قَالُوْا سُبْحٰنَكَ لَا عِلْمَ لَنَآ اِلَّا مَا عَلَّمْتَنَا ۗاِنَّكَ اَنْتَ الْعَلِيْمُ الْحَكِيْمُ
qālū subḥānaka lā ‘ilma lanā illā mā ‘allamtanā, innaka antal-‘alīmul-ḥakīm(u).
ते प्रत्युवाच- "महिमा भवतः, त्वया अस्मान् उपदिष्टं विना किमपि न जानीमः। ननु त्वं सर्वज्ञः सर्वज्ञः असि।"
۞ لَيْسَ الْبِرَّاَنْ تُوَلُّوْا وُجُوْهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَلٰكِنَّ الْبِرَّ مَنْ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ وَالْكِتٰبِ وَالنَّبِيّٖنَ ۚ وَاٰتَى الْمَالَ عَلٰى حُبِّهٖ ذَوِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنَ وَابْنَ السَّبِيْلِۙ وَالسَّاۤىِٕلِيْنَ وَفىِ الرِّقَابِۚ وَاَقَامَ الصَّلٰوةَ وَاٰتَى الزَّكٰوةَ ۚ وَالْمُوْفُوْنَ بِعَهْدِهِمْ اِذَا عَاهَدُوْا ۚ وَالصّٰبِرِيْنَ فِى الْبَأْسَاۤءِ وَالضَّرَّاۤءِ وَحِيْنَ الْبَأْسِۗ اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ صَدَقُوْا ۗوَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُتَّقُوْنَ
laisal-birra an tuwallū wujūhakum qibalal-masyriqi wal-magribi wa lākinnal-birra man āmana billāhi wal-yaumil ākhiri wal-malā'ikati wal-kitābi wan-nabiyyīn(a), wa ātal-māla ‘alā ḥubbihī żawil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīna wabnas-sabīl(i), was-sā'ilīna wa fir-riqāb(i), wa aqāmaṣ-ṣalāta wa ātaz-zakāh(ta), wal mūfūna bi‘ahdihim iżā ‘āhadū, waṣ-ṣābirīna fil-ba'sā'i waḍ-ḍarrā'i wa ḥīnal-ba's(i), ulā'ikal-lażīna ṣadaqū, wa ulā'ika humul-muttaqūn(a).
सद्गुणः भवतः मुखं पूर्वपश्चिमं प्रति न भ्रमति, अपितु सद्गुणः (सद्गुणः) ते एव सन्ति ये अल्लाह-अन्तिम-दिने, स्वर्गदूतेषु, पुस्तकेषु, नबीषु च विश्वासं कुर्वन्ति तथा च स्वप्रियं धनं बन्धुजनानाम्, अनाथानाम्, निर्धनानाम्, यात्रायां स्थितानां जनानां (मुसाफिरस्य), भिक्षुणां कृते, स्वसेवकानां मुक्तिं कर्तुं च ददति, ये नमाजं कुर्वन्ति, जकातिं च ददति, ये जनाः स्वप्रतिज्ञां कदा पालयन्ति प्रतिज्ञाः, दारिद्र्ये, दुःखे, युद्धकाले च धैर्यिणः जनाः। ते सत्यवादिनः जनाः पुण्याः ।
وَاَنْفِقُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَلَا تُلْقُوْا بِاَيْدِيْكُمْ اِلَى التَّهْلُكَةِ ۛ وَاَحْسِنُوْا ۛ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ
wa anfiqū fī sabīlillāhi wa lā tulqū bi'aidīkum ilat-tahlukah(ti), wa aḥsinū, innallāha yuḥibbul-muḥsinīn(a).
