اَوْ كَصَيِّبٍ مِّنَ السَّمَاۤءِ فِيْهِ ظُلُمٰتٌ وَّرَعْدٌ وَّبَرْقٌۚ يَجْعَلُوْنَ اَصَابِعَهُمْ فِيْٓ اٰذَانِهِمْ مِّنَ الصَّوَاعِقِ حَذَرَ الْمَوْتِۗ وَاللّٰهُ مُحِيْطٌۢ بِالْكٰفِرِيْنَ

au kaṣayyibim minas-samā'i fīhi ẓulumātuw wa ra‘duw wa barq(un), yaj‘alūna aṣābi‘ahum fī āżānihim minaṣ-ṣawā‘iqi ḥażaral-maut(i), wallāhu muḥīṭum bil- kāfirīn(a).

বা আকাশৰ পৰা অহা প্ৰচণ্ড বৰষুণৰ দৰে (যিসকলে আঘাত কৰে), তাৰ লগত আন্ধাৰ, বজ্ৰপাত আৰু বিজুলী। কাণ দুখন আঙুলিৰে বন্ধ কৰি দিয়ে, মৃত্যুৰ ভয়ত বজ্ৰপাতৰ শব্দৰ পৰা (পলাই)। আল্লাহে কাফিৰসকলক আগুৰি ধৰে।

ثُمَّ قَسَتْ قُلُوْبُكُمْ مِّنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ فَهِيَ كَالْحِجَارَةِ اَوْ اَشَدُّ قَسْوَةً ۗ وَاِنَّ مِنَ الْحِجَارَةِ لَمَا يَتَفَجَّرُ مِنْهُ الْاَنْهٰرُ ۗ وَاِنَّ مِنْهَا لَمَا يَشَّقَّقُ فَيَخْرُجُ مِنْهُ الْمَاۤءُ ۗوَاِنَّ مِنْهَا لَمَا يَهْبِطُ مِنْ خَشْيَةِ اللّٰهِ ۗوَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ

Ṡumma qasat qulūbukum mim ba‘di żālika fahiya kal-ḥijārati au asyaddu qaswah(tan), wa inna minal-ḥijārati lamā yatafajjaru minhul-anhār(u), wa inna minhā lamā yasysyaqqaqu fayakhruju minhul-mā'(u), wa inna minhā lamā yahbiṭu min khasy-yatillāh(i), wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).

তাৰ পিছত তাৰ পিছত তোমাৰ হৃদয় কঠিন হৈ পৰিল, যাতে (তোমাৰ হৃদয়খন) শিলৰ দৰে হৈ পৰিল, আৰু কঠিন হৈ পৰিল। আচলতে এই শিলবোৰৰ পৰা নিশ্চয় নদী (পানী) ওলাই আহিছে। বিভাজিত হৈ তাৰ পৰা বসন্ত ওলায়। আৰু আল্লাহক ভয় কৰি তললৈ পিছলি যোৱাও আছে। আৰু আল্লাহ তোমালোকে কি কৰে তাৰ বিষয়ে অজ্ঞাত নহয়।

وَمَثَلُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا كَمَثَلِ الَّذِيْ يَنْعِقُ بِمَا لَا يَسْمَعُ اِلَّا دُعَاۤءً وَّنِدَاۤءً ۗ صُمٌّ ۢ بُكْمٌ عُمْيٌ فَهُمْ لَا يَعْقِلُوْنَ

wa maṡalul-lażīna kafarū kamaṡalil-lażī yan‘iqu bimā lā yasma‘u illā du‘ā'aw wa nidā'ā(n), ṣummum bukmun ‘umyun fahum lā ya‘qilūn(a).

