ اللّٰهِ عَهْدًا فَلَنْ يُّخْلِفَ اللّٰهُ عَهْدَهٗٓ اَمْ تَقُوْلُوْنَ عَلَى اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

wa qālū lan tamassanan-nāru illā ayyāmam ma‘dūdah (tan), qul attakhażtum ‘indallāhi ‘ahdan falay yukhlifallāhu ‘ahdahū am taqūlūna ‘alallāhi mā lā ta‘lamūn(a).

आनी तांणी म्हणलें, "कांय दीस सोडल्यार नरक आमकां स्पर्श करचो ना." म्हणात, "तुमकां अल्ला कडल्यान एक वचन मेळ्ळां, जाका लागून अल्लान आपलें उतर मोडचें ना, वा तुमकां खबर ना तें तुमी अल्ला विशीं सांगतात?"

بَلٰى مَنْ كَسَبَ سَيِّئَةً وَّاَحَاطَتْ بِهٖ خَطِيْۤـَٔتُهٗ فَاُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ النَّارِ ۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

balā man kasaba sayyi'ataw wa aḥāṭat bihī khaṭī'atuhū fa ulā'ika aṣḥābun-nār(i), hum fīhā khālidūn(a).

अशें न्हय! जो कोण वायट करता आनी ताचीं पातकां ताका बुडयतात, मागीर ते नरकांतले रावपी. तातूंत ते उरतात.

وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ الْجَنَّةِ ۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ ࣖ

wal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti ulā'ika aṣḥābul-jannah(ti), hum fīhā khālidūn(a).

आनी जे विस्वास दवरतात आनी बरे कर्तुब करतात ते ते स्वर्गाचे रावपी. तातूंत ते उरतात.

وَاِذْ اَخَذْنَا مِيْثَاقَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ لَا تَعْبُدُوْنَ اِلَّا اللّٰهَ وَبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسَانًا وَّذِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنِ وَقُوْلُوْا لِلنَّاسِ حُسْنًا وَّاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَۗ ثُمَّ تَوَلَّيْتُمْ اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْكُمْ وَاَنْتُمْ مُّعْرِضُوْنَ

wa iż akhażnā mīṡāqa banī isrā'īla lā ta‘budūna illallāha wa bil-wālidaini iḥsānaw wa żil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīni wa qūlū lin-nāsi ḥusnaw wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāh(ta), ṡumma tawallaitum illā qalīlam minkum wa antum mu‘riḍūn(a).

आनी (उगडास दवरात) जेन्ना आमी इज्रायलाच्या भुरग्यां कडल्यान वचन घेतलें, "अल्ला सोडून हेराची पुजा करची न्हय, आनी आवय-बापाय, नातेदार, अनाथ आनी गरीबांक बरें जावचें. आनी लोकां कडेन बरी उतरां उलोवचीं, नमाज करचीं आनी जकात दिवचीं." पूण मागीर तुमी फाटीं सरले (नाकारले), तुमचो ल्हानसो भाग सोडल्यार, आनी तुमी (आतां लेगीत) विरोधक आशिल्ले.

وَاِذْ اَخَذْنَا مِيْثَاقَكُمْ لَا تَسْفِكُوْنَ دِمَاۤءَكُمْ وَلَا تُخْرِجُوْنَ اَنْفُسَكُمْ مِّنْ دِيَارِكُمْ ۖ ثُمَّ اَقْرَرْتُمْ وَاَنْتُمْ تَشْهَدُوْنَ

wa iż akhażnā mīṡāqakum lā tasfikūna dimā'akum wa lā tukhrijūna anfusakum min diyārikum ṡumma aqrartum wa antum tasyhadūn(a).

आनी (उगडास) जेन्ना आमी तुमचो करार घेतलो: “तुमचें रगत व्हांवोवंक नाकात (कोणाकच मारूंक नाकात), आनी तुमच्या घरांतल्यान (तुमच्या देशांतल्या लोकांक) भायर काडूंक नाकात.” मागीर तुमी सोपूत घेतली आनी गवाय दिली.

ثُمَّ اَنْتُمْ هٰٓؤُلَاۤءِ تَقْتُلُوْنَ اَنْفُسَكُمْ وَتُخْرِجُوْنَ فَرِيْقًا مِّنْكُمْ مِّنْ دِيَارِهِمْۖ تَظٰهَرُوْنَ عَلَيْهِمْ بِالْاِثْمِ وَالْعُدْوَانِۗ وَاِنْ يَّأْتُوْكُمْ اُسٰرٰى تُفٰدُوْهُمْ وَهُوَ مُحَرَّمٌ عَلَيْكُمْ اِخْرَاجُهُمْ ۗ اَفَتُؤْمِنُوْنَ بِبَعْضِ الْكِتٰبِ وَتَكْفُرُوْنَ بِبَعْضٍۚ فَمَا جَزَاۤءُ مَنْ يَّفْعَلُ ذٰلِكَ مِنْكُمْ اِلَّا خِزْيٌ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ۚوَيَوْمَ الْقِيٰمَةِ يُرَدُّوْنَ اِلٰٓى اَشَدِّ الْعَذَابِۗ وَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ

Ṡumma antum hā'ulā'i taqtulūna anfusakum wa tukhrijūna farīqam minkum min diyārihim taẓāharūna ‘alaihim bil-iṡmi wal-‘udwān(i), wa iy ya'tūkum usārā tufādūhum wa huwa muḥarramun ‘alaikum ikhrājuhum, afa tu'minūna biba‘ḍil-kitābi wa takfurūna bi ba‘ḍ(in), famā jazā'u may yaf‘alu żālika minkum illā khizyun fil-ḥayātid-dun-yā, wa yaumal-qiyāmati yuraddūna ilā asyaddil-‘ażāb(i), wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).

मागीर तुमी (इज्रायलाच्या भुरग्यांनी) स्वताक मारून उडयले आनी तुमच्या एका पंगडाक तांच्या घरांतल्यान धांवडावन घाले. तुमी एकामेकांक वायट आनी दुस्मानकायेंत आदार केलो. आनी ते तुमचे कडेन बंदखणींत आयले जाल्यार, तुमकां तांकां भायर काडपाक बंदी आसली तरी तुमी तांकां सोडयले. तुमी पुस्तकाच्या (तोरा) एका भागाचेर विस्वास दवरतात आनी कांय भागांत काफर करतात? मागीर तुमच्यांतल्या लोकां मदल्या लोकांक ह्या संवसाराच्या जिवितांत बदनामी सोडल्यार तांकां कसलोच फायदो ना आनी पुनर्जल्माच्या दिसा तांकां परतून खर ख्यास्त मेळटलो. आनी तुमी कितें करतात ताचे विशीं अल्ला अनजान ना.

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ اشْتَرَوُا الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا بِالْاٰخِرَةِ ۖ فَلَا يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذَابُ وَلَا هُمْ يُنْصَرُوْنَ ࣖ

ulā'ikal-lażīnasytarawul-ḥayātad-dun-yā bil-ākhirah(ti), falā yukhaffafu ‘anhumul-‘ażābu wa lā hum yunṣarūn(a).

हेच लोक, जांणी परलोकांतल्यान (जीण) ह्या संवसाराचें जिवीत विकतें घेतलें. मागीर तांची ख्यास्त हळुवार जावची ना आनी तांकां आदार मेळचो ना.

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ وَقَفَّيْنَا مِنْۢ بَعْدِهٖ بِالرُّسُلِ ۖ وَاٰتَيْنَا عِيْسَى ابْنَ مَرْيَمَ الْبَيِّنٰتِ وَاَيَّدْنٰهُ بِرُوْحِ الْقُدُسِۗ اَفَكُلَّمَا جَاۤءَكُمْ رَسُوْلٌۢ بِمَا لَا تَهْوٰىٓ اَنْفُسُكُمُ اسْتَكْبَرْتُمْ ۚ فَفَرِيْقًا كَذَّبْتُمْ وَفَرِيْقًا تَقْتُلُوْنَ

wa laqad ātainā mūsal-kitāba wa qaffainā mim ba‘dihī bir-rusul(i), wa ātainā ‘īsabna maryamal-bayyināti wa ayyadnāhu birūḥil-qudus(i), afakullamā jā'akum rasūlum bimā lā tahwā anfusukumustakbartum, fafarīqan każżabtum wa farīqan taqtulūn(a).

आनी खरेंच, आमी मोयजेसाक पुस्तक (तोरा) दिलें, आनी आमी प्रेषितां वांगडा ताच्या फाटल्यान गेले, आनी आमी मरियम्माच्या पुता जेजूक सत्याचे पुरावे दिले आनी आमी ताका पवित्र आत्म्यान (जिब्रिल) बळगें दिलें. दर खेपे तुमकां जायना अशें कितेंय (धडो) तुमचे कडेन दूत येता तेन्ना तुमी ताचेर अभिमान बाळगतात, मागीर तातूंतल्या कांय गजालीं विशीं फट उलयतात आनी तातूंतल्या कांय गजालींक मारतात?

وَقَالُوْا قُلُوْبُنَا غُلْفٌ ۗ بَلْ لَّعَنَهُمُ اللّٰهُ بِكُفْرِهِمْ فَقَلِيْلًا مَّا يُؤْمِنُوْنَ

wa qālū qulūbunā gulf(un), bal la‘anahumullāhu bikufrihim faqalīlam mā yu'minūn(a).

आनी तांणी म्हणलें, “आमचीं काळजां बंद आसात.” ना! तांच्या आज्ञाभंगाक लागून अल्लान तांकां शाप दिला, पूण तातूंतले सामकेच थोडे विस्वास दवरतात.

وَلَمَّا جَاۤءَهُمْ كِتٰبٌ مِّنْ عِنْدِ اللّٰهِ مُصَدِّقٌ لِّمَا مَعَهُمْۙ وَكَانُوْا مِنْ قَبْلُ يَسْتَفْتِحُوْنَ عَلَى الَّذِيْنَ كَفَرُوْاۚ فَلَمَّا جَاۤءَهُمْ مَّا عَرَفُوْا كَفَرُوْا بِهٖ ۖ فَلَعْنَةُ اللّٰهِ عَلَى الْكٰفِرِيْنَ

wa lammā jā'akum kitābum min ‘indillāhi muṣaddiqul limā ma‘ahum, wa kānū min qablu yastaftiḥūna ‘alal-lażīna kafarū, falammā jā'ahum mā ‘arafū kafarū bih(ī), fala‘natullāhi ‘alal-kāfirīn(a).

आनी तांकां आशिल्ल्याचें पुष्टी करपी अल्ला कडल्यान पुस्तक (अल-कुरान) तांकां आयल्या उपरांत, आदीं तांणी काफिरांचेर जैत मागलां आसतना, जेन्ना तांकां खबर आशिल्लें तें तांकां आयलें तेन्ना तांणी तें न्हयकारलें अशें दिसून आयलें. म्हणजे अल्लाचो शाप काफिरांचेर आसा.

بِئْسَمَا اشْتَرَوْا بِهٖٓ اَنْفُسَهُمْ اَنْ يَّكْفُرُوْا بِمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ بَغْيًا اَنْ يُّنَزِّلَ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖ عَلٰى مَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖ ۚ فَبَاۤءُوْ بِغَضَبٍ عَلٰى غَضَبٍۗ وَلِلْكٰفِرِيْنَ عَذَابٌ مُّهِيْنٌ

bi'samasytarau bihī anfusahum ay yakfurū bimā anzalallāhu bagyan ay yunazzilallāhu min faḍlihī ‘alā may yasyā'u min ‘ibādih(ī), fabā'ū bigaḍabin ‘alā gaḍab(in), wa lil-kāfirīna ‘ażābum muhīn(un).

अल्ला आपल्या नोकरांतल्यान कोणाक जाय ताचेर आपली वरदान धाडटलो हाचो मत्सर करून तांणी स्वताक विकले, अल्लान उक्तायिल्लें नाकारून तांणी स्वताक विकले. देखून ते रागाचेर राग भोगतात. आनी काफिरांचेर अपमानकारक ख्यास्त आसा.

وَاِذَا قِيْلَ لَهُمْ اٰمِنُوْا بِمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ قَالُوْا نُؤْمِنُ بِمَآ اُنْزِلَ عَلَيْنَا وَيَكْفُرُوْنَ بِمَا وَرَاۤءَهٗ وَهُوَ الْحَقُّ مُصَدِّقًا لِّمَا مَعَهُمْ ۗ قُلْ فَلِمَ تَقْتُلُوْنَ اَنْۢبِيَاۤءَ اللّٰهِ مِنْ قَبْلُ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ

wa iżā qīla lahum āminū bimā anzalallāhu qālū nu'minu bimā unzila ‘alainā wa yakfurūna bimā warā'ah(ū), wa huwal-ḥaqqu muṣaddiqal limā ma‘ahum, qul falima taqtulūna ambiyā'allāhi min qablu in kuntum mu'minīn(a).

आनी जेन्ना तांकां म्हणटात, "अल्लान जें उक्तायलां ताचेर विस्वास दवरात (कुराण)" तेन्ना ते जाप दितात, "आमकां जें उक्तें केलां ताचेर आमी विस्वास दवरात." आनी उपरांत येवपी गजाल ते न्हयकारतात, जरी (कुराण) तांचे कडेन आशिल्ल्यांक न्याय दिवपी सत्य आसलें तरी. म्हण (मुहंमद) "तुमी मुसलमान आसले जाल्यार तुमी पयलीं अल्लाच्या पैगंबरांक कित्याक मारले?"

۞ وَلَقَدْ جَاۤءَكُمْ مُّوْسٰى بِالْبَيِّنٰتِ ثُمَّ اتَّخَذْتُمُ الْعِجْلَ مِنْۢ بَعْدِهٖ وَاَنْتُمْ ظٰلِمُوْنَ

wa laqad jā'akum mūsā bil-bayyināti ṡummattakhażtumul-‘ijla mim ba‘dihī wa antum ẓālimūn(a).

आनी खरेंच, मोयजेस तुमचे कडेन सत्याचे पुरावे घेवन आयलो, मागीर तुमी ताच्या (चलल्या उपरांत) वासराची प्रतिमा (अर्पण म्हणून) घेतली आनी तुमी (जाले) वायटकार.

وَاِذْ اَخَذْنَا مِيْثَاقَكُمْ وَرَفَعْنَا فَوْقَكُمُ الطُّوْرَۗ خُذُوْا مَآ اٰتَيْنٰكُمْ بِقُوَّةٍ وَّاسْمَعُوْا ۗ قَالُوْا سَمِعْنَا وَعَصَيْنَا وَاُشْرِبُوْا فِيْ قُلُوْبِهِمُ الْعِجْلَ بِكُفْرِهِمْ ۗ قُلْ بِئْسَمَا يَأْمُرُكُمْ بِهٖٓ اِيْمَانُكُمْ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ

wa iż akhażnā mīṡāqakum wa rafa‘nā fauqakumuṭ-ṭūr(a), khużū mā ātainākum biquwwatiw wasma‘ū, qālū sami‘nā wa ‘aṣainā, wa usyribū fī qulūbihimul-‘ijla bikufrihim, qul bi'samā ya'murukum bihī īmānukum in kuntum mu'minīn(a).

आनी (उगडास) जेन्ना आमी तुजें उतर घेतलें आनी आमी तुज्या वयर दोंगर (सिनाई) उबारलो (म्हणून), "आमी तुका दिल्ल्याक खर धर आनी आयक!" तांणी जाप दिली, “आमी आयकलें पूण आमी पाळ्ळें ना.” आनी तांच्या अविश्वासाक लागून वासरू तांच्या काळजांत (पुतळ्यांच्या पुजेचो मोग) भितर सरलो. म्हणात, “तुमचो भावार्थ तुमकां भावार्थी आसल्यार कितें करपाची आज्ञा करता तें खूब वायट!”

قُلْ اِنْ كَانَتْ لَكُمُ الدَّارُ الْاٰخِرَةُ عِنْدَ اللّٰهِ خَالِصَةً مِّنْ دُوْنِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

qul in kānat lakumud-dārul-ākhiratu ‘indallāhi khāliṣatam min dūnin-nāsi fatamannawul-mauta in kuntum ṣādiqīn(a).

म्हण (हे मुहंमद), “अल्ला कडेन परलोकाचें निवासस्थान जर फकत तुमचे खातीर आसत जाल्यार हेरां खातीर न्हय, मागीर तुमी सत्यवादी आसल्यार मरण सोदचें.”

وَلَنْ يَّتَمَنَّوْهُ اَبَدًاۢ بِمَا قَدَّمَتْ اَيْدِيْهِمْ ۗ وَاللّٰهُ عَلِيْمٌ ۢ بِالظّٰلِمِيْنَ

wa lay yatamannauhu abadam bima qaddamat aidīhim, wallāhu ‘alīmum biẓ-ẓālimīn(a).

पूण तांकां मरणाची बिल्कुल इत्सा जावची ना, तांच्या हातांनी केल्ल्या पातकांक लागून. आनी अल्ला हो वायटकारांक सर्वज्ञ.

وَلَتَجِدَنَّهُمْ اَحْرَصَ النَّاسِ عَلٰى حَيٰوةٍ ۛوَمِنَ الَّذِيْنَ اَشْرَكُوْا ۛيَوَدُّ اَحَدُهُمْ لَوْ يُعَمَّرُ اَلْفَ سَنَةٍۚ وَمَا هُوَ بِمُزَحْزِحِهٖ مِنَ الْعَذَابِ اَنْ يُّعَمَّرَۗ وَاللّٰهُ بَصِيْرٌۢ بِمَا يَعْمَلُوْنَ ࣖ

wa latajidannahum aḥraṣan-nāsi ‘alā ḥayāh(tin), wa minal-lażīna asyrakū, yawaddu aḥaduhum lau yu‘ammaru alfa sanah(tin), wa mā huwa bi muzaḥziḥihī minal-‘ażābi ay yu‘ammar(a), wallāhu baṣīrum bimā ya‘malūn(a).

आनी खरेंच, तुमकां (मुहंमद) तांकां (ज्यू) मेळटले, जिणेचो (संवसार) सगळ्यांत चड लोभी आशिल्ले लोक, मुशरिकां परस लेगीत (चड लोभी). तें लांब आयुश्य तांकां प्रलयांतल्यान आडावंक नासलें तरी तातूंतल्या दरेकाक हजार वर्सां आयुश्य दिवपाची इत्सा आसा. आनी ते कितें करतात ताचेर अल्ला सगळ्यांक पळोवपी आसा.

قُلْ مَنْ كَانَ عَدُوًّا لِّجِبْرِيْلَ فَاِنَّهٗ نَزَّلَهٗ عَلٰى قَلْبِكَ بِاِذْنِ اللّٰهِ مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ وَهُدًى وَّبُشْرٰى لِلْمُؤْمِنِيْنَ

qul man kāna ‘aduwwal lijibrīla fa'innahū nazzalahū ‘alā qalbika bi iżnillāhi muṣaddiqal limā baina yadaihi wa hudaw wa busyrā lil-mu'minīn(a).

म्हण (मुहंमद), "जो कोण जिब्राईलाचो दुस्मान जाता, मागीर (जाणा) की तोच अल्लाच्या परवानगेन तुमच्या काळजांत (कुराण) सकयल धाडला, (पुस्तकां) पयलीं कितें आशिल्लीं हाची खात्री करून आनी मुसलमानांक मार्गदर्शन आनी बरी खबर जावन."

مَنْ كَانَ عَدُوًّا لِّلّٰهِ وَمَلٰۤىِٕكَتِهٖ وَرُسُلِهٖ وَجِبْرِيْلَ وَمِيْكٰىلَ فَاِنَّ اللّٰهَ عَدُوٌّ لِّلْكٰفِرِيْنَ

man kāna ‘aduwwal lillāhi wa malā'ikatihī wa rusulihī wa jibrīla wa mīkāla fa innallāha ‘aduwwul lil-kāfirīn(a).

जो कोण अल्लाचो दुस्मान, ताचे देवदूत, ताचे दूत, जिब्राईल आनी मायकल, मागीर खरेंच अल्ला हो काफिरांचो दुस्मान.

وَلَقَدْ اَنْزَلْنَآ اِلَيْكَ اٰيٰتٍۢ بَيِّنٰتٍۚ وَمَا يَكْفُرُ بِهَآ اِلَّا الْفٰسِقُوْنَ

wa laqad anzalnā ilaika āyātim bayyināt(in), wa mā yakfuru bihā illal-fāsiqūn(a).

आनी खरेंच, आमी तुमकां (मुहंमद) स्पश्ट आयत उक्तायल्यात, आनी वायटकार सोडल्यार कोणूच तांकां न्हयकारना.

اَوَكُلَّمَا عٰهَدُوْا عَهْدًا نَّبَذَهٗ فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ ۗ بَلْ اَكْثَرُهُمْ لَا يُؤْمِنُوْنَ

awa kullamā ‘āhadū ‘ahdan nabażahū farīqum minhum, bal akṡaruhum lā yu'minūn(a).

आनी दर खेपे ते उतर दितात तेन्ना तांचो एक पंगड तें उतर कित्याक मोडटा? जशें तातूंतले चडशे भावार्थी न्हय.

وَلَمَّا جَاۤءَهُمْ رَسُوْلٌ مِّنْ عِنْدِ اللّٰهِ مُصَدِّقٌ لِّمَا مَعَهُمْ نَبَذَ فَرِيْقٌ مِّنَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَۙ كِتٰبَ اللّٰهِ وَرَاۤءَ ظُهُوْرِهِمْ كَاَنَّهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَۖ

wa lammā jā'ahum rasūlum min ‘indillāhi muṣaddiqul limā ma‘ahum nabaża farīqum minal-lażīna ūtul-kitāb(a), kitāballāhi warā'a ẓuhūrihim ka'annahum lā ya‘lamūn(a).

आनी जेन्ना तांकां अल्लाचो एक दूत (मुहम्मद) आयलो, ताणें तांचे वांगडा कितें आसा तें पुष्टी केलें, तेन्नां पुस्तक (तोरा) दिल्ल्या लोकांचो एक पंगड तांकां खबर नाशिल्ल्या भशेन अल्लाचें पुस्तक फाटीं उडयलें.

وَاتَّبَعُوْا مَا تَتْلُوا الشَّيٰطِيْنُ عَلٰى مُلْكِ سُلَيْمٰنَ ۚ وَمَا كَفَرَ سُلَيْمٰنُ وَلٰكِنَّ الشَّيٰطِيْنَ كَفَرُوْا يُعَلِّمُوْنَ النَّاسَ السِّحْرَ وَمَآ اُنْزِلَ عَلَى الْمَلَكَيْنِ بِبَابِلَ هَارُوْتَ وَمَارُوْتَ ۗ وَمَا يُعَلِّمٰنِ مِنْ اَحَدٍ حَتّٰى يَقُوْلَآ اِنَّمَا نَحْنُ فِتْنَةٌ فَلَا تَكْفُرْ ۗ فَيَتَعَلَّمُوْنَ مِنْهُمَا مَا يُفَرِّقُوْنَ بِهٖ بَيْنَ الْمَرْءِ وَزَوْجِهٖ ۗ وَمَا هُمْ بِضَاۤرِّيْنَ بِهٖ مِنْ اَحَدٍ اِلَّا بِاِذْنِ اللّٰهِ ۗ وَيَتَعَلَّمُوْنَ مَا يَضُرُّهُمْ وَلَا يَنْفَعُهُمْ ۗ وَلَقَدْ عَلِمُوْا لَمَنِ اشْتَرٰىهُ مَا لَهٗ فِى الْاٰخِرَةِ مِنْ خَلَاقٍ ۗ وَلَبِئْسَ مَاشَرَوْا بِهٖٓ اَنْفُسَهُمْ ۗ لَوْ كَانُوْا يَعْلَمُوْنَ

wattaba‘ū mā tatlusy-syayāṭīnu ‘alā mulki sulaimān(a), wa mā kafara sulaimānu wa lākinnnasy-syayāṭīna kafarū yu‘allimūnan-nāsas siḥr(a), wa mā unzila ‘alal-malakaini bibābila hārūta wa mārūt(a), wa mā yu‘allimāni min aḥadin ḥattā yaqūlā innamā naḥnu fitnatun falā takfur, fayata‘allamūna minhumā mā yufarriqūna bihī bainal-mar'i wa zaujih(ī), wa mā hum biḍarrīna bihī min aḥadin illā bi'iżnillāh(i), wa yata‘allamūna mā yaḍurruhum wa lā yanfa‘uhum, wa laqad ‘alimū lamanisytarāhu mā lahū fil-ākhirati min khalāq(in), wa labi'sa mā syarau bihī anfusahum, lau kānū ya‘lamūn(a).

आनी सोलोमनाच्या काळांत भुतांखेतांनी वाचल्लें ते प्रमाणें चलताले. सोलोमन काफिर न्हय पूण अविश्वासी आशिल्ले राक्षसच, तांणी मनशांक जादू शिकयली आनी बाबिलोन देशांतल्या दोन देवदूतांक जें प्रगट जालें तें म्हळ्यार हारुत आनी मरुत. "खरें म्हणल्यार आमी फकत एक परिक्षा (तुमचे खातीर) अशें म्हणचे पयलीं दोगांयनी कोणाकूच कांयच शिकयलें ना तरी, देखून काफर करचो न्हय." देखून तांकां दोगां (देवदूत) कडल्यान शिकलें, एका (घोवाक) बायले पासून कितें वेगळें करूं येता. अल्लाची परवानगी सोडल्यार तांकां आपल्या जादून कोणाकच हानी करपाक मेळची ना. तांकां हानी करपी, आनी तांकां फायदो जायना अशें कितें तरी शिकतात. आनी खरेंच, तांकां पयलींच खबर आसा, कोण खरेदी करता (जादू वापरता), ताका परलोकांत कसलोच फायदो मेळचो ना हें निश्चीत. आनी खरेंच जादू करून स्वताक विकपी लोकांचीं कर्तुबां खूब वायट आसतात, जर तांकां खबर आसलें जाल्यार.

وَلَوْ اَنَّهُمْ اٰمَنُوْا وَاتَّقَوْا لَمَثُوْبَةٌ مِّنْ عِنْدِ اللّٰهِ خَيْرٌ ۗ لَوْ كَانُوْا يَعْلَمُوْنَ ࣖ

wa lau annahum āmanū wattaqau lamaṡūbatum min ‘indillāhi khair(un), lau kānū ya‘lamūn(a).

आनी तांकां श्रद्धा आसली आनी धर्मीक आसले जाल्यार अल्लाकडल्यान मेळपी इनाम चड बरें आसतलें, फकत तांकां खबर आसत जाल्यार.

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَقُوْلُوْا رَاعِنَا وَقُوْلُوا انْظُرْنَا وَاسْمَعُوْا وَلِلْكٰفِرِيْنَ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

yā ayyuhal-lażīna āmanū lā taqūlū rā‘inā wa qūlunẓurnā wasma‘ū wa lil-kāfirīna ‘ażābun alīm(un).

हे तुमी विस्वास दवरतात! रा’इना म्हणूं नाका, पूण “उंझुर्ना” म्हणून आयक. आनी काफिरांक वेदनादायक ख्यास्त मेळटली.

مَا يَوَدُّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ وَلَا الْمُشْرِكِيْنَ اَنْ يُّنَزَّلَ عَلَيْكُمْ مِّنْ خَيْرٍ مِّنْ رَّبِّكُمْ ۗ وَاللّٰهُ يَخْتَصُّ بِرَحْمَتِهٖ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗ وَاللّٰهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيْمِ

mā yawaddul-lażīna kafarū min ahlil-kitābi wa lal-musyrikīna ay yunazzila ‘alaikum min khairim mir rabbikum, wallāhu yakhtaṣṣu biraḥmatihī may yasyā'(u), wallāhu żul faḍlil-‘aẓīm(i).

पुस्तकांतल्या लोकां मदल्यान आनी मुश्रिकांतल्यान काफर करपी लोकांक तुमच्या प्रभू कडल्यान तुमचे कडेन कसलेंच बरेंपण देंवचें न्हय. पूण अल्ला आपल्याक जाय तांकां खास करून आपली दया दिता. आनी अल्ला हो व्हड कृपेचो मालकी हक्क.

۞ مَا نَنْسَخْ مِنْ اٰيَةٍ اَوْ نُنْسِهَا نَأْتِ بِخَيْرٍ مِّنْهَآ اَوْ مِثْلِهَا ۗ اَلَمْ تَعْلَمْ اَنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

mā nansakh min āyatin au nunsihā na'ti bi khairim minhā au miṡlihā, alam ta‘lam annallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

आमी खंयचोय श्लोक उगडासांतल्यान रद्द करतात वा काडून उडयतात, ताचे सुवातेर आमी ताचे परस बरे वा तुळा करपासारकें कितें तरी श्लोक घालतले हें खात्रीचें. सगळ्या गजालींचेर अल्लाचो अधिकार आसा हें तुमकां खबर ना?

اَلَمْ تَعْلَمْ اَنَّ اللّٰهَ لَهٗ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ ۗ وَمَا لَكُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ مِنْ وَّلِيٍّ وَّلَا نَصِيْرٍ

alam ta‘lam annallāha lahū mulkus-samāwāti wal arḍ(i), wa mā lakum min dūnillāhi miw waliyyiw wa lā naṣīr(in).

मळब आनी धर्तरेचें राज्य अल्लाचें आसा हें तुमकां खबर ना? आनी तुमकां अल्ला सोडून हेर कोणूच राखणदार वा सहाय्यक ना.

اَمْ تُرِيْدُوْنَ اَنْ تَسْـَٔلُوْا رَسُوْلَكُمْ كَمَا سُىِٕلَ مُوْسٰى مِنْ قَبْلُ ۗوَمَنْ يَّتَبَدَّلِ الْكُفْرَ بِالْاِيْمَانِ فَقَدْ ضَلَّ سَوَاۤءَ السَّبِيْلِ

am turīdūna an tas'alū rasūlakum kamā su'ila mūsā min qabl(u), wa may yatabaddalil-kufra bil-īmāni faqad ḍalla sawā'as-sabīl(i).