अल्लाहस्य मार्गे च (स्वधनं) व्यययन्तु, स्वहस्तेन (स्वयं) विनाशं न क्षिपन्तु, भद्रं च कुर्वन्तु। ननु अल्लाहः तेषां प्रेम करोति ये भद्रं कुर्वन्ति।
اَلطَّلَاقُ مَرَّتٰنِ ۖ فَاِمْسَاكٌۢ بِمَعْرُوْفٍ اَوْ تَسْرِيْحٌۢ بِاِحْسَانٍ ۗ وَلَا يَحِلُّ لَكُمْ اَنْ تَأْخُذُوْا مِمَّآ اٰتَيْتُمُوْهُنَّ شَيْـًٔا اِلَّآ اَنْ يَّخَافَآ اَلَّا يُقِيْمَا حُدُوْدَ اللّٰهِ ۗ فَاِنْ خِفْتُمْ اَلَّا يُقِيْمَا حُدُوْدَ اللّٰهِ ۙ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَا فِيْمَا افْتَدَتْ بِهٖ ۗ تِلْكَ حُدُوْدُ اللّٰهِ فَلَا تَعْتَدُوْهَا ۚوَمَنْ يَّتَعَدَّ حُدُوْدَ اللّٰهِ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الظّٰلِمُوْنَ
aṭ-ṭalāqu marratān(i), fa imsākum bima‘rūfin au tasrīḥum bi'iḥsān(in), wa lā yaḥillu lakum an ta'khużū mimmā ātaitumūhunna syai'an illā ay yakhāfā allā yuqīmā ḥudūdullāh(i), fa in khiftum allā yuqīmā ḥudūdullāh(i) falā junāḥa ‘alaihimā fīmaftadat bih(ī), tilka ḥudūdullāhi falā ta‘tadūhā, wa may yata‘adda ḥudūdullāhi fa'ulā'ika humuẓ-ẓālimūn(a).
तलाकः (यः निर्दिष्टुं शक्यते) द्विगुणः। (तदनन्तरं पतिः शक्नोति) दयालुतया निरुध्य, दयालुतया वा गच्छतु। भवता तेभ्यः दत्तं किमपि पुनः ग्रहीतुं भवतः कृते न न्याय्यम्, यावत् उभौ (पतिपत्नी) भयं न कुर्वन्ति यत् ते अल्लाहस्य सीमां निर्वहितुं न शक्ष्यन्ति। यदि भवान् (रक्षकाः) भयम् अनुभवन्ति यत् ते अल्लाहस्य सीमां निर्वहितुं न शक्नुवन्ति तर्हि तेषु कस्यापि पापं नास्ति यत् मूल्यं (यत्) (पत्न्या) स्वस्य मोचनार्थं दातव्यम्। एतानि अल्लाहस्य सीमाः सन्ति अतः तान् मा अतिक्रमयन्तु। यः अल्लाहस्य सीमां लङ्घयति सः एव अपराधिनः।
۞ وَاِنْ كُنْتُمْ عَلٰى سَفَرٍ وَّلَمْ تَجِدُوْا كَاتِبًا فَرِهٰنٌ مَّقْبُوْضَةٌ ۗفَاِنْ اَمِنَ بَعْضُكُمْ بَعْضًا فَلْيُؤَدِّ الَّذِى اؤْتُمِنَ اَمَانَتَهٗ وَلْيَتَّقِ اللّٰهَ رَبَّهٗ ۗ وَلَا تَكْتُمُوا الشَّهَادَةَۗ وَمَنْ يَّكْتُمْهَا فَاِنَّهٗٓ اٰثِمٌ قَلْبُهٗ ۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ عَلِيْمٌ ࣖ
wa in kuntum ‘alā safariw wa lam tajidū kātiban fa riḥānum maqbūḍah(tun), fa'in amina ba‘ḍukum ba‘ḍan falyu'addil-lażi'tumina amānatahū walyattaqillāha rabbah(ū), wa lā taktumusy syahādah(ta), wa may yaktumhā fa'innahū āṡimun qalbuh(ū), wallāhu bimā ta‘malūna ‘alīm(un).
