وَاِنِّيْ لَغَفَّارٌ لِّمَنْ تَابَ وَاٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا ثُمَّ اهْتَدٰى
wa innī lagaffārul liman tāba wa āmana wa ‘amila ṣāliḥan ṡummahtadā.
Og vissulega fyrirgef ég þeim sem iðrast, trúa og vinna góðverk og halda síðan leiðsögn.
رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا الْعَزِيْزُ الْغَفَّارُ
rabbus-samāwāti wal-arḍi wa mā bainahumal-‘azīzul-gaffār(u).
(þ.e.) Drottinn himins og jarðar og þess sem er á milli þeirra, hinn máttugasti, hinn fyrirgefandi.“
۞ قُلْ يٰعِبَادِيَ الَّذِيْنَ اَسْرَفُوْا عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوْا مِنْ رَّحْمَةِ اللّٰهِ ۗاِنَّ اللّٰهَ يَغْفِرُ الذُّنُوْبَ جَمِيْعًا ۗاِنَّهٗ هُوَ الْغَفُوْرُ الرَّحِيْمُ
qul yā ‘ibādiyal-lażīna asrafū ‘alā anfusihim lā taqnaṭū mir raḥmatillāh(i), innallāha yagfiruż-żunūba jamī‘ā(n), innahū huwal-gafūrur-raḥīm(u).
Segið: „Ó, þjónar mínir, þið sem farið út fyrir mörk sín! Örvæntið ekki miskunn Allahs. Vissulega fyrirgefur Allah syndir allra. Vissulega er hann sá fyrirgefandi, sá miskunnsamasti.“
تَدْعُوْنَنِيْ لِاَكْفُرَ بِاللّٰهِ وَاُشْرِكَ بِهٖ مَا لَيْسَ لِيْ بِهٖ عِلْمٌ وَّاَنَا۠ اَدْعُوْكُمْ اِلَى الْعَزِيْزِ الْغَفَّارِ
tad‘ūnanī li'akfura billāhi wa usyrika bihī mā laisa lī bihī ‘ilmuw wa ana ad‘ūkum ilal-‘azīzil-gaffār(i).
(Hvers vegna) kallar þú á mig til að vantrúa á Allah og tengja honum félaga við eitthvað sem ég veit ekki um, jafnvel þótt ég kalla þig (til að trúa) á hinn almáttuga, hinn fyrirgefandi?
فَقُلْتُ اسْتَغْفِرُوْا رَبَّكُمْ اِنَّهٗ كَانَ غَفَّارًاۙ
faqultustagfirū rabbakum innahū kāna gaffārā(n).
Svo ég sagði (við þá): „Biðjið Drottin ykkar fyrirgefningar, vissulega er hann mest fyrirgefandi.“