वा तुमकां तुमच्या दूताक (मुहम्मदाक) विचारपाक जाय, जशें मोयजेसान (इज्रायलाच्या भुरग्यांनी) पयलीं विचारिल्लें? जो कोण श्रद्धा जाग्यार अविश्वास घालता, मागीर खरेंच, तो सरळ मार्गांतल्यान पयस गेला.

وَدَّ كَثِيْرٌ مِّنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ لَوْ يَرُدُّوْنَكُمْ مِّنْۢ بَعْدِ اِيْمَانِكُمْ كُفَّارًاۚ حَسَدًا مِّنْ عِنْدِ اَنْفُسِهِمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمُ الْحَقُّ ۚ فَاعْفُوْا وَاصْفَحُوْا حَتّٰى يَأْتِيَ اللّٰهُ بِاَمْرِهٖ ۗ اِنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

wadda kaṡīrum min ahlil-kitābi lau yaruddūnakum mim ba‘di īmānikum kuffārā(n), ḥasadam min ‘indi anfusihim mim ba‘di mā tabayyana lahumul-ḥaqq(u), fa‘fū waṣfaḥū ḥattā ya'tiyallāhu bi amrih(ī), innallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

तुमी विस्वास दवरल्या उपरांत, परतून अविश्वासी जावंक, तांच्या भितरल्या मत्सराक लागून, तांकां सत्य स्पश्ट जाले उपरांत, तुमकां फाटीं वळोवंक मेळटलें अशी जायत्या पुस्तकांतल्या लोकांक इत्सा आसा. देखून माफ करात आनी धीर धरात, जो मेरेन अल्ला आपली आज्ञा दिना. खरेंच अल्ला सगळ्या वस्तूंचेर सर्वशक्तिमान आसा.

وَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَ ۗ وَمَا تُقَدِّمُوْا لِاَنْفُسِكُمْ مِّنْ خَيْرٍ تَجِدُوْهُ عِنْدَ اللّٰهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ

wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāh(ta), wa mā tuqaddimū li'anfusikum min khairin tajidūhu ‘indallāh(i), innallāha bimā ta‘malūna baṣīr(un).

आनी नमाज करप आनी जकात करप. आनी तुमी स्वता खातीर जें बरें करतात तें तुमकां अल्लाच्या कडल्यान (इनाम) मेळटलें. खरेंच तुमी कितें करतात ताचो अल्ला हो सर्वदर्शक.

وَقَالُوْا لَنْ يَّدْخُلَ الْجَنَّةَ اِلَّا مَنْ كَانَ هُوْدًا اَوْ نَصٰرٰى ۗ تِلْكَ اَمَانِيُّهُمْ ۗ قُلْ هَاتُوْا بُرْهَانَكُمْ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa qālū lay yadkhulal-jannata illā man kāna hūdan au naṣārā, tilka amāniyyuhum, qul hātū burhānakum in kuntum ṣādiqīn(a).

आनी तांणी (ज्यू आनी क्रिस्तांव) म्हणलें, "ज्यू वा क्रिस्तांव सोडून कोणूच सर्गार वचचो ना." तें (फक्त) तांचें इत्साशक्त. म्हणा, “तुज्या सत्याचो पुरावो म्हाका दाखोव, जर तूं सत्यवादी आसत जाल्यार.”

بَلٰى مَنْ اَسْلَمَ وَجْهَهٗ لِلّٰهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَلَهٗٓ اَجْرُهٗ عِنْدَ رَبِّهٖۖ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ ࣖ

balā man aslama wajhahū lillāhi wa huwa muḥsinun falahū ajruhū ‘inda rabbih(i), wa lā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

ना! जो कोण स्वताक पुरायपणान अल्लाक शरण दिता, आनी तो बरें करता, ताका ताचें इनाम ताच्या प्रभू कडेन मेळटलें आनी तांकां भंय ना आनी ते दुख्ख करिनात.

وَقَالَتِ الْيَهُوْدُ لَيْسَتِ النَّصٰرٰى عَلٰى شَيْءٍۖ وَّقَالَتِ النَّصٰرٰى لَيْسَتِ الْيَهُوْدُ عَلٰى شَيْءٍۙ وَّهُمْ يَتْلُوْنَ الْكِتٰبَۗ كَذٰلِكَ قَالَ الَّذِيْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ مِثْلَ قَوْلِهِمْ ۚ فَاللّٰهُ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ فِيْمَا كَانُوْا فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ

wa qālatil-yahūdu laisatin-naṣārā ‘alā syai'(in), wa qālatin-naṣārā laisatil-yahūdu ‘alā syai'(in), wa hum yatlūnal-kitāb(a), każālika qālal-lażīna lā ya‘lamūna miṡla qaulihim, fallāhu yaḥkumu bainahum yaumal-qiyāmati fīmā kānū fīhi yakhtalifūn(a).

आनी ज्यू म्हणटात, "क्रिस्तांवांक कांयच ना" आनी क्रिस्तांव (तशेंच) म्हणटात, "ज्यू लोकां कडेन कांयच ना," जरी ते पुस्तक वाचतात. तशेंच ज्या लोकांक गिन्यान ना, तेच सांगतात. देखून अल्ला तांकां कयामताच्या दिसा न्याय दितलो, तांणी कितें वाद घालो ताचे संबंदीं.

وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ مَّنَعَ مَسٰجِدَ اللّٰهِ اَنْ يُّذْكَرَ فِيْهَا اسْمُهٗ وَسَعٰى فِيْ خَرَابِهَاۗ اُولٰۤىِٕكَ مَا كَانَ لَهُمْ اَنْ يَّدْخُلُوْهَآ اِلَّا خَاۤىِٕفِيْنَ ەۗ لَهُمْ فِى الدُّنْيَا خِزْيٌ وَّلَهُمْ فِى الْاٰخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيْمٌ

wa man aẓlamu mim mam mana‘a masājidallāhi ay yużkara fīhasmuhū wa sa‘ā fī kharābihā, ulā'ika mā kāna lahum ay yadkhulūhā illā khā'ifīn(a), lahum fid-dun-yā khizyuw wa lahum fil-ākhirati ‘ażābun ‘aẓīm(un).

आनी अल्लाच्या मशिदींत ताचें नांव सांगपाक बंदी घालपी, आनी तीं मोडून उडोवपाचो यत्न करपी मनशा परस चड अन्यायी कोण? (अल्लाच्या) भंयान सोडल्यार तातूंत प्रवेश करपाक ते योग्य नात. ह्या संवसारांत तांकां अपमान जातलो आनी परलोकांत तांकां जड ख्यास्त भोगची पडटली.

وَلِلّٰهِ الْمَشْرِقُ وَالْمَغْرِبُ فَاَيْنَمَا تُوَلُّوْا فَثَمَّ وَجْهُ اللّٰهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ وَاسِعٌ عَلِيْمٌ

wa lillāhil-masyriqu wal-magrib(u), fa'ainamā tuwallū faṡamma wajhullāh(i), innallāha wāsi‘un ‘alīm(un).

आनी उदेंत आनी अस्तंत वाठार अल्लाचे आसात. जंय जंय वळटात थंय अल्लाचें तोंड आसता. खरेंच अल्ला हो सर्वव्यापी, सर्वज्ञ.

وَقَالُوا اتَّخَذَ اللّٰهُ وَلَدًا ۙسُبْحٰنَهٗ ۗ بَلْ لَّهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ كُلٌّ لَّهٗ قٰنِتُوْنَ

wa qāluttakhażallāhu waladan subḥānah(ū), bal lahū mā fis-samāwāti wal-arḍ(i), kullul lahū qānitūn(a).

आनी तांणी म्हणलें, “अल्लाक एक पूत आसा.” महिमा अल्लाची, मळबांत आनी धर्तरेंतलें सगळें ताचें लेगीत. सगळे ताचे अधीन जातात.

بَدِيْعُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَاِذَا قَضٰٓى اَمْرًا فَاِنَّمَا يَقُوْلُ لَهٗ كُنْ فَيَكُوْنُ

badī‘us-samāwāti wal-arḍ(i), wa iżā qaḍā amran fa'innamā yaqūlu lahū kun fayakūn(u).

(अल्ला) स्वर्ग आनी धर्तरेचो निर्मातो. जेन्ना ताका कितेंय फरमान दिवपाचो आसता तेन्ना तो फकत ताका म्हणटा, “जा!” म्हणजे तें अशें आसा.

وَقَالَ الَّذِيْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ لَوْلَا يُكَلِّمُنَا اللّٰهُ اَوْ تَأْتِيْنَآ اٰيَةٌ ۗ كَذٰلِكَ قَالَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ مِّثْلَ قَوْلِهِمْ ۗ تَشَابَهَتْ قُلُوْبُهُمْ ۗ قَدْ بَيَّنَّا الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يُّوْقِنُوْنَ

wa qālal-lażīna lā ya‘lamūna lau lā yukallimunallāhu au ta'tīnā āyah(tun), każālika qālal-lażīna min qablihim miṡla qaulihim, tasyābahat qulūbuhum, qad bayyannal-āyāti liqaumiy yūqinūn(a).

आनी जे जाणनात ते म्हणटात, "अल्ला आमचे कडेन कित्याक उलयना वा आमकां (ताच्या शक्तीचीं) चिन्नां कित्याक येना?" तशेंच तांचे पयलींच्या लोकांनी सांगिल्लें सांगिल्लें. तांचें काळीज एकूच. खरेंच, आमी भावार्थी लोकांक (आमच्या शक्तीचीं) चिन्नां समजायल्यात.

اِنَّآ اَرْسَلْنٰكَ بِالْحَقِّ بَشِيْرًا وَّنَذِيْرًاۙ وَّلَا تُسْـَٔلُ عَنْ اَصْحٰبِ الْجَحِيْمِ

innā arsalnāka bil-ḥaqqi basyīraw wa nażīrā(n), wa lā tus'alu ‘an aṣḥābil-jaḥīm(i).

खरेंच, आमी तुका (मुहम्मदाक) सत्यान धाडला, बऱ्या खबरेचो वाहक आनी शिटकावणी दिवपी म्हूण. आनी नरकांतल्या रावपी लोकां संबंदीं तुमकां (जबाबदार) विचारचे नात.

وَلَنْ تَرْضٰى عَنْكَ الْيَهُوْدُ وَلَا النَّصٰرٰى حَتّٰى تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ ۗ قُلْ اِنَّ هُدَى اللّٰهِ هُوَ الْهُدٰى ۗ وَلَىِٕنِ اتَّبَعْتَ اَهْوَاۤءَهُمْ بَعْدَ الَّذِيْ جَاۤءَكَ مِنَ الْعِلْمِ ۙ مَا لَكَ مِنَ اللّٰهِ مِنْ وَّلِيٍّ وَّلَا نَصِيْرٍ

wa lan tarḍā ‘ankal-yahūdu wa lan-naṣārā ḥattā tattabi‘a millatahum, qul inna hudallāhi huwal-hudā, wa la'inittaba‘ta ahwā'ahum ba‘dal-lażī jā'aka minal-‘ilm(i), mā laka minallāhi miw waliyyiw wa lā naṣīr(in).

आनी तुमी तांचो धर्म पाळटले बगर ज्यू आनी क्रिस्तांव तुमकां (मुहम्मदाक) मान्य करचे नात. म्हणचें, "खरेंच अल्लाचें मार्गदर्शन हें (खरे) मार्गदर्शन." आनी तुमकां गिन्यान (सत्य) आयले उपरांत तुमी तांच्या इत्से प्रमाण पाळ्ळें जाल्यार तुमकां अल्लाचो कसलोच राखणदार वा सहाय्यक मेळचो ना.

اَلَّذِيْنَ اٰتَيْنٰهُمُ الْكِتٰبَ يَتْلُوْنَهٗ حَقَّ تِلَاوَتِهٖۗ اُولٰۤىِٕكَ يُؤْمِنُوْنَ بِهٖ ۗ وَمَنْ يَّكْفُرْ بِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْخٰسِرُوْنَ ࣖ

allażīna ātaināhumul-kitāba yatlūnahū ḥaqqa tilāwatih(ī), ulā'ika yu'minūna bih(ī), wa may yakfur bihī fa ulā'ika humul-khāsirūn(a).

आमी ज्या लोकांक पुस्तक दिलां, ते तें वाचतात तशें वाचतात, तेच ताचेर विस्वास दवरतात. आनी जो कोण ताचेर काफर करता, तेच हारतले.

يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اذْكُرُوْا نِعْمَتِيَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَاَنِّيْ فَضَّلْتُكُمْ عَلَى الْعٰلَمِيْنَ

yā banī isrā'īlażkurū ni‘matiyal-latī an‘amtu ‘alaikum wa annī faḍḍaltukum ‘alal-‘ālamīn(a).

हे इज्रायलाच्या भुरग्यांचो! हांवें तुका दिल्ल्या म्हज्या आशीर्वादांचो उगडास कर आनी ह्या संवसारांतल्या (त्या वेळार) हेर सगळ्या लोकां परस तुका अनुग्रह केला.

وَاتَّقُوْا يَوْمًا لَّا تَجْزِيْ نَفْسٌ عَنْ نَّفْسٍ شَيْـًٔا وَّلَا يُقْبَلُ مِنْهَا عَدْلٌ وَّلَا تَنْفَعُهَا شَفَاعَةٌ وَّلَا هُمْ يُنْصَرُوْنَ

wattaqū yaumal lā tajzī nafsun ‘an nafsin syai'aw wa lā yuqbalu minhā ‘adluw wa lā tanfa‘uhā syafā‘atuw wa lā hum yunṣarūn(a).

आनी कोणाकूच दुसऱ्याची सुवात उण्यांत उणी घेवंक मेळची ना, कसलीच खंडणी मान्य जावची ना, ताका कसलीच मजत मेळची ना, तांकां आदार मेळचो ना असो दीस भियेचो.

۞ وَاِذِ ابْتَلٰٓى اِبْرٰهٖمَ رَبُّهٗ بِكَلِمٰتٍ فَاَتَمَّهُنَّ ۗ قَالَ اِنِّيْ جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ اِمَامًا ۗ قَالَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِيْ ۗ قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِى الظّٰلِمِيْنَ

wa iżibtalā ibrāhīma rabbuhū bikalimātin fa atammahunn(a), qāla innī jā‘iluka lin-nāsi imāmā(n), qāla wa min żurriyyatī, qāla lā yanālu ‘ahdiẓ-ẓālimīn(a).

आनी (उगडास दवरात), जेन्ना अब्राहामाक ताच्या प्रभून थोड्या वाक्यांनी परिक्षा घेतली, तेन्ना ताणें तीं परिपूर्णपणान चालीक लायलीं. ताणें (अल्ला) म्हणलें, "खरें म्हणल्यार हांवें तुका सगळ्या मनशाकुळाचो फुडारी केला." ताणें (इब्राहिम) म्हणलें, "आनी (तशेंच) म्हज्या भुरग्यां कडल्यान आनी नात्यांतल्यांकडल्यान?" अल्ला म्हणटा, "(खरें, पूण) म्हजें उतर वायटकारांक लागू जायना."

وَاِذْ جَعَلْنَا الْبَيْتَ مَثَابَةً لِّلنَّاسِ وَاَمْنًاۗ وَاتَّخِذُوْا مِنْ مَّقَامِ اِبْرٰهٖمَ مُصَلًّىۗ وَعَهِدْنَآ اِلٰٓى اِبْرٰهٖمَ وَاِسْمٰعِيْلَ اَنْ طَهِّرَا بَيْتِيَ لِلطَّاۤىِٕفِيْنَ وَالْعٰكِفِيْنَ وَالرُّكَّعِ السُّجُوْدِ

wa iż ja‘alnal-baita maṡābatal lin-nāsi wa amnā(n), wattakhiżū mim maqāmi ibrāhīma muṣallā(n), wa ‘ahidnā ilā ibrāhīma wa ismā‘īla an ṭahhirā baitiya liṭ-ṭā'ifīna wal-‘ākifīna war-rukka‘is-sujūd(i).

आनी (उगडास दवरात), जेन्ना आमी घराक (काबा) लोकांक मेळपाची सुवात आनी सुरक्षीत सुवात केल्ली. आनी इब्राहिमाच्या मकामाक नमाजाची सुवात करात. आनी आमी अब्राहम आनी इस्मायल हांकां आज्ञा दिल्या, "तवाफ करपी, इक्तिकाफ करपी, नमस्कार करपी आनी सजदा करपी लोकां खातीर म्हजें घर निवळ करात!"

وَاِذْ قَالَ اِبْرٰهٖمُ رَبِّ اجْعَلْ هٰذَا بَلَدًا اٰمِنًا وَّارْزُقْ اَهْلَهٗ مِنَ الثَّمَرٰتِ مَنْ اٰمَنَ مِنْهُمْ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِۗ قَالَ وَمَنْ كَفَرَ فَاُمَتِّعُهٗ قَلِيْلًا ثُمَّ اَضْطَرُّهٗٓ اِلٰى عَذَابِ النَّارِ ۗ وَبِئْسَ الْمَصِيْرُ

wa iż qāla ibrāhīmu rabbij‘al hāżā baladan āminaw warzuq ahlahū minaṡ-ṡamarāti man āmana minhum billāhi wal-yaumil-ākhir(i), qāla wa man kafara fa umatti‘uhū qalīlan ṡumma aḍṭarruhū ilā ‘ażābin-nār(i), wa bi'sal-maṣīr(u).

आनी (उगडास दवरात) जेन्ना अब्राहमान प्रार्थना केली, "हे म्हज्या प्रभू, ही (मक्काची भूंय) सुरक्षीत भूंय करात आनी तातूंत रावपी लोकांक फळांच्या रुपांत पोट भरात, म्हळ्यार अल्लाक आनी निमाण्या दिसा विस्वास दवरपी लोकां मदीं" तेन्ना ताणें (अल्ला) म्हणलें, "आनी काफिराक हांव तात्पुरतो सुख दितलों, मागीर ताका नरकाची ख्यास्त दिवपाक जबरदस्ती करतलों आनी तीच परत येवपाची सगळ्यांत वायट सुवात."

وَاِذْ يَرْفَعُ اِبْرٰهٖمُ الْقَوَاعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَاِسْمٰعِيْلُۗ رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا ۗ اِنَّكَ اَنْتَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ

wa iż yarfa‘u ibrāhīmul-qawā‘ida minal-baiti wa ismā‘īl(u), rabbanā taqabbal minnā, innaka antas-samī‘ul-‘alīm(u).

आनी (उगडास) जेन्ना इब्राहिमान इस्मायला वांगडा देवळाची बुन्याद उबारली तेन्ना (प्रार्थना करतना), "आमचो प्रभू, आमचे कडल्यान (दान) स्वीकार. खरेंच, तूं सगळ्यांत आयकपी, सर्वज्ञ."

رَبَّنَا وَاجْعَلْنَا مُسْلِمَيْنِ لَكَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِنَآ اُمَّةً مُّسْلِمَةً لَّكَۖ وَاَرِنَا مَنَاسِكَنَا وَتُبْ عَلَيْنَا ۚ اِنَّكَ اَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيْمُ

rabbanā waj‘alnā muslimaini laka wa min żurriyyatinā ummatam muslimatal lak(a), wa arinā manāsikanā wa tub ‘alainā, innaka antat-tawwābur-raḥīm(u).

हे आमच्या प्रभू, आमकां तुज्या अधीन आशिल्ले लोक, आनी आमच्या भुरग्यांक आनी नात्यांतल्यांक (तशेंच) तुज्या अधीन आशिल्ले आनी आमची उपासना (हज) करपाचीं मार्गां दाखोवपी लोक करात आनी आमचो पश्चात्ताप स्वीकारात. खरेंच तूं पश्चात्तापाक सगळ्यांत चड स्वीकार करपी, परम दयाळू.

رَبَّنَا وَابْعَثْ فِيْهِمْ رَسُوْلًا مِّنْهُمْ يَتْلُوْا عَلَيْهِمْ اٰيٰتِكَ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتٰبَ وَالْحِكْمَةَ وَيُزَكِّيْهِمْ ۗ اِنَّكَ اَنْتَ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ ࣖ

rabbanā wab‘aṡ fīhim rasūlam minhum yatlū ‘alaihim āyātika wa yu‘allimuhumul-kitāba wal-ḥikmata wa yuzakkīhim, innaka antal-‘azīzul-ḥakīm(u).

आमच्या प्रभू, तांचेमदीं तांचे मदल्यान एक दूत धाड, जो तांकां तुजे श्लोक वाचतलो आनी तांकां पुस्तक आनी बुद्धी शिकयतलो आनी तांकां शुध्द करतलो. खरेंच तूं सगळ्यांत पराक्रमी, सगळ्यांत बुदवंत."

وَمَنْ يَّرْغَبُ عَنْ مِّلَّةِ اِبْرٰهٖمَ اِلَّا مَنْ سَفِهَ نَفْسَهٗ ۗوَلَقَدِ اصْطَفَيْنٰهُ فِى الدُّنْيَا ۚوَاِنَّهٗ فِى الْاٰخِرَةِ لَمِنَ الصّٰلِحِيْنَ

wa may yargabu ‘an millati ibrāhīma illā man safiha nafsah(ū), wa laqad-iṣṭafaināhu fid-dun-yā, wa innahū fil-ākhirati laminaṣ-ṣāliḥīn(a).

आनी अब्राहम धर्माचो दुस्वास करपी लोक, फकत स्वताक फटोवपी लोक. आनी खरेंच, आमी ताका (इब्राहिमाक) ह्या संवसारांत वेंचून काडला. आनी खरेंच परलोकांत तो पुण्यशील लोकां मदीं आसतलो.

اِذْ قَالَ لَهٗ رَبُّهٗٓ اَسْلِمْۙ قَالَ اَسْلَمْتُ لِرَبِّ الْعٰلَمِيْنَ

iż qāla lahū rabbuhū aslim, qāla aslamtu lirabbil-‘ālamīn(a).

(उगडास) जेन्ना देवान ताका (इब्राहिमाक) म्हणलें, “शरण कर!” ताणें जाप दिली, "हांव सगळ्या संवसाराच्या स्वामीक शरण वता."

وَوَصّٰى بِهَآ اِبْرٰهٖمُ بَنِيْهِ وَيَعْقُوْبُۗ يٰبَنِيَّ اِنَّ اللّٰهَ اصْطَفٰى لَكُمُ الدِّيْنَ فَلَا تَمُوْتُنَّ اِلَّا وَاَنْتُمْ مُّسْلِمُوْنَ ۗ

wa waṣṣā bihā ibrāhīmu banīhi wa ya‘qūb(u), yā baniyya innallāhaṣṭafā lakumud-dīna falā tamūtunna illā wa antum muslimūn(a).

आनी अब्राहामान आपल्या पुतांक हें (वचन) वसीयत केलें, जशें जाकोबान केलें. "हे म्हज्या भुरग्यां! खरेंच अल्लान तुमकां हो धर्म वेंचून काडला, देखून तुमी मुसलमान नात जाल्यार मरूं नाकात."

اَمْ كُنْتُمْ شُهَدَاۤءَ اِذْ حَضَرَ يَعْقُوْبَ الْمَوْتُۙ اِذْ قَالَ لِبَنِيْهِ مَا تَعْبُدُوْنَ مِنْۢ بَعْدِيْۗ قَالُوْا نَعْبُدُ اِلٰهَكَ وَاِلٰهَ اٰبَاۤىِٕكَ اِبْرٰهٖمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ اِلٰهًا وَّاحِدًاۚ وَنَحْنُ لَهٗ مُسْلِمُوْنَ

am kuntum syuhadā'a iż ḥaḍara ya‘qūbal-maut(u), iż qāla libanīhi mā ta‘budūna mim ba‘dī, qālū na‘budu ilāhaka wa ilāha ābā'ika ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa ilāhaw wāḥidā(n), wa naḥnu lahū muslimūn(a).

जाकोबाक मरण आयलें तेन्नां तुमी साक्षी आशिल्ले काय, जेन्ना ताणें आपल्या पुतांक म्हणलें, "हांव मेल्या उपरांत तुमी कितें पुजतले?" तांणी जाप दिली, "आमी तुज्या देवाक आनी तुज्या पूर्वजांच्या देवाक, म्हळ्यार अब्राहम, इस्मायल आनी इसहाक, (म्हळ्यार) सर्वशक्तिमान देवाची पुजा करतले आनी आमी (फकत) ताका शरण वतात."

تِلْكَ اُمَّةٌ قَدْ خَلَتْ ۚ لَهَا مَا كَسَبَتْ وَلَكُمْ مَّا كَسَبْتُمْ ۚ وَلَا تُسْـَٔلُوْنَ عَمَّا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

tilka ummatun qad khalat, lahā mā kasabat wa lakum mā kasabtum, wa lā tus'alūna ‘ammā kānū ya‘malūn(a).

हेच लोक संवसारांत गेले. तांकां मेळिल्लें तेंच, आनी तुमी मेळयल्लें तुमचे खातीर. आनी ते पयलीं कितें करताले हाचे विशीं तुमकां विचारचे नात.

وَقَالُوْا كُوْنُوْا هُوْدًا اَوْ نَصٰرٰى تَهْتَدُوْا ۗ قُلْ بَلْ مِلَّةَ اِبْرٰهٖمَ حَنِيْفًا ۗوَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِيْنَ

wa qālū kūnū hūdan au naṣārā tahtadū, qul bal millata ibrāhīma ḥanīfā(n), wa mā kāna minal-musyrikīn(a).

आनी तांणी म्हणलें, "तुमी (विश्वासी) ज्यू वा क्रिस्तांव आसूं, तुमकां मार्गदर्शन मेळटलेंच." म्हणात, "(ना!) पूण (आमी) अब्राहमाच्या सरळ धर्माक पाळो दितात आनी तो देवा कडेन भागीदारांक जोडपी लोकां मदीं ना."

قُوْلُوْٓا اٰمَنَّا بِاللّٰهِ وَمَآ اُنْزِلَ اِلَيْنَا وَمَآ اُنْزِلَ اِلٰٓى اِبْرٰهٖمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ وَالْاَسْبَاطِ وَمَآ اُوْتِيَ مُوْسٰى وَعِيْسٰى وَمَآ اُوْتِيَ النَّبِيُّوْنَ مِنْ رَّبِّهِمْۚ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ اَحَدٍ مِّنْهُمْۖ وَنَحْنُ لَهٗ مُسْلِمُوْنَ

qūlū āmannā billāhi wa mā unzila ilainā wa mā unzila ilā ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa wa ya‘qūba wal-asbāṭi wa mā ūtiya mūsā wa ‘īsā wa mā ūtiyan-nabiyyūna mir rabbihim, lā nufarriqu baina aḥadim minhum wa naḥnu lahū muslimūn(a).

म्हणात, "आमी अल्लाचेर आनी आमकां प्रगट केल्ल्या गजालींचेर आनी अब्राहम, इस्मायल, इसहाक, जाकोब आनी तांच्या वंशजांक प्रगट केल्ल्या गजालींचेर आनी मोयजेसाक आनी जेजूक दिल्ल्या गजालींचेर आनी संदेष्ट्यांक तांच्या प्रभू कडल्यान दिल्ल्या गजालींचेर विस्वास दवरतात. तातूंतल्या खंयच्याच एका मनशा मदीं आमी भेद करिनात आनी आमी ताका शरण वतात."

فَاِنْ اٰمَنُوْا بِمِثْلِ مَآ اٰمَنْتُمْ بِهٖ فَقَدِ اهْتَدَوْا ۚوَاِنْ تَوَلَّوْا فَاِنَّمَا هُمْ فِيْ شِقَاقٍۚ فَسَيَكْفِيْكَهُمُ اللّٰهُ ۚوَهُوَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ ۗ

fa'in āmanū bimiṡli mā āmantum bihī faqadihtadau, wa in tawallau fa'innamā hum fī syiqāq(in), fasayakfīkahumullāh(u), wa huwas-samī‘ul-‘alīm(u).

देखून तुमी मानतात तशें तांणी विस्वास दवरलो जाल्यार खरेंच तांकां मार्गदर्शन मेळपाचें. पूण जर ते फाटीं सरले जाल्यार खरेंच ते (तुमचे कडेन) दुस्मानकाय करतात, मागीर अल्ला तुमकां (मुहंमद) तांचे खातीर (आपल्या आदारान) पुरो करतलो. आनी तो सर्व आयकुपी, सर्वज्ञ.

صِبْغَةَ اللّٰهِ ۚ وَمَنْ اَحْسَنُ مِنَ اللّٰهِ صِبْغَةً ۖ وَّنَحْنُ لَهٗ عٰبِدُوْنَ

Ṣibgatallāh(i), wa man aḥsanu minallāhi ṣibgataw wa naḥnu lahū ‘ābidūn(a).

देव तुका आशीर्वाद दिवं." अल्ला परस कोण बरो? आनी ताची आमी उपासना करतात.

قُلْ اَتُحَاۤجُّوْنَنَا فِى اللّٰهِ وَهُوَ رَبُّنَا وَرَبُّكُمْۚ وَلَنَآ اَعْمَالُنَا وَلَكُمْ اَعْمَالُكُمْۚ وَنَحْنُ لَهٗ مُخْلِصُوْنَ ۙ

qul atuḥājjūnanā fillāhi wa huwa rabbunā wa rabbukum, wa lanā a‘mālunā wa lakum a‘mālukum, wa naḥnu lahū mukhliṣūn(a).

म्हणा (मुहंमद), "तुमकां अल्ला विशीं आमचे कडेन वाद घालपाक जाय, जेन्ना तो आमचो स्वामी आनी तुमचो प्रभू. आमकां आमचीं कर्तुबां, तुमकां तुमचीं कर्तुबां आनी फकत ताका आमी प्रामाणीकपणान स्वताक समर्पित करतात."

اَمْ تَقُوْلُوْنَ اِنَّ اِبْرٰهٖمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ وَالْاَسْبَاطَ كَانُوْا هُوْدًا اَوْ نَصٰرٰى ۗ قُلْ ءَاَنْتُمْ اَعْلَمُ اَمِ اللّٰهُ ۗ وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ كَتَمَ شَهَادَةً عِنْدَهٗ مِنَ اللّٰهِ ۗ وَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ

am taqūlūna inna ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa wa ya‘qūba wal-asbāṭa kānū hūdan au naṣārā, qul a'antum a‘lamu amillāh(u), wa man aẓlamu mimman katama syahādatan ‘indahū minallāh(i), wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).