यदि च भवतः यात्रायां लेखकं न लभ्यते तर्हि भवतः जमानतः भवितुम् अर्हति। तथापि यदि भवतां केचन अन्येषु विश्वासं कुर्वन्ति तर्हि ये विश्वसिताः सन्ति ते स्वस्य आज्ञापत्रं (ऋणं) निर्वहन्तु, ते स्वप्रभु अल्लाहात् भयं कुर्वन्तु। न च तव साक्ष्यं गोपय, यतः यः गोपयति, तस्य हृदयं मलिनम् (पापम्) खलु। अल्लाहः भवतः यत् करोति तस्य सर्वज्ञः अस्ति।
۞ وَمِنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ مَنْ اِنْ تَأْمَنْهُ بِقِنْطَارٍ يُّؤَدِّهٖٓ اِلَيْكَۚ وَمِنْهُمْ مَّنْ اِنْ تَأْمَنْهُ بِدِيْنَارٍ لَّا يُؤَدِّهٖٓ اِلَيْكَ اِلَّا مَا دُمْتَ عَلَيْهِ قَاۤىِٕمًا ۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ قَالُوْا لَيْسَ عَلَيْنَا فِى الْاُمِّيّٖنَ سَبِيْلٌۚ وَيَقُوْلُوْنَ عَلَى اللّٰهِ الْكَذِبَ وَهُمْ يَعْلَمُوْنَ
wa min ahlil-kitābi man in ta'manhu bi qinṭārin yu'addīhi ilaik(a), wa minhum man in ta'manhu bidīnāril lā yu'addīhi ilaika illā mā dumta ‘alaihi qā'imā(n), żālika bi'annahum qālū laisa ‘alainā fil-ummiyyīna sabīl(un), wa yaqūlūna ‘alallāhil-każiba wa hum ya‘lamūn(a).
पुस्तकस्य च जनानां मध्ये एकः अस्ति यः यदि भवन्तः तस्मै बहु धनं न्यस्यन्ति तर्हि सः भवद्भ्यः अवश्यमेव तत् प्रतिदास्यति। किन्तु तेषु (अपि) सन्ति ये यदि त्वं तस्मै दिनारं न्यस्यसि तर्हि सः त्वां प्रति तत् न प्रत्यागमिष्यति, यावत् त्वं सर्वदा तत् न संग्रहयसि। यतो हि ते वदन्ति यत् "अशिक्षितानां विरुद्धं अस्माकं पापं नास्ति" इति। ते अल्लाहस्य विरुद्धं असत्यं वदन्ति, यद्यपि ते जानन्ति।
الَّذِيْنَ يُنْفِقُوْنَ فِى السَّرَّۤاءِ وَالضَّرَّۤاءِ وَالْكٰظِمِيْنَ الْغَيْظَ وَالْعَافِيْنَ عَنِ النَّاسِۗ وَاللّٰهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَۚ
al-lażīna yunfiqūna fis-sarrā'i waḍ-ḍarrā'i wal-kāẓimīnal gaiẓa wal-‘āfīna ‘anin-nās(i), wallāhu yuḥibbul-muḥsinīn(a).
(अर्थात्) ये दानं कुर्वन्ति, सुगम-कष्ट-कालयोः, ये च क्रोध-निरोधाः, जनान् क्षमन्ति च। अल्लाहः च ये भद्रं कुर्वन्ति, तेषां प्रेम करोति,
فَاٰتٰىهُمُ اللّٰهُ ثَوَابَ الدُّنْيَا وَحُسْنَ ثَوَابِ الْاٰخِرَةِ ۗ وَاللّٰهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ ࣖ
fa ātāhumullāhu ṡawābad-dun-yā wa ḥusna ṡawābil-ākhirah(ti), wallāhu yuḥibbul-muḥsinīn(a).
अतः अल्लाहः तेभ्यः इह संसारे फलं परलोकस्य च उत्तमं फलं दत्तवान्। तथा च अल्लाहः तेषां प्रेम करोति ये भद्रं कुर्वन्ति।
اَلَّذِيْنَ اسْتَجَابُوْا لِلّٰهِ وَالرَّسُوْلِ مِنْۢ بَعْدِ مَآ اَصَابَهُمُ الْقَرْحُ ۖ لِلَّذِيْنَ اَحْسَنُوْا مِنْهُمْ وَاتَّقَوْا اَجْرٌ عَظِيْمٌۚ
al-lażīnastajābū lillāhi war-rasūli mim ba‘di mā aṣābahumul-qarḥ(u), lil-lażīna aḥsanū minhum wattaqau ajrun ‘aẓīm(un).
