اَوْ كَصَيِّبٍ مِّنَ السَّمَاۤءِ فِيْهِ ظُلُمٰتٌ وَّرَعْدٌ وَّبَرْقٌۚ يَجْعَلُوْنَ اَصَابِعَهُمْ فِيْٓ اٰذَانِهِمْ مِّنَ الصَّوَاعِقِ حَذَرَ الْمَوْتِۗ وَاللّٰهُ مُحِيْطٌۢ بِالْكٰفِرِيْنَ
au kaṣayyibim minas-samā'i fīhi ẓulumātuw wa ra‘duw wa barq(un), yaj‘alūna aṣābi‘ahum fī āżānihim minaṣ-ṣawā‘iqi ḥażaral-maut(i), wallāhu muḥīṭum bil- kāfirīn(a).
ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਉਸ ਵਰਖਾ ਵਰਗੀ ਹੈ ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਆਈ, ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ, ਗਰਜ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ। ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਕਾਰਣ ਗਰਜ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਲ੍ਹਾ ਕਾਫਿਰਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ثُمَّ قَسَتْ قُلُوْبُكُمْ مِّنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ فَهِيَ كَالْحِجَارَةِ اَوْ اَشَدُّ قَسْوَةً ۗ وَاِنَّ مِنَ الْحِجَارَةِ لَمَا يَتَفَجَّرُ مِنْهُ الْاَنْهٰرُ ۗ وَاِنَّ مِنْهَا لَمَا يَشَّقَّقُ فَيَخْرُجُ مِنْهُ الْمَاۤءُ ۗوَاِنَّ مِنْهَا لَمَا يَهْبِطُ مِنْ خَشْيَةِ اللّٰهِ ۗوَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ
Ṡumma qasat qulūbukum mim ba‘di żālika fahiya kal-ḥijārati au asyaddu qaswah(tan), wa inna minal-ḥijārati lamā yatafajjaru minhul-anhār(u), wa inna minhā lamā yasysyaqqaqu fayakhruju minhul-mā'(u), wa inna minhā lamā yahbiṭu min khasy-yatillāh(i), wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).
ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲ ਸਖਤ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਥਰ ਜਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਸਖਤ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਪੱਥਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਐਸੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਹਿਰਾਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਵੰਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਅੱਲ੍ਹਾ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਬੇਖਬਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।
وَمَثَلُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا كَمَثَلِ الَّذِيْ يَنْعِقُ بِمَا لَا يَسْمَعُ اِلَّا دُعَاۤءً وَّنِدَاۤءً ۗ صُمٌّ ۢ بُكْمٌ عُمْيٌ فَهُمْ لَا يَعْقِلُوْنَ
wa maṡalul-lażīna kafarū kamaṡalil-lażī yan‘iqu bimā lā yasma‘u illā du‘ā'aw wa nidā'ā(n), ṣummum bukmun ‘umyun fahum lā ya‘qilūn(a).
ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਫਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਵਰਗੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੁਣਦਾ ਨਹੀਂ ਸਿਵਾਏ ਪੁਕਾਰ ਅਤੇ ਅਵਾਜ਼ ਦੇ। ਉਹ ਬੋਲੇ, ਗੂੰਗੇ ਅਤੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹਨ, ਸੋ ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਨਹੀਂ।
اَيَوَدُّ اَحَدُكُمْ اَنْ تَكُوْنَ لَهٗ جَنَّةٌ مِّنْ نَّخِيْلٍ وَّاَعْنَابٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُۙ لَهٗ فِيْهَا مِنْ كُلِّ الثَّمَرٰتِۙ وَاَصَابَهُ الْكِبَرُ وَلَهٗ ذُرِّيَّةٌ ضُعَفَاۤءُۚ فَاَصَابَهَآ اِعْصَارٌ فِيْهِ نَارٌ فَاحْتَرَقَتْ ۗ كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ اللّٰهُ لَكُمُ الْاٰيٰتِ لَعَلَّكُمْ تَتَفَكَّرُوْنَ ࣖ
ayawaddu aḥadukum an takūna lahū jannatum min nakhīliw wa a‘nābin tajrī min taḥtihal-anhār(u), lahū fīhā min kulliṡ-ṡamarāt(i), wa aṣābahul-kibaru wa lahū żurriyyatun ḍu‘afā'(u), fa'aṣābahā i‘ṣārun fīhi nārun faḥtaraqat, każālika yubayyinullāhu lakumul-āyāti la‘allakum tatafakkarūn(a).
ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਇੱਕ ਬਾਗ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਖਜੂਰ ਅਤੇ ਅੰਗੂਰ ਹੋਣ, ਹੇਠਾਂ ਨਹਿਰਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫਲ ਹੋਣ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਢਾਪਾ ਆ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਬੱਚੇ ਹੋਣ, ਫਿਰ ਉਸ ਬਾਗ 'ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਤੂਫਾਨ ਆਵੇ ਅਤੇ ਉਹ ਸੜ ਜਾਵੇ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਲ੍ਹਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਆਯਾਤ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚੋ।
يَّهْدِيْ بِهِ اللّٰهُ مَنِ اتَّبَعَ رِضْوَانَهٗ سُبُلَ السَّلٰمِ وَيُخْرِجُهُمْ مِّنَ الظُّلُمٰتِ اِلَى النُّوْرِ بِاِذْنِهٖ وَيَهْدِيْهِمْ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ
yahdī bihillāhi manittaba‘a riḍwānahū subulas-salāmi wa yukhrijuhum minaẓ-ẓulumāti ilan-nūri bi'iżnihī wa yahdīhim ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).
ਜਿਸ ਨਾਲ ਅੱਲ੍ਹਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਰਾਹ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਨੂਦੀ ਦੀ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਰਾਹਾਂ ਵੱਲ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਨੇਰਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨੂਰ ਵੱਲ ਕੱਢਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਰਾਹ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
وَالَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا صُمٌّ وَّبُكْمٌ فِى الظُّلُمٰتِۗ مَنْ يَّشَاِ اللّٰهُ يُضْلِلْهُ وَمَنْ يَّشَأْ يَجْعَلْهُ عَلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ
wal-lażīna każżabū bi'āyātinā ṣummuw wa bukmun fiẓ-ẓulumāt(i), may yasya'illāhu yuḍlilhu wa may yasya' yaj‘alhu ‘alā ṣirāṭim mustaqīm(in).
ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਡੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਨੂੰ ਝੁਠਲਾਇਆ, ਉਹ ਬੋਲੇ ਅਤੇ ਬਹਿਰੇ ਹਨ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ। ਅੱਲ੍ਹਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਾਹੇ ਗੁਮਰਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਾਹੇ ਸਿੱਧੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
قُلْ اَنَدْعُوْا مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مَا لَا يَنْفَعُنَا وَلَا يَضُرُّنَا وَنُرَدُّ عَلٰٓى اَعْقَابِنَا بَعْدَ اِذْ هَدٰىنَا اللّٰهُ كَالَّذِى اسْتَهْوَتْهُ الشَّيٰطِيْنُ فِى الْاَرْضِ حَيْرَانَ لَهٗٓ اَصْحٰبٌ يَّدْعُوْنَهٗٓ اِلَى الْهُدَى ائْتِنَا ۗ قُلْ اِنَّ هُدَى اللّٰهِ هُوَ الْهُدٰىۗ وَاُمِرْنَا لِنُسْلِمَ لِرَبِّ الْعٰلَمِيْنَۙ
qul anad‘ū min dūnillāhi mā lā yanfa‘unā wa lā yaḍurrunā wa nuraddu ‘alā a‘qābinā ba‘da iż hadānallāhu kal-lażīstahwathusy-syayāṭīnu fil-arḍi ḥairāna lahū aṣḥābuy yad‘ūnahū ilal-huda'tinā, qul inna hudallāhi huwal-hudā, wa umirnā linuslima lirabbil-‘ālamīn(a).