वा तुमी (ज्यू आनी क्रिस्तांव) म्हणटात की अब्राहम, इस्मायल, इसहाक, जाकोब आनी तांचे वंशज ज्यू वा क्रिस्तांव आशिल्ले? म्हणचें, "तुमी चड जाणात काय अल्ला, आनी अल्ला कडल्यान आपली गवाय लिपोवपी मनशा परस चड अन्यायी कोण?" तुमी कितें करतात ताचे विशीं अल्ला अनजान ना.

تِلْكَ اُمَّةٌ قَدْ خَلَتْ ۚ لَهَا مَا كَسَبَتْ وَلَكُمْ مَّا كَسَبْتُمْ ۚ وَلَا تُسْـَٔلُوْنَ عَمَّا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ ࣖ ۔

tilka ummatun qad khalat, lahā mā kasabat wa lakum mā kasabtum, wa lā tus'alūna ‘ammā kānū ya‘malūn(a).

हेच लोक संवसारांत गेले. तांकां मेळिल्लें तेंच, आनी तुमी मेळयल्लें तुमचे खातीर. आनी ते पयलीं कितें करताले हाचे विशीं तुमकां विचारचे नात.

۞ سَيَقُوْلُ السُّفَهَاۤءُ مِنَ النَّاسِ مَا وَلّٰىهُمْ عَنْ قِبْلَتِهِمُ الَّتِيْ كَانُوْا عَلَيْهَا ۗ قُلْ لِّلّٰهِ الْمَشْرِقُ وَالْمَغْرِبُۗ يَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ

sayāqūlus-sufahā'u minan-nāsi mā wallāhum ‘an qiblatihimul-latī kānū ‘alaihā, qul lillāhil-masyriqu wal-magrib(u), yahdī may yasyā'u ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).

मनशां मदीं समजून घेवपाचो उणाव आशिल्ले म्हणटले, "तांकां (मुसलमानांक) तांणी आदीं (उन्मुख) आशिल्ल्या किबला पासून कित्याक पयस केलें?" म्हणचें (मुहंमद), "उदेंत आनी अस्तंत अल्लाचेच; तो कोणाक जाय ताका सरळ मार्गाचेर मार्गदर्शन करता."

وَكَذٰلِكَ جَعَلْنٰكُمْ اُمَّةً وَّسَطًا لِّتَكُوْنُوْا شُهَدَاۤءَ عَلَى النَّاسِ وَيَكُوْنَ الرَّسُوْلُ عَلَيْكُمْ شَهِيْدًا ۗ وَمَا جَعَلْنَا الْقِبْلَةَ الَّتِيْ كُنْتَ عَلَيْهَآ اِلَّا لِنَعْلَمَ مَنْ يَّتَّبِعُ الرَّسُوْلَ مِمَّنْ يَّنْقَلِبُ عَلٰى عَقِبَيْهِۗ وَاِنْ كَانَتْ لَكَبِيْرَةً اِلَّا عَلَى الَّذِيْنَ هَدَى اللّٰهُ ۗوَمَا كَانَ اللّٰهُ لِيُضِيْعَ اِيْمَانَكُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ بِالنَّاسِ لَرَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ

wa każālika ja‘alnākum ummataw wasaṭal litakūnū syuhadā'a ‘alan-nāsi wa yakūnar-rasūlu ‘alaikum syahīdā(n), wa mā ja‘alnal-qiblatal-latī kunta ‘alaihā illā lina‘lama may yattabi‘ur-rasūla mimmay yanqalibu ‘alā ‘aqibaih(i), wa in kānat lakabīratan illā ‘alal-lażīna hadallāh(u), wa mā kānallāhu liyuḍī‘a īmānakum, innallāha bin-nāsi lara'ūfur raḥīm(un).

आनी तशेंच, आमी तुमकां (मुसलमानांक) "मध्यम लोक" केल्यात, जाका लागून तुमी मनशाचे (कृतेचे) साक्षीदार जावंक शकतले आनी दूत (मुहम्मद) तुमच्या (कर्मांचे) साक्षीदार जावंक शकतले. तुमी (पयलीं) वळखून घेतिल्लो किबला आमी तो केलो ना, पूण कोण दूताच्या फाटल्यान वता आनी कोण फाटीं वळटा तें आमकां कळचें म्हणून. खरेंच (किबला हालोवप) खूब कठीण, अल्लान मार्गदर्शन केल्ल्या लोकांक सोडल्यार . आनी अल्ला तुमचो भावार्थ वाया घालचो ना. खरेंच अल्ला मनशांचेर परम कृपाळू, दयाळ.

قَدْ نَرٰى تَقَلُّبَ وَجْهِكَ فِى السَّمَاۤءِۚ فَلَنُوَلِّيَنَّكَ قِبْلَةً تَرْضٰىهَا ۖ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۗ وَحَيْثُ مَا كُنْتُمْ فَوَلُّوْا وُجُوْهَكُمْ شَطْرَهٗ ۗ وَاِنَّ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ لَيَعْلَمُوْنَ اَنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّهِمْ ۗ وَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا يَعْمَلُوْنَ

qad narā taqallubaka wajhika fis-samā'(i), fa lanuwalliyannaka qiblatan tarḍāhā, fawalli wajhaka syaṭral-masjidil-ḥarām(i), wa ḥaiṡumā kuntum fawallū wujūhakum syaṭrah(ū), wa innal-lażīna ūtul-kitāba laya‘lamūna annahul-ḥaqqu mir rabbihim, wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ya‘malūn(a).

तुमचें तोंड (मुहम्मद) चड करून मळबा कडेन वयर पळयतना आमी पळयतात, देखून आमी तुमकां तुमकां आवडटा त्या किबला कडेन वळयतले. देखून ग्रॅण्ड मशिदी कडेन तोंड घुंवडावचें. आनी खंय आसत जाल्यार ताचे वटेन तोंड घुंवडावचें. आनी खरेंच ज्या लोकांक पुस्तक (तोरा आनी सुवार्तेचें) दिल्लें तांकां खबर आसा की (किब्लाचें हस्तांतरण) हें तांच्या प्रभू कडल्यान सत्य आसा. आनी ते कितें करतात ताचे विशीं अल्ला अनजान ना.

وَلَىِٕنْ اَتَيْتَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ بِكُلِّ اٰيَةٍ مَّا تَبِعُوْا قِبْلَتَكَ ۚ وَمَآ اَنْتَ بِتَابِعٍ قِبْلَتَهُمْ ۚ وَمَا بَعْضُهُمْ بِتَابِعٍ قِبْلَةَ بَعْضٍۗ وَلَىِٕنِ اتَّبَعْتَ اَهْوَاۤءَهُمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَاجَاۤءَكَ مِنَ الْعِلْمِ ۙ اِنَّكَ اِذًا لَّمِنَ الظّٰلِمِيْنَ ۘ

wa la'in ataital-lażīna ūtul-kitāba bikulli āyatim mā tabi‘ū qiblatak(a), wa mā anta bitābi‘in qiblatahum, wa mā ba‘ḍuhum bitābi‘in qiblata ba‘ḍ(in), wa la'inittaba‘ta ahwā'ahum mim ba‘di mā jā'aka minal-‘ilm(i), innaka iżal laminaẓ-ẓālimīn(a).

आनी तुमी (मुहंमद) पुस्तक दिल्ल्या लोकांक सगळ्यो आयत (माहिती) दिले तरी ते तुमच्या किबलाक पाळो दिवचे नात, आनी तुमी तांचे किबला पाळचे नात. तातूंतले कांय जाण हेरांच्या किबला प्रमाण चलचे नात. आनी गिन्यान आयले उपरांत तांची इत्सा पाळ्ळी जाल्यार तुमी वायटकारांतले एक आसतले हें निश्चीत.

اَلَّذِيْنَ اٰتَيْنٰهُمُ الْكِتٰبَ يَعْرِفُوْنَهٗ كَمَا يَعْرِفُوْنَ اَبْنَاۤءَهُمْ ۗ وَاِنَّ فَرِيْقًا مِّنْهُمْ لَيَكْتُمُوْنَ الْحَقَّ وَهُمْ يَعْلَمُوْنَ

allażīna ātaināhumul-kitāba ya‘rifūnahū kamā ya‘rifūna abnā'ahum, wa inna farīqam minhum layaktumūnal-ḥaqqa wa hum ya‘lamūn(a).

आमी ज्या लोकांक शास्त्र दिलां (तोरा आनी सुवार्ते) ते ताका (मुहंमदा) स्वताच्या भुरग्यांक वळखतात तशें वळखतात. खरेंच, तातूंतले कांय जाण सत्य जाणून आसतनाच लिपोवन दवरतात.

اَلْحَقُّ مِنْ رَّبِّكَ فَلَا تَكُوْنَنَّ مِنَ الْمُمْتَرِيْنَ ࣖ

al-ḥaqqu mir rabbika falā takūnanna minal-mumtarīn(a).

सत्य तुज्या प्रभू कडल्यान आसा, देखून तुमी (मुहंमद) केन्नाच दुबाव घेवप्यां मदलो एक जावंक फावना.

وَلِكُلٍّ وِّجْهَةٌ هُوَ مُوَلِّيْهَا فَاسْتَبِقُوا الْخَيْرٰتِۗ اَيْنَ مَا تَكُوْنُوْا يَأْتِ بِكُمُ اللّٰهُ جَمِيْعًا ۗاِنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

wa likulliw wijhatun huwa muwallīhā fastabiqul-khairāt(i), aina mā takūnū ya'ti bikumullāhu jamī‘ā(n), innallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

आनी दर एका उम्माक एक किबला आसता, जाका तो तोंड दिता. देखून बऱ्यापणांत सर्त करात. तुमी खंय आसूं, अल्ला तुमकां सगळ्यांक एकठांय करतलो हें निश्चीत. खरेंच अल्ला सगळ्या वस्तूंचेर सर्वशक्तिमान आसा.

وَمِنْ حَيْثُ خَرَجْتَ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۗ وَاِنَّهٗ لَلْحَقُّ مِنْ رَّبِّكَ ۗ وَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ

wa min ḥaiṡu kharajta fawalli wajhaka syaṭral-masjidil-ḥarām(i), wa innahū lal-ḥaqqu mir rabbik(a), wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).

आनी तुमी (मुहंमद) जंयच्यान भायर सरतात थंय व्हड मशिदी कडेन तोंड वळोवचें, खरेंच तो खरोच तुमच्या प्रभूचो फरमान. तुमी कितें करतात ताचे विशीं अल्ला अनजान ना.

وَمِنْ حَيْثُ خَرَجْتَ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۗ وَحَيْثُ مَا كُنْتُمْ فَوَلُّوْا وُجُوْهَكُمْ شَطْرَهٗ ۙ لِئَلَّا يَكُوْنَ لِلنَّاسِ عَلَيْكُمْ حُجَّةٌ اِلَّا الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا مِنْهُمْ فَلَا تَخْشَوْهُمْ وَاخْشَوْنِيْ وَلِاُتِمَّ نِعْمَتِيْ عَلَيْكُمْ وَلَعَلَّكُمْ تَهْتَدُوْنَۙ

wa min ḥaiṡu kharajta fa walli wajhaka syaṭral-masjidil-ḥarām(i), wa ḥaiṡumā kuntum fawallū wujūhakum syaṭrah(ū), li'allā yakūna lin-nāsi ‘alaikum ḥujjatun illal-lażīna ẓalamū minhum, falā takhsyauhum wakhsyaunī, wa li'utimma ni‘matī ‘alaikum wa la‘allakum tahtadūn(a).

आनी तुमी (मुहंमद) जंयच्यान भायर सरतात थंय व्हड मशिदी कडेन तोंड घुंवडावचें. आनी तुमी खंय आसूं, तुमचें तोंड ताचे वटेन घुंवडावचें, जाका लागून मनशांक (तुका विरोध करपाक) कारण ना, फकत तांचे मदले वायटकार सोडल्यार. तांकां भियेवंक नाकात, पूण म्हाका भियेवंक जाय, हांव तुमचेर म्हजो आशीर्वाद पुराय करूंक शकता आनी तुमकां मार्गदर्शन मेळटलें.

كَمَآ اَرْسَلْنَا فِيْكُمْ رَسُوْلًا مِّنْكُمْ يَتْلُوْا عَلَيْكُمْ اٰيٰتِنَا وَيُزَكِّيْكُمْ وَيُعَلِّمُكُمُ الْكِتٰبَ وَالْحِكْمَةَ وَيُعَلِّمُكُمْ مَّا لَمْ تَكُوْنُوْا تَعْلَمُوْنَۗ

kamā arsalnā fīkum rasūlam minkum yatlū ‘alaikum āyātinā wa yuzakkīkum wa yu‘allimukumul-kitāba wal-ḥikmata wa yu‘allimukum mā lam takūnū ta‘lamūn(a).

जशें आमी तुमचे कडल्यान (मदीं) एक दूत (मुहम्मद) धाडला जो आमचीं आयतां वाचता, तुमकां शुध्द करता आनी तुमकां पुस्तक (अल-कुरान) आनी बुद्धी (सुन्नत) शिकयता, आनी तुमकां खबर ना तें तुमकां शिकयता.

فَاذْكُرُوْنِيْٓ اَذْكُرْكُمْ وَاشْكُرُوْا لِيْ وَلَا تَكْفُرُوْنِ ࣖ

fażkurūnī ażkurkum wasykurū lī wa lā takfurūn(i).

म्हणून म्हाका याद करात, हांव तुजी याद करतलों. म्हाका उपकार मानात आनी म्हजेर काफिर करूंक नाकात.

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا اسْتَعِيْنُوْا بِالصَّبْرِ وَالصَّلٰوةِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ مَعَ الصّٰبِرِيْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanusta‘īnū biṣ-ṣabri waṣ-ṣalāh(ti), innallāha ma‘aṣ-ṣābirīn(a).

हे तुमी विस्वास दवरतात! धीर आनी प्रार्थना करून (अल्ला कडल्यान) मदत मागची. खरेंच अल्ला धीर धरपी लोकां वांगडा आसा.

وَلَا تَقُوْلُوْا لِمَنْ يُّقْتَلُ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ اَمْوَاتٌ ۗ بَلْ اَحْيَاۤءٌ وَّلٰكِنْ لَّا تَشْعُرُوْنَ

wa lā taqūlū limay yuqtalu fī sabīlillāhi amwāt(un), bal aḥyā'uw wa lākil lā tasy‘urūn(a).

आनी अल्लाच्या मार्गांत मारून उडयतात ते मेले अशें म्हणूं नाकात. खरें म्हणल्यार ते जिवे आसात, पूण तुमकां तें कळना.

وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِّنَ الْخَوْفِ وَالْجُوْعِ وَنَقْصٍ مِّنَ الْاَمْوَالِ وَالْاَنْفُسِ وَالثَّمَرٰتِۗ وَبَشِّرِ الصّٰبِرِيْنَ

wa lanabluwannakum bisyai'im minal-khaufi wal-jū‘i wa naqaṣim minal-amwāli wal-anfusi waṡ-ṡamarāt(i), wa basysyiriṣ-ṣābirīn(a).

आनी आमी तुमची कांय भंय, उपासमारी, गिरेस्तकायेचो उणाव, आत्मो आनी फळां घेवन परिक्षा घेतले हें निश्चीत. आनी धीर धरपी लोकांक बरी खबर पावोवप

اَلَّذِيْنَ اِذَآ اَصَابَتْهُمْ مُّصِيْبَةٌ ۗ قَالُوْٓا اِنَّا لِلّٰهِ وَاِنَّآ اِلَيْهِ رٰجِعُوْنَۗ

allażīna iżā aṣābathum muṣībah(tun), qālū innā lillāhi wa innā ilaihi rāji‘ūn(a).

(म्हळ्यार) जे आपत्ती येता तेन्ना "इन्ना लिल्लाही वा इन्ना इलाही राजी'उन" म्हणटात (खरें म्हणल्यार आमी अल्लाचे आनी ताचे कडेन परत येतले).

اُولٰۤىِٕكَ عَلَيْهِمْ صَلَوٰتٌ مِّنْ رَّبِّهِمْ وَرَحْمَةٌ ۗوَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُهْتَدُوْنَ

ulā'ika ‘alaihim ṣalawātum mir rabbihim wa raḥmah(tun), wa ulā'ika humul-muhtadūn(a).

तांकांच आपल्या प्रभू कडल्यान माफी आनी दया मेळटा आनी तांकांच मार्गदर्शन मेळटा.

۞ اِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَاۤىِٕرِ اللّٰهِ ۚ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ اَوِ اعْتَمَرَ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِ اَنْ يَّطَّوَّفَ بِهِمَا ۗ وَمَنْ تَطَوَّعَ خَيْرًاۙ فَاِنَّ اللّٰهَ شَاكِرٌ عَلِيْمٌ

innaṣ-ṣafā wal-marwata min sya‘ā'irillāh(i), faman ḥajjal-baita awi‘tamara falā junāḥa ‘alaihi ay yaṭṭawwafa bihimā, wa man taṭawwa‘a khairan fa innallāha syākirun ‘alīm(un).

खरेंच सफा आनी मरवाह हीं अल्लाच्या धर्माचीं प्रतीकां. देखून जो कोण घराक वा उमराक हज करता, ताणें तांचेमदीं साई केल्यार ताचेर कसलोच पाप ना. आनी जो कोण स्वेच्छेनूच बरीं कामां करता, मागीर अल्ला हो सगळ्यांची कदर करपी आनी सर्वज्ञ.

اِنَّ الَّذِيْنَ يَكْتُمُوْنَ مَآ اَنْزَلْنَا مِنَ الْبَيِّنٰتِ وَالْهُدٰى مِنْۢ بَعْدِ مَا بَيَّنّٰهُ لِلنَّاسِ فِى الْكِتٰبِۙ اُولٰۤىِٕكَ يَلْعَنُهُمُ اللّٰهُ وَيَلْعَنُهُمُ اللّٰعِنُوْنَۙ

innal-lażīna yaktumūna mā anzalnā minal-bayyināti wal-hudā mim ba‘di mā bayyannāhu lin-nāsi fil-kitāb(i), ulā'ika yal‘anuhumullāhu wa yal‘anuhumul-lā‘inūn(a).

खरेंच, जे आमी म्हायती आनी मार्गदर्शनाच्या रुपांत धाडलां तें लिपोवन दवरतात, आमी तें पुस्तकांत (अल-कुरान) मनीसजातीक समजायल्या उपरांत, तेच अल्लान शाप दितात आनी शाप दिवपी लोकांनी (तशेंच) शाप दितात,

اِلَّا الَّذِيْنَ تَابُوْا وَاَصْلَحُوْا وَبَيَّنُوْا فَاُولٰۤىِٕكَ اَتُوْبُ عَلَيْهِمْ ۚ وَاَنَا التَّوَّابُ الرَّحِيْمُ

illal-lażīna tābū wa aṣlaḥū wa bayyanū fa'ulā'ika atūbu ‘alaihim, wa anat-tawwābur-raḥīm(u).

पश्चात्ताप केल्ल्या, दुरुस्ती केल्ल्या आनी (तें) समजावपी सोडल्यार, जांकां हांव पश्चात्ताप स्वीकारतां, आनी पश्चात्ताप स्वीकारपी हांवच, परम दयाळ.

اِنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَمَاتُوْا وَهُمْ كُفَّارٌ اُولٰۤىِٕكَ عَلَيْهِمْ لَعْنَةُ اللّٰهِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ وَالنَّاسِ اَجْمَعِيْنَۙ

innal-lażīna kafarū wa mātū wa hum kuffārun ulā'ika ‘alaihim la‘natullāhi wal-malā'ikati wan-nāsi ajma‘īn(a).

खरेंच, जे काफिर जावन अविश्वासी जावन मरतात, तांकां अल्ला, देवदूत आनी सगळ्या मनशाकुळान शाप दितले,

خٰلِدِيْنَ فِيْهَا ۚ لَا يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذَابُ وَلَا هُمْ يُنْظَرُوْنَ

khālidīna fīhā, lā yukhaffafu ‘anhumul-‘ażābu wa lā hum yunẓarūn(a).

तातूंत ते सासणाचे उरतले (शाप), तांची ख्यास्त हळुवार जावची ना आनी तांकां सुटका मेळची ना.

وَاِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌۚ لَآاِلٰهَ اِلَّا هُوَ الرَّحْمٰنُ الرَّحِيْمُ ࣖ

wa ilāhukum ilāhuw wāḥid(un), lā ilāha illā huwar-raḥmānur-raḥīm(u).

आनी तुमचो देव सर्वशक्तिमान देव, ताचे बगर दुसरो देव ना, परमात्मा कृपाळू, दयाळू.

اِنَّ فِيْ خَلْقِ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَاخْتِلَافِ الَّيْلِ وَالنَّهَارِ وَالْفُلْكِ الَّتِيْ تَجْرِيْ فِى الْبَحْرِ بِمَا يَنْفَعُ النَّاسَ وَمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ مِنَ السَّمَاۤءِ مِنْ مَّاۤءٍ فَاَحْيَا بِهِ الْاَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا وَبَثَّ فِيْهَا مِنْ كُلِّ دَاۤبَّةٍ ۖ وَّتَصْرِيْفِ الرِّيٰحِ وَالسَّحَابِ الْمُسَخَّرِ بَيْنَ السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يَّعْقِلُوْنَ

inna fī khalqis-samāwāti wal-arḍi wakhtilāfil-laili wan-nahāri wal-fulkil-latī tajrī fil-baḥri bimā yanfa‘un-nāsa wa mā anzalallāhu minas-samā'i mim mā'in fa aḥyā bihil-arḍa ba‘da mautihā wa baṡṡa fīhā min kulli dābbah(tin), wa taṣrīfir-riyāḥi was-saḥābil-musakhkhari bainas-samā'i wal-arḍi la'āyātil liqaumiy ya‘qilūn(a).

खरेंच, मळब आनी धर्तरी हांची निर्मिती, आनी रात आनी दीस हांच्या पर्यायान, आनी मनशाकुळाक फायदो जावपी वस्तूं वांगडा दर्यांतल्यान वचपी तारवांनी, आनी अल्ला मळबांतल्यान सकयल धाडटा तें उदक, आनी ताचे वांगडा धर्तरेक मरणा उपरांत जिवीत करता, आनी तातूंत सगळ्या तरांचे जनावरां शिंपडटा, आनी मळब आनी मळब आनी मळब हांचे मदीं नियंत्रीत आशिल्ल्या वारें आनी मेघांचो बदल धर्तरी-समजपी लोकां खातीर खरेंच चिन्नां आसात.

وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَّتَّخِذُ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ اَنْدَادًا يُّحِبُّوْنَهُمْ كَحُبِّ اللّٰهِ ۗ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَشَدُّ حُبًّا لِّلّٰهِ ۙوَلَوْ يَرَى الَّذِيْنَ ظَلَمُوْٓا اِذْ يَرَوْنَ الْعَذَابَۙ اَنَّ الْقُوَّةَ لِلّٰهِ جَمِيْعًا ۙوَّاَنَّ اللّٰهَ شَدِيْدُ الْعَذَابِ

wa minan-nāsi may yattakhiżu min dūnillāhi andāday yuḥibbūnahum kaḥubbillāh(i), wal-lażīna āmanū asyaddu ḥubbal lillāh(i), wa lau yaral-lażīna ẓalamū iż yaraunal-‘ażāb(a), annal-quwwata lillāhi jamī‘ā(n), wa annallāha syadīdul-‘ażāb(i).

आनी मनीसजातींत अल्ला सोडून हेर देवांक प्रतिस्पर्धी म्हूण पुजतात, जांचो ते अल्लाचो मोग करतात तसो मोग करतात. पूण विस्वास दवरपी लोक अल्लाचेर आशिल्ल्या मोगान अत्यंत व्हड आसात. जर वायट करपी लोकांक ख्यास्त पळयतकच (कयामताच्या दिसा) दिसतलें जाल्यार सगळी सत्ता अल्लाची आनी अल्ला ख्यास्तींत खर आसा (तांकां पश्चाताप जातलो हें निश्चीत).

اِذْ تَبَرَّاَ الَّذِيْنَ اتُّبِعُوْا مِنَ الَّذِيْنَ اتَّبَعُوْا وَرَاَوُا الْعَذَابَ وَتَقَطَّعَتْ بِهِمُ الْاَسْبَابُ

iż tabarra'al-lażīnattubi‘ū minal-lażīnattaba‘ū wa ra'awul-‘ażāba wa taqaṭṭa‘at bihimul-asbāb(u).

(म्हळ्यार) जेन्ना फाटल्यान आयिल्ले लोक फाटल्यान आयिल्ल्या लोकां कडल्यान पयस वतात आनी तांकां ख्यास्त दिसता आनी (जेन्ना) तांचे मदले सगळे संबंद कापतात.

وَقَالَ الَّذِيْنَ اتَّبَعُوْا لَوْ اَنَّ لَنَا كَرَّةً فَنَتَبَرَّاَ مِنْهُمْ ۗ كَمَا تَبَرَّءُوْا مِنَّا ۗ كَذٰلِكَ يُرِيْهِمُ اللّٰهُ اَعْمَالَهُمْ حَسَرٰتٍ عَلَيْهِمْ ۗ وَمَا هُمْ بِخٰرِجِيْنَ مِنَ النَّارِ ࣖ

wa qālal-lażīnattaba‘ū lau anna lanā karratan fa natabarra'a minhum, kamā tabarra'ū minnā, każālika yurīhimullāhu a‘mālahum ḥasarātin ‘alaihim, wa mā hum bikhārijīna minan-nār(i).

आनी फाटल्यान आयिल्ल्या लोकांनी म्हणलें, "आमकां संद मेळ्ळी जाल्यार (संवसारांत परत येवपाची) अर्थांतच आमी तांकां सोडून दितले, जशें तांणी आमकां सोडले." अशे तरेन अल्ला तांकां तांचीं कर्तुबां दाखयता, जाचो तांकां पश्चाताप जाता. आनी ते नरकाच्या उज्यांतल्यान भायर सरचे नात.

يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ كُلُوْا مِمَّا فِى الْاَرْضِ حَلٰلًا طَيِّبًا ۖوَّلَا تَتَّبِعُوْا خُطُوٰتِ الشَّيْطٰنِۗ اِنَّهٗ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ

yā ayyuhan-nāsu kulū mimmā fil-arḍi ḥalālan ṭayyibā(n), wa lā tattabi‘ū khuṭuwātisy-syaiṭān(i), innahū lakum ‘aduwwum mubīn(un).

हे लोकांनो! धर्तरेचेर मेळपी हलाल आनी बरें (जेवण) खावचें, आनी सैतानाच्या पावलांक पाळो दिवंक नाकात. खरेंच सैतान तुमकां खरो दुस्मान.

اِنَّمَا يَأْمُرُكُمْ بِالسُّوْۤءِ وَالْفَحْشَاۤءِ وَاَنْ تَقُوْلُوْا عَلَى اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

innamā ya'murukum bis-sū'i wal-faḥsyā'i wa an taqūlū ‘alallāhi mā lā ta‘lamūn(a).

खरेंच (शैतान) फकत वायट आनी घृणास्पद गजाली करपाची, आनी तुमकां अल्ला विशीं खबर ना तें सांगपाची आज्ञा दिता.

وَاِذَا قِيْلَ لَهُمُ اتَّبِعُوْا مَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ قَالُوْا بَلْ نَتَّبِعُ مَآ اَلْفَيْنَا عَلَيْهِ اٰبَاۤءَنَا ۗ اَوَلَوْ كَانَ اٰبَاۤؤُهُمْ لَا يَعْقِلُوْنَ شَيْـًٔا وَّلَا يَهْتَدُوْنَ

wa iżā qīla lahumuttabi‘ū mā anzalallāhu qālū bal nattabi‘u mā alfainā ‘alaihi ābā'anā, awalau kāna ābā'uhum lā ya‘qilūna syai'aw wa lā yahtadūn(a).

आनी जेन्ना तांकां म्हणटात, "अल्लान जें उक्तें केलां ताचें पालन करात." तांणी जाप दिली, “(ना!) आमी आमच्या पूर्वजांक (करताना) जें मेळ्ळें तें पाळटात.” खरें म्हणल्यार तांच्या पूर्वजांक कांयच खबर नाशिल्लें, आनी तांकां मार्गदर्शन नाशिल्लें.

وَمَثَلُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا كَمَثَلِ الَّذِيْ يَنْعِقُ بِمَا لَا يَسْمَعُ اِلَّا دُعَاۤءً وَّنِدَاۤءً ۗ صُمٌّ ۢ بُكْمٌ عُمْيٌ فَهُمْ لَا يَعْقِلُوْنَ

wa maṡalul-lażīna kafarū kamaṡalil-lażī yan‘iqu bimā lā yasma‘u illā du‘ā'aw wa nidā'ā(n), ṣummum bukmun ‘umyun fahum lā ya‘qilūn(a).

आनी काफिरां खातीर (आपोजोवप्यां खातीर) बोधकथा म्हळ्यार (गोठाणी) जो (जनावरांक) बोवाळ आनी रडपा सोडून हेर कितेंच आयकना. (ते) बहिरे, मुके आनी कुड्डे, देखून तांकां समजना.

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا كُلُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا رَزَقْنٰكُمْ وَاشْكُرُوْا لِلّٰهِ اِنْ كُنْتُمْ اِيَّاهُ تَعْبُدُوْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanū kulū min ṭayyibāti mā razaqnākum wasykurū lillāhi in kuntum iyyāhu ta‘budūn(a).

हे तुमी विस्वास दवरतात! आमी तुमकां दिल्लें बरें अन्नधान्य खावचें आनी अल्लाचो उपकार मानचो, फकत ताची पुजा केल्यार.

