اَوْ كَصَيِّبٍ مِّنَ السَّمَاۤءِ فِيْهِ ظُلُمٰتٌ وَّرَعْدٌ وَّبَرْقٌۚ يَجْعَلُوْنَ اَصَابِعَهُمْ فِيْٓ اٰذَانِهِمْ مِّنَ الصَّوَاعِقِ حَذَرَ الْمَوْتِۗ وَاللّٰهُ مُحِيْطٌۢ بِالْكٰفِرِيْنَ

au kaṣayyibim minas-samā'i fīhi ẓulumātuw wa ra‘duw wa barq(un), yaj‘alūna aṣābi‘ahum fī āżānihim minaṣ-ṣawā‘iqi ḥażaral-maut(i), wallāhu muḥīṭum bil- kāfirīn(a).

ወይም እንደ (ሰዎች) ከሰማይ ከባድ ዝናብ፣ ጨለማ፣ ነጎድጓድና መብረቅ ታጅቦ (እንደሚመታቸው)። ሞትን በመፍራት የነጎድጓዱን ድምፅ በጣቶቻቸው ጆሮዎቻቸውን ይዘጋሉ። አላህ ከሐዲዎችን ከባቢ ነው።

ثُمَّ قَسَتْ قُلُوْبُكُمْ مِّنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ فَهِيَ كَالْحِجَارَةِ اَوْ اَشَدُّ قَسْوَةً ۗ وَاِنَّ مِنَ الْحِجَارَةِ لَمَا يَتَفَجَّرُ مِنْهُ الْاَنْهٰرُ ۗ وَاِنَّ مِنْهَا لَمَا يَشَّقَّقُ فَيَخْرُجُ مِنْهُ الْمَاۤءُ ۗوَاِنَّ مِنْهَا لَمَا يَهْبِطُ مِنْ خَشْيَةِ اللّٰهِ ۗوَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ

Ṡumma qasat qulūbukum mim ba‘di żālika fahiya kal-ḥijārati au asyaddu qaswah(tan), wa inna minal-ḥijārati lamā yatafajjaru minhul-anhār(u), wa inna minhā lamā yasysyaqqaqu fayakhruju minhul-mā'(u), wa inna minhā lamā yahbiṭu min khasy-yatillāh(i), wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).

ከዚያም በኋላ ልብህ ጠነከረ፤ ስለዚህም (ልብህ) እንደ ድንጋይ የበለጠ ጠንካራ ሆነ። እንዲያውም ከእነዚህ ድንጋዮች ወንዞች (ውሃ) ይፈሳሉ። የሚሰነጠቁና ከነሱ የሚመነጩ ምንጮችም አሉ። አላህን ስለሚፈሩም ወደ ታች የሚንሸራተቱ አሉ። አላህም ከምትሠሩት ነገር ዘንጊ አይደለም።

وَمَثَلُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا كَمَثَلِ الَّذِيْ يَنْعِقُ بِمَا لَا يَسْمَعُ اِلَّا دُعَاۤءً وَّنِدَاۤءً ۗ صُمٌّ ۢ بُكْمٌ عُمْيٌ فَهُمْ لَا يَعْقِلُوْنَ

wa maṡalul-lażīna kafarū kamaṡalil-lażī yan‘iqu bimā lā yasma‘u illā du‘ā'aw wa nidā'ā(n), ṣummum bukmun ‘umyun fahum lā ya‘qilūn(a).

የከሓዲዎችም (የጠራሪዎች) ምሳሌ (ምሳሌ) ከጩኸትና ከጩኸት በቀር ሌላ የማይሰሙ እንስሳትን እንደሚጮህ እረኛ ነው። (እነርሱ) ደንቆሮዎች፣ ዲዳዎችና ዕውሮች ናቸው፤ ስለዚህ አያውቁም።