ਕਹੋ, 'ਕੀ ਅਸੀਂ ਅੱਲ੍ਹਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰੀਏ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਲਾਭ ਦੇ ਸਕੇ ਅਤੇ ਨਾ ਨੁਕਸਾਨ? ਅਤੇ ਕੀ ਅਸੀਂ ਵਾਪਸ ਮੋੜੇ ਜਾਈਏ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਅੱਲ੍ਹਾ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਰਾਹ ਵਿਖਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਸ਼ਖਸ ਵਾਂਗ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ੈਤਾਨਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਗੁਮਰਾਹ ਕਰਕੇ ਹੱਕਾ-ਬੱਕਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦਕਿ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਰਾਹ ਵੱਲ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ?' ਕਹੋ, 'ਬੇਸ਼ੱਕ, ਅੱਲ੍ਹਾ ਦਾ ਰਾਹ ਹੀ ਸਿੱਧਾ ਰਾਹ ਹੈ।'
وَلَوْ شِئْنَا لَرَفَعْنٰهُ بِهَا وَلٰكِنَّهٗٓ اَخْلَدَ اِلَى الْاَرْضِ وَاتَّبَعَ هَوٰىهُۚ فَمَثَلُهٗ كَمَثَلِ الْكَلْبِۚ اِنْ تَحْمِلْ عَلَيْهِ يَلْهَثْ اَوْ تَتْرُكْهُ يَلْهَثْۗ ذٰلِكَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۚ فَاقْصُصِ الْقَصَصَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُوْنَ
wa lau syi'nā larafa‘nāhu bihā wa lākinnahū akhlada ilal-arḍi wattaba‘a hawāh(u), fa maṡaluhū kamaṡalil-kalb(i), in taḥmil ‘alaihi yalhaṡ au tatrukūhu yalhaṡ, żālika maṡalul-qaumil-lażīna każżabū bi'āyātinā, faqṣuṣil-qaṣaṣa la‘allahum yatafakkarūn(a).
ਅਤੇ ਜੇ ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਕਰਦੇ, ਪਰ ਉਹ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਝੁਕਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਵਤ ਦੀ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਿਆ। ਸੋ, ਉਸ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਇੱਕ ਕੁੱਤੇ ਵਰਗੀ ਹੈ: ਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਾਵੇਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਜੀਭ ਕੱਢਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਜੀਭ ਕੱਢਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਸ ਕੌਮ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਡੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਝੁਠਲਾਇਆ। ਸੋ, ਇਹ ਕਿੱਸੇ ਸੁਣਾਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸੋਚਣ।
سَاۤءَ مَثَلًا ۨالْقَوْمُ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَاَنْفُسَهُمْ كَانُوْا يَظْلِمُوْنَ
sā'a maṡalanil-qaumul-lażīna każżabū bi'āyātinā wa anfusahum kānū yaẓlimūn(a).
ਕਿੰਨੀ ਮਾੜੀ ਮਿਸਾਲ ਹੈ ਉਸ ਕੌਮ ਦੀ ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਡੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਝੁਠਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਜ਼ੁਲਮ ਕੀਤਾ।
لَهٗ دَعْوَةُ الْحَقِّۗ وَالَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِهٖ لَا يَسْتَجِيْبُوْنَ لَهُمْ بِشَيْءٍ اِلَّا كَبَاسِطِ كَفَّيْهِ اِلَى الْمَاۤءِ لِيَبْلُغَ فَاهُ وَمَا هُوَ بِبَالِغِهٖۗ وَمَا دُعَاۤءُ الْكٰفِرِيْنَ اِلَّا فِيْ ضَلٰلٍ
lahū da‘watul-ḥaqq(i), wal-lażīna yad‘ūna min dūnihī lā yastajībūna lahum bisyai'in illā kabāsiṭi kaffaihi ilal-mā'i liyabluga fāhu wa mā huwa bibāligih(ī), wa mā du‘ā'ul-kāfirīna illā fī ḍalāl(in).
