Q.S अल-अंबिया हांणी केला (اَلْأَنْبِيَاء) - 112 श्लोकांची संख्या

اِقْتَرَبَ لِلنَّاسِ حِسَابُهُمْ وَهُمْ فِيْ غَفْلَةٍ مُّعْرِضُوْنَ ۚ

iqtaraba lin-nāsi ḥisābuhum wa hum fī gaflatim mu‘riḍūn(a).

लोक आपल्या कर्तुबाच्या गणनेक लागीं पावल्यात, जाल्यार ते (ह्या संसाराचे) दुर्लक्षाचे अवस्थेंत आसात, (परलोकांतल्यान).

مَا يَأْتِيْهِمْ مِّنْ ذِكْرٍ مِّنْ رَّبِّهِمْ مُّحْدَثٍ اِلَّا اسْتَمَعُوْهُ وَهُمْ يَلْعَبُوْنَ ۙ

mā ya'tīhim min żikrim mir rabbihim muḥdaṡin illastama‘ūhu wa hum yal‘abūn(a).

दर खेपे तांकां देवा कडल्यान एक नवो श्लोक उक्तो जाता तेन्ना ते खेळटाना तो आयकतात.

لَاهِيَةً قُلُوْبُهُمْۗ وَاَسَرُّوا النَّجْوَىۖ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْاۖ هَلْ هٰذَآ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْۚ اَفَتَأْتُوْنَ السِّحْرَ وَاَنْتُمْ تُبْصِرُوْنَ

lāhiyatan qulūbuhum, wa asarrun-najwal-lażīna ẓalamū, hal hāżā illā basyarum miṡlukum, afa ta'tūnas-siḥra wa antum tubṣirūn(a).

तांचें काळीज प्रमादाची स्थिती आसा. आनी वायटकार आपलें संवाद लिपोवन दवरतात: "हो (मुहम्मद) फकत तुज्या सारको मनीस. तुमी ती जादू पळयतनाच मान्य केली?"

قٰلَ رَبِّيْ يَعْلَمُ الْقَوْلَ فِى السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِۖ وَهُوَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ

qāla rabbī ya‘lamul-qaula fis-samā'i wal-arḍ(i), wa huwas-samī‘ul-‘alīm(u).

ताणें (मुहंमद) म्हणलें, "म्हज्या प्रभूक मळबांत आनी धर्तरेचीं (सगलीं) उतरां खबर आसात आनी तो सगळें आयकपी, सगळें जाणपी!"

بَلْ قَالُوْٓا اَضْغَاثُ اَحْلَامٍۢ بَلِ افْتَرٰىهُ بَلْ هُوَ شَاعِرٌۚ فَلْيَأْتِنَا بِاٰيَةٍ كَمَآ اُرْسِلَ الْاَوَّلُوْنَ

bal qālū aḍgāṡu aḥlāmim baliftarāhu bal huwa syā‘ir(un), falya'tinā bi'āyatin kamā ursilal-awwalūn(a).

तांणी लेगीत म्हणलें, “(कुराण हें) घुस्पागोंदळाच्या सपनांचें फळ, वा ताच्या (मुहंमदाच्या) कल्पनांचो परिणाम, वा तो फकत कवी लेगीत, ताणें आमकां एक संकेत (पुरावो) हाडचो, आदीं धाडिल्ल्या प्रेषितां सारको.”

مَآ اٰمَنَتْ قَبْلَهُمْ مِّنْ قَرْيَةٍ اَهْلَكْنٰهَاۚ اَفَهُمْ يُؤْمِنُوْنَ

mā āmanat qablahum min qaryatin ahlaknāhā, afahum yu'minūn(a).

आमी नश्ट केल्ल्या एका देशांतल्या लोकां मुखार रावपी लोकांनी विस्वास दवरलो ना (आमी पुरावो धाडलो तरी). ते विस्वास दवरतले?

وَمَآ اَرْسَلْنَا قَبْلَكَ اِلَّا رِجَالًا نُّوْحِيْٓ اِلَيْهِمْ فَسْـَٔلُوْٓا اَهْلَ الذِّكْرِ اِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُوْنَ

wa mā arsalnā qablaka illā rijālan nūḥī ilaihim fas'alū ahlaż-żikri in kuntum lā ta‘lamūn(a).

आनी आमी तुमच्या (मुहंमद) पयलीं (प्रेषित) धाडले नात, पूण कांय मनशांक आमी तांकां प्रकटीकरण दिले, देखून तुमकां खबर ना जाल्यार गिन्यान आशिल्ल्या कोणाकूय विचारात.

وَمَا جَعَلْنٰهُمْ جَسَدًا لَّا يَأْكُلُوْنَ الطَّعَامَ وَمَا كَانُوْا خٰلِدِيْنَ

wa mā ja‘alnāhum jasadal lā ya'kulūnaṭ-ṭa‘āma wa mā kānū khālidīn(a).

आनी आमी तांकां (दूतांक) अन्न खावपी कूड करूंक ना आनी ते (तशेंच) सासणाचें जियेनात.

ثُمَّ صَدَقْنٰهُمُ الْوَعْدَ فَاَنْجَيْنٰهُمْ وَمَنْ نَّشَاۤءُ وَاَهْلَكْنَا الْمُسْرِفِيْنَ

Ṡumma ṣadaqnāhumul-wa‘da fa anjaināhum wa man nasyā'u wa ahlaknal-musrifīn(a).

मागीर आमी तांकां दिल्लें उतर (जें आमी दिल्लें) पुराय केलें. देखून आमी तांकां आनी आमी इत्सा केल्ल्यांक वाचयले आनी उल्लंघन करपी लोकांक आमी नाश केले.

لَقَدْ اَنْزَلْنَآ اِلَيْكُمْ كِتٰبًا فِيْهِ ذِكْرُكُمْۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ ࣖ

laqad anzalnā ilaikum kitāban fīhi żikrukum, afalā ta‘qilūn(a).

खरेंच आमी तुमकां एक पुस्तक (कुराण) धाडलां, तातूंत तुमकां शिटकावणी आसा. मागीर तुमकां समजना?

وَكَمْ قَصَمْنَا مِنْ قَرْيَةٍ كَانَتْ ظَالِمَةً وَّاَنْشَأْنَا بَعْدَهَا قَوْمًا اٰخَرِيْنَ

wa kam qaṣamnā min qaryatin kānat ẓālimataw wa ansya'nā ba‘dahā qauman ākharīn(a).

आनी कितल्या अन्यायी देशांतल्या (रावपी) लोकांक आमी नश्ट केल्यात, आनी तांचे उपरांत आमी आनीक एक पिळगी निर्माण केल्या (तांचे सुवातेर).

فَلَمَّآ اَحَسُّوْا بَأْسَنَآ اِذَا هُمْ مِّنْهَا يَرْكُضُوْنَ ۗ

falammā aḥassū ba'sanā iżā hum minhā yarkuḍūn(a).

देखून तांकां आमची ख्यास्त जाणवली तेन्ना अचकीत ते तातूंतल्यान पळून गेले.

لَا تَرْكُضُوْا وَارْجِعُوْٓا اِلٰى مَآ اُتْرِفْتُمْ فِيْهِ وَمَسٰكِنِكُمْ لَعَلَّكُمْ تُسْـَٔلُوْنَ

lā tarkuḍū warji‘ū ilā mā utriftum fīhi wa masākinikum la‘allakum tus'alūn(a).

उतावळें धांवूं नाकात; तुमच्या जिविताच्या सुखांत आनी तुमच्या (बऱ्या) रावपाच्या सुवातींनी परत वचचें, जाका लागून तुमचेर प्रस्न उप्रासूंक मेळटले.

قَالُوْا يٰوَيْلَنَآ اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

qālū yā wailanā innā kunnā ẓālimīn(a).

तांणी म्हणलें, “आमी कितले दुख्खी, खरेंच, आमीच वायटकार.”

فَمَا زَالَتْ تِّلْكَ دَعْوٰىهُمْ حَتّٰى جَعَلْنٰهُمْ حَصِيْدًا خٰمِدِيْنَ

famā zālat tilka da‘wāhum ḥattā ja‘alnāhum ḥaṣīdan khāmidīn(a).

