وَاضْرِبْ لَهُمْ مَّثَلًا اَصْحٰبَ الْقَرْيَةِۘ اِذْ جَاۤءَهَا الْمُرْسَلُوْنَۚ
waḍrib lahum maṡalan aṣḥābal-qaryah(ti), iż jā'ahal-mursalūn(a).
A maacht hinnen e Beispill, d'Leit vun enger Stad, wa Boten bei si kommen;
اِذْ اَرْسَلْنَآ اِلَيْهِمُ اثْنَيْنِ فَكَذَّبُوْهُمَا فَعَزَّزْنَا بِثَالِثٍ فَقَالُوْٓا اِنَّآ اِلَيْكُمْ مُّرْسَلُوْنَ
iż arsalnā ilaihimuṡnaini fa każżabūhumā fa ‘azzaznā biṡāliṡin faqālū innā ilaikum mursalūn(a).
(Dat ass) wéi Mir hinnen zwéi Boten geschéckt hunn, an si béid ofgeleent hunn; dann hunn Mir si mat engem Drëtten gestäerkt, an déi dräi soten: "Wierklech, mir sinn déi, déi zu iech geschéckt goufen."
قَالُوْا رَبُّنَا يَعْلَمُ اِنَّآ اِلَيْكُمْ لَمُرْسَلُوْنَ
qālū rabbunā ya‘lamu innā ilaikum lamursalūn(a).
Si soten: "Eise Här weess, datt mir (seng) Boten zu iech sinn.
وَمَا عَلَيْنَآ اِلَّا الْبَلٰغُ الْمُبِيْنُ
wa mā ‘alainā illal-balāgul-mubīn(u).
An eis Verpflichtung ass nëmmen, (d'Geboter vum Allah) kloer ze vermëttelen."
قَالُوْٓا اِنَّا تَطَيَّرْنَا بِكُمْۚ لَىِٕنْ لَّمْ تَنْتَهُوْا لَنَرْجُمَنَّكُمْ وَلَيَمَسَّنَّكُمْ مِّنَّا عَذَابٌ اَلِيْمٌ
qālū innā taṭayyarnā bikum, la'il lam tantahū lanarjumannakum wa layamassannakum minnā ‘ażābun alīm(un).
Si hunn geäntwert: "Tatsächlech haten mir Ongléck wéinst dir. Tatsächlech, wann Dir net ophält (eis ze ruffen), wäerte mir Iech sécherlech stengegen an Dir wäert sécherlech eng schmerzhafte Qual vun eis spieren."
قَالُوْا طَاۤىِٕرُكُمْ مَّعَكُمْۗ اَىِٕنْ ذُكِّرْتُمْۗ بَلْ اَنْتُمْ قَوْمٌ مُّسْرِفُوْنَ
qālū ṭā'irukum ma‘akum, a'in żukkirtum, bal antum qaumum musrifūn(a).
Si (d'Bote) soten: "Äert Ongléck ass wéinst Iech. Ass et well Dir eng Warnung kritt hutt? Tatsächlech sidd Dir e Vollek, dat Grenzen iwwerschreit."
وَجَاۤءَ مِنْ اَقْصَا الْمَدِيْنَةِ رَجُلٌ يَّسْعٰى قَالَ يٰقَوْمِ اتَّبِعُوا الْمُرْسَلِيْنَۙ
wa jā'a min aqṣal-madīnati rajuluy yas‘ā qāla yā qaumittabi‘ul-mursalīn(a).
An e Mann koum vum Rand vun der Stad a sot séier: "O mäi Vollek! Follegt de Boten."
اتَّبِعُوْا مَنْ لَّا يَسْـَٔلُكُمْ اَجْرًا وَّهُمْ مُّهْتَدُوْنَ ۔
ittabi‘ū mal lā yas'alukum ajraw wa hum muhtadūn(a).
Follegt de Leit, déi Iech näischt am Géigenzuch verlaangen; an et sinn déi, déi geleet ginn.
وَمَا لِيَ لَآ اَعْبُدُ الَّذِيْ فَطَرَنِيْ وَاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ
wa mā liya lā a‘budul-lażī faṭaranī wa ilaihi turja‘ūn(a).
An et gëtt kee Grond fir mech, net (Allah) ze veréieren, deen mech erschaf huet, an nëmmen zu Him wäerts du zréckginn.
ءَاَتَّخِذُ مِنْ دُوْنِهٖٓ اٰلِهَةً اِنْ يُّرِدْنِ الرَّحْمٰنُ بِضُرٍّ لَّا تُغْنِ عَنِّيْ شَفَاعَتُهُمْ شَيْـًٔا وَّلَا يُنْقِذُوْنِۚ
a'attakhiżu min dūnihī ālihatan iy yuridnir-raḥmānu biḍurril lā tugni ‘annī syafā‘atuhum syai'aw wa lā yunqiżūn(i).
Firwat soll ech aner Götter wéi Hien ubidden? Wann de Gnodegsten (Allah) eng Katastroph géint mech wëll, da wäert hir Hëllef mir näischt bréngen, a si wäerten mech net rette kënnen.
اِنِّيْٓ اِذًا لَّفِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ
innī iżal lafī ḍalālim mubīn(in).
Tatsächlech, wann ech dat (gemaach hätt), wier ech definitiv am klore Feeler.
اِنِّيْٓ اٰمَنْتُ بِرَبِّكُمْ فَاسْمَعُوْنِۗ
innī āmantu birabbikum fasma‘ūn(i).
Wierklech, ech hunn un ären Här gegleeft; lauschtert dann op mäi (Glawensbeicht).
قِيْلَ ادْخُلِ الْجَنَّةَ ۗقَالَ يٰلَيْتَ قَوْمِيْ يَعْلَمُوْنَۙ
qīladkhulil-jannah(ta), qāla yā laita qaumī ya‘lamūn(a).
Et gouf him gesot: "Gitt an den Himmel." Hie (de Mann) sot: "Et wier gutt, wann mäi Vollek et wéisst,
بِمَا غَفَرَ لِيْ رَبِّيْ وَجَعَلَنِيْ مِنَ الْمُكْرَمِيْنَ
bimā gafaralī rabbī wa ja‘alanī minal-mukramīn(a).
wat mäin Här dozou bruecht huet, mir ze verzeien an mech zu engem vun deenen ze maachen, déi verherrlecht goufen."
۞ وَمَآ اَنْزَلْنَا عَلٰى قَوْمِهٖ مِنْۢ بَعْدِهٖ مِنْ جُنْدٍ مِّنَ السَّمَاۤءِ وَمَا كُنَّا مُنْزِلِيْنَ
wa mā anzalnā ‘alā qaumihī mim ba‘dihī min jundim minas-samā'i wa mā kunnā munzilīn(a).
An nodeems hien (gestuerwen) war, hu Mir keng Arméi vum Himmel op säi Vollek erofgeschéckt, a Mir haten et net néideg, se erofzeschécken.
اِنْ كَانَتْ اِلَّا صَيْحَةً وَّاحِدَةً فَاِذَا هُمْ خٰمِدُوْنَ
in kānat illā ṣaiḥataw wāḥidatan fa'iżā hum khāmidūn(a).
Et gouf keng Strof fir si ausser engem eenzege Geschrei; an si sinn direkt gestuerwen.