আৰু কাফিৰসকলৰ বাবে (কল কৰাসকলৰ) দৃষ্টান্তটো এনে এজন (মেৰপালক) যিয়ে (জীৱ-জন্তু)ক চিঞৰিছে যিয়ে মাত আৰু কান্দোনৰ বাহিৰে আন একো শুনা নাই। (তেওঁলোক) বধিৰ, বোবা আৰু অন্ধ, গতিকে তেওঁলোকে বুজি নাপায়।

اَيَوَدُّ اَحَدُكُمْ اَنْ تَكُوْنَ لَهٗ جَنَّةٌ مِّنْ نَّخِيْلٍ وَّاَعْنَابٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُۙ لَهٗ فِيْهَا مِنْ كُلِّ الثَّمَرٰتِۙ وَاَصَابَهُ الْكِبَرُ وَلَهٗ ذُرِّيَّةٌ ضُعَفَاۤءُۚ فَاَصَابَهَآ اِعْصَارٌ فِيْهِ نَارٌ فَاحْتَرَقَتْ ۗ كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ اللّٰهُ لَكُمُ الْاٰيٰتِ لَعَلَّكُمْ تَتَفَكَّرُوْنَ ࣖ

ayawaddu aḥadukum an takūna lahū jannatum min nakhīliw wa a‘nābin tajrī min taḥtihal-anhār(u), lahū fīhā min kulliṡ-ṡamarāt(i), wa aṣābahul-kibaru wa lahū żurriyyatun ḍu‘afā'(u), fa'aṣābahā i‘ṣārun fīhi nārun faḥtaraqat, każālika yubayyinullāhu lakumul-āyāti la‘allakum tatafakkarūn(a).

আপোনালোকৰ মাজত এনেকুৱা কোনোবা আছেনে যিয়ে খেজুৰ আৰু আঙুৰৰ বাগিচা এখন পাব বিচাৰে যাৰ তলত নদী বৈ যায়, য’ত তেওঁৰ সকলো ধৰণৰ ফল থাকে, তাৰ পিছত তেওঁৰ সৰু সন্তান থকাৰ সময়ত তেওঁৰ বাৰ্ধক্য আহি পৰে? তেতিয়া বাৰীখনত জুই থকা প্ৰচণ্ড বতাহে উৰুৱাই লৈ গ’ল, গতিকে বাৰীখনত জুই লাগিল। এইদৰে আল্লাহে আপোনালোকক তেওঁৰ আয়াতবোৰ বুজাই দিয়ে যাতে আপুনি সেইবোৰৰ বিষয়ে চিন্তা কৰে।

يَّهْدِيْ بِهِ اللّٰهُ مَنِ اتَّبَعَ رِضْوَانَهٗ سُبُلَ السَّلٰمِ وَيُخْرِجُهُمْ مِّنَ الظُّلُمٰتِ اِلَى النُّوْرِ بِاِذْنِهٖ وَيَهْدِيْهِمْ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ

yahdī bihillāhi manittaba‘a riḍwānahū subulas-salāmi wa yukhrijuhum minaẓ-ẓulumāti ilan-nūri bi'iżnihī wa yahdīhim ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).

সেই কিতাবৰ দ্বাৰাই আল্লাহে তেওঁৰ ইচ্ছা অনুসৰণ কৰাসকলক মুক্তিৰ পথত পৰিচালিত কৰে আৰু (সেই কিতাপখনৰ দ্বাৰাও) আল্লাহে সেই ব্যক্তিজনক সম্পূৰ্ণ অন্ধকাৰৰ পৰা তেওঁৰ অনুমতি সাপেক্ষে পোহৰলৈ উলিয়াই আনে, আৰু তেওঁক সৰল পথ দেখুৱায়।

وَالَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا صُمٌّ وَّبُكْمٌ فِى الظُّلُمٰتِۗ مَنْ يَّشَاِ اللّٰهُ يُضْلِلْهُ وَمَنْ يَّشَأْ يَجْعَلْهُ عَلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ

wal-lażīna każżabū bi'āyātinā ṣummuw wa bukmun fiẓ-ẓulumāt(i), may yasya'illāhu yuḍlilhu wa may yasya' yaj‘alhu ‘alā ṣirāṭim mustaqīm(in).