اِنَّمَا حَرَّمَ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةَ وَالدَّمَ وَلَحْمَ الْخِنْزِيْرِ وَمَآ اُهِلَّ بِهٖ لِغَيْرِ اللّٰهِ ۚ فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ بَاغٍ وَّلَا عَادٍ فَلَآ اِثْمَ عَلَيْهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

innamā ḥarrama ‘alaikumul-maitata wad-dama wa laḥmal-khinzīri wa mā uhilla bihī ligairillāh(i), fa maniḍṭurra gaira bāgiw wa lā ‘ādin falā iṡma ‘alaih(i), innallāha gafūrur raḥīm(un).

खरेंच ताणें तुमकां फकत अल्ला सोडून हेर (नांवांच्या) कत्तल केल्ल्या जनावरांचें मांस, रगत, दुकराचें मांस आनी (मांस) करपाक बंदी घाल्या. पूण जो कोणाक (खावपाक) जबरदस्ती जाता, ताका जाय म्हणून न्हय आनी (तशेंच) मर्यादे भायर न्हय, मागीर ताचे खातीर पाप ना. खरेंच अल्ला हो क्षमाशील, दयाळू.

اِنَّ الَّذِيْنَ يَكْتُمُوْنَ مَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ مِنَ الْكِتٰبِ وَيَشْتَرُوْنَ بِهٖ ثَمَنًا قَلِيْلًاۙ اُولٰۤىِٕكَ مَا يَأْكُلُوْنَ فِيْ بُطُوْنِهِمْ اِلَّا النَّارَ وَلَا يُكَلِّمُهُمُ اللّٰهُ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ وَلَا يُزَكِّيْهِمْ ۚوَلَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

innal-lażīna yaktumūna mā anzalallāhu minal-kitābi wa yasytarūna bihī ṡamanan qalīlā(n), ulā'ika mā ya'kulūna fī buṭūnihim illan-nāra wa lā yukallimuhumullāhu yaumal-qiyāmati wa lā yuzakkīhim, wa lahum ‘ażābun alīm(un).

खरेंच, जे लोक अल्लान पुस्तकांतल्यान उक्तायिल्लें लिपोवन दवरतात आनी तें ल्हान मोलान विकतात, ते फकत नरक उजो आपल्या पोटाक गिळटात आनी अल्ला तांकां कयामताच्या दिसा नमस्कार करचो ना आनी तांकां शुध्द करचो ना. तांकां वेदनादायक ख्यास्त मेळटली.

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ اشْتَرَوُا الضَّلٰلَةَ بِالْهُدٰى وَالْعَذَابَ بِالْمَغْفِرَةِ ۚ فَمَآ اَصْبَرَهُمْ عَلَى النَّارِ

ulā'ikal-lażīnasytarawuḍ-ḍalālata bil-hudā wal-‘ażāba bil-magfirah(ti), famā aṣbarahum ‘alan-nār(i).

तेच मार्गदर्शनान चुक विकतें घेतात आनी क्षमा करून ख्यास्त विकत घेतात. तर नरकाच्या उज्याक आडनदर करपाक ते कितले धाडसी!

ذٰلِكَ بِاَنَّ اللّٰهَ نَزَّلَ الْكِتٰبَ بِالْحَقِّ ۗ وَاِنَّ الَّذِيْنَ اخْتَلَفُوْا فِى الْكِتٰبِ لَفِيْ شِقَاقٍۢ بَعِيْدٍ ࣖ

Żālika bi'annallāha nazzalal-kitāba bil-ḥaqq(i), wa innal-lażīnakhtalafū fil-kitābi lafī syiqāqim ba‘īd(in).

कारण अल्लान सत्य (हडून) पुस्तक (अल-कुरान) सकयल धाडलां आनी खरेंच पुस्तका विशीं (सत्य) मतभेद आशिल्ले ते खोलायेन विभागणींत आसात.

۞ لَيْسَ الْبِرَّاَنْ تُوَلُّوْا وُجُوْهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَلٰكِنَّ الْبِرَّ مَنْ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ وَالْكِتٰبِ وَالنَّبِيّٖنَ ۚ وَاٰتَى الْمَالَ عَلٰى حُبِّهٖ ذَوِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنَ وَابْنَ السَّبِيْلِۙ وَالسَّاۤىِٕلِيْنَ وَفىِ الرِّقَابِۚ وَاَقَامَ الصَّلٰوةَ وَاٰتَى الزَّكٰوةَ ۚ وَالْمُوْفُوْنَ بِعَهْدِهِمْ اِذَا عَاهَدُوْا ۚ وَالصّٰبِرِيْنَ فِى الْبَأْسَاۤءِ وَالضَّرَّاۤءِ وَحِيْنَ الْبَأْسِۗ اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ صَدَقُوْا ۗوَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُتَّقُوْنَ

laisal-birra an tuwallū wujūhakum qibalal-masyriqi wal-magribi wa lākinnal-birra man āmana billāhi wal-yaumil ākhiri wal-malā'ikati wal-kitābi wan-nabiyyīn(a), wa ātal-māla ‘alā ḥubbihī żawil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīna wabnas-sabīl(i), was-sā'ilīna wa fir-riqāb(i), wa aqāmaṣ-ṣalāta wa ātaz-zakāh(ta), wal mūfūna bi‘ahdihim iżā ‘āhadū, waṣ-ṣābirīna fil-ba'sā'i waḍ-ḍarrā'i wa ḥīnal-ba's(i), ulā'ikal-lażīna ṣadaqū, wa ulā'ika humul-muttaqūn(a).

सद्गुण म्हळ्यार उदेंत आनी अस्तंते वटेन तोंड घुंवडावप न्हय, पूण सद्गुण म्हळ्यार (सद्गुण) जे अल्लाचेर, निमाणो दीस, देवदूत, पुस्तकां, पैगंबरांचेर विस्वास दवरतात आनी आपली आवड आशिल्ली संपत्ती नात्यांतल्यांक, अनाथांक, गरीबांक, प्रवासांत आशिल्ल्या लोकांक (मुसाफिर), भिकारीक, आनी आपल्या नोकरांक मुक्त करपाक दितात, जे नमाज करतात आनी जकात दितात, जेन्ना आपलीं उतरां पाळटात आश्वासनां, आनी गरिबी, दुख्ख आनी झुजाच्या काळांत धीर धरपी लोक. ते सत्यवादी लोक, ते पुण्यशील लोक.

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِصَاصُ فِى الْقَتْلٰىۗ اَلْحُرُّ بِالْحُرِّ وَالْعَبْدُ بِالْعَبْدِ وَالْاُنْثٰى بِالْاُنْثٰىۗ فَمَنْ عُفِيَ لَهٗ مِنْ اَخِيْهِ شَيْءٌ فَاتِّبَاعٌ ۢبِالْمَعْرُوْفِ وَاَدَاۤءٌ اِلَيْهِ بِاِحْسَانٍ ۗ ذٰلِكَ تَخْفِيْفٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَرَحْمَةٌ ۗفَمَنِ اعْتَدٰى بَعْدَ ذٰلِكَ فَلَهٗ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

yā ayyuhal-lażīna āmanū kutiba ‘alaikumul-qiṣāṣu fil-qatlā, al-ḥurru bil-ḥurri wal-‘abdu bil-‘abdi wal-unṡā bil-unṡā, faman ‘ufiya lahū min akhīhi syai'un fattibā‘um bil-ma‘rūfi wa adā'un ilaihi bi iḥsān(in), żālika takhfīfum mir rabbikum wa raḥmah(tun), fa mani‘tadā ba‘da żālika fa lahū ‘ażābun alīm(un).

हे तुमी विस्वास दवरतात! मारून उडयल्ल्या मनशाविशीं तुमचेर (किसस करप) बंधनकारक आसा. मुक्त मनशांवांगडा मुक्त मनीस, गुलाम गुलाम, बायलो बायलांवांगडा. पूण जो कोण आपल्या भावाकडल्यान माफी मेळयता, ताणें ती बरी पाळो दिवची आनी ताका बरी (तशेंच) दियात (खंडित) दिवची. ही तुज्या प्रभू कडल्यान सुटका आनी दया. ते उपरांत कोण मर्यादा हुंपता ताका खूब वेदनादायक ख्यास्त भोगची पडटली.

وَلَكُمْ فِى الْقِصَاصِ حَيٰوةٌ يّٰٓاُولِى الْاَلْبَابِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُوْنَ

wa lakum fil-qiṣāṣi ḥayātuy yā ulil-albābi la‘allakum tattaqūn(a).

आनी किसासांत तुमकां जिणेची (गारंट) आसा, हे समजणीचे लोक, तुमी पुण्यवान जावचे.

كُتِبَ عَلَيْكُمْ اِذَا حَضَرَ اَحَدَكُمُ الْمَوْتُ اِنْ تَرَكَ خَيْرًا ۖ ۨالْوَصِيَّةُ لِلْوَالِدَيْنِ وَالْاَقْرَبِيْنَ بِالْمَعْرُوْفِۚ حَقًّا عَلَى الْمُتَّقِيْنَ ۗ

kutiba ‘alaikum iżā ḥaḍara aḥadakumul-mautu in taraka kahirā(n), al-waṣiyyatu lil-wālidaini wal-aqrabīna bil-ma‘rūf(i), ḥaqqan ‘alal-muttaqīn(a).

तुमच्यांतल्या कोणाकूय मरण आयलें जाल्यार, तो गिरेस्तकाय सोडून गेलो जाल्यार, आपल्या आवय-बापायक आनी लागींच्या नात्यांतल्या लोकांखातीर बऱ्या पद्दतीन वसीयत करप, (जशें) पुण्यशील लोकांखातीर कर्तव्य अशें तुमचेर बंधनकारक आसा.

فَمَنْۢ بَدَّلَهٗ بَعْدَمَا سَمِعَهٗ فَاِنَّمَآ اِثْمُهٗ عَلَى الَّذِيْنَ يُبَدِّلُوْنَهٗ ۗ اِنَّ اللّٰهَ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ ۗ

famam baddalahū ba‘da mā sami‘ahū fa innamā iṡmuhū ‘alal-lażīna yubaddilūnah(ū), innallāha samī‘un ‘alīm(un).

जो कोण तो (इच्छा) बदलता, तो आयकल्या उपरांत पाप फकत बदलपी मनशा खातीर आसता. खरेंच अल्ला हो सर्व आयकुपी, सर्व जाणकार.

فَمَنْ خَافَ مِنْ مُّوْصٍ جَنَفًا اَوْ اِثْمًا فَاَصْلَحَ بَيْنَهُمْ فَلَآ اِثْمَ عَلَيْهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ ࣖ

faman khāfa mim mūṣin janafan au iṡman fa aṣlaḥa bainahum falā iṡma ‘alaih(i), innallāha gafūrur raḥīm(un).

पूण जो कोण वसीयत दिवपी पक्षपाती (आसा) वा कितेंय वायट केलां असो भंय आसता आनी मागीर तांचे मदीं समेट करता, मागीर ताणें पातक केल्लें ना. खरेंच अल्ला हो क्षमाशील, दयाळू.

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُوْنَۙ

yā ayyuhal-lażīna āmanū kutiba ‘alaikumuṣ-ṣiyāmu kamā kutiba ‘alal-lażīna min qablikum la‘allakum tattaqūn(a).

हे तुमी विस्वास दवरतात! तुमी पुण्यवान जावचे म्हणून तुमच्या आदल्या लोकांक जसो थारायिल्लो तसोच तुमकां उपास थारायला,

اَيَّامًا مَّعْدُوْدٰتٍۗ فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ مَّرِيْضًا اَوْ عَلٰى سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِّنْ اَيَّامٍ اُخَرَ ۗوَعَلَى الَّذِيْنَ يُطِيْقُوْنَهٗ فِدْيَةٌ طَعَامُ مِسْكِيْنٍۗ فَمَنْ تَطَوَّعَ خَيْرًا فَهُوَ خَيْرٌ لَّهٗ ۗوَاَنْ تَصُوْمُوْا خَيْرٌ لَّكُمْ اِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ

ayyāmam ma‘dūdāt(in), faman kāna minkum marīḍan au ‘alā safarin fa ‘iddatum min ayyāmin ukhar(a), wa ‘alal-lażīna yuṭīqūnahū fidyatun ṭa‘āmu miskīn(in), faman taṭawwa‘a khairan fahuwa khairul lah(ū), wa an taṣūmū khairul lakum in kuntum ta‘lamūn(a).

(म्हळ्यार) एक थारावीक संख्येन दीस. देखून तुमच्यांतलो जो कोण दुयेंत आसा वा प्रवासांत आसा (आनी उपास करीना), मागीर हेर दिसांनी (ताणें उपास करूंक नाशिल्ल्या दिसांची संख्या भरून काडची पडटली). आनी जो उपास करूंक शकना ताका गरीब मनशाक जेवण दिवपाचो फिद्याह (भरपाय) आसूंक जाय. पूण जो कोण स्वेच्छेनूच बरें करता, ताका तें बरें आनी तुजें उपास तुका बरें, तुका खबर आसलें जाल्यार.

شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِيْٓ اُنْزِلَ فِيْهِ الْقُرْاٰنُ هُدًى لِّلنَّاسِ وَبَيِّنٰتٍ مِّنَ الْهُدٰى وَالْفُرْقَانِۚ فَمَنْ شَهِدَ مِنْكُمُ الشَّهْرَ فَلْيَصُمْهُ ۗوَمَنْ كَانَ مَرِيْضًا اَوْ عَلٰى سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِّنْ اَيَّامٍ اُخَرَ ۗيُرِيْدُ اللّٰهُ بِكُمُ الْيُسْرَ وَلَا يُرِيْدُ بِكُمُ الْعُسْرَ ۖوَلِتُكْمِلُوا الْعِدَّةَ وَلِتُكَبِّرُوا اللّٰهَ عَلٰى مَا هَدٰىكُمْ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ

syahru ramaḍānal-lażī unzila fīhil-qur'ānu hudal lin-nāsi wa bayyinātim minal-hudā wal-furqān(i), faman syahida minkumusy-syahra falyaṣumh(u) wa man kāna marīḍan au ‘alā safarin fa ‘iddatum min ayyāmin ukhar(a), yurīdullāhu bikumul-yusra wa lā yurīdu bikumul-‘usr(a), wa litukmilul-‘iddata wa litukabbirullāha ‘alā mā hadākum wa la‘allakum tasykurūn(a).

रमजान म्हयनो हो (म्हयनो) जातूंत कुराण उक्तो जाल्लो, मनशां खातीर मार्गदर्शन म्हणून आनी त्या मार्गदर्शना संबंदी आनी भेद (खरे आनी खोटे हांचे मदलो) स्पश्टीकरण म्हणून. देखून त्या म्हयन्यांत तुमच्यांतलो कोणूय उपास करचो. आनी जो कोण दुयेंत आसा वा प्रवासांत आसा (तो उपास करीना), मागीर (ताची भरपाय करची पडटली), जितले दीस ताका चुकले, हेर दिसांनी. अल्ला तुमकां सोयीची इत्सा करता, आनी तुमकां कश्टाची इत्सा ना. तुमी क्रमांक पुराय करचो पडटलो आनी ताणें दिल्ल्या मार्गदर्शना खातीर अल्लाची महिमा करची पडटली, जाका लागून तुमी उपकारी आसतले.

وَاِذَا سَاَلَكَ عِبَادِيْ عَنِّيْ فَاِنِّيْ قَرِيْبٌ ۗ اُجِيْبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ اِذَا دَعَانِۙ فَلْيَسْتَجِيْبُوْا لِيْ وَلْيُؤْمِنُوْا بِيْ لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُوْنَ

wa iżā sa'alaka ‘ibādī ‘annī fa innī qarīb(un), ujību da‘watad-dā‘i iżā da‘ān(i), falyastajībū lī walyu'minū bī la‘allahum yarsyudūn(a).

आनी जेन्ना म्हजे सेवक तुमकां (मुहम्मदाक) म्हजे विशीं विचारतात, तेन्ना खरेंच हांव लागीं आसां. माका मागणें करतना मागणें करपी लोकांची इत्सा हांव पुराय करतां. तांणी म्हजी (आज्ञा) पुराय करूं आनी म्हजेर विस्वास दवरूं, जाका लागून तांकां सत्य मेळटलें.

اُحِلَّ لَكُمْ لَيْلَةَ الصِّيَامِ الرَّفَثُ اِلٰى نِسَاۤىِٕكُمْ ۗ هُنَّ لِبَاسٌ لَّكُمْ وَاَنْتُمْ لِبَاسٌ لَّهُنَّ ۗ عَلِمَ اللّٰهُ اَنَّكُمْ كُنْتُمْ تَخْتَانُوْنَ اَنْفُسَكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ وَعَفَا عَنْكُمْ ۚ فَالْـٰٔنَ بَاشِرُوْهُنَّ وَابْتَغُوْا مَا كَتَبَ اللّٰهُ لَكُمْ ۗ وَكُلُوْا وَاشْرَبُوْا حَتّٰى يَتَبَيَّنَ لَكُمُ الْخَيْطُ الْاَبْيَضُ مِنَ الْخَيْطِ الْاَسْوَدِ مِنَ الْفَجْرِۖ ثُمَّ اَتِمُّوا الصِّيَامَ اِلَى الَّيْلِۚ وَلَا تُبَاشِرُوْهُنَّ وَاَنْتُمْ عٰكِفُوْنَۙ فِى الْمَسٰجِدِ ۗ تِلْكَ حُدُوْدُ اللّٰهِ فَلَا تَقْرَبُوْهَاۗ كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ اللّٰهُ اٰيٰتِهٖ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُوْنَ

uḥilla lakum lailataṣ-ṣiyāmir-rafaṡu ilā nisā'ikum, hunna libāsul lakum wa antum libāsul lahunn(a), ‘alimallāhu annakum kuntum takhtānūna anfusakum fatāba ‘alaikum wa ‘afā ‘ankum, fal-āna bāsyirūhunna wabtagū mā kataballāhu lakum, wa kulū wasyrabū ḥattā yatabayyana lakumul-khaiṭul-abyaḍu minal-khaiṭil-aswadi minal-fajr(i), ṡumma atimmuṣ-ṣiyāma ilal-lail(i), wa lā tubāsyirūhunna wa antum ‘ākifūna fil-masājid(i) tilka ḥudūdullāhi falā taqrabūhā, każālika yubayyinullāhu āyātihī lin-nāsi la‘allahum yattaqūn(a).

तुमच्या बायले वांगडा रातच्या वेळार एकठांय उपास करप तुमकां परवानगी आसा. ते तुजे कपडे आनी तूं तांकां कपडे. तुमकां स्वताक आडावंक मेळना हें अल्लाक खबर आसा, पूण तो तुमचो पश्चात्ताप मान्य करता आनी तुमकां माफ करता. देखून आतां तांचे कडेन हस्तक्षेप करात आनी अल्लान तुमचे खातीर जें थारायलां तें सोदून काडात. धव्या धागेचो आनी काळो धागो म्हळ्यार फांतोडेर तुमकां (भेद) स्पश्ट जायसर खावप आनी पियेवप. उपरांत सांजवेळा (आता) मेरेन उपास पुराय करचो. पूण मशिदींत इकाफ करतना तांकां हस्तक्षेप करचो न्हय. तो अल्लाचो फरमान, देखून ताचे कडेन वचूं नाकात. अशे तरेन अल्ला लोकांक आपले आयत समजायतात, जाका लागून तांकां धर्मपरायणताय मेळटली.

وَلَا تَأْكُلُوْٓا اَمْوَالَكُمْ بَيْنَكُمْ بِالْبَاطِلِ وَتُدْلُوْا بِهَآ اِلَى الْحُكَّامِ لِتَأْكُلُوْا فَرِيْقًا مِّنْ اَمْوَالِ النَّاسِ بِالْاِثْمِ وَاَنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ ࣖ

wa lā ta'kulū amwālakum bainakum bil-bāṭili wa tudlū bihā ilal-ḥukkāmi lita'kulū farīqam min amwālin-nāsi bil-iṡmi wa antum ta‘lamūn(a).

आनी तुमच्या मदली गिरेस्तकाय खोट्या रितीन सेवन करूंक नाकात, आनी (नाका) तुमी ह्या गिरेस्तकायेन न्यायाधीशांक लांच दितात, तुमकां खबर आसून लेगीत हेर लोकांची कांय गिरेस्तकाय पातक पद्दतीन खावंक मेळटली ह्या हेतान.

۞ يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْاَهِلَّةِ ۗ قُلْ هِيَ مَوَاقِيْتُ لِلنَّاسِ وَالْحَجِّ ۗ وَلَيْسَ الْبِرُّ بِاَنْ تَأْتُوا الْبُيُوْتَ مِنْ ظُهُوْرِهَا وَلٰكِنَّ الْبِرَّ مَنِ اتَّقٰىۚ وَأْتُوا الْبُيُوْتَ مِنْ اَبْوَابِهَا ۖ وَاتَّقُوا اللّٰهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَ

yas'alūnaka ‘anil-ahillah(ti), qul hiya mawāqītu lin-nāsi wal-ḥajj(i), wa laisal-birru bi'an ta'tul-buyūta min ẓuhūrihā wa lākinnal-birra manittaqā, wa'tul-buyūta min abwābihā, wattaqullāha la‘allakum tufliḥūn(a).

ते तुमकां (मुहंमदाक) अर्धचंद्राविशीं विचारतात. म्हणचें, "तो मनशांचो वेळ आनी (तीर्थयात्रेचो) हजचो (सूचक)." आनी घरांत ताचेवयल्यान प्रवेश करप सद्गुणी न्हय, पूण पुण्यशील लोकांचो (सद्गुण) आसता. तांच्या दारांतल्यान घरांनी भितर सरात आनी तुमकां येस मेळचें म्हणून अल्लाक भियेयात.

وَقَاتِلُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ الَّذِيْنَ يُقَاتِلُوْنَكُمْ وَلَا تَعْتَدُوْا ۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْمُعْتَدِيْنَ

wa qātilū fī sabīlillāhil-lażīna yuqātilūnakum wa lā ta‘tadū, innallāha lā yuḥibbul-mu‘tadīn(a).

आनी जे तुमचे कडेन झगडटात, पूण मर्यादा उल्लंघन करिनात तांकां अल्लाच्या मार्गान झुजचें. खरेंच मर्यादा उल्लंघन करपी लोक अल्लाक आवडना.

وَاقْتُلُوْهُمْ حَيْثُ ثَقِفْتُمُوْهُمْ وَاَخْرِجُوْهُمْ مِّنْ حَيْثُ اَخْرَجُوْكُمْ وَالْفِتْنَةُ اَشَدُّ مِنَ الْقَتْلِ ۚ وَلَا تُقٰتِلُوْهُمْ عِنْدَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ حَتّٰى يُقٰتِلُوْكُمْ فِيْهِۚ فَاِنْ قٰتَلُوْكُمْ فَاقْتُلُوْهُمْۗ كَذٰلِكَ جَزَاۤءُ الْكٰفِرِيْنَ

waqtulūhum ḥaiṡu ṡaqiftumūhum wa akhrijūhum min ḥaiṡu akhrajūkum wal-fitnatu asyaddu minal-qatl(i), wa lā tuqātilūhum ‘indal-masjidil-ḥarāmi ḥattā yuqātilūkum fīh(i), fa'in qātalūkum faqtulūhum, każālika jazā'ul-kāfirīn(a).

आनी तुका मेळटात थंय तांकां मार, आनी तुका धांवडावन घाल्ल्या सुवातेर तांकां धांवडा. आनी खून करपा परस निंदा चड क्रूर. आनी पवित्र मशिदींत तांकां झगडूंक नाकात, जो मेरेन ते तुमचे कडेन थंय झगडटात. ते तुमचे कडेन झगडटात जाल्यार मागीर तांकां झगडटात. अशें काफिरांक इनाम मेळटा.

فَاِنِ انْتَهَوْا فَاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

fa'inintahau fa'innallāha gafūrur raḥīm(un).

पूण ते थांबले जाल्यार खरेंच अल्ला क्षमाशील, दयाळ.

وَقٰتِلُوْهُمْ حَتّٰى لَا تَكُوْنَ فِتْنَةٌ وَّيَكُوْنَ الدِّيْنُ لِلّٰهِ ۗ فَاِنِ انْتَهَوْا فَلَا عُدْوَانَ اِلَّا عَلَى الظّٰلِمِيْنَ

wa qātilūhum ḥattā lā takūna fitnatuw wa yakūnad-dīnu lillāh(i), fa inintahau falā ‘udwāna illā ‘alaẓ-ẓālimīn(a).

आनी तांकां झगडचें जो मेरेन आनीक निंदा जायना, आनी धर्म फकत अल्लाचोच. जर ते बंद जाले जाल्यार मागीर (आतां) दुस्मानकाय उरची ना, फकत वायट करप्यां आड.

اَلشَّهْرُ الْحَرَامُ بِالشَّهْرِ الْحَرَامِ وَالْحُرُمٰتُ قِصَاصٌۗ فَمَنِ اعْتَدٰى عَلَيْكُمْ فَاعْتَدُوْا عَلَيْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدٰى عَلَيْكُمْ ۖ وَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ مَعَ الْمُتَّقِيْنَ

asy-syahrul-ḥarāmu bisy-syahril-ḥarāmi wal-ḥurumātu qiṣāṣ(un), famani‘tadā ‘alaikum fa‘tadū ‘alaihi bimiṡli ma‘tadā ‘alaikum, wattaqullāha wa‘lamū annallāha ma‘al-muttaqīn(a).

हरम म्हयने हरम म्हयने आशिल्ले, आनी (आड) जें कितें मानतात तें (कायदो) किसास लागू जाता. देखून जो कोण तुमचेर हल्लो करता, ताच्या तुजेर आक्रमणाच्या प्रमाणांत ताचेर हल्लो करात. अल्लाक भियेयात आनी अल्लाक भियेवपी लोकां वांगडा अल्ला आसा हें जाणून घेयात.

وَاَنْفِقُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَلَا تُلْقُوْا بِاَيْدِيْكُمْ اِلَى التَّهْلُكَةِ ۛ وَاَحْسِنُوْا ۛ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ

wa anfiqū fī sabīlillāhi wa lā tulqū bi'aidīkum ilat-tahlukah(ti), wa aḥsinū, innallāha yuḥibbul-muḥsinīn(a).

आनी (तुमची संपत्ती) अल्लाच्या मार्गांत खर्च करात आनी तुमच्या हातान (तुमची) नाशांत उडोवंक नाकात आनी बरें करचें न्हय. खरेंच अल्ला बरें करपी लोकांचो मोग करता.

وَاَتِمُّوا الْحَجَّ وَالْعُمْرَةَ لِلّٰهِ ۗ فَاِنْ اُحْصِرْتُمْ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِۚ وَلَا تَحْلِقُوْا رُءُوْسَكُمْ حَتّٰى يَبْلُغَ الْهَدْيُ مَحِلَّهٗ ۗ فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ مَّرِيْضًا اَوْ بِهٖٓ اَذًى مِّنْ رَّأْسِهٖ فَفِدْيَةٌ مِّنْ صِيَامٍ اَوْ صَدَقَةٍ اَوْ نُسُكٍ ۚ فَاِذَآ اَمِنْتُمْ ۗ فَمَنْ تَمَتَّعَ بِالْعُمْرَةِ اِلَى الْحَجِّ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِۚ فَمَنْ لَّمْ يَجِدْ فَصِيَامُ ثَلٰثَةِ اَيَّامٍ فِى الْحَجِّ وَسَبْعَةٍ اِذَا رَجَعْتُمْ ۗ تِلْكَ عَشَرَةٌ كَامِلَةٌ ۗذٰلِكَ لِمَنْ لَّمْ يَكُنْ اَهْلُهٗ حَاضِرِى الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۗ وَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ شَدِيْدُ الْعِقَابِ ࣖ

wa atimmul-ḥajja wal-‘umrata lillāh(i), fa'in uḥṣirtum famastaisara minal-hady(i), wa lā taḥliqū ru'ūsakum ḥattā yablugal-hadyu maḥillah(ū), faman kāna minkum marīḍan au bihī ażam mir ra'sihī fafidyatum min ṣiyāmin au ṣadaqatin au nusuk(in), fa'iżā amintum, faman tamatta‘a bil-‘umrati ilal-ḥajji famastaisara minal-hady(i), famal lam yajid faṣiyāmu ṡalāṡati ayyāmin fil-ḥajji wa sab‘atin iżā raja‘tum, tilka ‘asyaratun kāmilah(tun), żālika limal lam yakun ahluhū ḥāḍiril-masjidil-ḥarām(i), wattaqullāha wa‘lamū annallāha syadīdul-‘iqāb(i).

आनी अल्लाच्या निमतान हज आनी उमरा पुराय करात. पूण जर तुमकां (दुस्मानांनी) भोंवतणीं आसत जाल्यार, मागीर सहज मेळपी हद्यूक (कत्तल) आनी तकली मुंडन करची न्हय, हद्यू कत्तल करपाच्या जाग्यार पावचे पयलीं. तुमच्यांतलो कोणूय दुयेंत आसल्यार वा ताच्या तकलेंत समस्या आसल्यार (आनी तो मुंडन करता) जाल्यार ताका फिद्यह करप, म्हळ्यार उपास करप, भिक्षा दिवप वा बळी दिवप हें बंधनकारक आसता. तुमी सुरक्षीत आसल्यार मागीर जो कोण हज करचे पयलीं उमरा करता ताका (कत्तल करचो पडटा) हद्यू जो सहज मेळटा. पूण ताका मेळना जाल्यार मागीर ताणें हज (ऋतूंत) तीन दीस आनी तुमी परत आयले उपरांत सात (दिस) उपास (आसपाक जाय). म्हणल्यार वट्ट धा (दिस). तशेंच ज्या लोकांचीं कुटुंबां ग्रँड मशिदी लागसार रावनात तांकां. अल्लाक भियेयात आनी अल्ला ख्यास्त दिवपाक खूब खर आसा हें जाणून घेयात.