देखून तांची कागाळ आमी तांकां परतून जियेवंक शकना अशें कापणी केल्ल्या पिका सारके करचे मेरेन चालूच उरली.

وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاۤءَ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا لٰعِبِيْنَ

wa mā khalaqnas-samā'a wal-arḍa wa mā bainahumā lā‘ibīn(a).

आनी आमी सर्ग आनी धर्तरी आनी तांचे मदलें सगळें खेळांत रचूंक ना.

لَوْ اَرَدْنَآ اَنْ نَّتَّخِذَ لَهْوًا لَّاتَّخَذْنٰهُ مِنْ لَّدُنَّآ ۖاِنْ كُنَّا فٰعِلِيْنَ

lau aradnā an nattakhiża lahwal lattakhażnāhum mil ladunnā, in kunnā fā‘ilīn(a).

आमी एक खेळ (बायल आनी भुरग्यांचो) तयार करपाचो हेतू आशिल्लो जाल्यार आमी तो स्वता कडल्यान तयार केल्लो आसतलो, जर आमचो खऱ्या अर्थान असो हेतू आशिल्लो जाल्यार.

بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْبَاطِلِ فَيَدْمَغُهٗ فَاِذَا هُوَ زَاهِقٌۗ وَلَكُمُ الْوَيْلُ مِمَّا تَصِفُوْنَ

bal naqżifu bil-ḥaqqi ‘alal-bāṭili fa yadmaguhū fa iżā huwa zāhiq(un), wa lakumul-wailu mimmā taṣifūn(a).

खरें म्हणल्यार आमी जें बरोबर (सत्य) तें खोटें (खरे न्हय) तें उडयलें आनी मागीर जें खरें आशिल्लें तें नश्ट केलें, मागीर रोखडेंच तें (खोटें) ना जालें. आनी तुमकां धिक्कार आसा कारण तुमी (अल्ला) ताका योग्य नाशिल्ले गूण दितात.

وَلَهٗ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَمَنْ عِنْدَهٗ لَا يَسْتَكْبِرُوْنَ عَنْ عِبَادَتِهٖ وَلَا يَسْتَحْسِرُوْنَ ۚ

wa lahū man fis-samāwāti wal-arḍ(i), wa man ‘indahū lā yastakbirūna ‘an ‘ibādatihī wa lā yastaḥsirūn(a).

आनी मळबांत आनी धर्तरेचेर आशिल्ले ताचेच. आनी ताचे कुशीक आशिल्ल्या (देवदूतांक) ताची पुजा करपाचो अभिमान ना आनी तांकां (तशेंच) थकवाचो भाव दिसना.

يُسَبِّحُوْنَ الَّيْلَ وَالنَّهَارَ لَا يَفْتُرُوْنَ

yusabbiḥūnal-laila wan-nahāra wa lā yafturūn(a).

ते (देवदूत) रात दीस अखंड महिमा करतात.

اَمِ اتَّخَذُوْٓا اٰلِهَةً مِّنَ الْاَرْضِ هُمْ يُنْشِرُوْنَ

amittakhażū ālihatam minal-arḍi hum yunsyirūn(a).

तांणी धर्तरेंतल्यान देव घेतले काय, जे (मेल्ल्यांक) जिवंत करूंक शकतले?

لَوْ كَانَ فِيْهِمَآ اٰلِهَةٌ اِلَّا اللّٰهُ لَفَسَدَتَاۚ فَسُبْحٰنَ اللّٰهِ رَبِّ الْعَرْشِ عَمَّا يَصِفُوْنَ

lau kāna fīhimā ālihatun illallāhu lafasadatā, fa subḥānallāhi rabbil-‘arsyi ‘ammā yaṣifūn(a).

दोगांयचेय (स्वर्गांत आनी धर्तरेचेर) अल्ला सोडून हेर देव आसले जाल्यार दोगांयचो नाश जावपाचो. गादयेचो मालकी हक्क आशिल्ल्या अल्लाची महिमा आसूं, ते जें कारण दितात ताचे वयल्यान.

لَا يُسْـَٔلُ عَمَّا يَفْعَلُ وَهُمْ يُسْـَٔلُوْنَ

lā yus'alu ‘ammā yaf‘alu wa hum yus'alūn(a).

ताका (अल्ला) कितें करता तें विचारनात, पूण तांकांच विचारतले.

اَمِ اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اٰلِهَةً ۗقُلْ هَاتُوْا بُرْهَانَكُمْۚ هٰذَا ذِكْرُ مَنْ مَّعِيَ وَذِكْرُ مَنْ قَبْلِيْۗ بَلْ اَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَۙ الْحَقَّ فَهُمْ مُّعْرِضُوْنَ

amittakhażū min dūnihī ālihah(tan), qul hātū burhānakum, hāżā żikru mam ma‘iya wa żikru man qablī, bal akṡaruhum lā ya‘lamūnal-ḥaqqa fahum mu‘riḍūn(a).

वा ताचेभायर हेर देव घेतात? म्हण (मुहंमद), "तुमचीं कारणां सांगात! हें (कुराण) म्हजे वांगडा आशिल्ल्यांक शिटकावणी, आनी म्हज्या आदल्या लोकांक शिटकावणी." पूण चडशांक सत्य (सत्य) खबर ना, देखून ते वळटात.

وَمَآ اَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَّسُوْلٍ اِلَّا نُوْحِيْٓ اِلَيْهِ اَنَّهٗ لَآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنَا۠ فَاعْبُدُوْنِ

wa mā arsalnā min qablika mir rasūlin illā nūḥī ilaihi annahū lā ilāha illā ana fa‘budūn(i).

आनी आमी तुमच्या (मुहंमदा) पयलीं खंयचोच दूत धाडलो ना, पूण आमी ताका उक्तायलें की म्हजे बगर दुसरो देव (जाका पुजपाचो अधिकार आसा) ना, देखून म्हजी पूज करात.

وَقَالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمٰنُ وَلَدًا سُبْحٰنَهٗ ۗبَلْ عِبَادٌ مُّكْرَمُوْنَ ۙ

wa qāluttakhażar-raḥmānu waladan subḥānah(ū), bal ‘ibādum mukramūn(a).

आनी तांणी म्हणलें, "परम दयाळ देवान (देवदूताक) पूत केला." ताचो महिमा आसूं. खरेंच ते (देवदूत) महिमामंडित सेवक,

لَا يَسْبِقُوْنَهٗ بِالْقَوْلِ وَهُمْ بِاَمْرِهٖ يَعْمَلُوْنَ

lā yasbiqūnahū bil-qauli wa hum bi'amrihī ya‘malūn(a).

ताचे मुखार ते उलयनात आनी ताचीं आज्ञा पाळटात.

يَعْلَمُ مَا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يَشْفَعُوْنَۙ اِلَّا لِمَنِ ارْتَضٰى وَهُمْ مِّنْ خَشْيَتِهٖ مُشْفِقُوْنَ

ya‘lamū mā baina aidīhim wa mā khalfahum wa lā yasyfa‘ūna illā limanirtaḍā wa hum min khasy-yatihī musyfiqūn(a).

तांकां (देवदूत) आनी फाटल्यान आशिल्लें सगळें ताका (अल्ला) खबर आसा आनी (अल्ला) तांकां आवडटा तांकां सोडल्यार ते विनवणी करिनात आनी ताका भियेतात म्हणून ते सदांच सावधान आसतात.

۞ وَمَنْ يَّقُلْ مِنْهُمْ اِنِّيْٓ اِلٰهٌ مِّنْ دُوْنِهٖ فَذٰلِكَ نَجْزِيْهِ جَهَنَّمَۗ كَذٰلِكَ نَجْزِى الظّٰلِمِيْنَ ࣖ

wa may yaqul minhum innī ilāhun min dūnihī fa żālika najzīhi jahannam(a), każālika najziẓ-ẓālimīn(a).

आनी तातूंतलो जो कोण म्हणटा, "खरें म्हणल्यार हांव अल्ला सोडून देव" मागीर आमी त्या मनशाक नरक इनाम दितले. अशे तरेन आमी वायटकारांक इनाम दितात.