(अर्थात्) ये (उहुद-युद्धे) क्षतिग्रस्तानां अनन्तरं अल्लाहस्य दूतस्य च आज्ञापालनं कुर्वन्ति। तेषु शुभं कुर्वतां पुण्यानां च महत् फलं भविष्यति।
وَاٰتُوا الْيَتٰمٰىٓ اَمْوَالَهُمْ وَلَا تَتَبَدَّلُوا الْخَبِيْثَ بِالطَّيِّبِ ۖ وَلَا تَأْكُلُوْٓا اَمْوَالَهُمْ اِلٰٓى اَمْوَالِكُمْ ۗ اِنَّهٗ كَانَ حُوْبًا كَبِيْرًا
wa ātul-yatāmā amwālahum wa lā tatabaddalul-khabīṡa biṭ-ṭayyib(i), wa lā ta'kulū amwālahum ilā amwālikum, innahū kāna ḥūban kabīrā(n).
अनाथानां च (प्रौढानां) धनं ददातु, शुभाशुभेन मा विनिमयं कुरुत, तेषां धनं त्वया सह मा खादतु। ननु (आदानप्रदानभोजनक्रिया) महत् पापम्।
۞ وَاعْبُدُوا اللّٰهَ وَلَا تُشْرِكُوْا بِهٖ شَيْـًٔا وَّبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسَانًا وَّبِذِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنِ وَالْجَارِ ذِى الْقُرْبٰى وَالْجَارِ الْجُنُبِ وَالصَّاحِبِ بِالْجَنْۢبِ وَابْنِ السَّبِيْلِۙ وَمَا مَلَكَتْ اَيْمَانُكُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ مَنْ كَانَ مُخْتَالًا فَخُوْرًاۙ
wa‘budullāha wa lā tusyrikū bihī syai'aw wa bil-wālidaini iḥsānaw wa biżil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīni wal-jāri żil-qurbā wal-jāril-junubi waṣ-ṣāḥibi bil-jambi wabnis-sabīl(i), wa mā malakat aimānukum, innallāha lā yuḥibbu man kāna mukhtālan fakhūrā(n).
अल्लाहस्य च पूजां कुर्वन्तु, तस्य सह किमपि न संबद्धाः कुर्वन्तु। तथा मातापितृणां, निकटबन्धुजनानाम्, अनाथानाम्, निर्धनानाम्, समीपस्थानां दूरस्थानां च प्रतिवेशिनां, सहकारिणां, इब्न साबिलस्य च भवतः ये केऽपि सेवकाः सन्ति तेषां प्रति दयालुः भवतु। ननु अल्लाहः जनान् न रोचते ये अभिमानिनः आत्मगर्विताः च सन्ति,
۞ اِنَّ اللّٰهَ يَأْمُرُكُمْ اَنْ تُؤَدُّوا الْاَمٰنٰتِ اِلٰٓى اَهْلِهَاۙ وَاِذَا حَكَمْتُمْ بَيْنَ النَّاسِ اَنْ تَحْكُمُوْا بِالْعَدْلِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ نِعِمَّا يَعِظُكُمْ بِهٖ ۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ سَمِيْعًاۢ بَصِيْرًا
innallāha ya'murukum an tu'addul-amānāti ilā ahlihā, wa iżā ḥakamtum bainan-nāsi an taḥkumū bil-‘adl(i), innallāha ni‘immā ya‘iẓukum bih(ī), innallāha kāna samī‘am baṣīrā(n).