اَيَوَدُّ اَحَدُكُمْ اَنْ تَكُوْنَ لَهٗ جَنَّةٌ مِّنْ نَّخِيْلٍ وَّاَعْنَابٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُۙ لَهٗ فِيْهَا مِنْ كُلِّ الثَّمَرٰتِۙ وَاَصَابَهُ الْكِبَرُ وَلَهٗ ذُرِّيَّةٌ ضُعَفَاۤءُۚ فَاَصَابَهَآ اِعْصَارٌ فِيْهِ نَارٌ فَاحْتَرَقَتْ ۗ كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ اللّٰهُ لَكُمُ الْاٰيٰتِ لَعَلَّكُمْ تَتَفَكَّرُوْنَ ࣖ

ayawaddu aḥadukum an takūna lahū jannatum min nakhīliw wa a‘nābin tajrī min taḥtihal-anhār(u), lahū fīhā min kulliṡ-ṡamarāt(i), wa aṣābahul-kibaru wa lahū żurriyyatun ḍu‘afā'(u), fa'aṣābahā i‘ṣārun fīhi nārun faḥtaraqat, każālika yubayyinullāhu lakumul-āyāti la‘allakum tatafakkarūn(a).

ከእናንተ ውስጥ ከሥሩ ወንዞች የሚፈሱበት፣ በውስጡም የተለያዩ ፍራፍሬዎች ያሉት፣ ከዚያም ትናንሽ ዘሮች ያሉት እርጅናው የሚመጣበት የተምርና የወይን እርሻ ሊኖረው የሚፈልግ ሰው አለ? ከዚያም የአትክልት ስፍራው እሳት ያለበት ኃይለኛ ነፋስ ነፈሰ፤ እሳትም ያዘ። እንደዚሁ አላህ አንቀጾቹን ያብራራላችኋል፤ እንድታስቡባቸውም (አስታውሱ)።

يَّهْدِيْ بِهِ اللّٰهُ مَنِ اتَّبَعَ رِضْوَانَهٗ سُبُلَ السَّلٰمِ وَيُخْرِجُهُمْ مِّنَ الظُّلُمٰتِ اِلَى النُّوْرِ بِاِذْنِهٖ وَيَهْدِيْهِمْ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ

yahdī bihillāhi manittaba‘a riḍwānahū subulas-salāmi wa yukhrijuhum minaẓ-ẓulumāti ilan-nūri bi'iżnihī wa yahdīhim ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).

አላህ ፈቃዱን የተከተሉትን ወደ መዳን መንገድ የሚመራው በዚያ መጽሐፍ ነው፤ (በዚያም መጽሐፍ) አላህ ያንን ሰው በፈቃዱ ከጨለማ ወደ ብርሃን ያወጣዋል፤ ቀጥተኛውንም መንገድ ያሳየዋል።

وَالَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا صُمٌّ وَّبُكْمٌ فِى الظُّلُمٰتِۗ مَنْ يَّشَاِ اللّٰهُ يُضْلِلْهُ وَمَنْ يَّشَأْ يَجْعَلْهُ عَلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ

wal-lażīna każżabū bi'āyātinā ṣummuw wa bukmun fiẓ-ẓulumāt(i), may yasya'illāhu yuḍlilhu wa may yasya' yaj‘alhu ‘alā ṣirāṭim mustaqīm(in).

እነዚያም በአንቀጾቻችን የሚክዱ ደንቆሮዎች፣ ዲዳዎች፣ በጨለማ ውስጥ ያሉ ናቸው። አላህ የሚሻውን ሰው በእርግጥ ያሳስተዋል። አላህም የሚሻውን ሰው (መምራት) በቀጥተኛው መንገድ ላይ ያደርገዋል።

قُلْ اَنَدْعُوْا مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مَا لَا يَنْفَعُنَا وَلَا يَضُرُّنَا وَنُرَدُّ عَلٰٓى اَعْقَابِنَا بَعْدَ اِذْ هَدٰىنَا اللّٰهُ كَالَّذِى اسْتَهْوَتْهُ الشَّيٰطِيْنُ فِى الْاَرْضِ حَيْرَانَ لَهٗٓ اَصْحٰبٌ يَّدْعُوْنَهٗٓ اِلَى الْهُدَى ائْتِنَا ۗ قُلْ اِنَّ هُدَى اللّٰهِ هُوَ الْهُدٰىۗ وَاُمِرْنَا لِنُسْلِمَ لِرَبِّ الْعٰلَمِيْنَۙ

qul anad‘ū min dūnillāhi mā lā yanfa‘unā wa lā yaḍurrunā wa nuraddu ‘alā a‘qābinā ba‘da iż hadānallāhu kal-lażīstahwathusy-syayāṭīnu fil-arḍi ḥairāna lahū aṣḥābuy yad‘ūnahū ilal-huda'tinā, qul inna hudallāhi huwal-hudā, wa umirnā linuslima lirabbil-‘ālamīn(a).