ਸੱਚੀ ਸੱਦ ਉਸੇ ਵੱਲ ਹੈ। ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਅੱਲਾਹ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਸੱਦਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਸਿਵਾਏ ਇਸ ਦੇ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵੱਲ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤਕ ਪਹੁੰਚੇ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਤਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ। ਅਤੇ ਕਾਫਰਾਂ ਦੀ ਦੁਆ ਸਿਰਫ਼ ਗੁਮਰਾਹੀ ਵਿੱਚ ਹੈ।
قُلْ مَنْ رَّبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ قُلِ اللّٰهُ ۗقُلْ اَفَاتَّخَذْتُمْ مِّنْ دُوْنِهٖٓ اَوْلِيَاۤءَ لَا يَمْلِكُوْنَ لِاَنْفُسِهِمْ نَفْعًا وَّلَا ضَرًّاۗ قُلْ هَلْ يَسْتَوِى الْاَعْمٰى وَالْبَصِيْرُ ەۙ اَمْ هَلْ تَسْتَوِى الظُّلُمٰتُ وَالنُّوْرُ ەۚ اَمْ جَعَلُوْا لِلّٰهِ شُرَكَاۤءَ خَلَقُوْا كَخَلْقِهٖ فَتَشَابَهَ الْخَلْقُ عَلَيْهِمْۗ قُلِ اللّٰهُ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَّهُوَ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ
qul mar rabbus-samāwāti wal-arḍ(i), qulillāh(u), qul afattakhażtum min dūnihī auliyā'a lā yamlikūna li'anfusihim naf‘aw wa lā ḍarrā(n), qul hal yastawil-a‘mā wal-baṣīr(u), am hal tastawiẓ-ẓulumātu wan-nūr(u), am ja‘alū lillāhi syurakā'a khalaqū kakhalqihī fa tasyābahal-khalqu ‘alaihim, qulillāhu khāliqu kulli syai'iw wa huwal-wāḥidul-qahhār(u).
ਕਹਿ, 'ਕੌਣ ਹੈ ਅਕਾਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰੱਬ?' ਕਹਿ, 'ਅੱਲਾਹ।' ਕਹਿ, 'ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਸਰਪ੍ਰਸਤ ਬਣਾਏ ਹਨ ਜੋ ਨਾ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਫਾ ਨੁਕਸਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ?' ਕਹਿ, 'ਕੀ ਅੰਨ੍ਹਾ ਅਤੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਾਂ ਕੀ ਹਨੇਰਾ ਅਤੇ ਚਾਨਣ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?' ਜਾਂ ਕੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੱਲਾਹ ਨਾਲ ਸਾਥੀ ਠਹਿਰਾਏ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਿਰਜਣਾ ਕੀਤੀ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਸਿਰਜਿਆ, ਸੋ ਸਿਰਜਣਾ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਗਈ? ਕਹਿ, 'ਅੱਲਾਹ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ, ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਹੈ।'
اَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَسَالَتْ اَوْدِيَةٌ ۢ بِقَدَرِهَا فَاحْتَمَلَ السَّيْلُ زَبَدًا رَّابِيًا ۗوَمِمَّا يُوْقِدُوْنَ عَلَيْهِ فِى النَّارِ ابْتِغَاۤءَ حِلْيَةٍ اَوْ مَتَاعٍ زَبَدٌ مِّثْلُهٗ ۗ كَذٰلِكَ يَضْرِبُ اللّٰهُ الْحَقَّ وَالْبَاطِلَ ەۗ فَاَمَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفَاۤءً ۚوَاَمَّا مَا يَنْفَعُ النَّاسَ فَيَمْكُثُ فِى الْاَرْضِۗ كَذٰلِكَ يَضْرِبُ اللّٰهُ الْاَمْثَالَ ۗ
anzala minas-samā'i mā'an fa sālat audiyatum biqadarihā faḥtamalas-sailu zabadar rābiyā(n), wa mimmā yūqidūna ‘alaihi fin-nāribtigā'a ḥilyatin au matā‘in zabadum miṡluh(ū), każālika yaḍribullāhul-ḥaqqa wal-bāṭil(a), fa ammaz-zabadu fa yażhabu jufā'ā(n), wa ammā mā yanfa‘un-nāsa fa yamkuṡu fil-arḍ(i), każālika yaḍribullāhul-amṡāl(a).