আৰু যিসকলে আমাৰ আয়াতক অস্বীকাৰ কৰে তেওঁলোক বধিৰ, বোবা আৰু সম্পূৰ্ণ অন্ধকাৰত আছে। যাক আল্লাহে ইচ্ছা কৰে (বিপথে পৰিচালিত হ’ব), তেওঁ নিশ্চয় তেওঁক বিপথে পৰিচালিত কৰিব। আৰু যাক আল্লাহে ইচ্ছুক হ’ব, নিশ্চয় তেওঁ তেওঁক সৰল পথত ৰাখে।

قُلْ اَنَدْعُوْا مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مَا لَا يَنْفَعُنَا وَلَا يَضُرُّنَا وَنُرَدُّ عَلٰٓى اَعْقَابِنَا بَعْدَ اِذْ هَدٰىنَا اللّٰهُ كَالَّذِى اسْتَهْوَتْهُ الشَّيٰطِيْنُ فِى الْاَرْضِ حَيْرَانَ لَهٗٓ اَصْحٰبٌ يَّدْعُوْنَهٗٓ اِلَى الْهُدَى ائْتِنَا ۗ قُلْ اِنَّ هُدَى اللّٰهِ هُوَ الْهُدٰىۗ وَاُمِرْنَا لِنُسْلِمَ لِرَبِّ الْعٰلَمِيْنَۙ

qul anad‘ū min dūnillāhi mā lā yanfa‘unā wa lā yaḍurrunā wa nuraddu ‘alā a‘qābinā ba‘da iż hadānallāhu kal-lażīstahwathusy-syayāṭīnu fil-arḍi ḥairāna lahū aṣḥābuy yad‘ūnahū ilal-huda'tinā, qul inna hudallāhi huwal-hudā, wa umirnā linuslima lirabbil-‘ālamīn(a).

কওক (মহাম্মদ), "আমি আল্লাহৰ বাহিৰে আন কিবা এটা বিচাৰিম নেকি, যিয়ে আমাৰ উপকাৰ কৰিব নোৱাৰে আৰু আমাৰ (ও) ক্ষতি কৰিব নোৱাৰে, আৰু (কি) আল্লাহে আমাক পথ প্ৰদৰ্শন কৰাৰ পিছত, পৃথিৱীত চয়তানে বিপথে পৰিচালিত কৰা মানুহৰ দৰে, বিভ্ৰান্তিৰ অৱস্থাত আমি পিছুৱাই দিয়া হ'ম নেকি।" বন্ধুসকলে তেওঁক পোন পথলৈ মাতিলে (আমাৰ পিছে পিছে যাওক।" কওক, "সঁচাকৈয়ে আল্লাহৰ হিদায়ত হৈছে (সঁচা) হিদায়ত; আৰু আমাক সকলো জগতৰ প্ৰভুৰ অধীন হ'বলৈ আদেশ দিয়া হৈছে।

وَلَوْ شِئْنَا لَرَفَعْنٰهُ بِهَا وَلٰكِنَّهٗٓ اَخْلَدَ اِلَى الْاَرْضِ وَاتَّبَعَ هَوٰىهُۚ فَمَثَلُهٗ كَمَثَلِ الْكَلْبِۚ اِنْ تَحْمِلْ عَلَيْهِ يَلْهَثْ اَوْ تَتْرُكْهُ يَلْهَثْۗ ذٰلِكَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۚ فَاقْصُصِ الْقَصَصَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُوْنَ

wa lau syi'nā larafa‘nāhu bihā wa lākinnahū akhlada ilal-arḍi wattaba‘a hawāh(u), fa maṡaluhū kamaṡalil-kalb(i), in taḥmil ‘alaihi yalhaṡ au tatrukūhu yalhaṡ, żālika maṡalul-qaumil-lażīna każżabū bi'āyātinā, faqṣuṣil-qaṣaṣa la‘allahum yatafakkarūn(a).

আৰু যদি আমি ইচ্ছা কৰিলোঁহেঁতেন, আমি সেই (আয়ত)টোৰে (তেওঁৰ স্তৰ) বৃদ্ধি কৰিলোঁহেঁতেন, কিন্তু তেওঁ জগতৰ প্ৰতি প্ৰৱল আছিল আৰু নিজৰ (নিম্ন) ইচ্ছা অনুসৰণ কৰিছিল, তেন্তে তেওঁৰ আদৰ্শ কুকুৰৰ দৰে, যদি আপুনি তেওঁক খেদি পঠিয়াই তেন্তে আপুনি তেওঁৰ জিভাখন উলিয়াই দিয়ে আৰু যদি আপুনি তেওঁক দিয়ে তেন্তে তেওঁ জিভাখন উলিয়াই দিয়ে (ও)। আমাৰ আয়াতক অস্বীকাৰ কৰাসকলৰ দৃষ্টান্ত এনেকুৱা। গতিকে সেই কাহিনীবোৰ কওক যাতে তেওঁলোকে চিন্তা কৰিব পাৰে।

سَاۤءَ مَثَلًا ۨالْقَوْمُ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَاَنْفُسَهُمْ كَانُوْا يَظْلِمُوْنَ

sā'a maṡalanil-qaumul-lażīna każżabū bi'āyātinā wa anfusahum kānū yaẓlimūn(a).