اَلْحَجُّ اَشْهُرٌ مَّعْلُوْمٰتٌ ۚ فَمَنْ فَرَضَ فِيْهِنَّ الْحَجَّ فَلَا رَفَثَ وَلَا فُسُوْقَ وَلَا جِدَالَ فِى الْحَجِّ ۗ وَمَا تَفْعَلُوْا مِنْ خَيْرٍ يَّعْلَمْهُ اللّٰهُ ۗ وَتَزَوَّدُوْا فَاِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوٰىۖ وَاتَّقُوْنِ يٰٓاُولِى الْاَلْبَابِ

al-ḥajju asyhurum ma‘lūmāt(un), faman faraḍa fīhinnal-ḥajja falā rafaṡa wa lā fusūqa wa lā jidāla fil-ḥajj(i), wa mā taf‘alū min khairiy ya‘lamhullāh(u), wa tazawwadū fa'inna khairaz-zādit-taqwā, wattaqūni yā ulil-albāb(i).

हज (ऋतू) म्हळ्यार (में) ज्या म्हयन्यांत मान्यताय मेळ्ळ्या. त्या (म्हयने) जो कोण हज करता, ताणें हजांत घाण उतरां (रफात) उलोवंक नाकात, अनैतिक वा झगडीं करचीं न्हय. तुमी कितेंय बरें करतात तें अल्लाक खबर आसता. तजवीज हाडून दिवची, कारण खरें म्हणल्यार सगळ्यांत बरी तजवीज म्हळ्यार धर्मपरायणताय. आनी म्हाका भियेवंक, हे सामान्य बुद्दीचे लोक!

لَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ اَنْ تَبْتَغُوْا فَضْلًا مِّنْ رَّبِّكُمْ ۗ فَاِذَآ اَفَضْتُمْ مِّنْ عَرَفٰتٍ فَاذْكُرُوا اللّٰهَ عِنْدَ الْمَشْعَرِ الْحَرَامِ ۖ وَاذْكُرُوْهُ كَمَا هَدٰىكُمْ ۚ وَاِنْ كُنْتُمْ مِّنْ قَبْلِهٖ لَمِنَ الضَّاۤلِّيْنَ

laisa ‘alaikum junāḥun an tabtagū faḍlam mir rabbikum, fa'iżā afaḍtum min ‘arafātin fażkurullāha ‘indal-masy‘aril-ḥarām(i), ważkurūhu kamā hadākum, wa in kuntum min qablihī laminaḍ-ḍāllīn(a).

तुमच्या प्रभू कडल्यान कृपा सोदप हें तुमकां पाप न्हय. देखून अराफात सोडटना मशअरीलहरमांत अल्लाची याद करात. आनी ताणें तुमकां मार्गदर्शन केल्ल्या प्रमाणें ताचो उगडास करात, जरी तुमी आदीं वळखनाशिल्ल्या लोकां मदीं आसले तरी.

ثُمَّ اَفِيْضُوْا مِنْ حَيْثُ اَفَاضَ النَّاسُ وَاسْتَغْفِرُوا اللّٰهَ ۗ اِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

Ṡumma afīḍū min ḥaiṡu afāḍan-nāsu wastagfirullāh(a), innallāha gafūrur raḥīm(un).

मागीर जायते लोक भायर सरतात ती सुवात (अरफा) सोडून अल्लाक माफी मागची. खरेंच अल्ला हो क्षमाशील, दयाळू.

فَاِذَا قَضَيْتُمْ مَّنَاسِكَكُمْ فَاذْكُرُوا اللّٰهَ كَذِكْرِكُمْ اٰبَاۤءَكُمْ اَوْ اَشَدَّ ذِكْرًا ۗ فَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَّقُوْلُ رَبَّنَآ اٰتِنَا فِى الدُّنْيَا وَمَا لَهٗ فِى الْاٰخِرَةِ مِنْ خَلَاقٍ

fa iżā qaḍaitum manāsikakum fażkurullāha każikrikum ābā'akum au asyadda żikrā(n), faminan-nāsi may yaqūlu rabbanā ātinā fid-dun-yā wa mā lahū fil-ākhirati min khalāq(in).

हज पुराय जातकच मागीर तुमी तुमच्या पूर्वजांचो उल्लेख केल्ल्या प्रमाण अल्लाचो जिक्कर करात आनी ताचे परस चड जिक्कर लेगीत करात. देखून लोकां मदीं "आमचो स्वामी, आमकां ह्या संवसारांत (बरें)" अशें मागणें करपी कोणूय आसता आनी परलोकांत ताचो कसलोच वाटो ना.

وَمِنْهُمْ مَّنْ يَّقُوْلُ رَبَّنَآ اٰتِنَا فِى الدُّنْيَا حَسَنَةً وَّفِى الْاٰخِرَةِ حَسَنَةً وَّقِنَا عَذَابَ النَّارِ

wa minhum may yaqūlu rabbanā ātinā fid-dun-yā ḥasanataw wa fil-ākhirati ḥasanataw wa qinā ‘ażāban-nār(i).

आनी तातूंत "आमच्या प्रभू, आमकां ह्या संवसारांत बरेंपण आनी परलोकांत बरेंपण दिव आनी नरकाच्या ख्यास्तींतल्यान राखण" अशें मागणें करपीय आसात.

اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ نَصِيْبٌ مِّمَّا كَسَبُوْا ۗ وَاللّٰهُ سَرِيْعُ الْحِسَابِ

ulā'ika lahum naṣībum mimmā kasabū, wallāhu sarī‘ul-ḥisāb(i).

तांणी मेळयल्ल्या गजालींचो वाटो तांकां मेळटलो आनी अल्ला हिशोबांत बेगीन आसा.

۞ وَاذْكُرُوا اللّٰهَ فِيْٓ اَيَّامٍ مَّعْدُوْدٰتٍ ۗ فَمَنْ تَعَجَّلَ فِيْ يَوْمَيْنِ فَلَآ اِثْمَ عَلَيْهِ ۚوَمَنْ تَاَخَّرَ فَلَآ اِثْمَ عَلَيْهِۙ لِمَنِ اتَّقٰىۗ وَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّكُمْ اِلَيْهِ تُحْشَرُوْنَ

ważkurullāha fī ayyāmim ma‘dūdāt(in), faman ta‘ajjala fī yaumaini falā iṡma ‘alaih(i), wa man ta'akhkhara falā iṡma ‘alaihi limanittaqā, wattaqullāha wa‘lamū annakum ilaihi tuḥsyarūn(a).

आनी थारायिल्ल्या दिसांनी अल्लाचो ज़िकर करचो. जो कोण दोन दिसांनी बेगीन (मीना सोडून) करता, ताचेर पाप ना. आनी जो कोण तें सोंपता ताका ताचे खातीर, (म्हळ्यार) पुण्यशील लोकां खातीर (ना) पाप ना. आनी अल्लाक भियेयात आनी तो तुमकां एकठांय करतलो हें जाणून घेयात.

وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يُّعْجِبُكَ قَوْلُهٗ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَيُشْهِدُ اللّٰهَ عَلٰى مَا فِيْ قَلْبِهٖ ۙ وَهُوَ اَلَدُّ الْخِصَامِ

wa minan-nāsi may yu‘jibuka qauluhū fil-ḥayātid-dun-yā wa yusyhidullāha ‘alā mā fī qalbih(ī), wa huwa aladdul-khiṣām(i).

आनी मनशाकुळा मदीं तो आसा, जाचें ह्या संवसारांतल्या जिविता विशीं उलोवप तुमकां (हे मुहंमद) आवडटा, आनी तो आपल्या काळजांत कितें आसा ताचे विशीं अल्लाक गवाय दिता, जाल्यार तो सगळ्यांत खर विरोधक.

وَاِذَا تَوَلّٰى سَعٰى فِى الْاَرْضِ لِيُفْسِدَ فِيْهَا وَيُهْلِكَ الْحَرْثَ وَالنَّسْلَ ۗ وَ اللّٰهُ لَا يُحِبُّ الْفَسَادَ

wa iżā tawallā sa‘ā fil-arḍi liyufsida fīhā wa yuhlikal-ḥarṡa wan-nasl(a), wallāhu lā yuḥibbul-fasād(a).

आनी जेन्ना तो (तुमचे कडल्यान) वळटा तेन्ना तो धर्तरेचेर दुराचार करपाक सोदता, आनी पिकां आनी पशुधन नश्ट करता आनी दुराचार अल्लाक आवडना.

وَاِذَا قِيْلَ لَهُ اتَّقِ اللّٰهَ اَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ بِالْاِثْمِ فَحَسْبُهٗ جَهَنَّمُ ۗ وَلَبِئْسَ الْمِهَادُ

wa iżā qīla lahuttaqillāha akhażathul-‘izzatu bil-iṡmi faḥasbuhū jahannam(u), wa labi'sal-mihād(u).

आनी जेन्ना ताका "अल्लाक भियेव" अशें म्हणलें तेन्ना ताचो अभिमान पाप करपाचो उबो जालो. म्हणल्यार नरक ताका नरक, आनी खरेंच (तें नरक) रावपाक सगळ्यांत वायट सुवात.

وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَّشْرِيْ نَفْسَهُ ابْتِغَاۤءَ مَرْضَاتِ اللّٰهِ ۗوَاللّٰهُ رَءُوْفٌۢ بِالْعِبَادِ

wa minan-nāsi may yasyrī nafsahubtigā'a marḍātillāh(i), wallāhu ra'ūfum bil-‘ibād(i).

आनी मनशांमदीं अल्लाची मान्यताय मेळोवपाखातीर स्वताचो बळी दिवपीय आसात. आनी अल्ला आपल्या नोकरांचेर चड दयाळ आसा.

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا ادْخُلُوْا فِى السِّلْمِ كَاۤفَّةً ۖوَّلَا تَتَّبِعُوْا خُطُوٰتِ الشَّيْطٰنِۗ اِنَّهٗ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ

yā ayyuhal-lażīna āmanudkhulū fis-silmi kāffah(tan), wa lā tattabi‘ū khuṭuwātisy-syaiṭān(i), innahū lakum ‘aduwwum mubīn(un).

हे तुमी विस्वास दवरतात! एकूणच इस्लामांत प्रवेश करचो, आनी सैतानाच्या पावलांक पाळो दिवंक नाकात. खरेंच तो तुमकां खरो दुस्मान.

فَاِنْ زَلَلْتُمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَتْكُمُ الْبَيِّنٰتُ فَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ

fa'in zalaltum mim ba‘di mā jā'atkumul-bayyinātu fa‘lamū annallāha ‘azīzun ḥakīm(un).

पूण स्पश्ट पुरावे मेळ्ळ्या उपरांत जर तुमी खिळखिळटात जाल्यार अल्ला सगळ्यांत पराक्रमी, सगळ्यांत बुदवंत आसा हें जाणून घेयात.

هَلْ يَنْظُرُوْنَ اِلَّآ اَنْ يَّأْتِيَهُمُ اللّٰهُ فِيْ ظُلَلٍ مِّنَ الْغَمَامِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةُ وَقُضِيَ الْاَمْرُ ۗ وَاِلَى اللّٰهِ تُرْجَعُ الْاُمُوْرُ ࣖ

hal yanẓurūna illā ay ya'tiyahumullāhu fī ẓulalim minal-gamāmi wal-malā'ikatu wa quḍiyal-amr(u), wa ilallāhi turja‘ul-umūr(u).

मेघांच्या आच्छादना खाला देवदूतां वांगडा अल्लाचें (ख्यास्त) येवप सोडल्यार ते कांयच वाट पळयतात, जाल्यार (तांची) केस थारायल्या. आनी सगळ्यो गजाली अल्लाक परतून दितात.

سَلْ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ كَمْ اٰتَيْنٰهُمْ مِّنْ اٰيَةٍ ۢ بَيِّنَةٍ ۗ وَمَنْ يُّبَدِّلْ نِعْمَةَ اللّٰهِ مِنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَتْهُ فَاِنَّ اللّٰهَ شَدِيْدُ الْعِقَابِ

sal banī isrā'īla kam ātaināhum min āyatim bayyinah(tin), wa may yubaddil ni‘matallāhi mim ba‘di mā jā'athu fa innallāha syadīdul-‘iqāb(i).

इज्रायलाच्या भुरग्यांक विचारात आमी तांकां कितले स्पश्ट पुरावे दिल्यात. जो कोण अल्लाच्या उपकाराची अदलाबदल करता (ते उपकार) ताचे कडेन आयले उपरांत, मागीर खरेंच अल्ला ख्यास्त दिवपाक खूब खर आसता.

زُيِّنَ لِلَّذِيْنَ كَفَرُوا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَا وَيَسْخَرُوْنَ مِنَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا ۘ وَالَّذِيْنَ اتَّقَوْا فَوْقَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗ وَاللّٰهُ يَرْزُقُ مَنْ يَّشَاۤءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ

zuyyina lil-lażīna kafarul-ḥayātud-dun-yā wa yaskharūna minal-lażīna āmanū, wal-lażīnattaqau fauqahum yaumal-qiyāmah(ti), wallāhu yarzuqu may yasyā'u bigairi ḥisāb(in).

संवसारीक जिणेक काफिरांच्या दोळ्यां मुखार सोबीत दिसपाक लायतात आनी ते भावार्थी लोकांचो अपमान करतात. जरी पुण्यवान लोक कयामताच्या दिसा तांचे वयर आसतले. आनी अल्ला आपल्याक जाय तांकां गणनेबगर पोट भरता.

كَانَ النَّاسُ اُمَّةً وَّاحِدَةً ۗ فَبَعَثَ اللّٰهُ النَّبِيّٖنَ مُبَشِّرِيْنَ وَمُنْذِرِيْنَ ۖ وَاَنْزَلَ مَعَهُمُ الْكِتٰبَ بِالْحَقِّ لِيَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ فِيْمَا اخْتَلَفُوْا فِيْهِ ۗ وَمَا اخْتَلَفَ فِيْهِ اِلَّا الَّذِيْنَ اُوْتُوْهُ مِنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَتْهُمُ الْبَيِّنٰتُ بَغْيًا ۢ بَيْنَهُمْ ۚ فَهَدَى اللّٰهُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لِمَا اخْتَلَفُوْا فِيْهِ مِنَ الْحَقِّ بِاِذْنِهٖ ۗ وَاللّٰهُ يَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ

kānan-nāsu ummataw wāḥidah(tan), fa ba‘aṡallāhun-nabiyyīna mubasysyirīna wa munżirīn(a), wa anzala ma‘ahumul-kitāba bil-ḥaqqi liyaḥkuma bainan-nāsi fīmakhtalafū fīh(i), wa makhtalafa fīhi illal-lażīna ūtūhu mim ba‘di mā jā'athumul-bayyinātu bagyam bainahum, fahadallāhul-lażīna āmanū limakhtalafū fīhi minal-ḥaqqi bi'iżnih(ī), wallāhu yahdī may yasyā'u ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).

मनीस (पयलीं) एक लोक आशिल्ले. मागीर अल्लान पैगंबरांक (क) बरी खबर आनी शिटकावणी दिवपाक धाडले. आनी ताणें तांचे वांगडा सत्य आशिल्लें पुस्तक धाडलें, लोकां मदीं ज्या गजालींनी वाद घालतात ताचे विशीं निर्णय घेवपाक. आनी मतभेद करपी फकत तांकां (पुस्तक) दिल्ले आसतात, तांकां स्पश्ट पुरावे मेळ्ळ्या उपरांत, तांचेमदीं मत्सर जाल्ल्यान. देखून ज्या सत्याचेर ते वाद करतात ताचेर विस्वास दवरपी लोकांक अल्ला आपले इत्से प्रमाण मार्गदर्शन करता. अल्ला आपल्याक जाय ताका सरळ मार्गाचेर मार्गदर्शन करता.

اَمْ حَسِبْتُمْ اَنْ تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ وَلَمَّا يَأْتِكُمْ مَّثَلُ الَّذِيْنَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِكُمْ ۗ مَسَّتْهُمُ الْبَأْسَاۤءُ وَالضَّرَّاۤءُ وَزُلْزِلُوْا حَتّٰى يَقُوْلَ الرَّسُوْلُ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗ مَتٰى نَصْرُ اللّٰهِ ۗ اَلَآ اِنَّ نَصْرَ اللّٰهِ قَرِيْبٌ

am ḥasibtum an tadkhulul-jannata wa lammā ya'tikum maṡalul-lażīna khalau min qablikum, massathumul-ba'sā'u waḍ-ḍarrā'u wa zulzilū ḥattā yaqūlar-rasūlu wal-lażīna āmanū ma‘ahū matā naṣrullāh(i), alā inna naṣrallāhi qarīb(un).

वा तुमच्या आदीं गेल्ल्या लोकां कडेन आयिल्लो असो (खोट) तुमचे कडेन अजून येवंक नाशिल्ल्यान तुमी परादीसांत प्रवेश करतले अशें तुमकां दिसता. तांकां गरिबी, दुख्ख आनी हालोवप (वेगवेगळ्या परिक्षांनी) जाल्ले, जो मेरेन दूत आनी ताचे वांगडा विस्वास दवरपी लोकांनी म्हणलें, "अल्लाची मजत केन्ना येतली?" खात्रीन अल्लाचो आदार लागीं आसा.

يَسْـَٔلُوْنَكَ مَاذَا يُنْفِقُوْنَ ۗ قُلْ مَآ اَنْفَقْتُمْ مِّنْ خَيْرٍ فَلِلْوَالِدَيْنِ وَالْاَقْرَبِيْنَ وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنِ وَابْنِ السَّبِيْلِ ۗ وَمَا تَفْعَلُوْا مِنْ خَيْرٍ فَاِنَّ اللّٰهَ بِهٖ عَلِيْمٌ

yas'alūnaka māżā yunfiqūn(a), qul mā anfaqtum min khairin falil-wālidaini wal-aqrabīna wal-yatāmā wal-masākīni wabnis-sabīl(i), wa mā taf‘alū min khairin fa innallāha bihī ‘alīm(un).

कितलो खर्च करचो हाचे विशीं ते तुमकां (मुहंमदाक) विचारतात. म्हणचें, "तुमी खंयचीय संपत्ती दितात ती आवय-बापूय, नातेदार, अनाथ, गरीब आनी प्रवासांतल्या लोकां खातीर आसूंक जाय." आनी तुमी कितेंय बरें करतात, खरेंच अल्ला हो सर्वज्ञ.

كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِتَالُ وَهُوَ كُرْهٌ لَّكُمْ ۚ وَعَسٰٓى اَنْ تَكْرَهُوْا شَيْـًٔا وَّهُوَ خَيْرٌ لَّكُمْ ۚ وَعَسٰٓى اَنْ تُحِبُّوْا شَيْـًٔا وَّهُوَ شَرٌّ لَّكُمْ ۗ وَاللّٰهُ يَعْلَمُ وَاَنْتُمْ لَا تَعْلَمُوْنَ ࣖ

kutiba ‘alaikumul-qitālu wa huwa kurhul lakum, wa ‘asā an takrahū syai'aw wa huwa khairul lakum, wa ‘asā an tuḥibbū syai'aw wa huwa syarrul lakum, wallāhu ya‘lamu wa antum lā ta‘lamūn(a).

तुमकां सुखद नासलें तरी तुमकां झगडप बंधनकारक आसा. पूण तुमकां कितेंय बरें आसलें तरी तुमकां आवडना अशें आसूं येता आनी तें तुमकां बरें नासलें तरी तुमकां कितेंय आवडटा अशें आसूं येता. अल्ला जाणां, जाल्यार तुमकां खबर ना.

يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الشَّهْرِ الْحَرَامِ قِتَالٍ فِيْهِۗ قُلْ قِتَالٌ فِيْهِ كَبِيْرٌ ۗ وَصَدٌّ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَكُفْرٌۢ بِهٖ وَالْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَاِخْرَاجُ اَهْلِهٖ مِنْهُ اَكْبَرُ عِنْدَ اللّٰهِ ۚ وَالْفِتْنَةُ اَكْبَرُ مِنَ الْقَتْلِ ۗ وَلَا يَزَالُوْنَ يُقَاتِلُوْنَكُمْ حَتّٰى يَرُدُّوْكُمْ عَنْ دِيْنِكُمْ اِنِ اسْتَطَاعُوْا ۗ وَمَنْ يَّرْتَدِدْ مِنْكُمْ عَنْ دِيْنِهٖ فَيَمُتْ وَهُوَ كَافِرٌ فَاُولٰۤىِٕكَ حَبِطَتْ اَعْمَالُهُمْ فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِ ۚ وَاُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ النَّارِۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

yas'alūnaka ‘anisy-syahril-ḥarāmi qitālin fīh(i), qul qitālun fīhi kabīr(un), wa ṣaddun ‘an sabīlillāhi wa kufrum bihī wal-masjidil-ḥarām(i), wa ikhrāju ahlihī minhu akbaru ‘indallāh(i), wal-fitnatu akbaru minal-qatl(i), wa lā yazālūna yuqātilūnakum ḥattā yaruddūkum ‘an dīnikum inistaṭā‘ū, wa may yartadid minkum ‘an dīnihī fa yamut wa huwa kāfirun fa ulā'ika ḥabiṭat a‘māluhum fid-dun-yā wal-ākhirah(ti), wa ulā'ika aṣḥābun-nār(i), hum fīhā khālidūn(a).

तांणी तुमकां (मुहंमदाक) मना केल्ल्या म्हयन्यांत झगडपा विशीं विचारलें. म्हणचें, "त्या म्हयन्यांत झगडप हें एक व्हडलें (पाप). पूण अल्लाच्या मार्गांतल्यान (लोकांक) आडावप, ताची आज्ञा मोडप, (लोकांक भितर सरपाक आडावप) व्हड मशिदींत आनी ताच्या भोंवतणच्या वाठारांतल्यान लोकांक धांवडावप हें अल्लाच्या नदरेक व्हडलें (पाप). जाल्यार निंदा करप खून करपा परस चड क्रूर आसता. तुमी तुमच्या धर्मांतल्यान धर्मत्यागी (सोडून) जाय मेरेन ते तुमचे कडेन झगडप बंद करचे नात, जर ते सक्षम आसत जाल्यार. कोणाकूय." तुमच्या मधें ताच्या धर्मांतल्यान धर्मत्यागी, आनी मागीर तो अविश्वासांत मरता, मागीर ते तांचीं कर्तुबां ह्या संवसारांत आनी परलोकांत व्यर्थ जातात आनी ते नरकांतले रावपी, ते थंय सदांकाळ उरतले."

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَالَّذِيْنَ هَاجَرُوْا وَجَاهَدُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۙ اُولٰۤىِٕكَ يَرْجُوْنَ رَحْمَتَ اللّٰهِ ۗوَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

innal-lażīna āmanū wal-lażīna hājarū wa jāhadū fī sabīlillāh(i), ulā'ika yarjūna raḥmatallāh(i), wallāhu gafūrur raḥīm(un).

खरेंच, जे विस्वास दवरतात, आनी जे स्थलांतरीत जातात आनी अल्लाच्या मार्गांत यत्न करतात, तेच अल्लाच्या दयाळपणाची आस्त बाळगितात. अल्ला हो क्षमाशील, दयाळू.

۞ يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْخَمْرِ وَالْمَيْسِرِۗ قُلْ فِيْهِمَآ اِثْمٌ كَبِيْرٌ وَّمَنَافِعُ لِلنَّاسِۖ وَاِثْمُهُمَآ اَكْبَرُ مِنْ نَّفْعِهِمَاۗ وَيَسْـَٔلُوْنَكَ مَاذَا يُنْفِقُوْنَ ەۗ قُلِ الْعَفْوَۗ كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ اللّٰهُ لَكُمُ الْاٰيٰتِ لَعَلَّكُمْ تَتَفَكَّرُوْنَۙ

yas'alūnaka ‘anil-khamri wal-maisir(i), qul fīhimā iṡmun kabīrw wa manāfi‘u lin nās(i), wa iṡmuhumā akbaru min naf‘ihimā, wa yas'alūnaka māżā yunfiqūn(a), qulil-‘afw(a), każālika yubayyinullāhu lakumul-āyāti la‘allakum tatafakkarūn(a).

तांणी तुमकां (मुहंमदाक) सोरो आनी जुगार हांचे विशीं विचारलें. म्हणचें, "दोनूय गजालींनी व्हडलें पातक आनी मनशांक कांय फायदो. पूण फायद्या परस पातक व्हड." आनी ते तुमकां (बद्दल) विचारतात की तांणी (खर्च करपाक जाय) कितें. म्हणचें, “अतिरिक्त (गरजेचें).” अशे तरेन अल्ला तुमकां आपले आयत समजायता, जाका लागून तुमकां दिसता,

فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِ ۗ وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْيَتٰمٰىۗ قُلْ اِصْلَاحٌ لَّهُمْ خَيْرٌ ۗ وَاِنْ تُخَالِطُوْهُمْ فَاِخْوَانُكُمْ ۗ وَاللّٰهُ يَعْلَمُ الْمُفْسِدَ مِنَ الْمُصْلِحِ ۗ وَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ لَاَعْنَتَكُمْ اِنَّ اللّٰهَ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ

fid-dun-yā wal-ākhirah(ti), wa yas'alūnaka ‘anil-yatāmā, qul iṣlāḥul lahum khair(un), wa in tukhāliṭūhum fa'ikhwānukum, wallāhu ya‘lamul-mufsida minal-muṣliḥ(i), wa lau syā'allāhu la'a‘natakum innallāha ‘azizun ḥakīm(un).

संवसार आनी परलोक हांचेविशीं. ते तुमकां (मुहंमदाक) अनाथ भुरग्यां विशीं विचारतात. म्हणात, “तांची परिस्थिती सुदारप बरें!” आनी तुमी तांचे कडेन संबंद दवरल्यार मागीर ते तुमचे भाव. हानी करपी आनी बरें करपी अल्ला वळखता. आनी अल्लान जाय जाल्यार तो तुमकां अडचणी हाडटलो हें निश्चीत. खरेंच अल्ला हो सर्वशक्तिमान, सर्वज्ञानी.

وَلَا تَنْكِحُوا الْمُشْرِكٰتِ حَتّٰى يُؤْمِنَّ ۗ وَلَاَمَةٌ مُّؤْمِنَةٌ خَيْرٌ مِّنْ مُّشْرِكَةٍ وَّلَوْ اَعْجَبَتْكُمْ ۚ وَلَا تُنْكِحُوا الْمُشْرِكِيْنَ حَتّٰى يُؤْمِنُوْا ۗ وَلَعَبْدٌ مُّؤْمِنٌ خَيْرٌ مِّنْ مُّشْرِكٍ وَّلَوْ اَعْجَبَكُمْ ۗ اُولٰۤىِٕكَ يَدْعُوْنَ اِلَى النَّارِ ۖ وَاللّٰهُ يَدْعُوْٓا اِلَى الْجَنَّةِ وَالْمَغْفِرَةِ بِاِذْنِهٖۚ وَيُبَيِّنُ اٰيٰتِهٖ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُوْنَ ࣖ

wa lā tankiḥul-musyrikāti ḥattā yu'minn(a), wa la'amatum mu'minatun khairum mim musyrikatiw wa lau a‘jabatkum, wa lā tunkiḥul-musyrikīna ḥattā yu'minū, wa la‘abdum mu'minun khairum mim musyrikiw wa lau a‘jabakum, ulā'ika yad‘ūna ilan-nār(i), wallāhu yad‘ū ilal-jannati wal-magfirati bi'iżnih(ī), wa yubayyinu āyātihī lin-nāsi la‘allahum yatażakkarūn(a).

आनी मुशरिक बायलांक विस्वास दवरचे बगर लग्न जावंक नाकात. खरेंच, तुजें काळीज आकर्शीत करता तरी मूर्तिपूजक बायले परस भावार्थी बायल नोकर बरी. आनी मुश्रिक (दादल्यां) (विस्वास दवरपी बायलां कडेन) विश्वास करचे पयलीं लग्न जावचे न्हय. खरेंच, एक विस्वासू दादलो सेवक मुश्रिक दादल्या गुलामा परस बरो, जरी तो तुमचें काळीज आकर्शीत करता. ते तांकां नरकांत आपयतात, जाल्यार अल्ला तांकां आपले परवानगेन स्वर्गांत आनी माफीक आपयता. (अल्ला) लोकांक धडो मेळचो म्हणून आपल्यो आयत समजायतात.

وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْمَحِيْضِ ۗ قُلْ هُوَ اَذًىۙ فَاعْتَزِلُوا النِّسَاۤءَ فِى الْمَحِيْضِۙ وَلَا تَقْرَبُوْهُنَّ حَتّٰى يَطْهُرْنَ ۚ فَاِذَا تَطَهَّرْنَ فَأْتُوْهُنَّ مِنْ حَيْثُ اَمَرَكُمُ اللّٰهُ ۗ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ التَّوَّابِيْنَ وَيُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِيْنَ

wa yas'alūnaka ‘anil-maḥīḍ(i), qul huwa ażā(n), fa‘tazilun-nisā'a fil-maḥīḍ(i), wa lā taqrabūhunna ḥattā yaṭhurn(a), fa'iżā taṭahharna fa'tūhunna min ḥaiṡu amarakumullāh(u), innallāha yuḥibbut-tawwābīna wa yuḥibbul-mutaṭahhirīn(a).

आनी ते तुका (हे मुहंमद) मासिक पाळी विशीं विचारतात. म्हणचें, "तें अशुध्दताय." देखून मासिक पाळीच्या वेळार बायलां पासून पयस रावचें आनी शुध्द जायसर तांचे कडेन वचूंक नाकात. जेन्ना ते शुध्द आसतले तेन्ना अल्लान सांगिल्ले प्रमाण तांचे कडेन संभोग करचो. खरेंच पश्चाताप करपी आनी स्वताक शुध्द करपी लोकांचो अल्ला मोग करता.

نِسَاۤؤُكُمْ حَرْثٌ لَّكُمْ ۖ فَأْتُوْا حَرْثَكُمْ اَنّٰى شِئْتُمْ ۖ وَقَدِّمُوْا لِاَنْفُسِكُمْ ۗ وَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّكُمْ مُّلٰقُوْهُ ۗ وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِيْنَ

nisā'ukum ḥarṡul lakum, fa'tū ḥarṡakum annā syi'tum, wa qaddimū li anfusikum, wattaqullāha wa‘lamū annakum mulāqūh(u), wa basysyiril-mu'minīn(a).