ਉਸ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਉਤਾਰਿਆ, ਸੋ ਵਾਦੀਆਂ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਗਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਹੜ੍ਹ ਨੇ ਝੱਗ ਉਠਾਇਆ। ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਝੱਗ ਉਸ ਤੋਂ (ਧਾਤੂ) ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਿਘਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਗਹਿਣੇ ਜਾਂ ਸੰਦ ਬਣਾਉਣ ਲਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਲਾਹ ਸੱਚ ਅਤੇ ਝੂਠ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਰਹੀ ਝੱਗ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫਾਇਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਲਾਹ ਮਿਸਾਲਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
حُنَفَاۤءَ لِلّٰهِ غَيْرَ مُشْرِكِيْنَ بِهٖۗ وَمَنْ يُّشْرِكْ بِاللّٰهِ فَكَاَنَّمَا خَرَّ مِنَ السَّمَاۤءِ فَتَخْطَفُهُ الطَّيْرُ اَوْ تَهْوِيْ بِهِ الرِّيْحُ فِيْ مَكَانٍ سَحِيْقٍ
Ḥunafā'a lillāhi gaira musyrikīna bih(ī), wa may yusyrik billāhi fa ka'annamā kharra minas-samā'i fa takhṭafuhuṭ-ṭairu au tahwī bihir-rīḥu fī makānin saḥīq(in).
ਅੱਲਾਹ ਦੇ ਸੱਚੇ ਬੰਦੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸ਼ਰੀਕ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਅੱਲਾਹ ਨਾਲ ਸ਼ਿਰਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਜ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਉਸ ਨੂੰ ਖੋਹ ਲੈ ਗਏ ਜਾਂ ਹਵਾ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦੂਰ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦੇਵੇ।
يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ ضُرِبَ مَثَلٌ فَاسْتَمِعُوْا لَهٗ ۗاِنَّ الَّذِيْنَ تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ لَنْ يَّخْلُقُوْا ذُبَابًا وَّلَوِ اجْتَمَعُوْا لَهٗ ۗوَاِنْ يَّسْلُبْهُمُ الذُّبَابُ شَيْـًٔا لَّا يَسْتَنْقِذُوْهُ مِنْهُۗ ضَعُفَ الطَّالِبُ وَالْمَطْلُوْبُ
yā ayyuhan-nāsu ḍuriba maṡalum fastami‘ū lah(ū), innal-lażīna tad‘ūna min dūnillāhi lay yakhluqū żubābaw wa lawijtama‘ū lah(ū), wa iy yaslubhumuż-żubābu syai'al lā yastanqiżūhu minh(u), ḍa‘ufaṭ-ṭālibu wal-maṭlūb(u).
ਹੇ ਮਨੁੱਖੋ! ਇੱਕ ਮਿਸਾਲ ਸੁਣੋ: ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਅੱਲਾਹ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਇੱਕ ਮੱਖੀ ਨਹੀਂ ਸਿਰਜ ਸਕਦੇ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਮੱਖੀ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਕੁਝ ਖੋਹ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦੇ। ਪੁਕਾਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਪੁਕਾਰਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਦੋਵੇਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ।
اَوْ كَظُلُمٰتٍ فِيْ بَحْرٍ لُّجِّيٍّ يَّغْشٰىهُ مَوْجٌ مِّنْ فَوْقِهٖ مَوْجٌ مِّنْ فَوْقِهٖ سَحَابٌۗ ظُلُمٰتٌۢ بَعْضُهَا فَوْقَ بَعْضٍۗ اِذَآ اَخْرَجَ يَدَهٗ لَمْ يَكَدْ يَرٰىهَاۗ وَمَنْ لَّمْ يَجْعَلِ اللّٰهُ لَهٗ نُوْرًا فَمَا لَهٗ مِنْ نُّوْرٍ ࣖ
au kaẓulumātin fī baḥril lujjiyyiy yagsyāhu maujum min fauqihī maujum min fauqihī saḥāb(un), ẓulumātum ba‘ḍuhā fauqa ba‘ḍ(in), iżā akhraja yadahū lam yakad yarāhā, wa mal lam yaj‘alillāhu lahū nūran famā lahū min nūr(in).
