Q.S אל-פג'ר (اَلْفَجْر) - 30 מספר פסוקים

وَالْفَجْرِۙ

wal-fajr(i).

אני נשבע בזריחת השחר (הפג'ר),

وَلَيَالٍ عَشْرٍۙ

wa layālin ‘asyr(in).

ובלילות עשרה (הראשונים של ד'ו אל-חיג'ה),

وَّالشَّفْعِ وَالْوَتْرِۙ

wasy-syaf‘i wal-watr(i).

ובזוג וביחיד (השפע והוותר),

وَالَّيْلِ اِذَا يَسْرِۚ

wal-laili iżā yasr(i).

ובלילה כאשר הוא חולף והולך.

هَلْ فِيْ ذٰلِكَ قَسَمٌ لِّذِيْ حِجْرٍۗ

hal fī żālika qasamul liżī ḥijr(in).

האם בזה יש שבועה (גדולה) לבעל שכל?

اَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍۖ

alam tara kaifa fa‘ala rabbuka bi‘ād(in).

האם לא ראית איך ריבונך עשה עם (קאום) 'עאד?

اِرَمَ ذَاتِ الْعِمَادِۖ

irama żātil-‘imād(i).

(עם) אירם בעלת העמודים הגבוהים,

الَّتِيْ لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِى الْبِلَادِۖ

allatī lam yukhlaq miṡluhā fil-bilād(i).

שלא נבראה כמותה בערים (אחרות בעולם),

وَثَمُوْدَ الَّذِيْنَ جَابُوا الصَّخْرَ بِالْوَادِۖ

wa ṡamūdal-lażīna jābuṣ-ṣakhra bil-wād(i).

ועם (קאום) ת'מוד שחצבו את הסלעים בעמק,

وَفِرْعَوْنَ ذِى الْاَوْتَادِۖ

wa fir‘auna żil-autād(i).

ועם פרעה בעל היתדות (הבניינים הגדולים),

الَّذِيْنَ طَغَوْا فِى الْبِلَادِۖ

allażīna ṭagau fil-bilād(i).

אשר התנשאו והתעללו בארץ,

فَاَكْثَرُوْا فِيْهَا الْفَسَادَۖ

fa akṡarū fīhal-fasād(a).

והרבו בה את השחיתות וההרס.

فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍۖ

fa ṣabba ‘alaihim rabbuka sauṭa ‘ażāb(in).

אז שפך עליהם ריבונך שוט של עונש.

اِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصَادِۗ

inna rabbaka labil-mirṣād(i).

אכן ריבונך במארב (צופה ומחכה).

فَاَمَّا الْاِنْسَانُ اِذَا مَا ابْتَلٰىهُ رَبُّهٗ فَاَكْرَمَهٗ وَنَعَّمَهٗۙ فَيَقُوْلُ رَبِّيْٓ اَكْرَمَنِۗ

fa ammal-insānu iżā mabtalāhu rabbuhū fa akramahū wa na‘‘amah(ū), fa yaqūlu rabbī akraman(i).

אבל האדם, כאשר ריבונו בוחן אותו ומכבד אותו ונותן לו נוחות, הוא אומר: 'ריבוני כיבד אותי.'

وَاَمَّآ اِذَا مَا ابْتَلٰىهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهٗ ەۙ فَيَقُوْلُ رَبِّيْٓ اَهَانَنِۚ

wa ammā iżā mabtalāhu fa qadara ‘alaihi rizqah(ū), fa yaqūlu rabbī ahānan(i).

וכאשר הוא בוחן אותו ומצר את פרנסתו, הוא אומר: 'ריבוני השפיל אותי.'

كَلَّا بَلْ لَّا تُكْرِمُوْنَ الْيَتِيْمَۙ

kallā bal lā tukrimūnal-yatīm(a).

לא! אלא אתם לא מכבדים את היתום,

وَلَا تَحٰۤضُّوْنَ عَلٰى طَعَامِ الْمِسْكِيْنِۙ

wa lā taḥāḍḍūna ‘alā ṭa‘āmil-miskīn(i).

ולא תדחפו זה את זה להאכיל את העני,

وَتَأْكُلُوْنَ التُّرَاثَ اَكْلًا لَّمًّاۙ

wa ta'kulūnat-turāṡa aklal lammā(n).

ואתם אוכלים את הירושה באכילה מלאה,

وَّتُحِبُّوْنَ الْمَالَ حُبًّا جَمًّاۗ

wa tuḥibbūnal-māla ḥubban jammā(n).

ואוהבים את הממון אהבה גדולה.

كَلَّآ اِذَا دُكَّتِ الْاَرْضُ دَكًّا دَكًّاۙ

kallā iżā dukkatil-arḍu dakkan dakkā(n).

לא! כאשר הארץ תתמוטט ותתפורר לחתיכות,

وَّجَاۤءَ رَبُّكَ وَالْمَلَكُ صَفًّا صَفًّاۚ

wa jā'a rabbuka wal-malaku ṣaffan ṣaffā(n).

וריבונך יבוא והמלאכים שורה אחר שורה,

وَجِايْۤءَ يَوْمَىِٕذٍۢ بِجَهَنَّمَۙ يَوْمَىِٕذٍ يَّتَذَكَّرُ الْاِنْسَانُ وَاَنّٰى لَهُ الذِّكْرٰىۗ

wa jī'a yauma'iżim bijahannam(a), yauma'iżiy yatażakkarul-insānu wa annā lahuż-żikrā.

ובאותו יום יובא ג'הנם, ביום ההוא יזכור האדם אבל מה יועיל לו הזיכרון?

يَقُوْلُ يٰلَيْتَنِيْ قَدَّمْتُ لِحَيَاتِيْۚ

yaqūlu yā laitanī qaddamtu liḥayātī.

יאמר: 'אוי לי! הלואי שהקדמתי (מעשים טובים) לחיי (האחרונים).'

فَيَوْمَىِٕذٍ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهٗٓ اَحَدٌ ۙ

fa yauma'iżil lā yu‘ażżibu ‘ażābahū aḥad(un).

ביום ההוא אף אחד לא יעניש כמו עונשו (של אללה),

وَّلَا يُوْثِقُ وَثَاقَهٗٓ اَحَدٌ ۗ

wa lā yūṡiqu waṡāqahū aḥad(un).

ואף אחד לא יכבול כמו כבילתו.

يٰٓاَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَىِٕنَّةُۙ

yā ayyatuhan-nafsul-muṭma'innah(tu).

הוי נפש שלווה (המאמינה),

ارْجِعِيْٓ اِلٰى رَبِّكِ رَاضِيَةً مَّرْضِيَّةً ۚ

irji‘ī ilā rabbiki rāḍiyatam marḍiyyah(tan).

שובי אל ריבונך מרוצה ומרוצה ממך,

فَادْخُلِيْ فِيْ عِبٰدِيْۙ

fadkhuli fī ‘ibādī.

והיכנסי בין עבדי,

وَادْخُلِيْ جَنَّتِيْ ࣖࣖ

wadkhulī jannatī.

והיכנסי לגן עדני.