(ሙሐመድ) በላቸው፡- «ከአላህ ሌላን ነገር እንለምናለን፤ የማይጠቅመንን እና የማይጎዳንን እንለምናለን? አላህም በምድር ላይ ሰይጣን እንዳሳታቸው ሰዎች፣ ግራ በመጋባት ውስጥ እንዳሉ ሰዎች፣ ከመራን በኋላ እንመለሳለን?» በላቸው። ጓደኞቹ ወደ ቀጥተኛው መንገድ ጠሩት (ተከተሉን)። «የአላህ መመሪያ (እውነተኛ) መመሪያ ነው፤ ለዓለማት ሁሉ ጌታ እንድንገዛ ታዘናል።»

وَلَوْ شِئْنَا لَرَفَعْنٰهُ بِهَا وَلٰكِنَّهٗٓ اَخْلَدَ اِلَى الْاَرْضِ وَاتَّبَعَ هَوٰىهُۚ فَمَثَلُهٗ كَمَثَلِ الْكَلْبِۚ اِنْ تَحْمِلْ عَلَيْهِ يَلْهَثْ اَوْ تَتْرُكْهُ يَلْهَثْۗ ذٰلِكَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۚ فَاقْصُصِ الْقَصَصَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُوْنَ

wa lau syi'nā larafa‘nāhu bihā wa lākinnahū akhlada ilal-arḍi wattaba‘a hawāh(u), fa maṡaluhū kamaṡalil-kalb(i), in taḥmil ‘alaihi yalhaṡ au tatrukūhu yalhaṡ, żālika maṡalul-qaumil-lażīna każżabū bi'āyātinā, faqṣuṣil-qaṣaṣa la‘allahum yatafakkarūn(a).

ብንሻም ኖሮ በዚያ (አንቀጽ) ደረጃውን ከፍ ባደረግን ነበር፣ ግን ወደ ዓለም አዘነበለ፣ ፍላጎቱንም ተከተለ። ምሳሌው እንደ ውሻ ነው፤ ብታባርረው ምላሱን ብታወጣ፣ ብታስወግደውም ምላሱንም ብታወጣ (እንደ ውሻ ነው)። ይህ የእነዚያ በአንቀጾቻችን የሚክዱ ሰዎች ምሳሌ ነው። ስለዚህ እንዲያስቡ ያደርጋቸዋል።

سَاۤءَ مَثَلًا ۨالْقَوْمُ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَاَنْفُسَهُمْ كَانُوْا يَظْلِمُوْنَ

sā'a maṡalanil-qaumul-lażīna każżabū bi'āyātinā wa anfusahum kānū yaẓlimūn(a).

የእነዚያ በአንቀጾቻችን ያስተባበሉት ሰዎች ምሳሌ በጣም ከፋ፤ ራሳቸውን የሚበድሉ ናቸው።

لَهٗ دَعْوَةُ الْحَقِّۗ وَالَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِهٖ لَا يَسْتَجِيْبُوْنَ لَهُمْ بِشَيْءٍ اِلَّا كَبَاسِطِ كَفَّيْهِ اِلَى الْمَاۤءِ لِيَبْلُغَ فَاهُ وَمَا هُوَ بِبَالِغِهٖۗ وَمَا دُعَاۤءُ الْكٰفِرِيْنَ اِلَّا فِيْ ضَلٰلٍ

lahū da‘watul-ḥaqq(i), wal-lażīna yad‘ūna min dūnihī lā yastajībūna lahum bisyai'in illā kabāsiṭi kaffaihi ilal-mā'i liyabluga fāhu wa mā huwa bibāligih(ī), wa mā du‘ā'ul-kāfirīna illā fī ḍalāl(in).