আমাৰ আয়াতক অস্বীকাৰ কৰাসকলৰ আদৰ্শ অতি বেয়া; তেওঁলোকে নিজকে অন্যায় কৰে।

لَهٗ دَعْوَةُ الْحَقِّۗ وَالَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِهٖ لَا يَسْتَجِيْبُوْنَ لَهُمْ بِشَيْءٍ اِلَّا كَبَاسِطِ كَفَّيْهِ اِلَى الْمَاۤءِ لِيَبْلُغَ فَاهُ وَمَا هُوَ بِبَالِغِهٖۗ وَمَا دُعَاۤءُ الْكٰفِرِيْنَ اِلَّا فِيْ ضَلٰلٍ

lahū da‘watul-ḥaqq(i), wal-lażīna yad‘ūna min dūnihī lā yastajībūna lahum bisyai'in illā kabāsiṭi kaffaihi ilal-mā'i liyabluga fāhu wa mā huwa bibāligih(ī), wa mā du‘ā'ul-kāfirīna illā fī ḍalāl(in).

কেৱল আল্লাহৰ ওচৰতহে সত্য প্ৰাৰ্থনা। আল্লাহৰ বাহিৰে তেওঁলোকে পূজা কৰা মূৰ্তিবোৰ তেওঁলোকক একো দিব নোৱাৰে, যিজন ব্যক্তিয়ে নিজৰ হাতৰ তলুৱা পানীত মেলি দিয়ে যাতে (পানী) তেওঁৰ মুখত পৰে, তাৰ পৰা তেওঁলোকৰ কোনো পাৰ্থক্য নাই। যদিও পানী তাৰ মুখত উপনীত নহ’ল। আৰু কাফিৰবিলাকৰ নামাজ অসাৰ

قُلْ مَنْ رَّبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ قُلِ اللّٰهُ ۗقُلْ اَفَاتَّخَذْتُمْ مِّنْ دُوْنِهٖٓ اَوْلِيَاۤءَ لَا يَمْلِكُوْنَ لِاَنْفُسِهِمْ نَفْعًا وَّلَا ضَرًّاۗ قُلْ هَلْ يَسْتَوِى الْاَعْمٰى وَالْبَصِيْرُ ەۙ اَمْ هَلْ تَسْتَوِى الظُّلُمٰتُ وَالنُّوْرُ ەۚ اَمْ جَعَلُوْا لِلّٰهِ شُرَكَاۤءَ خَلَقُوْا كَخَلْقِهٖ فَتَشَابَهَ الْخَلْقُ عَلَيْهِمْۗ قُلِ اللّٰهُ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَّهُوَ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ

qul mar rabbus-samāwāti wal-arḍ(i), qulillāh(u), qul afattakhażtum min dūnihī auliyā'a lā yamlikūna li'anfusihim naf‘aw wa lā ḍarrā(n), qul hal yastawil-a‘mā wal-baṣīr(u), am hal tastawiẓ-ẓulumātu wan-nūr(u), am ja‘alū lillāhi syurakā'a khalaqū kakhalqihī fa tasyābahal-khalqu ‘alaihim, qulillāhu khāliqu kulli syai'iw wa huwal-wāḥidul-qahhār(u).