ਜਾਂ ਉਹ ਗਹਿਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਹਨੇਰੀਆਂ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲਹਿਰਾਂ ਢੱਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਲਹਿਰਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਬੱਦਲ ਹਨ। ਹਨੇਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਹਨੇਰੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਕੱਢਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ। ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅੱਲਾਹ ਨੂਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਕੋਈ ਨੂਰ ਨਹੀਂ।
مَثَلُ الَّذِيْنَ اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ اَوْلِيَاۤءَ كَمَثَلِ الْعَنْكَبُوْتِۚ اِتَّخَذَتْ بَيْتًاۗ وَاِنَّ اَوْهَنَ الْبُيُوْتِ لَبَيْتُ الْعَنْكَبُوْتِۘ لَوْ كَانُوْا يَعْلَمُوْنَ
maṡalul-lażīnattakhażū min dūnillāhi auliyā'a kamaṡalil-‘ankabūt(i), ittakhażat baitā(n), wa inna auhanal-buyūti labaitul-‘ankabūt(i), lau kānū ya‘lamūn(a).
ਜਿਹੜੇ ਅੱਲਾਹ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਸਰਪ੍ਰਸਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਮੱਕੜੀ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਘਰ ਬਣਾਇਆ। ਅਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਘਰ ਮੱਕੜੀ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹੋ।
وَاَمَّا ثَمُوْدُ فَهَدَيْنٰهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمٰى عَلَى الْهُدٰى فَاَخَذَتْهُمْ صٰعِقَةُ الْعَذَابِ الْهُوْنِ بِمَا كَانُوْا يَكْسِبُوْنَ ۚ
wa ammā ṡamūdu fa hadaināhum fastaḥabbul-‘amā ‘alal-hudā fa akhażathum ṣā‘iqatul-‘ażābil-hūni bimā kānū yaksibūn(a).
ਅਤੇ ਰਹੀ ਗੱਲ ਕੌਮ ਸਮੂਦ ਦੀ, ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲੋਂ ਗੁਮਰਾਹੀ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦਿੱਤੀ, ਸੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਅਪਮਾਨਜਨਕ ਅਜ਼ਾਬ ਦੀ ਸਾਕੇ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ।
هُوَ الَّذِيْ يُنَزِّلُ عَلٰى عَبْدِهٖٓ اٰيٰتٍۢ بَيِّنٰتٍ لِّيُخْرِجَكُمْ مِّنَ الظُّلُمٰتِ اِلَى النُّوْرِۗ وَاِنَّ اللّٰهَ بِكُمْ لَرَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ
huwal-lażī yunazzilu ‘alā ‘abdihī āyātim bayyinātil liyukhrijakum minaẓ-ẓulumāti ilan-nūr(i), wa innallāha bikum lara'ūfur raḥīm(un).
ਉਹ ਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੰਦੇ (ਮੁਹੰਮਦ) 'ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਆਯਤਾਂ (ਕੁਰਆਨ) ਉਤਾਰੀਆਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਨੂਰ ਵੱਲ ਕੱਢੇ। ਅਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ, ਅੱਲਾਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮਹਾਸਬਰ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਦਯਾਵਾਨ ਹੈ।
رَّسُوْلًا يَّتْلُوْا عَلَيْكُمْ اٰيٰتِ اللّٰهِ مُبَيِّنٰتٍ لِّيُخْرِجَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ مِنَ الظُّلُمٰتِ اِلَى النُّوْرِۗ وَمَنْ يُّؤْمِنْۢ بِاللّٰهِ وَيَعْمَلْ صَالِحًا يُّدْخِلْهُ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَآ اَبَدًاۗ قَدْ اَحْسَنَ اللّٰهُ لَهٗ رِزْقًا
rasūlay yatlū ‘alaikum āyātillāhi mubayyinātil liyukhrijal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti minaẓ-ẓulumāti ilan-nūr(i), wa may yu'mim billāhi wa ya‘mal ṣāliḥay yudkhilhu jannātin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā abadā(n), qad aḥsanallāhu lahū rizqā(n).
ਇੱਕ ਰਸੂਲ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਅੱਲਾਹ ਦੀਆਂ ਆਯਤਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੁਕਮਾਂ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਨੂਰ ਵੱਲ ਕੱਢੇ। ਅਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਅੱਲਾਹ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅੱਲਾਹ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਨਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਕਰੇਗਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੇਠ ਨਦੀਆਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਉੱਥੇ ਸਦਾ ਲਈ ਰਹਿਣਗੇ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਅੱਲਾਹ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਚੰਗਾ ਰਿਜ਼ਕ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।