እውነተኛው ጸሎት ወደ አላህ ብቻ ነው። ከአላህ ውጭ የሚያመልኳቸው ጣዖታት ምንም ሊሰጧቸው አይችሉም፤ ውሃው ወደ አፉ እስኪደርስ ድረስ እጆቹን ወደ ውሃ ከፍቶ ከሚሄድ ሰው የተለዩ አይደሉም። ውሃው ወደ አፉ ባይደርስም እንኳ። የካዱት ሰዎችም ጸሎታቸው ከንቱ ነው።

قُلْ مَنْ رَّبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ قُلِ اللّٰهُ ۗقُلْ اَفَاتَّخَذْتُمْ مِّنْ دُوْنِهٖٓ اَوْلِيَاۤءَ لَا يَمْلِكُوْنَ لِاَنْفُسِهِمْ نَفْعًا وَّلَا ضَرًّاۗ قُلْ هَلْ يَسْتَوِى الْاَعْمٰى وَالْبَصِيْرُ ەۙ اَمْ هَلْ تَسْتَوِى الظُّلُمٰتُ وَالنُّوْرُ ەۚ اَمْ جَعَلُوْا لِلّٰهِ شُرَكَاۤءَ خَلَقُوْا كَخَلْقِهٖ فَتَشَابَهَ الْخَلْقُ عَلَيْهِمْۗ قُلِ اللّٰهُ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَّهُوَ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ

qul mar rabbus-samāwāti wal-arḍ(i), qulillāh(u), qul afattakhażtum min dūnihī auliyā'a lā yamlikūna li'anfusihim naf‘aw wa lā ḍarrā(n), qul hal yastawil-a‘mā wal-baṣīr(u), am hal tastawiẓ-ẓulumātu wan-nūr(u), am ja‘alū lillāhi syurakā'a khalaqū kakhalqihī fa tasyābahal-khalqu ‘alaihim, qulillāhu khāliqu kulli syai'iw wa huwal-wāḥidul-qahhār(u).

(ሙሐመድ) «የሰማያትና የምድር ጌታ ማነው?» በላቸው። «አላህ» በላቸው። «ከአላህ ሌላ ረዳቶችን ልትይዙ ተገቢ ነውን?» በላቸው። «ዕውሮች የሚያዩትንና የሚያዩትን እኩል ናቸውን? ወይስ ጨለማው ከብርሃን ጋር እኩል ነውን? ሁለቱ ፍጥረታት በዓይናቸው ተመሳሳይ እንዲሆኑ እንደ ፍጥረቱ መፍጠር የሚችልን ከአላህ ጋር አጋር ያደርጋሉን?» በላቸው። «አላህ የሁሉም ነገር ፈጣሪ ነው፤ እርሱም ሁሉን ቻይ አምላክ ነው፤» በላቸው።

اَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَسَالَتْ اَوْدِيَةٌ ۢ بِقَدَرِهَا فَاحْتَمَلَ السَّيْلُ زَبَدًا رَّابِيًا ۗوَمِمَّا يُوْقِدُوْنَ عَلَيْهِ فِى النَّارِ ابْتِغَاۤءَ حِلْيَةٍ اَوْ مَتَاعٍ زَبَدٌ مِّثْلُهٗ ۗ كَذٰلِكَ يَضْرِبُ اللّٰهُ الْحَقَّ وَالْبَاطِلَ ەۗ فَاَمَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفَاۤءً ۚوَاَمَّا مَا يَنْفَعُ النَّاسَ فَيَمْكُثُ فِى الْاَرْضِۗ كَذٰلِكَ يَضْرِبُ اللّٰهُ الْاَمْثَالَ ۗ

anzala minas-samā'i mā'an fa sālat audiyatum biqadarihā faḥtamalas-sailu zabadar rābiyā(n), wa mimmā yūqidūna ‘alaihi fin-nāribtigā'a ḥilyatin au matā‘in zabadum miṡluh(ū), każālika yaḍribullāhul-ḥaqqa wal-bāṭil(a), fa ammaz-zabadu fa yażhabu jufā'ā(n), wa ammā mā yanfa‘un-nāsa fa yamkuṡu fil-arḍ(i), każālika yaḍribullāhul-amṡāl(a).

አላህ ከሰማይ ውሃ (ዝናብ) አወረደ፣ ስለዚህ ውሃው በሸለቆው ውስጥ እንደ መጠኑ ይፈሳል፣ ከዚያም ፍሰቱ ተንሳፋፊ አረፋ ይይዛል። እና ከእሳት ውስጥ ጌጣጌጦችን ወይም መሳሪያዎችን ለመስራት ከሚያቀልጡት (ብረት)፣ እንደዛው አረፋ (አሁን ያለው አረፋ) አለ። ስለዚህ አላህ ስለ እውነት እና ስለ ውሸት ምሳሌ ያደርጋል። አረፋውን በተመለከተ፣ እንደ ምንም ነገር ይጠፋል፤ ለሰዎች የሚጠቅም ነገር ግን በምድር ላይ ይቀራል። እንደዚሁ አላህ ምሳሌ ያደርጋል።