तुमच्यो बायलो तुज्या खातीर एक शेत, देखून तुज्या शेतांत तुका जाय तेन्ना आनी तुज्या पद्दतीन येयात. आनी स्वता खातीर (बरें कितें) प्राधान्य दिवचें. अल्लाक भियेयात आनी तुमी ताका (केन्ना तरी) मेळटले हें जाणून घेयात. आनी भावार्थी लोकांक बरी खबर पावोवप.

وَلَا تَجْعَلُوا اللّٰهَ عُرْضَةً لِّاَيْمَانِكُمْ اَنْ تَبَرُّوْا وَتَتَّقُوْا وَتُصْلِحُوْا بَيْنَ النَّاسِۗ وَاللّٰهُ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ

wa lā taj‘alullāha ‘urḍatal li'aimānikum an tabarrū wa tattaqū wa tuṣliḥū bainan-nās(i), wallāhu samī‘un ‘alīm(un).

आनी तुमच्या सोपूतांत अल्लाचें (नांव) बरें काम करपाक, पुण्यशील जावपाक आनी लोकां मदीं शांतताय निर्माण करपाक आडखळ म्हणून वापरूं नाकात. अल्ला हो सर्व आयकुपी, सर्व जाणकार.

لَا يُؤَاخِذُكُمُ اللّٰهُ بِاللَّغْوِ فِيْٓ اَيْمَانِكُمْ وَلٰكِنْ يُّؤَاخِذُكُمْ بِمَا كَسَبَتْ قُلُوْبُكُمْ ۗ وَاللّٰهُ غَفُوْرٌ حَلِيْمٌ

lā yu'ākhiżukumullāhu bil-lagwi fī aimānikum wa lākiy yu'ākhiżukum bimā kasabat qulūbukum, wallāhu gafūrun ḥalīm(un).

अल्ला तुमकां तुमच्या अनवळखी सोपूताक लागून ख्यास्त दिना, पूण तुमच्या काळजांत आशिल्ल्या हेताक लागून तो तुमकां ख्यास्त दिता. अल्ला सगळ्यांत क्षमाशील, दयाळू.

لِلَّذِيْنَ يُؤْلُوْنَ مِنْ نِّسَاۤىِٕهِمْ تَرَبُّصُ اَرْبَعَةِ اَشْهُرٍۚ فَاِنْ فَاۤءُوْ فَاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

lil-lażīna yu'lūna min nisā'ihim tarabbuṣu arba‘ati asyhur(in), fa'in fā'ū fa'innalāha gafūrur raḥīm(un).

बायलेक फटोवपी लोकांक चार म्हयने वाट पळोवची पडटा. मागीर ते परतून (आपल्या बायलां कडेन) जाल्यार खरेंच अल्ला क्षमाशील, दयाळू.

وَاِنْ عَزَمُوا الطَّلَاقَ فَاِنَّ اللّٰهَ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ

wa in ‘azamuṭ-ṭalāqa fa innallāha samī‘un ‘alīm(un).

आनी घटस्फोट घेवपाचें थारायलां जाल्यार खरेंच अल्ला सगळ्या आयकुपी, सगळें जाणकार.

وَالْمُطَلَّقٰتُ يَتَرَبَّصْنَ بِاَنْفُسِهِنَّ ثَلٰثَةَ قُرُوْۤءٍۗ وَلَا يَحِلُّ لَهُنَّ اَنْ يَّكْتُمْنَ مَا خَلَقَ اللّٰهُ فِيْٓ اَرْحَامِهِنَّ اِنْ كُنَّ يُؤْمِنَّ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِۗ وَبُعُوْلَتُهُنَّ اَحَقُّ بِرَدِّهِنَّ فِيْ ذٰلِكَ اِنْ اَرَادُوْٓا اِصْلَاحًا ۗوَلَهُنَّ مِثْلُ الَّذِيْ عَلَيْهِنَّ بِالْمَعْرُوْفِۖ وَلِلرِّجَالِ عَلَيْهِنَّ دَرَجَةٌ ۗ وَاللّٰهُ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ ࣖ

wal-muṭallaqātu yatarabbaṣna bi anfusihinna ṡalāṡata qurū'(in), wa lā yaḥillu lahunna ay yaktumna mā khalaqallāhu fī arḥāmihinna in kunna yu'minna billāhi wal-yaumil-ākhir(i), wa bu‘ūlatuhunna aḥaqqu biraddiūhinna fī żālika in arādū iṣlāḥā(n), wa lahunna miṡlul-lażī ‘alaihinna bil-ma‘rūf(i), wa lir-rijāli ‘alaihinna darajah(tun), wallāhu ‘azīzun ḥakīm(un).

आनी घटस्फोट घेतिल्ल्या बायलांक तीन फावटीं कुरू’ स्वताक संयम (रावचें) (रावचें) करचें पडटा. अल्लान आपल्या पोटांत जें रचलां तें लिपोवप तांकां परवानगी ना, जर ते अल्लाचेर आनी निमाण्या दिसाचेर विस्वास दवरतात. आनी तांच्या घोवाक त्या (काळांत) तांचे कडेन परत येवपाचो चड अधिकार आसा, जर तांकां सुदारणा जाय जाल्यार. आनी तांकां (बायलांक) तांच्या कर्तव्यांकडेन योग्य रितीन समतोल दवरिल्ले हक्क आसतात. पूण घोवाक तांचेर फायदे आसतात. अल्ला हो सर्वशक्तिमान, सर्वबुद्धीमान.

اَلطَّلَاقُ مَرَّتٰنِ ۖ فَاِمْسَاكٌۢ بِمَعْرُوْفٍ اَوْ تَسْرِيْحٌۢ بِاِحْسَانٍ ۗ وَلَا يَحِلُّ لَكُمْ اَنْ تَأْخُذُوْا مِمَّآ اٰتَيْتُمُوْهُنَّ شَيْـًٔا اِلَّآ اَنْ يَّخَافَآ اَلَّا يُقِيْمَا حُدُوْدَ اللّٰهِ ۗ فَاِنْ خِفْتُمْ اَلَّا يُقِيْمَا حُدُوْدَ اللّٰهِ ۙ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَا فِيْمَا افْتَدَتْ بِهٖ ۗ تِلْكَ حُدُوْدُ اللّٰهِ فَلَا تَعْتَدُوْهَا ۚوَمَنْ يَّتَعَدَّ حُدُوْدَ اللّٰهِ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الظّٰلِمُوْنَ

aṭ-ṭalāqu marratān(i), fa imsākum bima‘rūfin au tasrīḥum bi'iḥsān(in), wa lā yaḥillu lakum an ta'khużū mimmā ātaitumūhunna syai'an illā ay yakhāfā allā yuqīmā ḥudūdullāh(i), fa in khiftum allā yuqīmā ḥudūdullāh(i) falā junāḥa ‘alaihimā fīmaftadat bih(ī), tilka ḥudūdullāhi falā ta‘tadūhā, wa may yata‘adda ḥudūdullāhi fa'ulā'ika humuẓ-ẓālimūn(a).

घटस्फोट (जाचो उल्लेख करूं येता) दोन फावटीं जाता. (ते उपरांत घोवाक शक्य आसा) दयाळपणान आडावप, वा दयाळपणान सोडप. तुमी तांकां दिल्लें खंयचेंय वस्तू परत घेवप तुमकां कायदेशीर ना, जो मेरेन दोगांयक (घोव-बायलांक) अल्लाची मर्यादा पाळपाक मेळची ना असो भंय दिसना. तुमकां (पालकदारांक) अल्लाची मर्यादा पाळपाक मेळची ना असो भंय आसल्यार, मागीर स्वताक सोडवपा खातीर (बायलेन) दिवपाक जाय आशिल्ल्या मोलाक (जें) तांच्या दोगांयचेर पाप ना. ह्यो अल्लाच्यो मर्यादा, देखून तांचो उल्लंघन करचो न्हय. जो कोण अल्लाची मर्यादा उल्लंघन करता तोच वायटकार.

فَاِنْ طَلَّقَهَا فَلَا تَحِلُّ لَهٗ مِنْۢ بَعْدُ حَتّٰى تَنْكِحَ زَوْجًا غَيْرَهٗ ۗ فَاِنْ طَلَّقَهَا فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَآ اَنْ يَّتَرَاجَعَآ اِنْ ظَنَّآ اَنْ يُّقِيْمَا حُدُوْدَ اللّٰهِ ۗ وَتِلْكَ حُدُوْدُ اللّٰهِ يُبَيِّنُهَا لِقَوْمٍ يَّعْلَمُوْنَ

fa'in ṭallaqahā falā taḥillu lahū mim ba‘du ḥattā tankiḥa zaujan gairah(ū), fa'in ṭallaqahā falā junāḥa ‘alaihimā ay yatarāja‘ā in ẓannā ay yuqīmā ḥudūdullāh(i), tilka ḥudūdullāhi yubayyinuhā liqaumiy ya‘lamūn(a).

मागीर ताणें तिचो घटस्फोट घेतल्यार (दुसऱ्या घटस्फोटा उपरांत) दुसर् या घोवाकडेन लग्न जायसर तिका आतां कायदेशीर ना. मागीर दुसऱ्या घोवान तिका घटस्फोट घेतलो जाल्यार दोगांयकय अल्लाच्यो मर्यादा पाळपाक मेळटल्यो अशें दिसलें जाल्यार परतून लग्न जाल्यार दोगांयचेरूय (पयलो घोव आनी आदली बायल) पाप ना. हीं अल्लाचीं मर्यादां जीं तो गिन्यान आशिल्ल्यांक स्पश्ट करता.

وَاِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاۤءَ فَبَلَغْنَ اَجَلَهُنَّ فَاَمْسِكُوْهُنَّ بِمَعْرُوْفٍ اَوْ سَرِّحُوْهُنَّ بِمَعْرُوْفٍۗ وَلَا تُمْسِكُوْهُنَّ ضِرَارًا لِّتَعْتَدُوْا ۚ وَمَنْ يَّفْعَلْ ذٰلِكَ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهٗ ۗ وَلَا تَتَّخِذُوْٓا اٰيٰتِ اللّٰهِ هُزُوًا وَّاذْكُرُوْا نِعْمَتَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ وَمَآ اَنْزَلَ عَلَيْكُمْ مِّنَ الْكِتٰبِ وَالْحِكْمَةِ يَعِظُكُمْ بِهٖ ۗوَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمٌ ࣖ

wa iżā ṭallaqtumun-nisā'a fabalagna ajalahunna fa'amsikūhunna bima‘rūfin au sarriḥūhunna bima‘rūf(in), wa lā tumsikūhunna ḍirāral lita‘tadū, wa may yaf‘al żālika faqad ẓalama nafasah(ū), wa lā tattakhiżū āyātillāhi huzuwaw ważkurū ni‘matallāhi ‘alaikum wa mā anzala ‘alaikum minal-kitābi wal-ḥikmati ya‘iẓukum bih(ī), wattaqullāha wa‘lamū annallāha bikulli syai'in ‘alīm(un).

आनी जर तुमी (तुमच्या) बायलांक घटस्फोट घेतलो जाल्यार, मागीर तांची मागणें (शेवट) मेरेन, मागीर तांकां बऱ्या पद्दतीन आडावचें, वा तांकां बऱ्या पद्दतीन घटस्फोट दिवचो (तशेंच). आनी तांकां अत्याचार करपाच्या वायट हेतान तांकां ताब्यांत घेवंक नाकात. कोणे अशें करता ताणें स्वताचेर अन्याय केला. आनी अल्लाच्यो आयत उपहासाची वस्तू म्हूण वापरूं नाकात. तुमचेर अल्लाची कृपा, आनी अल्लान तुमकां कितें उक्तें केलां तें म्हणल्यार पुस्तक (अल-कुरान) आनी बुद्धी (सुन्नत) तुमकां शिकवपा खातीर याद दवरात. आनी अल्लाक भियेयात आनी अल्ला सगळ्या गजालींचो सर्वज्ञ आसा हें जाणून घेयात.

وَاِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاۤءَ فَبَلَغْنَ اَجَلَهُنَّ فَلَا تَعْضُلُوْهُنَّ اَنْ يَّنْكِحْنَ اَزْوَاجَهُنَّ اِذَا تَرَاضَوْا بَيْنَهُمْ بِالْمَعْرُوْفِ ۗ ذٰلِكَ يُوْعَظُ بِهٖ مَنْ كَانَ مِنْكُمْ يُؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ ۗ ذٰلِكُمْ اَزْكٰى لَكُمْ وَاَطْهَرُ ۗ وَاللّٰهُ يَعْلَمُ وَاَنْتُمْ لَا تَعْلَمُوْنَ

wa iżā ṭallaqtumun-nisā'a fabalagna ajalahunna falā ta‘ḍulūhunna ay yankiḥna azwājahunna iżā tarāḍau bainahum bil-ma‘rūf(i), żālika yū‘aẓu bihī man kāna minkum yu'minu billāhi wal-yaumil-ākhir(i), żālikum azkā lakum wa aṭhar(u), wallāhu ya‘lamu wa antum lā ta‘lamūn(a).

आनी तुमी (तुमच्या) बायलांक घटस्फोट घेतल्यार, मागीर तीं तांच्या संमतीचेर पावल्यात, मागीर तांकां तांच्या फुडाराच्या घोवाक (परत) लग्न करपाक आडावचे न्हय, जर तांचे मदीं बऱ्या पद्दतीन सुसंगती स्थापन जाल्या. तुमच्यांतल्या अल्लाक आनी निमाण्या दिसा विस्वास दवरपी लोकांक असोच सल्लो दितात. तो तुमकां चड शुध्द आनी निवळ. आनी अल्ला जाणता, जाल्यार तुमकां खबर ना.

۞ وَالْوٰلِدٰتُ يُرْضِعْنَ اَوْلَادَهُنَّ حَوْلَيْنِ كَامِلَيْنِ لِمَنْ اَرَادَ اَنْ يُّتِمَّ الرَّضَاعَةَ ۗ وَعَلَى الْمَوْلُوْدِ لَهٗ رِزْقُهُنَّ وَكِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوْفِۗ لَا تُكَلَّفُ نَفْسٌ اِلَّا وُسْعَهَا ۚ لَا تُضَاۤرَّ وَالِدَةٌ ۢبِوَلَدِهَا وَلَا مَوْلُوْدٌ لَّهٗ بِوَلَدِهٖ وَعَلَى الْوَارِثِ مِثْلُ ذٰلِكَ ۚ فَاِنْ اَرَادَا فِصَالًا عَنْ تَرَاضٍ مِّنْهُمَا وَتَشَاوُرٍ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَا ۗوَاِنْ اَرَدْتُّمْ اَنْ تَسْتَرْضِعُوْٓا اَوْلَادَكُمْ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ اِذَا سَلَّمْتُمْ مَّآ اٰتَيْتُمْ بِالْمَعْرُوْفِۗ وَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ

wal-wālidātu yurḍi‘na aulādahunna ḥaulaini kāmilaini liman arāda ay yutimmar-raḍā‘ah(ta), wa ‘alal-maulūdi lahū rizquhunna wa kiswatuhunna bil-ma‘rūf(i), lā tukallafu nafsun illā wus‘ahā, lā tuḍārra wālidatum biwaladihā wa lā maulūdul lahū biwaladihī wa ‘alal-wāriṡi miṡlu żālik(a), fa'in arādā fiṣālan ‘an tarāḍim minhumā wa tasyāwurin falā junāḥa ‘alaihimā, wa in arattum an tastarḍi‘ū aulādakum falā junāḥa ‘alaikum iżā sallamtum mā ātaitum bil-ma‘rūf(i), wattaqullāha wa‘lamū annallāha bimā ta‘malūna baṣīr(un).

आनी आवयांनी आपल्या भुरग्यांक पुराय दोन वर्सां दुदाक धरचें, पुरायपणान स्तनपान करपाक सोदपी लोकां खातीर. आनी तांची पुरवण करप आनी तांकां योग्य रितीन कपडे घालप हें बापायचें कर्तव्य. मनशाचेर सोंसपा परस चड भार पडना. आवय आपल्या भुरग्याक लागून त्रास सोंसूंक नाकात आनी बापायक आपल्या भुरग्याक लागून (दुख्ख) भोगूंक नाकात. वारसदारूय तशेच (बाध्यकारी) आसतात. दोगांय मदीं कबलात करून आनी विचार करून दुदाक धरपाचें आसल्यार दोगांयचेरूय पाप ना. आनी तुमकां तुमच्या भुरग्याक दुसऱ्याक दुदाक धरपाचें आसल्यार मागीर तुमी योग्य रितीन फारीकणी दिवपांत पाप ना. अल्लाक भियेयात आनी तुमी कितें करतात ताचेर अल्ला सगळ्यांक पळोवपी आसा हें जाणून घेयात.

وَالَّذِيْنَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ وَيَذَرُوْنَ اَزْوَاجًا يَّتَرَبَّصْنَ بِاَنْفُسِهِنَّ اَرْبَعَةَ اَشْهُرٍ وَّعَشْرًا ۚ فَاِذَا بَلَغْنَ اَجَلَهُنَّ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيْمَا فَعَلْنَ فِيْٓ اَنْفُسِهِنَّ بِالْمَعْرُوْفِۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرٌ

wal-lażīna yutawaffauna minkum wa yażarūna azwājay yatarabbaṣna bi'anfusihinna arba‘ata asyhuriw wa ‘asyrā(n), fa'iżā balagna ajalahunna falā junāḥa ‘alaikum fīmā fa‘alna fī anfusihinna bil-ma‘rūf(i),wallāhu bimā ta‘malūna khabīr(un).

आनी जे तुमच्या मधें मरतात आनी बायलो सोडून वतात, तांकां (बायलांक) चार म्हयने धा दीस वाट पळोवची. मागीर जेन्ना ते आपल्या प्रार्थनेच्या (शेवटाक) पावल्यात, तेन्ना ते स्वताक योग्य रितीन कितें करतात हाचे संबंदीं तुमकां पाप ना. आनी तुमी कितें करतात ताचेर अल्ला सगळ्यांत जाणकार आसा.

وَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيْمَا عَرَّضْتُمْ بِهٖ مِنْ خِطْبَةِ النِّسَاۤءِ اَوْ اَكْنَنْتُمْ فِيْٓ اَنْفُسِكُمْ ۗ عَلِمَ اللّٰهُ اَنَّكُمْ سَتَذْكُرُوْنَهُنَّ وَلٰكِنْ لَّا تُوَاعِدُوْهُنَّ سِرًّا اِلَّآ اَنْ تَقُوْلُوْا قَوْلًا مَّعْرُوْفًا ەۗ وَلَا تَعْزِمُوْا عُقْدَةَ النِّكَاحِ حَتّٰى يَبْلُغَ الْكِتٰبُ اَجَلَهٗ ۗوَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ يَعْلَمُ مَا فِيْٓ اَنْفُسِكُمْ فَاحْذَرُوْهُ ۚوَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ حَلِيْمٌ ࣖ

wa lā junāḥa ‘alaikum fīmā ‘arraḍtum bihī min khiṭbatin-nisā'i au aknantum fī anfusikum, ‘alimallāhu annakum satażkurūnahunna wa lākil lā tuwā‘idūhunna sirran illā an taqūlū qaulam ma‘rūfā(n), wa lā ta‘zimū ‘uqdatan-nikāḥi ḥattā yablugal-kitābu ajalah(ū), wa‘lamū annallāha ya‘lamu mā fī anfusikum faḥżarūh(u), wa‘lamū annallāha gafūrun ḥalīm(un).

आनी तांकां आक्षेपांत प्रपोज केल्यार वा काळजांत (तुमची इत्सा) लिपोवन दवरल्यार तुमचेर पाप ना. तुमी तांकां ताचो उल्लेख करतले हें अल्लाक खबर आसा . पूण तांचे कडेन गुपीतपणान करार करचो न्हय, फकत दयाळपणान उलोवपा बगर. आनी इद्दाह (वेटिंग काळ) सोंपचे पयलीं लग्न करार करचो न्हय. तुमच्या काळजांत कितें आसा तें अल्लाक खबर आसा हें जाणून घेयात, देखून ताका भियेात. आनी अल्ला खूबदां क्षमाशील, सगळ्यांत सहनशील आसा हें जाणून घेयात.

لَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ اِنْ طَلَّقْتُمُ النِّسَاۤءَ مَا لَمْ تَمَسُّوْهُنَّ اَوْ تَفْرِضُوْا لَهُنَّ فَرِيْضَةً ۖ وَّمَتِّعُوْهُنَّ عَلَى الْمُوْسِعِ قَدَرُهٗ وَعَلَى الْمُقْتِرِ قَدَرُهٗ ۚ مَتَاعًا ۢبِالْمَعْرُوْفِۚ حَقًّا عَلَى الْمُحْسِنِيْنَ

lā junāḥa ‘alaikum in ṭallaqtumun-nisā'a mā lam tamassūhunna au tafriḍū lahunna farīḍah(tan), wa matti‘ūhunna ‘alal-mūsi‘i qadaruhū wa ‘alal-muqtiri qadaruhū matā‘am bil-ma‘rūf(i), ḥaqqan ‘alal-muḥsinīn(a).

तुमी हात लायूंक नाशिल्ल्या वा देज थारावंक नाशिल्ल्या बायलांक घटस्फोट घेतल्यार तुमचेर कसलेंच पाप ना. आनी तांकां मुतअत दिवचें, आपल्या सामर्थ्या प्रमाण परवडपी लोकांक आनी आपल्या सामर्थ्या प्रमाण परवडनाशिल्ल्यांक, तांकां योग्य रितीन दिवन, जें बरें करप्यांचेर बंधन आसा.

وَاِنْ طَلَّقْتُمُوْهُنَّ مِنْ قَبْلِ اَنْ تَمَسُّوْهُنَّ وَقَدْ فَرَضْتُمْ لَهُنَّ فَرِيْضَةً فَنِصْفُ مَا فَرَضْتُمْ اِلَّآ اَنْ يَّعْفُوْنَ اَوْ يَعْفُوَا الَّذِيْ بِيَدِهٖ عُقْدَةُ النِّكَاحِ ۗ وَاَنْ تَعْفُوْٓا اَقْرَبُ لِلتَّقْوٰىۗ وَلَا تَنْسَوُا الْفَضْلَ بَيْنَكُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ

wa in ṭallaqtumūhunna min qabli an tamassūhunna wa qad faraḍtum lahunna farīḍatan faniṣfu mā faraḍtum illā ay ya‘fūna au ya‘fuwal-lażī biyadihī ‘uqdatun-nikāḥ(i), wa an ta‘fū aqrabu lit-taqwā, wa lā tansawul-faḍla bainakum, innallāha bimā ta‘malūna baṣīr(un).

आनी जर तुमी तांकां स्पर्श करचे पयलीं घटस्फोट घेतलो (हस्तक्षेप), जरी तुमी पयलींच महर थारायल्यार, मागीर तुमी थारायिल्ल्या अर्दें (पयतात), जो मेरेन ते (मुक्त) वा ज्या मनशाचो लग्न करार तांच्या हातांत आसा ताचे कडल्यान मुक्त जायनात. मुक्ती ही धर्मपरायणतायेक चड लागीं आसता. आनी तुमच्या मदलें बरेंपण विसरूं नाकात. खरेंच तुमी कितें करतात ताचो अल्ला हो सर्वदर्शक.

حَافِظُوْا عَلَى الصَّلَوٰتِ وَالصَّلٰوةِ الْوُسْطٰى وَقُوْمُوْا لِلّٰهِ قٰنِتِيْنَ

Ḥāfiẓū ‘alaṣ-ṣalawāti waṣ-ṣalātil-wusṭā, wa qūmū lillāhi qānitīn(a).

सगळ्यो नमाज आनी वझूची नमाज सांबाळून दवरात. आनी त्यो अल्लाक आदरपूर्वक करच्यो.

فَاِنْ خِفْتُمْ فَرِجَالًا اَوْ رُكْبَانًا ۚ فَاِذَآ اَمِنْتُمْ فَاذْكُرُوا اللّٰهَ كَمَا عَلَّمَكُمْ مَّا لَمْ تَكُوْنُوْا تَعْلَمُوْنَ

fa'in khiftum farijālan au rukbānā(n), fa'iżā amintum fażkurullāha kamā ‘allamakum mā lam takūnū ta‘lamūn(a).

भंय (धोको) आसल्यार चलतना वा घोड्याचेर बसतना प्रार्थना करची. मागीर सुरक्षीत आसतना अल्लाचो (नमाज) याद करात, जशें ताणें तुमकां तें शिकयलां जें तुमकां खबर नाशिल्लें.

وَالَّذِيْنَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ وَيَذَرُوْنَ اَزْوَاجًاۖ وَّصِيَّةً لِّاَزْوَاجِهِمْ مَّتَاعًا اِلَى الْحَوْلِ غَيْرَ اِخْرَاجٍ ۚ فَاِنْ خَرَجْنَ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيْ مَا فَعَلْنَ فِيْٓ اَنْفُسِهِنَّ مِنْ مَّعْرُوْفٍۗ وَاللّٰهُ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ

wal-lażīna yutawaffauna minkum wa yażarūna azwājā(n), waṣiyyatal li'azwājihim matā‘an ilal-ḥauli gaira ikhrāj(in), fa'in kharajna falā junāḥa ‘alaikum fī mā fa‘alna fī anfusihinna mim ma‘rūf(in), wallāhu ‘azīzun ḥakīm(un).

आनी तुमी जे मेले आनी बायलो सोडून वतात, तांणी आपल्या बायलां खातीर एक वसीयत करूं: (म्हळ्यार) तांकां भायर धाडनासतना एक वर्स भरपाय. पूण ते भायर सरल्यार बऱ्या गजालींनी ते स्वता कडेन कितें करतात ताचेर तुमचेर कसलोच दोश ना. अल्ला हो सगळ्यांत पराक्रमी, सर्वबुद्धीमान.

وَلِلْمُطَلَّقٰتِ مَتَاعٌ ۢبِالْمَعْرُوْفِۗ حَقًّا عَلَى الْمُتَّقِيْنَ

wa lil-muṭallaqāti matā‘um bil-ma‘rūf(i), ḥaqqan ‘alal-muttaqīn(a).

आनी घटस्फोट घेतिल्ल्या बायलांक योग्य रितीन, पुण्यवान मनशाचेर बंधन म्हणून मुतअत दिवचो.

كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ اللّٰهُ لَكُمْ اٰيٰتِهٖ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُوْنَ ࣖ

każālika yubayyinullāhu lakum āyātihī la‘allakum ta‘qilūn(a).

अशे तरेन अल्ला तुमकां आपले आयत समजायता, जाका लागून तुमकां समजता.

۞ اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْنَ خَرَجُوْا مِنْ دِيَارِهِمْ وَهُمْ اُلُوْفٌ حَذَرَ الْمَوْتِۖ فَقَالَ لَهُمُ اللّٰهُ مُوْتُوْا ۗ ثُمَّ اَحْيَاهُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ لَذُوْ فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَشْكُرُوْنَ

alam tara ilal-lażīna kharajū min diyārihim wa hum ulūfun ḥażaral-maut(i), faqāla lahumullāhu mūtū, ṡumma aḥyāhum, inallāha lażū faḍlin ‘alan-nāsi wa lākinna akṡaran-nāsi lā yasykurūn(a).

मरणाची भिरांत जावन हजारांनी घर सोडून गेल्ले तुमी पळोवंक नात? तेन्ना अल्लान तांकां म्हणलें, “मर!” मागीर ताणें तांकां जिवीत दिलें. खरेंच अल्ला मनशाकुळाक कृपा करता, पूण तातूंतले चडशे कृतघ्न आसतात.

وَقَاتِلُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ

wa qātilū fī sabīlillāhi wa‘lamū annallāha samī‘un ‘alīm(un).

आनी अल्लाच्या मार्गान झुजचें, आनी अल्ला सगळ्या आयकपी, सगळें जाणकार आसा हें जाणून घेयात.

مَنْ ذَا الَّذِيْ يُقْرِضُ اللّٰهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضٰعِفَهٗ لَهٗٓ اَضْعَافًا كَثِيْرَةً ۗوَاللّٰهُ يَقْبِضُ وَيَبْصُۣطُۖ وَاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ

man żal-lażī yuqriḍullāha qarḍan ḥasanan fayuḍā‘ifahū lahū aḍ‘āfan kaṡīrah(tan), wallāhu yaqbiḍu wa yabsuṭ(u), wa ilaihi turja‘ūn(a).

जो कोण अल्लाक बरें रीण दिता, तो ताका आपल्या फायद्या खातीर जायत्या पटींनी वाडयतलो. अल्ला आडायता आनी विस्तारता आनी ताचे कडेन तुमी परतून मेळटले.

اَلَمْ تَرَ اِلَى الْمَلَاِ مِنْۢ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ مِنْۢ بَعْدِ مُوْسٰىۘ اِذْ قَالُوْا لِنَبِيٍّ لَّهُمُ ابْعَثْ لَنَا مَلِكًا نُّقَاتِلْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗ قَالَ هَلْ عَسَيْتُمْ اِنْ كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِتَالُ اَلَّا تُقَاتِلُوْا ۗ قَالُوْا وَمَا لَنَآ اَلَّا نُقَاتِلَ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَقَدْاُخْرِجْنَا مِنْ دِيَارِنَا وَاَبْنَاۤىِٕنَا ۗ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتَالُ تَوَلَّوْا اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْهُمْ ۗوَاللّٰهُ عَلِيْمٌ ۢبِالظّٰلِمِيْنَ

alam tara ilal-mala'i mim banī isrā'īla mim ba‘di mūsā, iż qālū linabiyyil lahumub‘aṡ lanā malikan nuqātil fī sabīlillāh(i), qāla hal ‘asaitum in kutiba ‘alaikumul-qitālu allā tuqātilū, qālū wa mā lanā allā nuqātila fī sabīlillāhi wa qad ukhrijnā min diyārinā wa abnā'inā, falammā kutiba ‘alaihimul-qitālu tawallau illā qalīlam minhum, wallāhu ‘alīmum biẓ-ẓālimīn(a).