কওক (মহাম্মদ) "আকাশ আৰু পৃথিৱীৰ প্ৰভু কোন?" কোৱা, “আল্লাহ।” কওক, “আপোনাৰ বাবে আল্লাহৰ বাহিৰে আন ৰক্ষক লোৱাটো উচিত নেকি, যেতিয়া তেওঁলোকে নিজৰ উপকাৰ আনিবলৈ বা ক্ষতি ৰোধ কৰিবলৈ অক্ষম হয়?” কওক, "অন্ধসকল দেখাৰ সমান নেকি? নে আন্ধাৰ পোহৰৰ সমান? তেওঁলোকে আল্লাহৰ লগত অংশীদাৰ কৰেনে যিয়ে তেওঁৰ সৃষ্টিৰ দৰে সৃষ্টি কৰিব পাৰে যাতে তেওঁলোকৰ দৃষ্টিত দুয়োটা সৃষ্টি একে হয়?" কওক, "আল্লাহ সকলো বস্তুৰ সৃষ্টিকৰ্তা আৰু তেওঁ সৰ্বশক্তিমান ঈশ্বৰ, সৰ্বশক্তিমান।"

اَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَسَالَتْ اَوْدِيَةٌ ۢ بِقَدَرِهَا فَاحْتَمَلَ السَّيْلُ زَبَدًا رَّابِيًا ۗوَمِمَّا يُوْقِدُوْنَ عَلَيْهِ فِى النَّارِ ابْتِغَاۤءَ حِلْيَةٍ اَوْ مَتَاعٍ زَبَدٌ مِّثْلُهٗ ۗ كَذٰلِكَ يَضْرِبُ اللّٰهُ الْحَقَّ وَالْبَاطِلَ ەۗ فَاَمَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفَاۤءً ۚوَاَمَّا مَا يَنْفَعُ النَّاسَ فَيَمْكُثُ فِى الْاَرْضِۗ كَذٰلِكَ يَضْرِبُ اللّٰهُ الْاَمْثَالَ ۗ

anzala minas-samā'i mā'an fa sālat audiyatum biqadarihā faḥtamalas-sailu zabadar rābiyā(n), wa mimmā yūqidūna ‘alaihi fin-nāribtigā'a ḥilyatin au matā‘in zabadum miṡluh(ū), każālika yaḍribullāhul-ḥaqqa wal-bāṭil(a), fa ammaz-zabadu fa yażhabu jufā'ā(n), wa ammā mā yanfa‘un-nāsa fa yamkuṡu fil-arḍ(i), każālika yaḍribullāhul-amṡāl(a).

আল্লাহে আকাশৰ পৰা পানী (বৰষুণ) পঠিয়াইছে, গতিকে ইয়াৰ আকাৰ অনুসৰি উপত্যকাত (পানী) বৈ যায়, তাৰ পিছত সেই প্ৰবাহে ভাসমান ফেন কঢ়িয়াই লৈ ফুৰে। আৰু যিটো (ধাতু) জুইত গলি গহনা বা সঁজুলি তৈয়াৰ কৰে, তাৰ পৰা (আৰু) তেনেকুৱা ফেন (কাৰেণ্ট ফেন) থাকে। এইদৰে আল্লাহে কি সত্য আৰু কি মিছা সেই বিষয়ে এটা দৃষ্টান্ত দাঙি ধৰে। ফেনৰ কথা ক’বলৈ গ’লে ই একো নহয় বুলিয়েই নোহোৱা হৈ যাব; কিন্তু যিটো মানুহৰ বাবে উপকাৰী, সেয়া পৃথিৱীত থাকিব। এইদৰে আল্লাহে এটা দৃষ্টান্ত দাঙি ধৰে।

حُنَفَاۤءَ لِلّٰهِ غَيْرَ مُشْرِكِيْنَ بِهٖۗ وَمَنْ يُّشْرِكْ بِاللّٰهِ فَكَاَنَّمَا خَرَّ مِنَ السَّمَاۤءِ فَتَخْطَفُهُ الطَّيْرُ اَوْ تَهْوِيْ بِهِ الرِّيْحُ فِيْ مَكَانٍ سَحِيْقٍ

Ḥunafā'a lillāhi gaira musyrikīna bih(ī), wa may yusyrik billāhi fa ka'annamā kharra minas-samā'i fa takhṭafuhuṭ-ṭairu au tahwī bihir-rīḥu fī makānin saḥīq(in).