حُنَفَاۤءَ لِلّٰهِ غَيْرَ مُشْرِكِيْنَ بِهٖۗ وَمَنْ يُّشْرِكْ بِاللّٰهِ فَكَاَنَّمَا خَرَّ مِنَ السَّمَاۤءِ فَتَخْطَفُهُ الطَّيْرُ اَوْ تَهْوِيْ بِهِ الرِّيْحُ فِيْ مَكَانٍ سَحِيْقٍ

Ḥunafā'a lillāhi gaira musyrikīna bih(ī), wa may yusyrik billāhi fa ka'annamā kharra minas-samā'i fa takhṭafuhuṭ-ṭairu au tahwī bihir-rīḥu fī makānin saḥīq(in).

(በአላህ) ከልብ ተገዙ፤ ከእርሱ ጋር ምንም ሳታጋሩ። በአላህ ላይ የሚያጋራ ሰው ከሰማይ እንደወደቀና በወፍ እንደተነጠቀ ወይም በነፋስ ወደ ሩቅ ቦታ እንደተወሰደው ይሆናል።

يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ ضُرِبَ مَثَلٌ فَاسْتَمِعُوْا لَهٗ ۗاِنَّ الَّذِيْنَ تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ لَنْ يَّخْلُقُوْا ذُبَابًا وَّلَوِ اجْتَمَعُوْا لَهٗ ۗوَاِنْ يَّسْلُبْهُمُ الذُّبَابُ شَيْـًٔا لَّا يَسْتَنْقِذُوْهُ مِنْهُۗ ضَعُفَ الطَّالِبُ وَالْمَطْلُوْبُ

yā ayyuhan-nāsu ḍuriba maṡalum fastami‘ū lah(ū), innal-lażīna tad‘ūna min dūnillāhi lay yakhluqū żubābaw wa lawijtama‘ū lah(ū), wa iy yaslubhumuż-żubābu syai'al lā yastanqiżūhu minh(u), ḍa‘ufaṭ-ṭālibu wal-maṭlūb(u).

እናንተ ሰዎች ሆይ! ምሳሌ ተፈጥሯል። ስለዚህ አዳምጡ! በእርግጥም ከአላህ ውጭ የምትጠሩት ነገር ሁሉ አንድም ዝንብ ሊፈጥር አይችልም፣ ቢተባበሩም እንኳ። ዝንብ ከእነሱ የሆነ ነገር ቢወስድባቸውም ከዝንቡ ሊወስዱት አይችሉም። የሚሰግዱም ሆኑ የሚመለኩም እኩል ደካማ ናቸው።

اَوْ كَظُلُمٰتٍ فِيْ بَحْرٍ لُّجِّيٍّ يَّغْشٰىهُ مَوْجٌ مِّنْ فَوْقِهٖ مَوْجٌ مِّنْ فَوْقِهٖ سَحَابٌۗ ظُلُمٰتٌۢ بَعْضُهَا فَوْقَ بَعْضٍۗ اِذَآ اَخْرَجَ يَدَهٗ لَمْ يَكَدْ يَرٰىهَاۗ وَمَنْ لَّمْ يَجْعَلِ اللّٰهُ لَهٗ نُوْرًا فَمَا لَهٗ مِنْ نُّوْرٍ ࣖ

au kaẓulumātin fī baḥril lujjiyyiy yagsyāhu maujum min fauqihī maujum min fauqihī saḥāb(un), ẓulumātum ba‘ḍuhā fauqa ba‘ḍ(in), iżā akhraja yadahū lam yakad yarāhā, wa mal lam yaj‘alillāhu lahū nūran famā lahū min nūr(in).