मोयजेसाच्या मरणा उपरांत इज्रायल लोकांच्या फुडाऱ्यांक तुमी पळेले नात काय, जेन्ना तांणी आपल्या एका संदेष्ट्याक म्हणलें, “आमचे खातीर राजा थाराव, आमी अल्लाच्या मार्गांत झुजतले.” तांच्या संदेष्ट्यान म्हणलें, “तुमकां झगडप थारायल्लें जाल्यार तुमी झगडचे नात?” तांणी म्हणलें, “आमच्या घरांतल्यान धांवडायले आनी भुरग्यां पासून वेगळे केल्यात तेन्ना आमी अल्लाच्या मार्गांत कित्याक झगडचे न्हय?” पूण तांचे खातीर झगडीं थारायलीं तेन्ना ते फाटीं सरले, तातूंतले थोडे सोडल्यार. आनी अल्ला हो वायटकारांचो सर्वज्ञ.

وَقَالَ لَهُمْ نَبِيُّهُمْ اِنَّ اللّٰهَ قَدْ بَعَثَ لَكُمْ طَالُوْتَ مَلِكًا ۗ قَالُوْٓا اَنّٰى يَكُوْنُ لَهُ الْمُلْكُ عَلَيْنَا وَنَحْنُ اَحَقُّ بِالْمُلْكِ مِنْهُ وَلَمْ يُؤْتَ سَعَةً مِّنَ الْمَالِۗ قَالَ اِنَّ اللّٰهَ اصْطَفٰىهُ عَلَيْكُمْ وَزَادَهٗ بَسْطَةً فِى الْعِلْمِ وَالْجِسْمِ ۗ وَاللّٰهُ يُؤْتِيْ مُلْكَهٗ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗ وَاللّٰهُ وَاسِعٌ عَلِيْمٌ

wa qāla lahum nabiyyuhum innallāha qad ba‘aṡa lakum ṭālūta malikā(n), qālū annā yakūnu lahul-mulku ‘alainā wa naḥnu aḥaqqu bil-mulki minhu wa lam yu'ta sa‘atam minal-māl(i), qāla innallāhaṣṭafāhu ‘alaikum wa zādahū basṭatan fil-‘ilmi wal-jism(i), wallāhu yu'tī mulkahū may yasyā'(u), wallāhu wāsi‘un ‘alīm(un).

आनी तांच्या पैगंबरान तांकां म्हणलें, "खरें म्हणल्यार अल्लान तालुत हाका तुमचो राजा म्हूण नेमला." तांणी जाप दिली, "तालुतान आमचेर राज्य कशें मेळयलें, जेन्ना आमी ताचे परस चड राज्याचे हक्क आशिल्ले आनी ताका चड गिरेस्तकाय दिवंक नाशिल्ली?" (पैगंबरान) जाप दिली, "अल्लान ताका तुमचे खातीर (राजा जावपाक) वेंचून काडला आनी तुमकां श्रेश्ठ गिन्यान आनी शारिरीक क्षमता दिल्या." अल्ला आपल्याक जाय ताका आपलें राज्य दिता आनी अल्ला सगळ्यांक आस्पावपी, सर्वज्ञ.

وَقَالَ لَهُمْ نَبِيُّهُمْ اِنَّ اٰيَةَ مُلْكِهٖٓ اَنْ يَّأْتِيَكُمُ التَّابُوْتُ فِيْهِ سَكِيْنَةٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَبَقِيَّةٌ مِّمَّا تَرَكَ اٰلُ مُوْسٰى وَاٰلُ هٰرُوْنَ تَحْمِلُهُ الْمَلٰۤىِٕكَةُ ۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لَّكُمْ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ ࣖ

wa qāla lahum nabiyyuhum inna āyata mulkihī ay ya'tiyakumut-tābūtu fīhi sakīnatum mir rabbikum wa baqiyyatum mimmā taraka ālu mūsā wa ālu hārūna taḥmiluhul-malā'ikah(tu), inna fī żālika la āyatal lakum in kuntum mu'minīn(a).

आनी तांच्या संदेष्ट्यान तांकां म्हणलें, "खरें म्हणल्यार ताच्या राज्याची खूण म्हळ्यार तुमच्या कडेन आर्क येवप, जातूंत तुमच्या प्रभू कडल्यान शांती मेळटा आनी देवदूतांनी हाडिल्ल्या मोयजेसाच्या कुळांतल्या आनी आहाराच्या कुळाच्या अवशेशांक. खरेंच हातूंत तुमकां (अल्लाच्या व्हडपणाची) एक खूण आसा, जर तुमी भावार्थी आसात."

فَلَمَّا فَصَلَ طَالُوْتُ بِالْجُنُوْدِ قَالَ اِنَّ اللّٰهَ مُبْتَلِيْكُمْ بِنَهَرٍۚ فَمَنْ شَرِبَ مِنْهُ فَلَيْسَ مِنِّيْۚ وَمَنْ لَّمْ يَطْعَمْهُ فَاِنَّهٗ مِنِّيْٓ اِلَّا مَنِ اغْتَرَفَ غُرْفَةً ۢبِيَدِهٖ ۚ فَشَرِبُوْا مِنْهُ اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْهُمْ ۗ فَلَمَّا جَاوَزَهٗ هُوَ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗۙ قَالُوْا لَا طَاقَةَ لَنَا الْيَوْمَ بِجَالُوْتَ وَجُنُوْدِهٖ ۗ قَالَ الَّذِيْنَ يَظُنُّوْنَ اَنَّهُمْ مُّلٰقُوا اللّٰهِ ۙ كَمْ مِّنْ فِئَةٍ قَلِيْلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيْرَةً ۢبِاِذْنِ اللّٰهِ ۗ وَاللّٰهُ مَعَ الصّٰبِرِيْنَ

falammā faṣala ṭālūtu bil-junūd(i), qāla innallāha mubtalīkum binahar(in), faman syariba minhu falaisa minnī, wa mal lam yaṭ‘amhu fa innahū minnī illā manigtarafa gurfatam biyadih(ī), fa syaribū minhu illā qalīlam minhum, falammā jāwazahū huwa wal-lażīna āmanū ma‘ah(ū), qālū lā ṭāqata lanal-yauma bijālūta wa junūdih(ī), qālal-lażīna yaẓunnūna annahum mulāqullāh(i), kam min fi'atin qalīlatin galabat fi'atan kaṡīratam bi'iżnillāh(i), wallāhu ma‘aṣ-ṣābirīn(a).

देखून तालुतान आपलें सैन्य हाडलें तेन्ना ताणें म्हणलें, "अल्ला तुजी न्हंयेन परिक्षा घेतलो. देखून जो कोण (ताचें उदक) पिता तो म्हजो अनुयायी न्हय. आनी जो तो पिना, मागीर तो म्हजो अनुयायी जो मेरेन तो हातान थोडें स्कूप करीना." पूण थोड्यांक सोडल्यार तांणी तें पियेलें. तो (तालुत) आनी ताचे वांगडा भावार्थी लोक न्हंय हुंपले तेन्ना तांणी म्हणलें, "आमी आतां जलुत आनी ताच्या सैन्या आड बळिश्ट नात." अल्लाक मेळटलो अशें मानपी लोक म्हणटात, "अल्लाचे परवानगेन कितल्या ल्हान गटांनी व्हडल्या गटांक हारयले." आनी अल्ला धीर धरपी लोकां वांगडा आसता.

وَلَمَّا بَرَزُوْا لِجَالُوْتَ وَجُنُوْدِهٖ قَالُوْا رَبَّنَآ اَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَّثَبِّتْ اَقْدَامَنَا وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكٰفِرِيْنَ ۗ

wa lammā barazū lijālūta wa junūdihī qālū rabbanā afrig ‘alainā ṣabraw wa ṡabbit aqdāmanā wanṣurnā ‘alal-qaumil-kāfirīn(a).

आनी जेन्ना ते जलुत आनी ताच्या सैन्या आड फुडें सरले तेन्ना तांणी मागणें केलें, "आमच्या प्रभू, आमकां धीर दिव, आमचीं पावलां घट कर आनी काफिरांक तोंड दिवपाक आदार कर."

فَهَزَمُوْهُمْ بِاِذْنِ اللّٰهِ ۗوَقَتَلَ دَاوٗدُ جَالُوْتَ وَاٰتٰىهُ اللّٰهُ الْمُلْكَ وَالْحِكْمَةَ وَعَلَّمَهٗ مِمَّا يَشَاۤءُ ۗ وَلَوْلَا دَفْعُ اللّٰهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَّفَسَدَتِ الْاَرْضُ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ ذُوْ فَضْلٍ عَلَى الْعٰلَمِيْنَ

fahazamūhum bi'iżnillāh(i), wa qatala dāwūdu jālūta wa ātāhullāhul-mulka wal-ḥikmata wa ‘allamahū mimmā yasyā'(u), wa lau lā daf‘ullāhin-nāsa ba‘ḍahum biba‘ḍil lafasadatil-arḍu wa lākinnallāha żū faḍlin ‘alal-‘ālamīn(a).

देखून तांणी अल्लाचे परवानगेन ताका हारयलो आनी दावीदान गोलियताक मारलो. मागीर अल्लान ताका (दाविदाक) राज्य आनी बुद्धी दिली आनी ताका जाय तें शिकयलें. आनी अल्लान कांय लोकांची हेरां वरवीं राखण केली ना जाल्यार धर्तरी भ्रश्ट जातली हें निश्चीत. पूण अल्लाक सगळ्या संवसारांचेर वरदान आसा.

تِلْكَ اٰيٰتُ اللّٰهِ نَتْلُوْهَا عَلَيْكَ بِالْحَقِّ ۗ وَاِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلِيْنَ ۔

tilka āyātullāhi natlūhā ‘alaika bil-ḥaqq(i), wa innaka laminal-mursalīn(a).

हीं अल्लाचीं आयतां, आमी तुमकां तीं बरोबर वाचतात आनी तुमी (मुहंमद) खरेंच एक दूत.

۞ تِلْكَ الرُّسُلُ فَضَّلْنَا بَعْضَهُمْ عَلٰى بَعْضٍۘ مِنْهُمْ مَّنْ كَلَّمَ اللّٰهُ وَرَفَعَ بَعْضَهُمْ دَرَجٰتٍۗ وَاٰتَيْنَا عِيْسَى ابْنَ مَرْيَمَ الْبَيِّنٰتِ وَاَيَّدْنٰهُ بِرُوْحِ الْقُدُسِۗ وَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ مَا اقْتَتَلَ الَّذِيْنَ مِنْۢ بَعْدِهِمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَتْهُمُ الْبَيِّنٰتُ وَلٰكِنِ اخْتَلَفُوْا فَمِنْهُمْ مَّنْ اٰمَنَ وَمِنْهُمْ مَّنْ كَفَرَ ۗوَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ مَا اقْتَتَلُوْاۗ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ يَفْعَلُ مَا يُرِيْدُ ࣖ

tilkar-rusulu faḍḍalnā ba‘ḍahum ‘alā ba‘ḍ(in), minhum man kallamallāhu wa rafa‘a ba‘ḍahum darajāt(in), wa ātainā ‘īsabna maryamal-bayyināti wa ayyadnāhu birūḥil-qudus(i), wa lau syā'allāhu maqtatalal-lażīna mim ba‘dihim mim ba‘di mā jā'athumul-bayyinātu wa lākinikhtalafū fa minhum man āmana wa minhum man kafar(a), wa lau syā'allāhu maqtatalū, wa lākinnallāha yaf‘alu mā yurīd(u).

आमी कांय दूतांक हेरां परस चड फावटी दिल्या. तातूंत अल्ला (प्रत्यक्ष) उलयता आनी हेर अशेय आसात, जांकां तो जायत्यो पदवी वाडयता. आनी आमी मरियम्माच्या पुता जेजूक जायते चमत्कार दिले आनी आमी ताका पवित्र आत्म्यान बळगें दिलें. अल्लान इत्सा केल्ली जाल्यार तांचे उपरांतचे लोक खून करचे नात, पुरावे तांकां पावले उपरांत. पूण तांचे मदीं फरक आशिल्लो, देखून तातूंतल्या कांय जाणांनी विस्वास दवरलो आनी कांय जाणांनी काफर केलो. अल्लान जाय जाल्यार ते खून करचे नात. पूण देव आपल्या इत्से प्रमाणें करता.

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْفِقُوْا مِمَّا رَزَقْنٰكُمْ مِّنْ قَبْلِ اَنْ يَّأْتِيَ يَوْمٌ لَّا بَيْعٌ فِيْهِ وَلَا خُلَّةٌ وَّلَا شَفَاعَةٌ ۗوَالْكٰفِرُوْنَ هُمُ الظّٰلِمُوْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanū anfiqū mimmā razaqnākum min qabli ay ya'tiya yaumul lā bai‘un fīhi wa lā khullatuw wa lā syafā‘ah(tun), wal-kāfirūna humuẓ-ẓālimūn(a).

हे तुमी विस्वास दवरतात! खरेदी-विक्री, इश्टागत आनी मध्यस्थी ना असो दीस येवचे पयलीं आमी तुमकां दिल्ल्या कांय पोट भरपाची गुंतवणूक करात. जे काफिर करतात तेच वायटकार.

اَللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۚ اَلْحَيُّ الْقَيُّوْمُ ەۚ لَا تَأْخُذُهٗ سِنَةٌ وَّلَا نَوْمٌۗ لَهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِۗ مَنْ ذَا الَّذِيْ يَشْفَعُ عِنْدَهٗٓ اِلَّا بِاِذْنِهٖۗ يَعْلَمُ مَا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْۚ وَلَا يُحِيْطُوْنَ بِشَيْءٍ مِّنْ عِلْمِهٖٓ اِلَّا بِمَا شَاۤءَۚ وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَۚ وَلَا يَـُٔوْدُهٗ حِفْظُهُمَاۚ وَهُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيْمُ

allāhu lā ilāha illā huw(a), al-ḥayyul-qayyūm(u), lā ta'khużuhū sinatuw wa lā naum(un), lahū mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), man żal-lażī yasyfa‘u ‘indahū illā bi'iżnih(ī), ya‘lamu mā baina aidīhim wa mā khalfahum, wa lā yuḥīṭūna bisyai'im min ‘ilmihī illā bimā syā'(a), wasi‘a kursiyyuhus-samāwāti wal-arḍ(a), wa lā ya'ūduhū ḥifẓuhumā, wa huwal-‘aliyyul-‘aẓīm(u).

अल्ला, ताचे बगर दुसरो देव ना. (आपल्या प्राण्यांची) सतत काळजी घेवपी सर्वशक्तिमान न्हीद येना वा न्हीद येना. मळबांत जें कितें आसा आनी धर्तरेचेर जें कितें आसा तें ताचें. ताचे परवानगेबगर कोणूच ताचे वटेन मध्यस्थी करूंक शकना. तांकां ताचे मुखार कितें आसा आनी फाटल्यान कितें आसा तें ताका खबर आसा आनी ताच्या गिन्याना विशीं ताका जाय तें सोडल्यार तांकां कांयच खबर ना. ताच्या आसनांतल्यान मळब आनी धर्तरी व्यापल्यात. आनी ताका दोगांयचीय जतनाय घेवंक कठीण दिसना आनी तो सगळ्यांत उंचेलो, सगळ्यांत व्हडलो.

لَآ اِكْرَاهَ فِى الدِّيْنِۗ قَدْ تَّبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ ۚ فَمَنْ يَّكْفُرْ بِالطَّاغُوْتِ وَيُؤْمِنْۢ بِاللّٰهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقٰى لَا انْفِصَامَ لَهَا ۗوَاللّٰهُ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ

lā ikrāha fid-dīn(i), qat tabayyanar-rusydu minal-gayy(i), famay yakfur biṭ-ṭāgūti wa yu'mim billāhi fa qadistamsaka bil-‘urwatil-wuṡqā, lanfiṣāma lahā, wallāhu samī‘un ‘alīm(un).

धर्मांत (इस्लाम) कसलीच सक्ती ना, खरें म्हणल्यार योग्य मार्ग आनी चुकीचो मार्ग हांचे मदीं स्पश्ट (भेद) आसा. जो कोण तगुताचेर काफर करता आनी अल्लाचेर विस्वास दवरता, मागीर खरेंच, ताणें (घटपणान) एक सामकी घट दोरी धरल्या, जी मोडची ना. अल्ला हो सर्व आयकुपी, सर्व जाणकार.

اَللّٰهُ وَلِيُّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا يُخْرِجُهُمْ مِّنَ الظُّلُمٰتِ اِلَى النُّوْرِۗ وَالَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اَوْلِيَاۤؤُهُمُ الطَّاغُوْتُ يُخْرِجُوْنَهُمْ مِّنَ النُّوْرِ اِلَى الظُّلُمٰتِۗ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ النَّارِۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ ࣖ

allāhu waliyyul-lażīna āmanū yukhrijuhum minaẓ-ẓulumāti ilan-nūr(i), wal-lażīna kafarū auliyā'uhumuṭ-ṭāgūtu yukhrijuhum minan-nūri ilaẓ-ẓulumāt(i), ulā'ika aṣḥābun-nār(i), hum fīhā khālidūn(a).

अल्ला हो मुसलमानांचो रक्षक. ताणें तांकां काळखांतल्यान उजवाडाक (विश्वास) हाडले. आनी काफिरांक तांचो राखणदार सैतान, जो तांकां उजवाडा थावन काळखांत हाडटा. ते नरकांत रावपी आसात. तातूंत ते उरतात.

اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْ حَاۤجَّ اِبْرٰهٖمَ فِيْ رَبِّهٖٓ اَنْ اٰتٰىهُ اللّٰهُ الْمُلْكَ ۘ اِذْ قَالَ اِبْرٰهٖمُ رَبِّيَ الَّذِيْ يُحْيٖ وَيُمِيْتُۙ قَالَ اَنَا۠ اُحْيٖ وَاُمِيْتُ ۗ قَالَ اِبْرٰهٖمُ فَاِنَّ اللّٰهَ يَأْتِيْ بِالشَّمْسِ مِنَ الْمَشْرِقِ فَأْتِ بِهَا مِنَ الْمَغْرِبِ فَبُهِتَ الَّذِيْ كَفَرَ ۗوَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَۚ

alam tara ilal-lażī ḥājja ibrāhīma fī rabbihī an ātāhullāhul-mulk(a), iż qāla ibrāhīmu rabbiyal-lażī yuḥyī wa yumīt(u), qāla ana uḥyī wa umīt(u), qāla ibrāhīmu fa innallāha ya'tī bisy-syamsi minal-masyriqi fa'ti bihā minal-magribi fabuhital-lażī kafar(a), wallāhu lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).

अब्राहामा कडेन ताच्या प्रभू विशीं वाद घालपी लोक तुमकां दिसूंक नात, कारण अल्लान ताका राज्य (शक्त) दिली. जेन्ना अब्राहामान म्हणलें, “म्हजो प्रभुच जिवीत दिवपी आनी मरण हाडपी” तेन्ना ताणें म्हणलें, “हांवूय जिवीत दिवंक शकता आनी मरण हाडूंक शकता.” इब्राहिमान म्हणलें, "अल्लान उदेंते वटेनच्यान सुर्याक उबारलो, देखून ताणें तो अस्तंतेकडल्यान उबारलो." म्हणजे काफर करपी मनीस गोंदळांत पडटा. अल्ला वायटकारांक मार्गदर्शन करीना.

اَوْ كَالَّذِيْ مَرَّ عَلٰى قَرْيَةٍ وَّهِيَ خَاوِيَةٌ عَلٰى عُرُوْشِهَاۚ قَالَ اَنّٰى يُحْيٖ هٰذِهِ اللّٰهُ بَعْدَ مَوْتِهَا ۚ فَاَمَاتَهُ اللّٰهُ مِائَةَ عَامٍ ثُمَّ بَعَثَهٗ ۗ قَالَ كَمْ لَبِثْتَ ۗ قَالَ لَبِثْتُ يَوْمًا اَوْ بَعْضَ يَوْمٍۗ قَالَ بَلْ لَّبِثْتَ مِائَةَ عَامٍ فَانْظُرْ اِلٰى طَعَامِكَ وَشَرَابِكَ لَمْ يَتَسَنَّهْ ۚ وَانْظُرْ اِلٰى حِمَارِكَۗ وَلِنَجْعَلَكَ اٰيَةً لِّلنَّاسِ وَانْظُرْ اِلَى الْعِظَامِ كَيْفَ نُنْشِزُهَا ثُمَّ نَكْسُوْهَا لَحْمًا ۗ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهٗ ۙ قَالَ اَعْلَمُ اَنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

au kal-lażī marra ‘alā qaryatiw wa hiya khāwiyatun ‘alā ‘urūsyihā, qāla annā yuḥyī hāżihillāhu ba‘da mautihā, fa'amātahullāhu mi'ata ‘āmin ṡumma ba‘aṡah(ū), qāla kam labiṡt(a), qāla labiṡtu yauman au ba‘ḍa yaum(in), qāla bal labiṡta mi'ata ‘āmin fanẓur ilā ṭa‘āmika wa syarābika lam yatasannah, wanẓur ilā ḥimārik(a), wa linaj‘alaka āyatal lin-nāsi wanẓur ilal-‘iẓāmi kaifa nunsyizuhā ṡumma naksūhā laḥmā(n), falammā tabayyana lah(ū), qāla a‘lamu annallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

वा ज्या देशाचीं (इमारतीं) कोसळून (इमारतीं) छप्परां व्यापून दवरल्यांत, तशें तो म्हणटा, "अल्लान हो (देश) नश्ट जाले उपरांत कसो जिवो केलो?" मागीर अल्लान ताका (त्या मनशाक) शंबर वर्सां मरणांत घालो, मागीर ताका परतून जिवो केलो (ताका जिवो केलो). आनी (अल्ला) विचारलें, "तुमी कितलो तेंप (हांगा) रावपाचे?" ताणें (त्या मनशान) जाप दिली, "हांव (हांगा) एक दीस वा अर्द दीस रावतां." अल्लान म्हणलें, "ना! तुमी शंबर वर्सां जियेल्यात. तुमचें जेवण आनी पेय पळय जें बदलूंक ना, पूण तुमच्या गाढवाक पळय (जें हाडां जाल्यांत). आनी आमी तुमकां मनशां खातीर आमच्या बळग्याची खूण करपाक शकतले. हाडां पळय, आमी तांकां परतून कशे एकठांय करतात, मागीर आमी तांकां मांस घालतात." देखून ताका स्पश्ट जालें तेन्ना ताणें म्हणलें, "अल्ला सगळ्या गजालींचेर सर्वशक्तिमान आसा हें म्हाका खबर आसा."

وَاِذْ قَالَ اِبْرٰهٖمُ رَبِّ اَرِنِيْ كَيْفَ تُحْيِ الْمَوْتٰىۗ قَالَ اَوَلَمْ تُؤْمِنْ ۗقَالَ بَلٰى وَلٰكِنْ لِّيَطْمَىِٕنَّ قَلْبِيْ ۗقَالَ فَخُذْ اَرْبَعَةً مِّنَ الطَّيْرِ فَصُرْهُنَّ اِلَيْكَ ثُمَّ اجْعَلْ عَلٰى كُلِّ جَبَلٍ مِّنْهُنَّ جُزْءًا ثُمَّ ادْعُهُنَّ يَأْتِيْنَكَ سَعْيًا ۗوَاعْلَمْ اَنَّ اللّٰهَ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ ࣖ

wa iż qāla ibrāhīmu rabbi arinī kaifa tuḥyil-mautā, qāla awalam tu'min, qāla balā wa lākil liyaṭma'inna qalbī, qāla fakhuż arba‘atam minaṭ-ṭairi faṣurhunna ilaika ṡummaj‘al ‘alā kulli jabalim minhunna juz'an ṡummad‘uhunna ya'tīnaka sa‘yā(n), wa‘lam annallāha ‘azīzun ḥakīm(un).

आनी (उगडास) जेन्ना अब्राहामान म्हणलें, "हे म्हज्या प्रभू, तूं मेल्ल्यांक कसो जिवीत दिता तें म्हाका दाखोव." अल्लान म्हणलें, "तुमी अजून विस्वास दवरनात?" ताणें (इब्राहिमान) जाप दिली, "हांव विस्वास दवरतां, पूण म्हजें काळीज शांत (स्थिर) जावचें म्हणून." ताणें (अल्ला) म्हणलें, "तेन्ना चार सुकणीं घेयात, मागीर तीं कापून घेयात, मागीर दर एका दोंगुल्लेचेर एक भाग दवरात, मागीर तांकां आपोवात, तीं रोखडींच तुमचे कडेन येतलीं." अल्ला सर्वशक्तिमान, सर्वज्ञानी आसा हें जाणून घेयात.

مَثَلُ الَّذِيْنَ يُنْفِقُوْنَ اَمْوَالَهُمْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ اَنْۢبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِيْ كُلِّ سُنْۢبُلَةٍ مِّائَةُ حَبَّةٍ ۗ وَاللّٰهُ يُضٰعِفُ لِمَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَاللّٰهُ وَاسِعٌ عَلِيْمٌ

maṡalul-lażīna yunfiqūna amwālahum fī sabīlillāhi kamaṡali ḥabbatin ambatat sab‘a sanābila fī kulli sumbulatim mi'atu ḥabbah(tin), wallāhu yuḍā‘ifu limay yasyā'(u), wallāhu wāsi‘un ‘alīm(un).

अल्लाच्या मार्गांत आपली संपत्ती खर्च करपी मनशाची बोधकथा सात कांड वाडपी बीं सारकी आसता, दरेक कांडाचेर शंबर बियो आसतात. अल्ला आपल्याक जाय ताचे खातीर गुणाकार करता आनी अल्ला सगळ्यांक आस्पावपी, सर्वज्ञ.

اَلَّذِيْنَ يُنْفِقُوْنَ اَمْوَالَهُمْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ثُمَّ لَا يُتْبِعُوْنَ مَآ اَنْفَقُوْا مَنًّا وَّلَآ اَذًىۙ لَّهُمْ اَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْۚ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ

allażīna yunfiqūna amwālahum fī sabīlillāhi ṡumma lā yutbi‘ūna mā anfaqū mannaw wa lā ażā(n), lahum ajruhum ‘inda rabbihim, wa lā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

जे लोक आपली संपत्ती अल्लाच्या मार्गान खर्च करतात, मागीर जें दान दितात ताचे वांगडा नांवां दिवन आनी (ग्राहकाची भावना) दुखयना, तांकां आपल्या प्रभू कडल्यान इनाम मेळटलें. तांकां भंय ना आनी ते दुख्खी नात.

۞ قَوْلٌ مَّعْرُوْفٌ وَّمَغْفِرَةٌ خَيْرٌ مِّنْ صَدَقَةٍ يَّتْبَعُهَآ اَذًى ۗ وَاللّٰهُ غَنِيٌّ حَلِيْمٌ

qaulum ma‘rūfuw wa magfiratun khairum min ṣadaqatiy yatba‘uhā ażā(n), wallāhu ganiyyun ḥalīm(un).

दुख्ख दिवपी कर्तुबां वांगडा आशिल्ल्या भिक्षा परस दयाळ उतरां आनी क्षमा बरें. अल्ला हो सगळ्यांत गिरेस्त, सगळ्यांत क्षमाशील.

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تُبْطِلُوْا صَدَقٰتِكُمْ بِالْمَنِّ وَالْاَذٰىۙ كَالَّذِيْ يُنْفِقُ مَالَهٗ رِئَاۤءَ النَّاسِ وَلَا يُؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِۗ فَمَثَلُهٗ كَمَثَلِ صَفْوَانٍ عَلَيْهِ تُرَابٌ فَاَصَابَهٗ وَابِلٌ فَتَرَكَهٗ صَلْدًا ۗ لَا يَقْدِرُوْنَ عَلٰى شَيْءٍ مِّمَّا كَسَبُوْا ۗ وَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الْكٰفِرِيْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tubṭilū ṣadaqātikum bil-manni wal-ażā, kal-lażī yunfiqu mālahū ri'ā'an-nāsi wa lā yu'minu billāhi wal-yaumil-ākhir(i), fa maṡaluhū kamaṡali ṣafwānin ‘alaihi turābun fa'aṣābahū wābilun fatarakahū ṣaldā(n), lā yaqdirūna ‘alā syai'im mimmā kasabū, wallāhu lā yahdil-qaumal-kāfirīn(a).

हे तुमी विस्वास दवरतात! तुमचो दानधर्म उल्लेख करून आनी (ग्राहकाची भावना) दुख्ख दिवन बिघडूंक नाकात, जशें कोणूय आपली संपत्ती लोकांक दाखयता आनी तो अल्लाचेर आनी निमाण्या दिसाचेर विस्वास दवरना म्हणून दिता. उदाहरण (त्या मनशाचें) गुळगुळीत फातराच्या सारकें आसून ताचेर धुल्ल आसता, मागीर फातराचेर व्हडलो पावस पडटा तेन्ना तो फातर परतून गुळगुळीत उरता. जें करतात तातूंतल्यान तांकां कांयच फायदो जायना. आनी अल्ला काफिरांक मार्गदर्शन करीना.

وَمَثَلُ الَّذِيْنَ يُنْفِقُوْنَ اَمْوَالَهُمُ ابْتِغَاۤءَ مَرْضَاتِ اللّٰهِ وَتَثْبِيْتًا مِّنْ اَنْفُسِهِمْ كَمَثَلِ جَنَّةٍۢ بِرَبْوَةٍ اَصَابَهَا وَابِلٌ فَاٰتَتْ اُكُلَهَا ضِعْفَيْنِۚ فَاِنْ لَّمْ يُصِبْهَا وَابِلٌ فَطَلٌّ ۗوَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ

wa maṡalul-lażīna yunfiqūna amwālahumubtigā'a marḍātillāhi wa taṡbītam min anfusihim kamaṡali jannatim birabwatin aṣābahā wābilun fa'ātat ukulahā ḍi‘fain(i), fa'illam yuṣibhā wābilun faṭall(un), wallāhu bimā ta‘malūna baṣīr(un).