اَوَلَمْ يَرَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اَنَّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ كَانَتَا رَتْقًا فَفَتَقْنٰهُمَاۗ وَجَعَلْنَا مِنَ الْمَاۤءِ كُلَّ شَيْءٍ حَيٍّۗ اَفَلَا يُؤْمِنُوْنَ

awalam yaral-lażīna kafarū annas-samāwāti wal-arḍa kānatā ratqan fa fataqnāhumā, wa ja‘alnā minal-mā'i kulla syai'in ḥayy(in), afalā yu'minūn(a).

आनी काफिरांक खबर ना की मळब आनी धर्तरी एकाच कुडक्यांतली आशिल्ली, मागीर आमी तांकां वेगळे केले आनी आमी दरेक जिवो उदकांतल्यान तयार केलो; मागीर ते विस्वास दवरचे नात?

وَجَعَلْنَا فِى الْاَرْضِ رَوَاسِيَ اَنْ تَمِيْدَ بِهِمْۖ وَجَعَلْنَا فِيْهَا فِجَاجًا سُبُلًا لَّعَلَّهُمْ يَهْتَدُوْنَ

wa ja‘alnā fil-arḍi rawāsiya an tamīda bihim, wa ja‘anā fīhā fijājan subulal la‘allahum yahtadūn(a).

आनी आमी धर्तरेचेर घट्ट दोंगर दवरल्यात, तांकां वांगडा हालोवंक मेळचो न्हय आनी तांकां मार्गदर्शन मेळचो म्हणून आमी तातूंत रूंद रस्ते दवरल्यात.

وَجَعَلْنَا السَّمَاۤءَ سَقْفًا مَّحْفُوْظًاۚ وَهُمْ عَنْ اٰيٰتِهَا مُعْرِضُوْنَ

wa ja‘alnas-samā'a saqfam maḥfūẓā(n), wa hum ‘an āyātihā mu‘riḍūn(a).

आनी आमी मळबाक एक छप्पर केलें, जी राखून दवरल्या, पूण तरी लेगीत ते (अल्लाच्या व्हडपणाच्या) चिन्नां पासून (सूर्य, चंद्र, वारो, मेघ आदी) पयस वतात.

وَهُوَ الَّذِيْ خَلَقَ الَّيْلَ وَالنَّهَارَ وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَۗ كُلٌّ فِيْ فَلَكٍ يَّسْبَحُوْنَ

wa huwal-lażī khalaqal-laila wan-nahāra wasy-syamsa wal-qamar(a), kullun fī falakiy yasbaḥūn(a).

आनी तोच रात आनी दीस, सूर्य आनी चंद्र, दरेकल्याक आपले कक्षेंत हालपी रचलो.

وَمَا جَعَلْنَا لِبَشَرٍ مِّنْ قَبْلِكَ الْخُلْدَۗ اَفَا۟ىِٕنْ مِّتَّ فَهُمُ الْخٰلِدُوْنَ

wa mā ja‘alnā libasyarim min qablikal-khuld(a), afa'im mitta fahumul-khālidūn(a).

आनी तुमच्या (मुहंमदा) पयलीं खंयच्याच मनशाक आमी सासणाचें जिवीत निर्माण करूंक ना; म्हणल्यार तुमी मेले जाल्यार ते जियेतले?

كُلُّ نَفْسٍ ذَاۤىِٕقَةُ الْمَوْتِۗ وَنَبْلُوْكُمْ بِالشَّرِّ وَالْخَيْرِ فِتْنَةً ۗوَاِلَيْنَا تُرْجَعُوْنَ

kullu nafsin żā'iqatul-maut(i), wa nablūkum bisy-syarri wal-khairi fitnah(tan), wa ilainā turja‘ūn(a).

दरेक जिवो जीव मरणाची चव घेतलो. आमी तुमची चांचणी म्हणून वायट आनी बरें अशी चांचणी करतले. आनी तुमी फकत आमचे कडेन परतून येतले.

وَاِذَا رَاٰكَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِنْ يَّتَّخِذُوْنَكَ اِلَّا هُزُوًاۗ اَهٰذَا الَّذِيْ يَذْكُرُ اٰلِهَتَكُمْۚ وَهُمْ بِذِكْرِ الرَّحْمٰنِ هُمْ كٰفِرُوْنَ

wa iżā ra'ākal-lażīna kafarū iy yattakhiżūnaka illā huzuwā(n), ahāżal-lażī yażkuru ālihatakum, wa hum biżikrir-raḥmāni hum kāfirūn(a).

आनी जेन्ना काफिर तुमकां (मुहंमद) पळयतात तेन्ना ते तुमकां फकत उपहासाची वस्तू मानतात. (तांणी म्हणलें), “तुज्या देवांचो निशेध करपी होच?” जरी ते परम दयाळ अल्लाची याद करपाक न्हयकार दिवपी लोक आसले तरी.

خُلِقَ الْاِنْسَانُ مِنْ عَجَلٍۗ سَاُورِيْكُمْ اٰيٰتِيْ فَلَا تَسْتَعْجِلُوْنِ

khuliqal-insānu min ‘ajal(in), sa'urīkum āyātī falā tasta‘jilūn(i).

मनीस उतावळेंत निर्माण जाल्लो. उपरांत हांव तुका म्हजीं चिन्नां (शक्त) दाखयतलों. देखून म्हाका बेगीन करपाक सांगूं नाकात.

وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْوَعْدُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa yaqūlūna matā hāżal-wa‘du in kuntum ṣādiqīn(a).

आनी ते म्हणटात, “तुमी सत्यवादी आसल्यार वचन केन्ना (येवटलें?”

لَوْ يَعْلَمُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا حِيْنَ لَا يَكُفُّوْنَ عَنْ وُّجُوْهِهِمُ النَّارَ وَلَا عَنْ ظُهُوْرِهِمْ وَلَا هُمْ يُنْصَرُوْنَ

lau ya‘lamul-lażīna kafarū ḥīna lā yakuffūna ‘aw wujūhihimun nāra wa lā ‘an ẓuhūrihim wa lā hum yunṣarūn(a).

काफिरांक खबर आसलें जाल्यार, जेन्ना तांकां तोंडा वयल्यान आनी फाटी वयल्यान नरकाचो उजो पयस करपाक मेळनाशिल्लो तेन्ना तांकां आदार मेळ्ळो ना (अर्थात तांणी बेगीन करपाक मागलो ना).

بَلْ تَأْتِيْهِمْ بَغْتَةً فَتَبْهَتُهُمْ فَلَا يَسْتَطِيْعُوْنَ رَدَّهَا وَلَا هُمْ يُنْظَرُوْنَ

bal ta'tīhim bagtatan fa tabhatuhum falā yastaṭī‘ūna raddahā wa lā hum yunẓarūn(a).

खरेंच (न्यायाचो दीस) तो तांकां अचकीत येतलो, मागीर ते घबरतले; मागीर तांकां तें न्हयकारपाक मेळना आनी तांकां (तशेंच) कळाव (वेळ) मेळना.

وَلَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِّنْ قَبْلِكَ فَحَاقَ بِالَّذِيْنَ سَخِرُوْا مِنْهُمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ ࣖ

wa laqadistuhzi'a birusulim min qablika fa ḥāqa bil-lażīna sakhirū minhum mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).

आनी खरेंच तुमच्या पयलींच्या दूतांचीय (मुहंमद) फकाणां जाली, देखून जे (दूतांचेर) सदांच फकाणां करताले ताची फकाणां करपी लोकांचेर (छळ) देंवली.

قُلْ مَنْ يَّكْلَؤُكُمْ بِالَّيْلِ وَالنَّهَارِ مِنَ الرَّحْمٰنِۗ بَلْ هُمْ عَنْ ذِكْرِ رَبِّهِمْ مُّعْرِضُوْنَ

qul may yakla'ukum bil-laili wan-nahāri minar-raḥmān(i), bal hum ‘an żikrihim mu‘riḍūn(a).

म्हणात, "तुमची रात दीस कोण राखतलो, अल्ला दयाळूच्या (अलहाच्या) त्रासा पासून?" पूण ते आपल्या प्रभूचो उगडास करपाक आडखळटात.