(ইবাদত) আল্লাহৰ প্ৰতি আন্তৰিকতাৰে, তেওঁৰ লগত অংশীদাৰ নকৰাকৈ। যিয়ে আল্লাহৰ লগত অংশীদাৰ হ’ব, তেনে হ’ব যেন তেওঁ আকাশৰ পৰা পৰি চৰাইয়ে কাঢ়ি লৈ যায়, বা বতাহে দূৰৈৰ ঠাইলৈ লৈ যায়।

يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ ضُرِبَ مَثَلٌ فَاسْتَمِعُوْا لَهٗ ۗاِنَّ الَّذِيْنَ تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ لَنْ يَّخْلُقُوْا ذُبَابًا وَّلَوِ اجْتَمَعُوْا لَهٗ ۗوَاِنْ يَّسْلُبْهُمُ الذُّبَابُ شَيْـًٔا لَّا يَسْتَنْقِذُوْهُ مِنْهُۗ ضَعُفَ الطَّالِبُ وَالْمَطْلُوْبُ

yā ayyuhan-nāsu ḍuriba maṡalum fastami‘ū lah(ū), innal-lażīna tad‘ūna min dūnillāhi lay yakhluqū żubābaw wa lawijtama‘ū lah(ū), wa iy yaslubhumuż-żubābu syai'al lā yastanqiżūhu minh(u), ḍa‘ufaṭ-ṭālibu wal-maṭlūb(u).

হে ৰাইজ! এটা দৃষ্টান্ত সৃষ্টি কৰা হৈছে। গতিকে শুনা! সঁচাকৈ আপুনি আল্লাহৰ বাহিৰে সকলো আহ্বান জনালে এটাও মাখি সৃষ্টি কৰিব নোৱাৰে, যদিও তেওঁলোকে একত্ৰিত হৈ তাক সৃষ্টি কৰে। আৰু যদি মাখিয়ে তেওঁলোকৰ পৰা কিবা এটা লয়, তেন্তে তেওঁলোকে সেই মাখিৰ পৰা ঘূৰাই ল’ব নোৱাৰিব। পূজা কৰা আৰু পূজা কৰাসকল সমানে দুৰ্বল।

اَوْ كَظُلُمٰتٍ فِيْ بَحْرٍ لُّجِّيٍّ يَّغْشٰىهُ مَوْجٌ مِّنْ فَوْقِهٖ مَوْجٌ مِّنْ فَوْقِهٖ سَحَابٌۗ ظُلُمٰتٌۢ بَعْضُهَا فَوْقَ بَعْضٍۗ اِذَآ اَخْرَجَ يَدَهٗ لَمْ يَكَدْ يَرٰىهَاۗ وَمَنْ لَّمْ يَجْعَلِ اللّٰهُ لَهٗ نُوْرًا فَمَا لَهٗ مِنْ نُّوْرٍ ࣖ

au kaẓulumātin fī baḥril lujjiyyiy yagsyāhu maujum min fauqihī maujum min fauqihī saḥāb(un), ẓulumātum ba‘ḍuhā fauqa ba‘ḍ(in), iżā akhraja yadahū lam yakad yarāhā, wa mal lam yaj‘alillāhu lahū nūran famā lahū min nūr(in).

বা (কাফিৰসকলৰ অৱস্থা) গভীৰ সাগৰত সম্পূৰ্ণ আন্ধাৰৰ দৰে, যিটো ঢৌৰ পিছত ঢৌৱে আবৃত, যাৰ ওপৰত (আকৌ) ক’লা ডাৱৰ থাকে। সেয়া হ’ল তৰপ তৰপকৈ পিচ ডাৰ্কনেছ। হাতখন উলিয়াই দিলে সি কষ্টেৰে দেখা পায়। যাক আল্লাহৰ দ্বাৰা পোহৰ (হিদায়) নিদিয়ে, তেতিয়া তেওঁৰ অলপো পোহৰ নাই।

مَثَلُ الَّذِيْنَ اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ اَوْلِيَاۤءَ كَمَثَلِ الْعَنْكَبُوْتِۚ اِتَّخَذَتْ بَيْتًاۗ وَاِنَّ اَوْهَنَ الْبُيُوْتِ لَبَيْتُ الْعَنْكَبُوْتِۘ لَوْ كَانُوْا يَعْلَمُوْنَ

maṡalul-lażīnattakhażū min dūnillāhi auliyā'a kamaṡalil-‘ankabūt(i), ittakhażat baitā(n), wa inna auhanal-buyūti labaitul-‘ankabūt(i), lau kānū ya‘lamūn(a).