आनी अल्लाची मान्यताय मेळोवपाक आनी आपलो आत्मो बळगें दिवपाक आपली संपत्ती खर्च करपी लोकांची बोधकथा, पठाराचेर आशिल्ली बाग सारकी आसून तिका व्हड पावसांत उदक मेळटा, मागीर बागेंत दुप्पट फळां मेळटात. व्हड पावसाक लागून ताका उदक मेळना जाल्यार मागीर दंव (फावो तो लेगीत). तुमी कितें करतात ताचो अल्ला सगळ्यांक पळोवपी आसा.

اَيَوَدُّ اَحَدُكُمْ اَنْ تَكُوْنَ لَهٗ جَنَّةٌ مِّنْ نَّخِيْلٍ وَّاَعْنَابٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُۙ لَهٗ فِيْهَا مِنْ كُلِّ الثَّمَرٰتِۙ وَاَصَابَهُ الْكِبَرُ وَلَهٗ ذُرِّيَّةٌ ضُعَفَاۤءُۚ فَاَصَابَهَآ اِعْصَارٌ فِيْهِ نَارٌ فَاحْتَرَقَتْ ۗ كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ اللّٰهُ لَكُمُ الْاٰيٰتِ لَعَلَّكُمْ تَتَفَكَّرُوْنَ ࣖ

ayawaddu aḥadukum an takūna lahū jannatum min nakhīliw wa a‘nābin tajrī min taḥtihal-anhār(u), lahū fīhā min kulliṡ-ṡamarāt(i), wa aṣābahul-kibaru wa lahū żurriyyatun ḍu‘afā'(u), fa'aṣābahā i‘ṣārun fīhi nārun faḥtaraqat, każālika yubayyinullāhu lakumul-āyāti la‘allakum tatafakkarūn(a).

तुमच्यांतलो कोणूय आसा, जाका खजूर आनी द्राक्षांची बाग आसची, जाचे सकयल न्हंयो व्हांवतात, जंय ताका सगळ्या तरांचीं फळां आसतात, मागीर ताची जाण्टेपण येता जाल्यार ताका ल्हान संतती आसता? मागीर बागेंत उजो आशिल्लो खर वारें उडयलो, देखून तिका उजो लागलो. अशे तरेन अल्ला तुमकां आपले आयत समजायता, जाका लागून तुमी तांचो विचार करतात.

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْفِقُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا كَسَبْتُمْ وَمِمَّآ اَخْرَجْنَا لَكُمْ مِّنَ الْاَرْضِ ۗ وَلَا تَيَمَّمُوا الْخَبِيْثَ مِنْهُ تُنْفِقُوْنَ وَلَسْتُمْ بِاٰخِذِيْهِ اِلَّآ اَنْ تُغْمِضُوْا فِيْهِ ۗ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ غَنِيٌّ حَمِيْدٌ

yā ayyuhal-lażīna āmanū anfiqū min ṭayyibāti mā kasabtum wa mimmā akhrajnā lakum minal-arḍ(i), wa lā tayammamul-khabīṡa minhu tunfiqūna wa lastum bi'ākhiżīhi illā an tugmiḍū fīh(i), wa‘lamū annallāha ganiyyun ḥamīd(un).

हे तुमी विस्वास दवरतात! तुमी मेळयल्ल्या बऱ्या वस्तूंतल्यान आनी आमी तुमचे खातीर धर्तरेंतल्यान भायर काडिल्ल्या वस्तूंतल्यान खर्च करात. वायट जें खर्च करपाक निवडूं नाकात, जाल्यार तुमी स्वता तें घेवचे नात, फकत ताचे कडेन तिरस्कार सोडल्यार. आनी अल्ला हो आत्मनिर्भर, स्तुती करपासारको आसा हें जाणून घेयात.

اَلشَّيْطٰنُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ وَيَأْمُرُكُمْ بِالْفَحْشَاۤءِ ۚ وَاللّٰهُ يَعِدُكُمْ مَّغْفِرَةً مِّنْهُ وَفَضْلًا ۗ وَاللّٰهُ وَاسِعٌ عَلِيْمٌ ۖ

asy-syaiṭānu ya‘idukumul-faqra wa ya'murukum bil-faḥsyā'(i), wallāhu ya‘idukum magfiratam minhu wa faḍlā(n), wallāhu wāsi'un ‘alīm(un).

सैतान तुमकां गरिबीचें उतर दिता (भययता) आनी तुमकां वायट (कंदरपणान) करपाक सांगता, जाल्यार अल्ला तुमकां माफी आनी आपली कृपा दिवपाचें उतर दिता. आनी अल्ला हो सर्वव्यापी, सर्वज्ञ.

يُّؤْتِى الْحِكْمَةَ مَنْ يَّشَاۤءُ ۚ وَمَنْ يُّؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ اُوْتِيَ خَيْرًا كَثِيْرًا ۗ وَمَا يَذَّكَّرُ اِلَّآ اُولُوا الْاَلْبَابِ

yu'til-ḥikmata may yasyā'(u), wa may yu'tal-ḥikmata faqad ūtiya khairan kaṡīrā(n), wa mā yażżakkaru ilā ulul-albāb(i).

ताका जाय ताका बुद्धी दिता. कोणाक बुद्धी दिल्या, खरेंच ताका खूब बरेंपण मेळ्ळां. आनी सामान्य बुध्दी आशिल्ले लोक सोडल्यार कोणूच धडो शिकपाक शकना.

وَمَآ اَنْفَقْتُمْ مِّنْ نَّفَقَةٍ اَوْ نَذَرْتُمْ مِّنْ نَّذْرٍ فَاِنَّ اللّٰهَ يَعْلَمُهٗ ۗ وَمَا لِلظّٰلِمِيْنَ مِنْ اَنْصَارٍ

wa mā anfaqtum min nafaqatin au nażartum min nażrin fa innallāha ya‘lamuh(ū), wa mā liẓ-ẓālimīna min anṣār(in).

आनी तुमी खंयचोय दान दितात वा व्रत करतात, मागीर खरेंच अल्ला तें जाणता. आनी अन्यायी खातीर मदत करपी ना

اِنْ تُبْدُوا الصَّدَقٰتِ فَنِعِمَّا هِيَۚ وَاِنْ تُخْفُوْهَا وَتُؤْتُوْهَا الْفُقَرَاۤءَ فَهُوَ خَيْرٌ لَّكُمْ ۗ وَيُكَفِّرُ عَنْكُمْ مِّنْ سَيِّاٰتِكُمْ ۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرٌ

in tubduṣ-ṣadaqāti fani‘immā hiy(a), wa in tukhfūhā wa tu'tūhal-fuqarā'a fahuwa khairul lakum, wa yukaffiru ‘ankum min sayyi'ātikum, wallāhu bimā ta‘malūna khabīr(un).

तुमी तुमचें दान उक्तेपणान दिल्यार तें बरें. पूण तुमी तें लिपोवन दवरून गरीबांक दिल्यार तुमकां बरें आनी अल्ला तुमच्या कांय पातकांचो प्रायश्र्चित करतलो. आनी तुमी कितें करतात ताची अल्ला सगळ्यांत जाणकार आसा.

۞ لَيْسَ عَلَيْكَ هُدٰىهُمْ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ يَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَمَا تُنْفِقُوْا مِنْ خَيْرٍ فَلِاَنْفُسِكُمْ ۗوَمَا تُنْفِقُوْنَ اِلَّا ابْتِغَاۤءَ وَجْهِ اللّٰهِ ۗوَمَا تُنْفِقُوْا مِنْ خَيْرٍ يُّوَفَّ اِلَيْكُمْ وَاَنْتُمْ لَا تُظْلَمُوْنَ

laisa ‘alaika hudāhum wa lākinnallāha yahdī may yasyā'(u), wa mā tunfiqū min khairin fa li'anfusikum, wa mā tunfiqūna illabtigā'a wajhillāh(i), wa mā tunfiqū min khairiy yuwaffa ilaikum wa antum lā tuẓlamūn(a).

तांकां मार्गदर्शन करप तुमचें (मुहंमदाचें) कर्तव्य न्हय, पूण अल्लाच ताका जाय ताका मार्गदर्शन करता. तुमी खंयचीय संपत्ती दितात ती स्वता खातीर. आनी अल्लाची मान्यताय घेना जाल्यार इंफाक दिवचो न्हय. आनी तुमी खंयचीय संपत्ती गुंतयतात, तुमकां पुरायपणान (इनाम) दितले आनी तुमचेर अन्याय (हानी) जावची ना हें निश्चीत.

لِلْفُقَرَاۤءِ الَّذِيْنَ اُحْصِرُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ لَا يَسْتَطِيْعُوْنَ ضَرْبًا فِى الْاَرْضِۖ يَحْسَبُهُمُ الْجَاهِلُ اَغْنِيَاۤءَ مِنَ التَّعَفُّفِۚ تَعْرِفُهُمْ بِسِيْمٰهُمْۚ لَا يَسْـَٔلُوْنَ النَّاسَ اِلْحَافًا ۗوَمَا تُنْفِقُوْا مِنْ خَيْرٍ فَاِنَّ اللّٰهَ بِهٖ عَلِيْمٌ ࣖ

lil-fuqarā'il-lażīna uḥṣirū fī sabīlillāhi lā yastaṭī‘ūna ḍarban fil-arḍi yaḥsabuhumul-jāhilu agniyā'a minat-ta‘affuf(i), ta‘rifuhum bisīmāhum, lā yas'alūnan-nāsa ilḥāfā(n), wa mā tunfiqū min khairin fa innallāha bihī ‘alīm(un).

(तुमी जें खर्च करतात) तें अल्लाच्या मार्गांत (जिहादाक लागून तांच्या यत्नांत) आडमेळीं येतात, जाका लागून ते धर्तरेचेर यत्न करपाक शकनात अशा गरीब लोकां खातीर; (हेर लोक) जे जाणात, तांकां आपूण गिरेस्त मनीस अशें समजतात कारण ते स्वताची (भिक्षा मागपापसून) राखण करतात. तुमी (मुहंमद) तांकां तांच्या खाशेलपणान वळखतात, ते दुसऱ्यां कडल्यान जबरदस्तीन मागनात. तुमी खंयचीय बरी संपत्ती गुंतयतात, खरेंच अल्ला हो सर्वज्ञ.

اَلَّذِيْنَ يُنْفِقُوْنَ اَمْوَالَهُمْ بِالَّيْلِ وَالنَّهَارِ سِرًّا وَّعَلَانِيَةً فَلَهُمْ اَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْۚ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ

allażīna yunfiqūna amwālahum bil-laili wan-nahāri sirraw wa ‘alāniyatan falahum ajruhum ‘inda rabbihim, wa lā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

जे लोक आपली संपत्ती रात-दिस (गुपीत वा उक्त्यान) घालतात, तांकां आपलें इनाम आपल्या प्रभूकडेन मेळटलें. तांकां भंय ना आनी ते दुख्खी नात.

اَلَّذِيْنَ يَأْكُلُوْنَ الرِّبٰوا لَا يَقُوْمُوْنَ اِلَّا كَمَا يَقُوْمُ الَّذِيْ يَتَخَبَّطُهُ الشَّيْطٰنُ مِنَ الْمَسِّۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ قَالُوْٓا اِنَّمَا الْبَيْعُ مِثْلُ الرِّبٰواۘ وَاَحَلَّ اللّٰهُ الْبَيْعَ وَحَرَّمَ الرِّبٰواۗ فَمَنْ جَاۤءَهٗ مَوْعِظَةٌ مِّنْ رَّبِّهٖ فَانْتَهٰى فَلَهٗ مَا سَلَفَۗ وَاَمْرُهٗٓ اِلَى اللّٰهِ ۗ وَمَنْ عَادَ فَاُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ النَّارِ ۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

allażīna ya'kulūnar-ribā lā yaqūmūna illā kamā yaqūmul-lażī yatakhabbaṭuhusy-syaiṭānu minal-mass(i), żālika bi'annahum qālū innamal-bai‘u miṡlur-ribā, wa aḥallallāhul-bai‘a wa ḥarramar-ribā, faman jā'ahū mau‘iẓatum mir rabbihī fantahā falahū mā salaf(a), wa amruhū ilallāh(i), wa man ‘āda fa ulā'ika aṣḥābun-nār(i), hum fīhā khālidūn(a).

सूद घेवपी लोक उबे रावंक शकनात पूण पिशें जाल्ल्यान राक्षसांचो आस्पाव आशिल्ल्या लोकां सारके आसतात. कारण ते म्हणटात की खरेदी-विक्री हें सूद एकूच. जरी अल्लान खरेदी-विक्री करपाक परवानगी दिल्या आनी सूद घेवपाक बंदी घाल्या. कोणाक आपल्या प्रभू कडल्यान शिटकावणी मेळटा, मागीर थांबता, मागीर ताणें आदीं जें मेळयलां तें ताचो जाता आनी ताचो धंदो अल्लाचेर आसता. जो कोण परत परत करता, मागीर ते नरकांतले रावपी, ते सदांच थंयच उरतले.

يَمْحَقُ اللّٰهُ الرِّبٰوا وَيُرْبِى الصَّدَقٰتِ ۗ وَاللّٰهُ لَا يُحِبُّ كُلَّ كَفَّارٍ اَثِيْمٍ

yamḥaqullāhur-ribā wa yurbiṣ-ṣadaqāt(i), wallāhu lā yuḥibbu kulla kaffārin aṡīm(in).

अल्ला सूद नश्ट करता आनी दानधर्म समृध्द करता. अविश्वासांत उरपी आनी पातकांत वळवळपी कोणूय अल्लाक आवडना.

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ وَاَقَامُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتَوُا الزَّكٰوةَ لَهُمْ اَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْۚ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti wa aqāmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāta lahum ajruhum ‘inda rabbihim, wa lā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

खरेंच जे लोक विस्वास दवरतात, बरे काम करतात, नमाज करतात आनी जकात करतात तांकां तांचें इनाम आपल्या प्रभू कडेन मेळटलें. तांकां भंय ना आनी ते दुख्खी नात.

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا اتَّقُوا اللّٰهَ وَذَرُوْا مَا بَقِيَ مِنَ الرِّبٰوٓا اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanuttaqullāha wa żarū mā baqiya minar-ribā in kuntum mu'minīn(a).

हे तुमी विस्वास दवरतात! अल्लाक भियेयात आनी उरिल्लो सूद (जो एकठांय जावंक ना) सोडून दिवचो, जर तुमी मुसलमान आसत जाल्यार.

فَاِنْ لَّمْ تَفْعَلُوْا فَأْذَنُوْا بِحَرْبٍ مِّنَ اللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖۚ وَاِنْ تُبْتُمْ فَلَكُمْ رُءُوْسُ اَمْوَالِكُمْۚ لَا تَظْلِمُوْنَ وَلَا تُظْلَمُوْنَ

fa'illam taf‘alū fa'żanū biḥarbim minallāhi wa rasūlih(ī), wa in tubtum falakum ru'ūsu amwālikum, lā taẓlimūna wa lā tuẓlamūn(a).

जर तुमी तशें करूंक ना जाल्यार मागीर अल्ल आनी ताच्या दूता कडल्यान झुज जाहीर करात. पूण पश्चात्ताप केल्यार मागीर तुमच्या संपत्तीच्या मुखेल्याचो तुमकां हक्क आसा. तुमी वायट (हानी) करूंक ना आनी तुमचेर अन्याय (हानी) जावंक ना.

وَاِنْ كَانَ ذُوْ عُسْرَةٍ فَنَظِرَةٌ اِلٰى مَيْسَرَةٍ ۗ وَاَنْ تَصَدَّقُوْا خَيْرٌ لَّكُمْ اِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ

wa in kāna żū ‘usratin fanaẓiratun ilā maisarah(tin), wa an taṣaddaqū khairul lakum in kuntum ta‘lamūn(a).

आनी (रिणांत आशिल्ल्या मनशाक) त्रास जाल्यार मागीर ताका सुटका मेळटले मेरेन ताका कृपा काळ दिवची. आनी दानधर्मांत दिल्यार तुमकां बरें, फकत तुमकां खबर आसलें जाल्यार.

وَاتَّقُوْا يَوْمًا تُرْجَعُوْنَ فِيْهِ اِلَى اللّٰهِ ۗثُمَّ تُوَفّٰى كُلُّ نَفْسٍ مَّا كَسَبَتْ وَهُمْ لَا يُظْلَمُوْنَ ࣖ

wattaqū yauman turja‘ūna fīhi ilallāh(i), ṡumma tuwaffā kullu nafsim mā kasabat wa hum lā yuẓlamūn(a).

आनी तुमी सगळे अल्लाच्या कडेन परत येतले त्या दिसा भियेात, मागीर दरेकल्याक ताणें मेळयल्ल्याची बदला मेळटली आनी तांकां अन्याय जावची ना.

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِذَا تَدَايَنْتُمْ بِدَيْنٍ اِلٰٓى اَجَلٍ مُّسَمًّى فَاكْتُبُوْهُۗ وَلْيَكْتُبْ بَّيْنَكُمْ كَاتِبٌۢ بِالْعَدْلِۖ وَلَا يَأْبَ كَاتِبٌ اَنْ يَّكْتُبَ كَمَا عَلَّمَهُ اللّٰهُ فَلْيَكْتُبْۚ وَلْيُمْلِلِ الَّذِيْ عَلَيْهِ الْحَقُّ وَلْيَتَّقِ اللّٰهَ رَبَّهٗ وَلَا يَبْخَسْ مِنْهُ شَيْـًٔاۗ فَاِنْ كَانَ الَّذِيْ عَلَيْهِ الْحَقُّ سَفِيْهًا اَوْ ضَعِيْفًا اَوْ لَا يَسْتَطِيْعُ اَنْ يُّمِلَّ هُوَ فَلْيُمْلِلْ وَلِيُّهٗ بِالْعَدْلِۗ وَاسْتَشْهِدُوْا شَهِيْدَيْنِ مِنْ رِّجَالِكُمْۚ فَاِنْ لَّمْ يَكُوْنَا رَجُلَيْنِ فَرَجُلٌ وَّامْرَاَتٰنِ مِمَّنْ تَرْضَوْنَ مِنَ الشُّهَدَۤاءِ اَنْ تَضِلَّ اِحْدٰىهُمَا فَتُذَكِّرَ اِحْدٰىهُمَا الْاُخْرٰىۗ وَلَا يَأْبَ الشُّهَدَۤاءُ اِذَا مَا دُعُوْا ۗ وَلَا تَسْـَٔمُوْٓا اَنْ تَكْتُبُوْهُ صَغِيْرًا اَوْ كَبِيْرًا اِلٰٓى اَجَلِهٖۗ ذٰلِكُمْ اَقْسَطُ عِنْدَ اللّٰهِ وَاَقْوَمُ لِلشَّهَادَةِ وَاَدْنٰىٓ اَلَّا تَرْتَابُوْٓا اِلَّآ اَنْ تَكُوْنَ تِجَارَةً حَاضِرَةً تُدِيْرُوْنَهَا بَيْنَكُمْ فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ اَلَّا تَكْتُبُوْهَاۗ وَاَشْهِدُوْٓا اِذَا تَبَايَعْتُمْ ۖ وَلَا يُضَاۤرَّ كَاتِبٌ وَّلَا شَهِيْدٌ ەۗ وَاِنْ تَفْعَلُوْا فَاِنَّهٗ فُسُوْقٌۢ بِكُمْ ۗ وَاتَّقُوا اللّٰهَ ۗ وَيُعَلِّمُكُمُ اللّٰهُ ۗ وَاللّٰهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمٌ

yā ayyuhal-lażīna āmanū iżā tadāyantum bidainin ilā ajalim musamman faktubūh(u), walyaktub bainakum kātibum bil-‘adl(i), wa lā ya'ba kātibun ay yaktuba kamā ‘allamahullāhu falyaktub, walyumlilil-lażī ‘alaihil-ḥaqqu walyattaqillāha rabbahū wa lā yabkhas minhu syai'ā(n), fa'in kānal-lażī ‘alaihil-ḥaqqu safīhan au ḍa‘īfan au lā yastaṭī‘u ay yumilla huwa falyumlil waliyyuhū bil-‘adl(i), wastasyhidū syahīdaini mir rijāliūkum, fa'illam yakūnā rajulaini farajuluw wamra'atāni mimman tarḍauna minasy-syuhadā'i an taḍilla iḥdāhumā fatużakkira iḥdāhumal-ukhrā, wa lā ya'basy-syuhadā'u iżā mā du‘ū, wa lā tas'amū an taktubūhu ṣagīran au kabīran ilā ajalih(ī), żālikum aqsaṭu ‘indallāhi wa aqwamu lisy-syahādati wa adnā allā tartābū illā an takūna tijāratan ḥāḍiratan tudīrūnahā bainakum falaisa ‘alaikum junāḥun allā taktubūhā, wa asyhidū iżā tabāya‘tum, wa lā yuḍārra kātibuw wa lā syahīd(un), wa in taf‘alū fa'innahū fusūqum bikum, wattaqullāh(a), wa yu‘allimukumullāh(u), wallāhu bikulli syai'in ‘alīm(un).

हे तुमी विस्वास दवरतात! तुमचे कडेन थारायिल्ल्या काळा खातीर रिणां आनी मेळपी पयशें आसल्यार तीं बरोवन दवरचीं. आनी तुमच्या मदल्या एका लेखकान तें बरोबर बरोवंक दिवचें. लेखकान अल्लान शिकयल्ले प्रमाण तें बरोवपाक न्हयकार दिवचो न्हय, देखून ताणें तें बरोवंक दिवचें. आनी ताका रिण आशिल्ल्या मनशान हुकूम दिवचो आनी ताका ताच्या प्रभूक अल्लाक भियेवंक दिवचो आनी तातूंतल्यान कांयच काडूंक दिवचो न्हय. कर्जदार जर बुद्धीचो उणाव आशिल्लो वा दुबळो (आपले अवस्थेंत), वा स्वताक हुकूम करपाक शकना असो आसत जाल्यार ताच्या राखणदारान तें योग्य रितीन हुकूम करपाक दिवचें. आनी तुमच्या मदल्या दोन दादल्या साक्षीदारांक घेवन गवाय दिवची. जर दोन दादले (साक्षीदार) नात जाल्यार (आसात आशिल्ल्या) साक्षीदारांतल्यान तुमकां आवडटात त्या लोकां मदीं एक दादलो आनी दोन बायलो (आसूंक शकतात), जाका लागून एकलो विसरलो जाल्यार दुसरो ताका याद करून दिता. आनी साक्षीदारांक आपयल्यार न्हयकार दिवंक नाकात. आनी तें बरोवन बेजार जावचें न्हय, मुजती खातीर, (रीण) ल्हान आसूं वा व्हड. तें अल्लाच्या नदरेक चड न्याय्य, गवाय घटमूट करपाक चड सक्षम आनी दुबावाक चड लागीं, जो मेरेन तो तुमच्या मदीं जाल्लो रोख वेपार ना, जाल्यार तो बरोवन दवरलो ना जाल्यार तुमकां पाप ना. आनी खरेदी-विक्री करतना साक्षीदार घेयात आनी लेखकाक वा साक्षीदारांक गजाली कठीण करच्यो न्हय. तुमी (तें) केल्यार, मागीर खरेंच, तें तुमचे वटेनचें वायटपण. आनी अल्लाक भियेयात, अल्ला तुमकां शिकयता आनी अल्ला सगळ्या गजालींचो सर्वज्ञ.

۞ وَاِنْ كُنْتُمْ عَلٰى سَفَرٍ وَّلَمْ تَجِدُوْا كَاتِبًا فَرِهٰنٌ مَّقْبُوْضَةٌ ۗفَاِنْ اَمِنَ بَعْضُكُمْ بَعْضًا فَلْيُؤَدِّ الَّذِى اؤْتُمِنَ اَمَانَتَهٗ وَلْيَتَّقِ اللّٰهَ رَبَّهٗ ۗ وَلَا تَكْتُمُوا الشَّهَادَةَۗ وَمَنْ يَّكْتُمْهَا فَاِنَّهٗٓ اٰثِمٌ قَلْبُهٗ ۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ عَلِيْمٌ ࣖ

wa in kuntum ‘alā safariw wa lam tajidū kātiban fa riḥānum maqbūḍah(tun), fa'in amina ba‘ḍukum ba‘ḍan falyu'addil-lażi'tumina amānatahū walyattaqillāha rabbah(ū), wa lā taktumusy syahādah(ta), wa may yaktumhā fa'innahū āṡimun qalbuh(ū), wallāhu bimā ta‘malūna ‘alīm(un).

आनी तुमच्या प्रवासांत लेखक मेळना जाल्यार मागीर तुमकां कोलेटरल आसूंक जाय. पूण तुमच्यांतल्या कांय जाणांक दुसऱ्यांचेर विस्वास दवरलो जाल्यार विस्वासांत घेवपी लोकांनी आपलें आज्ञापत्र (रीण) पुराय करचें आनी तांकां आपल्या प्रभू अल्लाक भियेवंक दिवचें. आनी तुमची गवाय लिपोवंक नाकात, कारण जो कोण ती लिपयता, खरेंच ताचें काळीज घाण (पातक) आसा. तुमी कितें करतात ताचेर अल्ला सगळ्यांत जाणकार आसा.

لِلّٰهِ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِ ۗ وَاِنْ تُبْدُوْا مَا فِيْٓ اَنْفُسِكُمْ اَوْ تُخْفُوْهُ يُحَاسِبْكُمْ بِهِ اللّٰهُ ۗ فَيَغْفِرُ لِمَنْ يَّشَاۤءُ وَيُعَذِّبُ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗ وَاللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

lillāhi mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), wa in tubdū mā fī anfusikum au tukhfūhu yuḥāsibkum bihillāh(u), fayagfiru limay yasyā'u wa yu‘ażżibu may yasyā'(u), wallāhu ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

मळबांत जें कितें आसा आनी धर्तरेचेर जें कितें आसा तें अल्लाचें. तुमच्या काळजांत कितें आसा वा तुमी कितें लिपयतात तें उक्तें केल्यार अल्ला तुमचे खातीर तें (त्या कृती संबंदी) नक्कीच लक्षांत घेतलो. ताका जाय ताका माफ करता आनी ताका जाय ताका ख्यास्त दिता. अल्ला सगळ्या गजालींचेर सर्वशक्तिमान आसा.

اٰمَنَ الرَّسُوْلُ بِمَآ اُنْزِلَ اِلَيْهِ مِنْ رَّبِّهٖ وَالْمُؤْمِنُوْنَۗ كُلٌّ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَمَلٰۤىِٕكَتِهٖ وَكُتُبِهٖ وَرُسُلِهٖۗ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ اَحَدٍ مِّنْ رُّسُلِهٖ ۗ وَقَالُوْا سَمِعْنَا وَاَطَعْنَا غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَاِلَيْكَ الْمَصِيْرُ

Āmanar-rasūlu bimā unzila ilaihi mir rabbihī wal-mu'minūn(a), kullun āmana billāhi wa malā'ikatihī wa kutubihī wa rusulih(ī), lā nufarriqu baina aḥadim mir rusulih(ī), wa qālū sami‘nā wa aṭa‘nā, gufrānaka rabbanā wa ilaikal-maṣīr(u).

दूत (मुहंमद) आपल्या प्रभू कडल्यान ताका (कुराण) उक्तायिल्ल्या गजालींचेर विस्वास दवरतालो आनी विस्वास दवरपी लोकूय तशेच मानतात. सगळे अल्लाचेर, ताचे देवदूत, ताच्या पुस्तकांचेर आनी ताच्या दूतांचेर विस्वास दवरतात. (तांणी म्हणलें), "आमी ताच्या खंयच्याच दूता मदीं भेद करिनात." आनी तांणी म्हणलें, "आमी आयकलें आनी आमी पाळ्ळें. आमकां माफ कर आमच्या प्रभू, आनी तुजे कडेन (आमचें) परत येवप."

لَا يُكَلِّفُ اللّٰهُ نَفْسًا اِلَّا وُسْعَهَا ۗ لَهَا مَا كَسَبَتْ وَعَلَيْهَا مَا اكْتَسَبَتْ ۗ رَبَّنَا لَا تُؤَاخِذْنَآ اِنْ نَّسِيْنَآ اَوْ اَخْطَأْنَا ۚ رَبَّنَا وَلَا تَحْمِلْ عَلَيْنَآ اِصْرًا كَمَا حَمَلْتَهٗ عَلَى الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِنَا ۚ رَبَّنَا وَلَا تُحَمِّلْنَا مَا لَا طَاقَةَ لَنَا بِهٖۚ وَاعْفُ عَنَّاۗ وَاغْفِرْ لَنَاۗ وَارْحَمْنَا ۗ اَنْتَ مَوْلٰىنَا فَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكٰفِرِيْنَ ࣖ

lā yukallifullāhu nafsan illā wus‘ahā, lahā mā kasabat wa ‘alaihā maktasabat, rabbanā lā tu'ākhiżnā in nasīnā au akhṭa'nā, rabbanā wa lā taḥmil ‘alainā iṣran kamā ḥamaltahū ‘alal-lażīna min qablinā, rabbanā wa lā tuḥammilnā mā lā ṭāqata lanā bih(ī), wa‘fu ‘annā, wagfir lanā, warḥamnā, anta maulānā fanṣurnā ‘alal qaumil-kāfirīn(a).

अल्ला मनशाचेर ताचे क्षमतेक लागून सोडल्यार ताचेर भार घालना. ताका आपूण केल्ल्या (सद्गुणापसून) (इनाम) मेळटा आनी ताणें केल्ल्या (वायटांतल्यान) ताका (ताण) मेळटा. (तांणी मागणें केलें), "हे आमच्या प्रभू, आमी विसरल्यार वा आमी चूक केल्यार आमकां ख्यास्त दिवंक नाका. हे आमच्या प्रभू, तुवें आमच्या आदल्या लोकांचेर लादल्ल्या प्रमाणें आमकां जड भार घालूंक नाका. हे आमच्या प्रभू, आमकां सोंसूंक जायना तें आमकां दिवंक नाका. आमकां माफ कर, आमकां माफ कर आनी आमची दया कर. तूं आमचो राखणदार, देखून काफिरांक तोंड दिवपाक आमकां आदार कर."