اَمْ لَهُمْ اٰلِهَةٌ تَمْنَعُهُمْ مِّنْ دُوْنِنَاۗ لَا يَسْتَطِيْعُوْنَ نَصْرَ اَنْفُسِهِمْ وَلَا هُمْ مِّنَّا يُصْحَبُوْنَ

am lahum ālihatun tamna‘uhum min dūninā, lā yastaṭī‘ūna naṣra anfusihim wa lā hum minnā yuṣḥabūn(a).

वा तांकां आमचे कडल्यान राखण करपाक शकतात अशे देव आसात? तांचे देव स्वताक आदार करपाक सक्षम नात, तशेंच आमच्या ख्यास्ती पासून तांकां राखण मेळना.

بَلْ مَتَّعْنَا هٰٓؤُلَاۤءِ وَاٰبَاۤءَهُمْ حَتّٰى طَالَ عَلَيْهِمُ الْعُمُرُۗ اَفَلَا يَرَوْنَ اَنَّا نَأْتِى الْاَرْضَ نَنْقُصُهَا مِنْ اَطْرَافِهَاۗ اَفَهُمُ الْغٰلِبُوْنَ

bal matta‘nā hā'ulā'i wa ābā'ahum ḥattā ṭāla ‘alaihimul-‘umur(u), afalā yarauna annā na'til-arḍa nanquṣuhā min aṭrāfihā, afahumul-gālibūn(a).

खरेंच, आमी तांकां आनी तांच्या पूर्वजांक (ह्या संवसारांत) तांचो आयुश्य लांब जायसर भोग दिलो. आमी एका भुंयेर (काफिरांच्या सत्तेखाला) येवन ताच्या तोंकांतल्यान ताचो विस्तार उणो करतात हें तांकां दिसना? तेच जैतिवंत आसात काय?

قُلْ اِنَّمَآ اُنْذِرُكُمْ بِالْوَحْيِۖ وَلَا يَسْمَعُ الصُّمُّ الدُّعَاۤءَ اِذَا مَا يُنْذَرُوْنَ

qul innamā unżirukum bil-waḥy(i), wa lā yasma‘uṣ-ṣummud-du‘ā'a iżā mā yunżarūn(a).

म्हण (मुहम्मद) "खरें म्हणल्यार हांव तुमकां फकत प्रकटीकरणा प्रमाण शिटकावणी दितां." पूण बहिर्गो लोकांक शिटकावणी दितना तो उलो आयकूंक येना.

وَلَىِٕنْ مَّسَّتْهُمْ نَفْحَةٌ مِّنْ عَذَابِ رَبِّكَ لَيَقُوْلُنَّ يٰوَيْلَنَآ اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

wa la'im massathum nafḥatum min ‘ażābi rabbika layaqūlunna yā wailanā innā kunnā ẓālimīn(a).

आनी तुमच्या प्रभू कडल्यान तांकां कितलीशीच ख्यास्त पडली जाल्यार ते नक्कीच म्हणटले, "आमकां धिक्कार! खरेंच, आमी सदांच (आमकां) वायट करपी लोकां मदीं आसात."

وَنَضَعُ الْمَوَازِيْنَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيٰمَةِ فَلَا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْـًٔاۗ وَاِنْ كَانَ مِثْقَالَ حَبَّةٍ مِّنْ خَرْدَلٍ اَتَيْنَا بِهَاۗ وَكَفٰى بِنَا حٰسِبِيْنَ

wa naḍa‘ul-mawāzīnal-qisṭa liyaumil-qiyāmati falā tuẓlamu nafsun syai'ā(n), wa in kāna miṡqāla ḥabbatim min khardalin atainā bihā, wa kafā binā ḥāsibīn(a).

आनी आमी पुनर्जिवंतपणाच्या दिसा न्यायाची तराजू स्थापन करतले, जाका लागून खंयच्याच आत्म्याचेर कितलोसोच अन्याय जावचो ना; जरी तें मोसंबीचें वजन आसलें तरी आमी तें (इनाम) हाडटले. आनी आमी हिशोब घेवंक पुरो.

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسٰى وَهٰرُوْنَ الْفُرْقَانَ وَضِيَاۤءً وَّذِكْرًا لِّلْمُتَّقِيْنَ ۙ

wa laqad ātainā mūsā wa hārūnal-furqāna wa ḍiyā'aw wa żikral lil-muttaqīn(a).

आनी खरेंच, आमी मोयजेस आनी हारून हांकां फुरकान (तोराचें पुस्तक) आनी पुण्यशीलांक बोध आनी उपदेश दिला.

الَّذِيْنَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ وَهُمْ مِّنَ السَّاعَةِ مُشْفِقُوْنَ

allażīna yakhsyauna rabbahum bil-gaibi wa hum minas-sā‘ati musyfiqūn(a).

(म्हळ्यार) जे आपल्या प्रभूक (ख्यास्त) भियेतात, जरी तांकां पळयना आसले तरी, आनी ते कयामताच्या दिसाचो (आगमन) भियेतात.

وَهٰذَا ذِكْرٌ مُّبٰرَكٌ اَنْزَلْنٰهُۗ اَفَاَنْتُمْ لَهٗ مُنْكِرُوْنَ ࣖ

wa hāżā żikrum mubārakun anzalnāh(u), afa antum lahū munkirūn(a).

आनी ही (कुराण) एक शिटकावणी आसा, तातूंत आमी सकयल धाडिल्ले आशीर्वाद आसात. तर तुमी तें न्हयकारतात?

۞ وَلَقَدْ اٰتَيْنَآ اِبْرٰهِيْمَ رُشْدَهٗ مِنْ قَبْلُ وَكُنَّا بِهٖ عٰلِمِيْنَ

wa laqad ātainā ibrāhīma rusydahū min qablu wa kunnā bihī ‘ālimīn(a).

आनी खरेंच, ताचे आदीं (मोयजेस आनी हारून) आमी अब्राहामाक मार्गदर्शन केलें आनी आमी ताका पयलींच वळखताले.

اِذْ قَالَ لِاَبِيْهِ وَقَوْمِهٖ مَا هٰذِهِ التَّمَاثِيْلُ الَّتِيْٓ اَنْتُمْ لَهَا عٰكِفُوْنَ

iż qāla li'abīhi wa qaumihī mā hāżihit-tamāṡīlul-latī antum lahā ‘ākifūn(a).

(उगडास), जेन्ना ताणें (इब्राहिमाक) आपल्या बापायक आनी आपल्या लोकांक म्हणलें, "तुमी मेहनतीन पुजतात ती ही मूर्त खंयची?"

قَالُوْا وَجَدْنَآ اٰبَاۤءَنَا لَهَا عٰبِدِيْنَ

qālū wajadnā ābā'anā lahā ‘ābidīn(a).

तांणी जाप दिली, “आमचे पूर्वज ताची पुजा करताना आमकां मेळ्ळे.”

قَالَ لَقَدْ كُنْتُمْ اَنْتُمْ وَاٰبَاۤؤُكُمْ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

qāla laqad kuntum antum wa ābā'ukum fī ḍalālim mubīn(in).

ताणें (इब्राहिम) म्हणलें, "खरेंच तुमी आनी तुमचे पूर्वज स्पश्ट चुकींत आसात."

قَالُوْٓا اَجِئْتَنَا بِالْحَقِّ اَمْ اَنْتَ مِنَ اللّٰعِبِيْنَ

qālū aji'tanā bil-ḥaqqi am anta minal-lā‘ibīn(a).

तांणी म्हणलें, "तुमी आमचे कडेन सत्य घेवन आयल्यात काय खेळटात?"

قَالَ بَلْ رَّبُّكُمْ رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ الَّذِيْ فَطَرَهُنَّۖ وَاَنَا۠ عَلٰى ذٰلِكُمْ مِّنَ الشّٰهِدِيْنَ

qāla bar rabbukum rabbus-samāwāti wal-arḍil-lażī faṭarahunn(a), wa ana ‘alā żālikum minasy-syāhidīn(a).