আল্লাহৰ বাহিৰে আন ৰক্ষক লোৱাসকলৰ দৃষ্টান্তটো মকৰা ঘৰৰ দৰে। আৰু সঁচাকৈয়ে আটাইতকৈ দুৰ্বল ঘৰটোৱেই হৈছে মকৰাবোৰৰ ঘৰ, যদিহে তেওঁলোকে জানিলেহেঁতেন।

وَاَمَّا ثَمُوْدُ فَهَدَيْنٰهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمٰى عَلَى الْهُدٰى فَاَخَذَتْهُمْ صٰعِقَةُ الْعَذَابِ الْهُوْنِ بِمَا كَانُوْا يَكْسِبُوْنَ ۚ

wa ammā ṡamūdu fa hadaināhum fastaḥabbul-‘amā ‘alal-hudā fa akhażathum ṣā‘iqatul-‘ażābil-hūni bimā kānū yaksibūn(a).

আৰু চামুদৰ লোকসকলৰ কথা ক’বলৈ গ’লে, আমি তেওঁলোকক হিদায়ত দিলোঁ কিন্তু তেওঁলোকে হিদায়ততকৈ অন্ধতা (বিপথে পৰিচালিত)ক বেছি পছন্দ কৰিছিল, গতিকে তেওঁলোকে কৰা কামৰ বাবেই তেওঁলোকক অপমানজনক শাস্তি হিচাপে বিজুলীৰ আঘাতত আঘাত কৰা হৈছিল।

هُوَ الَّذِيْ يُنَزِّلُ عَلٰى عَبْدِهٖٓ اٰيٰتٍۢ بَيِّنٰتٍ لِّيُخْرِجَكُمْ مِّنَ الظُّلُمٰتِ اِلَى النُّوْرِۗ وَاِنَّ اللّٰهَ بِكُمْ لَرَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ

huwal-lażī yunazzilu ‘alā ‘abdihī āyātim bayyinātil liyukhrijakum minaẓ-ẓulumāti ilan-nūr(i), wa innallāha bikum lara'ūfur raḥīm(un).

তেওঁৱেই তোমালোকক আন্ধাৰৰ পৰা পোহৰলৈ উলিয়াই আনিবলৈ নিজৰ বান্দা (মুহাম্মদ)লৈ স্পষ্ট আয়াত (কোৰআন) পঠিয়াইছিল। আৰু সঁচাকৈ তোমালোকৰ প্ৰতি আল্লাহ পৰম দয়ালু, ৰহমান।

رَّسُوْلًا يَّتْلُوْا عَلَيْكُمْ اٰيٰتِ اللّٰهِ مُبَيِّنٰتٍ لِّيُخْرِجَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ مِنَ الظُّلُمٰتِ اِلَى النُّوْرِۗ وَمَنْ يُّؤْمِنْۢ بِاللّٰهِ وَيَعْمَلْ صَالِحًا يُّدْخِلْهُ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَآ اَبَدًاۗ قَدْ اَحْسَنَ اللّٰهُ لَهٗ رِزْقًا

rasūlay yatlū ‘alaikum āyātillāhi mubayyinātil liyukhrijal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti minaẓ-ẓulumāti ilan-nūr(i), wa may yu'mim billāhi wa ya‘mal ṣāliḥay yudkhilhu jannātin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā abadā(n), qad aḥsanallāhu lahū rizqā(n).

(বিভিন্ন বিধান) বুজাই তোমালোকক আল্লাহৰ আয়াত পাঠ কৰা ৰাছুল পঠিয়াই), যাতে তেওঁ ঈমান আৰু ভাল কাম কৰাসকলক, আন্ধাৰৰ পৰা পোহৰলৈ উলিয়াই আনিব পাৰে। আৰু যিয়ে আল্লাহক বিশ্বাস কৰে আৰু ভাল কাম কৰে, নিশ্চয় তেওঁ তেওঁক এনে বাগিচাত ভৰ্তি কৰিব, যাৰ তলত নদী বৈ যায়; তেওঁলোকে তাত চিৰকাল থাকিব। সঁচাকৈ আল্লাহে তেওঁক ভাল জীৱিকা দিলে।