ወይም (የከሃዲዎች ሁኔታ) በጥልቅ ባህር ውስጥ እንዳለ ሙሉ ጨለማ ነው፣ እሱም በማዕበል የሚሸፈን፣ በላዩም (እንደገና) ጨለማ ደመናዎች አሉ። ያ ጨለማ በተደራረቡ ጨለማዎች ነው። እጁን ሲያወጣ በጭንቅ ሊያየው አይችልም። አላህ ብርሃንን (መመሪያን) የማያገኝለት ሰው፣ ትንሽ ብርሃን የለውም።

مَثَلُ الَّذِيْنَ اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ اَوْلِيَاۤءَ كَمَثَلِ الْعَنْكَبُوْتِۚ اِتَّخَذَتْ بَيْتًاۗ وَاِنَّ اَوْهَنَ الْبُيُوْتِ لَبَيْتُ الْعَنْكَبُوْتِۘ لَوْ كَانُوْا يَعْلَمُوْنَ

maṡalul-lażīnattakhażū min dūnillāhi auliyā'a kamaṡalil-‘ankabūt(i), ittakhażat baitā(n), wa inna auhanal-buyūti labaitul-‘ankabūt(i), lau kānū ya‘lamūn(a).

የእነዚያ ከአላህ ሌላ ረዳቶችን የያዙ ሰዎች ምሳሌ ቤትን እንደሠራች ሸረሪት ነው። በእርግጥም በጣም ደካማው ቤት የሸረሪቶች ቤት ነው፤ ቢያውቁ ኖሮ።

وَاَمَّا ثَمُوْدُ فَهَدَيْنٰهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمٰى عَلَى الْهُدٰى فَاَخَذَتْهُمْ صٰعِقَةُ الْعَذَابِ الْهُوْنِ بِمَا كَانُوْا يَكْسِبُوْنَ ۚ

wa ammā ṡamūdu fa hadaināhum fastaḥabbul-‘amā ‘alal-hudā fa akhażathum ṣā‘iqatul-‘ażābil-hūni bimā kānū yaksibūn(a).

የሰሙድንም ሰዎች አቅጣጫ ሰጠናቸው፤ ግን ከቅንነት ይልቅ ዕውርነትን (ጥመትን) መረጡ፤ በሠሩትም ሥራ ምክንያት ውርደትን እንደ ቅጣት ወረሩባቸው።

هُوَ الَّذِيْ يُنَزِّلُ عَلٰى عَبْدِهٖٓ اٰيٰتٍۢ بَيِّنٰتٍ لِّيُخْرِجَكُمْ مِّنَ الظُّلُمٰتِ اِلَى النُّوْرِۗ وَاِنَّ اللّٰهَ بِكُمْ لَرَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ

huwal-lażī yunazzilu ‘alā ‘abdihī āyātim bayyinātil liyukhrijakum minaẓ-ẓulumāti ilan-nūr(i), wa innallāha bikum lara'ūfur raḥīm(un).

እርሱ ያ በባሪያው (ሙሐመድ) ላይ ግልጽ የሆኑ አንቀጾችን (ቁርኣንን) ያወረደ ነው፤ ከጨለማዎች ወደ ብርሃን ሊያወጣችሁ ነው። አላህም በእርግጥ ሩኅሩኅና አዛኝ ነው።

رَّسُوْلًا يَّتْلُوْا عَلَيْكُمْ اٰيٰتِ اللّٰهِ مُبَيِّنٰتٍ لِّيُخْرِجَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ مِنَ الظُّلُمٰتِ اِلَى النُّوْرِۗ وَمَنْ يُّؤْمِنْۢ بِاللّٰهِ وَيَعْمَلْ صَالِحًا يُّدْخِلْهُ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَآ اَبَدًاۗ قَدْ اَحْسَنَ اللّٰهُ لَهٗ رِزْقًا

rasūlay yatlū ‘alaikum āyātillāhi mubayyinātil liyukhrijal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti minaẓ-ẓulumāti ilan-nūr(i), wa may yu'mim billāhi wa ya‘mal ṣāliḥay yudkhilhu jannātin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā abadā(n), qad aḥsanallāhu lahū rizqā(n).

(በመላክ) የአላህን አንቀጾች የሚያብራሩላችሁን (የተለያዩ ሕጎችን) የሚያነብላችሁን መልእክተኛ (በመላክ) እነዚያን ያመኑትንና መልካም ሥራዎችን የሠሩትን ከጨለማ ወደ ብርሃን ያወጣቸዋል። በአላህም የሚያምንና መልካም ሥራዎችን የሠራ ሰው፣ ከሥሮቻቸው ወንዞች የሚፈሱባቸውን ገነቶች በእርግጥ ያገባዋል፤ በውስጣቸው ለዘላለም ይኖራሉ። አላህም መልካም ሲሳይን ሰጠው።