ताणें (इब्राहिमान) जाप दिली, "खरें म्हणल्यार तुमचो प्रभू सर्ग आनी धर्तरेचो प्रभु (मालकीदार); (तोच) तांकां रचपी; आनी ताची गवाय दिवंक शकता तातूंतलो हांव एक."

وَتَاللّٰهِ لَاَكِيْدَنَّ اَصْنَامَكُمْ بَعْدَ اَنْ تُوَلُّوْا مُدْبِرِيْنَ

wa tallāhi la'akīdanna aṣnāmakum ba‘da an tuwallū mudbirīn(a).

आनी अल्लाचो कसम, खरेंच, तुमी सोडून गेले उपरांत हांव तुमच्या मूर्तींक फटोवन दितलों.

فَجَعَلَهُمْ جُذٰذًا اِلَّا كَبِيْرًا لَّهُمْ لَعَلَّهُمْ اِلَيْهِ يَرْجِعُوْنَ

fa ja‘alahum jużāżan illā kabīral lahum la‘allahum ilaihi yarji‘ūn(a).

देखून ताणें (इब्राहिमान) सगळ्यांत व्हडली (ताचो आवय-बापूय) सोडल्यार (मूर्तींचे) कुडके कुडके केले; म्हणजे ते ताका परत (विचारपाक) येतात.

قَالُوْا مَنْ فَعَلَ هٰذَا بِاٰلِهَتِنَآ اِنَّهٗ لَمِنَ الظّٰلِمِيْنَ

qālū man fa‘ala hāżā bi'ālihatinā innahū laminaẓ-ẓālimīn(a).

तांणी म्हणलें, "आमच्या देवां आड हें (वागलें) कोणे केलें? खरेंच तो एक वायटकार."

قَالُوْا سَمِعْنَا فَتًى يَّذْكُرُهُمْ يُقَالُ لَهٗٓ اِبْرٰهِيْمُ ۗ

qālū sami‘nā fatay yażkuruhum yuqālu lahū ibrāhīm(u).

तांणी (हेरांनी) म्हणलें, "आमी आयकलां की एक तरणाटो (ह्या मूर्तींचो) निशेध करतालो, ताचें नांव इब्राहिम."

قَالُوْا فَأْتُوْا بِهٖ عَلٰٓى اَعْيُنِ النَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَشْهَدُوْنَ

qālū fa'tū bihī ‘alā a‘yunin-nāsi la‘allahum yasyhadūn(a).

तांणी म्हणलें, "(तेन्ना) ताका भायर काडून लोकांक दाखोवचें, जाका लागून तांकां दिसतलें."

قَالُوْٓا ءَاَنْتَ فَعَلْتَ هٰذَا بِاٰلِهَتِنَا يٰٓاِبْرٰهِيْمُ ۗ

qālū a'anta fa‘alta hāżā bi'ālihatinā yā ibrāhīm(u).

तांणी विचारलें, "हे अब्राहम, आमच्या देवा आड तुवें हें (वागलें)?"

قَالَ بَلْ فَعَلَهٗ كَبِيْرُهُمْ هٰذَا فَسْـَٔلُوْهُمْ اِنْ كَانُوْا يَنْطِقُوْنَ

qāla bal fa‘alahū kabīruhum hāżā fas'alūhum in kānū yanṭiqūn(a).

ताणें (इब्राहिमान) जाप दिली, "खरें म्हणल्यार व्हडल्यान (मूर्तीन) केल्लें, देखून तांकां विचारात, तांकां उलोवंक मेळटा काय ना."

فَرَجَعُوْٓا اِلٰٓى اَنْفُسِهِمْ فَقَالُوْٓا اِنَّكُمْ اَنْتُمُ الظّٰلِمُوْنَ ۙ

fa raja‘ū ilā anfusihim fa qālū innakum antumuẓ-ẓālimūn(a).

देखून तांणी परतून होशांत येवन म्हणलें, "खरें म्हणल्यार तुमीच (तुमचे स्वताचेर) अन्याय केला."

ثُمَّ نُكِسُوْا عَلٰى رُءُوْسِهِمْۚ لَقَدْ عَلِمْتَ مَا هٰٓؤُلَاۤءِ يَنْطِقُوْنَ

Ṡumma nukisū ‘alā ru'ūsihim, laqad ‘alimta mā hā'ulā'i yanṭiqūn(a).

मागीर तांणी तकली सकयल दवरली (आनी म्हणलें), “तुमकां (अब्राहम) खात्रीन खबर आसा की (मूर्ती) उलोवंक शकनात.”

قَالَ اَفَتَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مَا لَا يَنْفَعُكُمْ شَيْـًٔا وَّلَا يَضُرُّكُمْ ۗ

qāla afata‘budūna min dūnillāhi mā lā yanfa‘ukum syai'aw wa lā yaḍurrukum.

ताणें (इब्राहिम) म्हणलें, “तुमी अल्ला सोडून हेर कित्याक उपासना करतात, जी तुमकां कितलोय फायदो जावंक शकना, आनी तुमकां (तशेंच) हानी हाडना?

اُفٍّ لَّكُمْ وَلِمَا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗاَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

uffil lakum wa limā ta‘budūna min dūnillāh(i), afalā ta‘qilūn(a).

तुमकां आनी अल्ला सोडून तुमी कितें पुजतात ताचेर धिक्कार! तुका समजना?”

قَالُوْا حَرِّقُوْهُ وَانْصُرُوْٓا اٰلِهَتَكُمْ اِنْ كُنْتُمْ فٰعِلِيْنَ

qālū ḥarriqūhu wanṣurū ālihatakum in kuntum fā‘ilīn(a).

तांणी म्हणलें, "तुका खरेंच करपाचें आसल्यार ताका लासून तुमच्या देवांक आदार करात."

قُلْنَا يٰنَارُ كُوْنِيْ بَرْدًا وَّسَلٰمًا عَلٰٓى اِبْرٰهِيْمَ ۙ

qulnā yā nāru kūnī bardaw wa salāman ‘alā ibrāhīm(a).

आमी (अल्ला) म्हणलें, "हे उजो! तूं थंड जा, आनी इब्राहिमा खातीर तारणहार!"

وَاَرَادُوْا بِهٖ كَيْدًا فَجَعَلْنٰهُمُ الْاَخْسَرِيْنَ ۚ

wa arādū bihī kaidan fa ja‘alnāhumul-akhsarīn(a).

आनी तांकां अब्राहामाक वायट करुंक जाय आशिल्लें, देखून आमी तांकां सगळ्यांत व्हडलें लुकसाण सोंसचे अशें केलें.

وَنَجَّيْنٰهُ وَلُوْطًا اِلَى الْاَرْضِ الَّتِيْ بٰرَكْناَ فِيْهَا لِلْعٰلَمِيْنَ

wa najjaināhu wa lūṭan ilal-arḍil-latī bāraknā fīhā lil-‘ālamīn(a).

आनी आमी ताका (इब्राहिमाक) आनी लुताक, आमी सगळ्या संवसाराक आशीर्वाद दिल्ल्या देशांत वाचयले.

وَوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ نَافِلَةً ۗوَكُلًّا جَعَلْنَا صٰلِحِيْنَ

wa wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūba nāfilah(tan), wa kullan ja‘alnā ṣāliḥīn(a).

आनी आमी ताका (इब्राहीम) इसहाक आनी जाकोब, दान म्हूण दिले. आनी आमी तांकां दरेकल्याक धर्मी मनीस केलो.

وَجَعَلْنٰهُمْ اَىِٕمَّةً يَّهْدُوْنَ بِاَمْرِنَا وَاَوْحَيْنَآ اِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْرٰتِ وَاِقَامَ الصَّلٰوةِ وَاِيْتَاۤءَ الزَّكٰوةِۚ وَكَانُوْا لَنَا عٰبِدِيْنَ ۙ

wa ja‘alnāhum a'immatay yahdūna bi'amrinā wa auḥainā ilaihim fi‘lal-khairāti wa iqāmaṣ-ṣalāti wa ītā'az-zakāh(ti), wa kānū lanā ‘ābidīn(a).

आनी आमी तांकां आमच्या आज्ञां कडेन मार्गदर्शन करपी फुडारी केल्ले आनी तांणी बरें करचें, नमाज करचें आनी जकात करचें आनी आमी एकल्यानच तांची पुजा करची अशें आमी तांकां उक्तें केलें.

وَلُوْطًا اٰتَيْنٰهُ حُكْمًا وَّعِلْمًا وَّنَجَّيْنٰهُ مِنَ الْقَرْيَةِ الَّتِيْ كَانَتْ تَّعْمَلُ الْخَبٰۤىِٕثَ ۗاِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمَ سَوْءٍ فٰسِقِيْنَۙ

wa lūṭan ātaināhu ḥumkaw wa ‘ilmaw wa najjaināhu minal-qaryatil-latī kānat ta‘malul-khabā'iṡ(a), innahum kānū qauma sau'in fāsiqīn(a).

लुटाक आमी बुद्धी आनी गिन्यान दिलें आनी घृणास्पद कर्तुबां केल्ल्या शारांतल्यान (वासिपी लोकांक जाल्ली ख्यास्त) आमी ताका वाचयलो. खरेंच ते वायट आनी वायट मनीस.

وَاَدْخَلْنٰهُ فِيْ رَحْمَتِنَاۗ اِنَّهٗ مِنَ الصّٰلِحِيْنَ ࣖ

wa adkhalnāhu fī raḥmatinā, innahū minaṣ-ṣāliḥīn(a).

आनी आमी ताका आमच्या दयाळपणांत घालो; खरेंच तो पुण्यवान लोकां मदलो एक.

وَنُوْحًا اِذْ نَادٰى مِنْ قَبْلُ فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ فَنَجَّيْنٰهُ وَاَهْلَهٗ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيْمِ ۚ

wa nūḥan iż nādā min qablu fastajabnā lahū fa najjaināhu wa ahlahū minal-karbil-‘aẓīm(i).

आनी (उगडास दवरात) नोहाची काणी, ताचे आदीं, जेन्ना ताणें मागणें केलें. आमी ताची (प्रार्थना) मान्य केली, मागीर आमी ताका आनी ताच्या अनुयायांक व्हडल्या संकश्टा पासून वाटायले.

وَنَصَرْنٰهُ مِنَ الْقَوْمِ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمَ سَوْءٍ فَاَغْرَقْنٰهُمْ اَجْمَعِيْنَ

wa naṣarnāhu minal-qaumil-lażīna każżabū bi'āyātinā, innahum kānū qauma sau'in fa agraqnāhum ajma‘īn(a).

आनी आमचीं चिन्नां फट करपी लोकां कडल्यान आमी ताका आदार केलो. खरेंच ते वायट मनीस आशिल्ले, देखून आमी तांकां सगळ्यांक बुडयले.

وَدَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ اِذْ يَحْكُمٰنِ فِى الْحَرْثِ اِذْ نَفَشَتْ فِيْهِ غَنَمُ الْقَوْمِۚ وَكُنَّا لِحُكْمِهِمْ شٰهِدِيْنَ ۖ

wa dāwūda wa sulaimāna iż yaḥkumāni fil-ḥarṡi iż nafasyat fīhi ganamul-qaum(i), wa kunnā liḥukmihim syāhidīn(a).

आनी (उगडास करात) दाऊद आनी सुलेमान हांची काणी, जेन्ना दोगांयनी शेता संबंदी निर्णय दिलो, कारण (शेत) तांच्या लोकांच्या बोकड्यांनी लुकसाण जालें. आनी तांणी (दिल्लो) निर्णय आमी पळयले.

فَفَهَّمْنٰهَا سُلَيْمٰنَۚ وَكُلًّا اٰتَيْنَا حُكْمًا وَّعِلْمًاۖ وَّسَخَّرْنَا مَعَ دَاوٗدَ الْجِبَالَ يُسَبِّحْنَ وَالطَّيْرَۗ وَكُنَّا فٰعِلِيْنَ

fa fahhamnāhā sulaimān(a), wa kullan ātainā ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa sakhkharnā ma‘a dāwūdal-jibāla yusabbiḥna waṭ-ṭair(a), wa kunnā fā‘ilīn(a).

आनी आमी सुलेमानाक (चड नेटान कायद्याची) समजूत दिली; आनी दरेकल्याक आमी बुद्धी आनी गिन्यान दिलें आनी दोंगर आनी सुकणीं आमी आपल्या शेकातळा हाडलीं, सगळ्यांक दाऊदाच्या महिमा प्रमाण. आनी आमीच तें करतात.

وَعَلَّمْنٰهُ صَنْعَةَ لَبُوْسٍ لَّكُمْ لِتُحْصِنَكُمْ مِّنْۢ بَأْسِكُمْۚ فَهَلْ اَنْتُمْ شٰكِرُوْنَ

wa ‘allamnāhu ṣan‘ata labūsil lakum lituḥṣinakum mim ba'sikum, fahal antum syākirūn(a).

आनी आमी (तशेंच) दाऊदाक शिकयलें तुजे खातीर कवच कशें करप, झुजांत तुमची राखण करप. तुमी (अल्लाचे) उपकारी आसात?

وَلِسُلَيْمٰنَ الرِّيْحَ عَاصِفَةً تَجْرِيْ بِاَمْرِهٖٓ اِلَى الْاَرْضِ الَّتِيْ بٰرَكْنَا فِيْهَاۗ وَكُنَّا بِكُلِّ شَيْءٍ عٰلِمِيْنَ

wa lisulaimānar-rīḥa ‘āṣifatan tajrī bi'amrihī ilal-arḍil-latī bāraknā fīhā, wa kunnā bikulli syai'in ‘ālimīn(a).

आनी (आमी) सुलेमानाक एक खूब खर वारें ताच्या आज्ञा प्रमाण आमी ताका आशीर्वाद दिल्ल्या देशांत व्हांवलें. आनी आमी सगळें जाणून घेवपी.

وَمِنَ الشَّيٰطِيْنِ مَنْ يَّغُوْصُوْنَ لَهٗ وَيَعْمَلُوْنَ عَمَلًا دُوْنَ ذٰلِكَۚ وَكُنَّا لَهُمْ حٰفِظِيْنَ ۙ

wa minasy-syayāṭīna may yagūṣūna lahū wa ya‘malūna ‘amalan dūna żālik(a), wa kunnā lahum ḥāfiẓīn(a).

आनी (आमी सोलोमनाकय अधीन केलो) ताचे खातीर (दर्यांत) बुडपी सैतानांचो पंगड आनी तांणी ताचे भायर हेर काम केलें; आनी तांची जतनाय घेवपी आमीच.

۞ وَاَيُّوْبَ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗٓ اَنِّيْ مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَاَنْتَ اَرْحَمُ الرّٰحِمِيْنَ ۚ

wa ayyūba iż nādā rabbahū annī massaniyaḍ-ḍurru wa anta arḥamur-rāḥimīn(a).

आनी (उगडास करात) जोबाची काणी, जेन्ना ताणें आपल्या प्रभूक मागणें केलें, "(हे म्हज्या प्रभू), खरेंच, म्हाका दुयेंस जालां, जरी तूं सगळ्या दयाळू लोकांचो परम दयाळ प्रभु आसलो तरी."

فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ فَكَشَفْنَا مَا بِهٖ مِنْ ضُرٍّ وَّاٰتَيْنٰهُ اَهْلَهٗ وَمِثْلَهُمْ مَّعَهُمْ رَحْمَةً مِّنْ عِنْدِنَا وَذِكْرٰى لِلْعٰبِدِيْنَ ۚ

fastajabnā lahū fa kasyafnā mā bihī min ḍurriw wa ātaināhu ahlahū wa miṡlahum ma‘ahum raḥmatam min ‘indinā wa żikrā lil-‘ābidīn(a).

देखून आमी (ताच्या प्रार्थनेक) जाप दिली, मागीर ताचेर आशिल्लो रोग आमी काडून उडयलो आनी ताचें कुटुंब ताचे कडेन परतून दिलें, आनी (आमी तांची संख्या गुणाकार केली) आमचे कडल्यान दया म्हणून आनी आमची पुजा करपी सगळ्यांक शिटकावणी म्हणून.

وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِدْرِيْسَ وَذَا الْكِفْلِۗ كُلٌّ مِّنَ الصّٰبِرِيْنَ ۙ

wa ismā‘īla wa idrīsa wa żal-kifl(i), kullum minaṣ-ṣābirīn(a).

आनी (काणी याद दवरात) इस्मायल, इदरीस आनी जुल्किफ्ली. ते सगळे धीर धरपी मनीस.

وَاَدْخَلْنٰهُمْ فِيْ رَحْمَتِنَاۗ اِنَّهُمْ مِّنَ الصّٰلِحِيْنَ

wa adkhalnāhum fī raḥmatinā, innahum minaṣ-ṣāliḥīn(a).

आनी आमी तांकां आमच्या दयाळपणांत प्रवेश दिलो. खरेंच ते पुण्यशील लोकांमदीं आसात.

وَذَا النُّوْنِ اِذْ ذَّهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ اَنْ لَّنْ نَّقْدِرَ عَلَيْهِ فَنَادٰى فِى الظُّلُمٰتِ اَنْ لَّآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنْتَ سُبْحٰنَكَ اِنِّيْ كُنْتُ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ ۚ

wa żan-nūni iż żahaba mugāḍiban fa ẓanna allan naqdira ‘alaihi fa nādā fiẓ-ẓulumāti allā ilāha illā anta subḥānaka innī kuntu minaẓ-ẓālimīn(a).

आनी (उगडास दवरात) ज़ुन नून (जोनास) ची काणी, जेन्ना तो रागाच्या अवस्थेंत गेलो, तेन्ना ताका दिसलें आमी ताका गजाली कठीण करचे नात, देखून ताणें एके सामके काळखांतल्या परिस्थितींत मागणें केलें, "तुका सोडून हेर देव ना, तुका महिमा. खरेंच हांव एक वायटकार."

فَاسْتَجَبْنَا لَهٗۙ وَنَجَّيْنٰهُ مِنَ الْغَمِّۗ وَكَذٰلِكَ نُـْۨجِى الْمُؤْمِنِيْنَ

fastajabnā lahū wa najjaināhu minal-gamm(i), wa każālika nunjil-mu'minīn(a).

देखून आमी ताच्या (प्रार्थनेक) जाप दिली आनी आमी ताका दुख्खांतल्यान वाटायलो. आनी अशे तरेन आमी भावार्थी लोकांक वाचयतात.

وَزَكَرِيَّآ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ رَبِّ لَا تَذَرْنِيْ فَرْدًا وَّاَنْتَ خَيْرُ الْوٰرِثِيْنَ ۚ

wa zakariyyā iż nādā rabbahū rabbi lā tażarnī fardaw wa anta khairul-wāriṡīn(a).

आनी (उगडास) जकारियाची काणी, जेन्ना ताणें आपल्या देवा कडेन मागणें केलें, "हे माझ्या देवा, म्हाका एकटो (भुरग्यां बगर) रावपाक दिवचो न्हय आनी तूं सगळ्यांत बरो वारसदार."

فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ ۖوَوَهَبْنَا لَهٗ يَحْيٰى وَاَصْلَحْنَا لَهٗ زَوْجَهٗۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا يُسٰرِعُوْنَ فِى الْخَيْرٰتِ وَيَدْعُوْنَنَا رَغَبًا وَّرَهَبًاۗ وَكَانُوْا لَنَا خٰشِعِيْنَ

fastajabnā lah(ū), wa wahabnā lahū yaḥyā wa aṣlaḥnā lahū zaujah(ū), innahum kānū yusāri‘ūna fil-khairāti wa yad‘ūnanā ragabaw wa rahabā(n), wa kānū lanā khāsyi‘īn(a).

देखून आमी ताच्या प्रार्थनेक जाप दिली आनी आमी ताका याह्या दिली आनी ताची बायल आमी (गर्भधारणा करपाक सक्षम) केली. खरेंच ते सदांच बरें करपाक (करपाक) बेगीन जाताले आनी आशेन आनी भियेवन आमकां मागणें करताले. आनी ते आमचे मुखार नम्र आशिल्ले.

وَالَّتِيْٓ اَحْصَنَتْ فَرْجَهَا فَنَفَخْنَا فِيْهَا مِنْ رُّوْحِنَا وَجَعَلْنٰهَا وَابْنَهَآ اٰيَةً لِّلْعٰلَمِيْنَ

wal-latī aḥṣanat farjahā fa nafakhnā fīhā mir rūḥinā wa ja‘alnāhā wabnahā āyatal lil-‘ālamīn(a).

आनी (मरियमाची काणी याद करात) जांणी तिचो मान सांबाळ्ळो, मागीर आमी आमचे कडल्यान (तिचो आत्मो) तिच्या (शरीरांत) उस्वास घेतलो; आमी ताका आनी ताच्या भुरग्यांक सगळ्या संवसारांक (अल्लाच्या व्हडपणाची) एक लक्षण केल्ली.

اِنَّ هٰذِهٖٓ اُمَّتُكُمْ اُمَّةً وَّاحِدَةًۖ وَّاَنَا۠ رَبُّكُمْ فَاعْبُدُوْنِ

inna hāżihī ummatukum ummataw wāḥidah(tan), wa ana rabbukum fa‘budūn(i).

खरेंच हो (तवीद धर्म) तुमचो धर्म, एक धर्म, आनी हांव तुमचो देव, देखून म्हाका भजत.

وَتَقَطَّعُوْٓا اَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْۗ كُلٌّ اِلَيْنَا رٰجِعُوْنَ ࣖ

wa taqaṭṭa‘ū amrahum bainahum, kullun ilainā rāji‘ūn(a).

पूण तांच्या (धार्मिक) गजालींनी तांचेमदीं फूट पडली. तातूंतले दरेक (सगले गट) आमचे कडेन परत येतले.

فَمَنْ يَّعْمَلْ مِنَ الصّٰلِحٰتِ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَا كُفْرَانَ لِسَعْيِهٖۚ وَاِنَّا لَهٗ كٰتِبُوْنَ

famay ya‘mal minaṣ-ṣāliḥāti wa huwa mu'minun falā kufrāna lisa‘yih(ī), wa innā lahū kātibūn(a).

जो कोण बरें कर्तुब करता, आनी तो विस्वास दवरता, मागीर ताचे यत्न नाकारचे नात (वाया घालचे नात), आनी खरेंच, आमीच ताचे खातीर नोंद करतात.

وَحَرٰمٌ عَلٰى قَرْيَةٍ اَهْلَكْنٰهَآ اَنَّهُمْ لَا يَرْجِعُوْنَ

wa ḥarāmun ‘alā qaryatin ahlaknāhā, innahum lā yarji‘ūn(a).

आनी आमी नश्ट केल्ल्या देशांतल्या (रावप्यांक) ते परतून (आमचे कडेन) येवचे नात हें अशक्य आसा.

حَتّٰىٓ اِذَا فُتِحَتْ يَأْجُوْجُ وَمَأْجُوْجُ وَهُمْ مِّنْ كُلِّ حَدَبٍ يَّنْسِلُوْنَ

Ḥattā iżā futiḥat ya'jūju wa ma'jūju wa hum min kulli ḥadabiy yansilūn(a).

जो मेरेन याकजुज आनी मकजुज (वण्टी) उक्त्यो जावन ते सगळ्या ऊंच सुवातींवयल्यान बेगीन देंवले.

وَاقْتَرَبَ الْوَعْدُ الْحَقُّ فَاِذَا هِيَ شَاخِصَةٌ اَبْصَارُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْاۗ يٰوَيْلَنَا قَدْ كُنَّا فِيْ غَفْلَةٍ مِّنْ هٰذَا بَلْ كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

waqtarabal-wa‘dul-ḥaqqu fa iżā hiya syākhiṣatun abṣārul-lażīna kafarū, yā wailanā qad kunnā fī gaflatim min hāżā bal kunnā ẓālimīn(a).

आनी (जेन्ना) खरे वचन (पुनरुत्थानाचो दीस) लागीं आसतलो, तेन्ना अचकीत काफिरांचे दोळे रूंद जातले. (तांणी म्हणलें), "आमी कितले दुख्खी! आमी ह्या विशीं पुरायपणान बेपर्वा, खरेंच आमी खऱ्यांनीच अन्यायी मनीस."

اِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ حَصَبُ جَهَنَّمَۗ اَنْتُمْ لَهَا وٰرِدُوْنَ

innakum wa mā ta‘budūna min dūnillāhi ḥaṣabu jahannam(a), antum lahā wāridūn(a).

खरेंच तुमी (काफिर) आनी तुमी अल्ला सोडून जें उपासतात, तें नरकांत इंधन. तुमी (नक्कीच) तातूंत भितर सरतात.

لَوْ كَانَ هٰٓؤُلَاۤءِ اٰلِهَةً مَّا وَرَدُوْهَاۗ وَكُلٌّ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

lau kāna hā'ulā'i ālihatam mā waradūhā, wa kullun fīhā khālidūn(a).

(मूर्ती) देव आसलीं जाल्यार अर्थांत तीं तातूंत (नरक) प्रवेश करचे नात. पूण सगळें तातूंत सदांखातीर उरतलें.

لَهُمْ فِيْهَا زَفِيْرٌ وَّهُمْ فِيْهَا لَا يَسْمَعُوْنَ

lahum fīhā zafīruw wa hum fīhā lā yasma‘ūn(a).

तातूंत (नरक) कुर्कुटायतात आनी किर्र किर्र करतात, आनी तातूंतल्यांक आयकूंक मेळना.

اِنَّ الَّذِيْنَ سَبَقَتْ لَهُمْ مِّنَّا الْحُسْنٰىٓۙ اُولٰۤىِٕكَ عَنْهَا مُبْعَدُوْنَ ۙ

innal-lażīna sabaqat lahum minnal-ḥusnā, ulā'ika ‘anhā mub‘adūn(a).

खरेंच, ज्यांकां आमचे कडल्यान बरें (निर्णय) आशिल्लें तांकां आदल्या काळासावन (नरकापसून) पयस दवरतले.

لَا يَسْمَعُوْنَ حَسِيْسَهَاۚ وَهُمْ فِيْ مَا اشْتَهَتْ اَنْفُسُهُمْ خٰلِدُوْنَ ۚ

lā yasma‘ūna ḥasīsahā, wa hum fīmasytahat anfusuhum khālidūn(a).

तांकां (नरकाच्या उज्याचो) शीट आवाज आयकूंक येना आनी आपूण इत्सा आशिल्ल्या सगळ्या गजालींनी (आनंद) ते शाश्वत उरतात.

لَا يَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الْاَكْبَرُ وَتَتَلَقّٰىهُمُ الْمَلٰۤىِٕكَةُۗ هٰذَا يَوْمُكُمُ الَّذِيْ كُنْتُمْ تُوْعَدُوْنَ

lā yaḥzunuhumul-faza‘ul-akbaru wa tatalaqqāhumul-malā'ikah(tu), hāżā yaumukumul-lażī kuntum tū‘adūn(a).

भयानक आश्चर्य तांकां दुख्ख भोगचें ना आनी देवदूत तांकां येवकार दितले (तुमकां वचन दिल्लो हो तुमचो दीस."

يَوْمَ نَطْوِى السَّمَاۤءَ كَطَيِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِۗ كَمَا بَدَأْنَآ اَوَّلَ خَلْقٍ نُّعِيْدُهٗۗ وَعْدًا عَلَيْنَاۗ اِنَّا كُنَّا فٰعِلِيْنَ

yauma naṭwis-samā'a kaṭayyis-sijilli lil-kutib(i), kamā bada'nā awwala khalqin nu‘īduh(ū), wa‘dan ‘alainā, innā kunnā fā‘ilīn(a).

(उगडास) आमी एक ग्रंथ गुठलायतना मळब गुठलायतात तो दीस. जशें आमी पयले सृश्टीक सुरवात केली, तशीच आमी ती परतून करतले. (अ) आमी नक्कीच पुराय करतले अशें उतर; खरेंच, आमी तें पुराय करतले.

وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِى الزَّبُوْرِ مِنْۢ بَعْدِ الذِّكْرِ اَنَّ الْاَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصّٰلِحُوْنَ

wa laqad katabnā fiz-zabūri mim ba‘diż-żikri annal-arḍa yariṡuhā ‘ibādiyaṣ-ṣāliḥūn(a).

आनी खरेंच, आमी अझ-झिकर (लौह महफुझ) उपरांत (बरयल्ल्या) झाबूरांत बरयलां, ही धर्तरी म्हज्या धर्मीक नोकरांक वारसा मेळटली.

اِنَّ فِيْ هٰذَا لَبَلٰغًا لِّقَوْمٍ عٰبِدِيْنَ ۗ

inna fī hāżā labalāgal liqaumin ‘ābidīn(a).

खरेंच, ह्या (अल-कुराणांत) (जें उल्लेख केलां), तें (अल्ला) उपासना करपी लोकां खातीर खऱ्या अर्थान (पूर्ण) मार्गदर्शन आसा.

وَمَآ اَرْسَلْنٰكَ اِلَّا رَحْمَةً لِّلْعٰلَمِيْنَ

wa mā arsalnāka illā raḥmatal lil-‘ālamīn(a).

आनी आमी तुका (मुहंमद) धाडलो ना पूण सगळ्या जगांक दया (आसपाक) धाडलो.

قُلْ اِنَّمَا يُوْحٰىٓ اِلَيَّ اَنَّمَآ اِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌۚ فَهَلْ اَنْتُمْ مُّسْلِمُوْنَ

qul innamā yūḥā ilayya annamā ilāhukum ilāhuw wāḥid(un), fahal antum muslimūn(a).

म्हण (मुहंमद) "खरें म्हणल्यार म्हाका जें प्रगट जालें तें म्हळ्यार तुमचो प्रभू हो एकूच देव, देखून तुमी (ताचे) अधीन जाल्यात काय?"

فَاِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ اٰذَنْتُكُمْ عَلٰى سَوَاۤءٍۗ وَاِنْ اَدْرِيْٓ اَقَرِيْبٌ اَمْ بَعِيْدٌ مَّا تُوْعَدُوْنَ

fa in tawallau fa qul āżantukum ‘alā sawā'(in), wa in adrī aqarībun am ba‘īdum mā tū‘adūn(a).

देखून ते फाटीं सरले जाल्यार मागीर (मुहंमद) म्हणचें, "हांवें तुमकां तेंच (शिकोवप) (आमच्या मधें) पावयलां आनी तुमचेर जें धमकायतात तें लागीं आसा काय पयस आसा हें म्हाका खबर ना."

اِنَّهٗ يَعْلَمُ الْجَهْرَ مِنَ الْقَوْلِ وَيَعْلَمُ مَا تَكْتُمُوْنَ

innahū ya‘lamul-jahra minal-qauli wa ya‘lamu mā taktumūn(a).

खरेंच तुमी उक्तेपणान कितें सांगतात तें ताका (अल्ला) खबर आसा आनी तुमी कितें लिपयतात तें ताका खबर आसा.

وَاِنْ اَدْرِيْ لَعَلَّهٗ فِتْنَةٌ لَّكُمْ وَمَتَاعٌ اِلٰى حِيْنٍ

wa in adrī la‘allahū fitnatul lakum wa matā‘un ilā ḥīn(in).

आनी म्हाका खबर ना, तुमकां एक परिक्षा आनी थारायिल्ल्या वेळा मेरेन एक सुख जावंक शकता.

قٰلَ رَبِّ احْكُمْ بِالْحَقِّۗ وَرَبُّنَا الرَّحْمٰنُ الْمُسْتَعَانُ عَلٰى مَا تَصِفُوْنَ ࣖ

qāla rabbiḥkum bil-ḥaqq(i), wa rabbunar-raḥmānul-musta‘ānu ‘alā mā taṣifūn(a).

ताणें (मुहंमद) म्हणलें, "हे म्हज्या प्रभू, नितीन निर्णय दिव. आनी आमचो प्रभु परम दयाळ, तुवें सांगिल्ल्या सगळ्या गजालीं खातीर आमी ताचे कडल्यान आदार मागतात."