ननु अल्लाहः भवन्तं आज्ञापयति यत् ये सन्देशं प्राप्तुं अर्हन्ति तेभ्यः सन्देशं प्रसारयन्तु, यदा भवन्तः जनानां मध्ये नियमं स्थापयन्ति तदा भवन्तः तत् न्यायपूर्वकं स्थापयितुं अर्हन्ति। ननु अल्लाहः सर्वोत्तमः अस्ति यः भवन्तं उपदिशति। ननु अल्लाहः सर्वश्रोता सर्वदर्शी अस्ति।
وَمَنْ اَحْسَنُ دِيْنًا مِّمَّنْ اَسْلَمَ وَجْهَهٗ لِلّٰهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ وَّاتَّبَعَ مِلَّةَ اِبْرٰهِيْمَ حَنِيْفًا ۗوَاتَّخَذَ اللّٰهُ اِبْرٰهِيْمَ خَلِيْلًا
wa man aḥsanu dīnam mimman aslama wajhahū lillāhi wa huwa muḥsinuw wattaba‘a millata ibrāhīma ḥanīfā(n), wattakhażallāhu ibrāhīma khalīlā(n).
तथा च यः सत्कर्म कुर्वन् अल्लाहस्य समक्षं निश्छलतया वशीभूतः भवति, अब्राहमस्य ऋजुधर्मस्य अनुसरणं करोति, तस्मात् श्रेष्ठः धर्मः कस्य अस्ति? अल्लाहः अब्राहमः (तस्य) प्रियः इति चिनोति।
وَاِنِ امْرَاَةٌ خَافَتْ مِنْۢ بَعْلِهَا نُشُوْزًا اَوْ اِعْرَاضًا فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَآ اَنْ يُّصْلِحَا بَيْنَهُمَا صُلْحًا ۗوَالصُّلْحُ خَيْرٌ ۗوَاُحْضِرَتِ الْاَنْفُسُ الشُّحَّۗ وَاِنْ تُحْسِنُوْا وَتَتَّقُوْا فَاِنَّ اللّٰهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرًا
wa inimra'atun khāfat mim ba‘lihā nusyūzan au i‘rāḍan falā junāḥa ‘alaihimā ay yuṣliḥā bainahumā ṣulḥā(n), waṣ-ṣulḥu khair(un), wa uḥḍiratil-anfususy-syuḥḥ(a), wa in tuḥsinū wa tattaqū fa innallāha kāna bimā ta‘malūna khabīrā(n).
यदि च स्त्रियाः चिन्ता भवति यत् पतिः दुष्टः उदासीनः वा भविष्यति तर्हि तौ वास्तविकं शान्तिं कर्तुं शक्नुवन्ति, पुरुषः स्वभावतः कंजूसः अपि सा शान्तिः (तेषां कृते) श्रेष्ठा। तथा यदि भवन्तः (पत्न्या सह सम्बन्धं) सुधारयन्ति, स्वस्य रक्षणं च कुर्वन्ति (नुस्युजतः उदासीनतायाः च), तर्हि खलु अल्लाहः भवन्तः यत् कुर्वन्ति तस्य विषये सावधानः अस्ति।
فَاَثَابَهُمُ اللّٰهُ بِمَا قَالُوْا جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَاۗ وَذٰلِكَ جَزَاۤءُ الْمُحْسِنِيْنَ
fa aṡābahumullāhu bimā qālū jannātin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā, wa żālika jazā'ul-muḥsinīn(a).
अतः अल्लाहः तेषां वचनस्य पुरस्कारं दत्तवान्, (अर्थात्) स्वर्गः यस्य अधः नद्यः प्रवहन्ति, ते तत्र अनन्तकालं यावत् तिष्ठन्ति। स च फलं (तेषां) भद्रं कुर्वतां।
لَيْسَ عَلَى الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ جُنَاحٌ فِيْمَا طَعِمُوْٓا اِذَا مَا اتَّقَوْا وَّاٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ ثُمَّ اتَّقَوْا وَّاٰمَنُوْا ثُمَّ اتَّقَوْا وَّاَحْسَنُوْا ۗوَاللّٰهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ ࣖ
laisa ‘alal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti ṡummattaqau wa āmanū ṡummattaqau wa aḥsanū, wallāhu yuḥibbul-muḥsinīn(a).
ये (पुरा) विश्वासं कुर्वन्ति सत्कर्म च कुर्वन्ति, तेषां पापं नास्ति, यदि ते पुण्याः विश्वासं कुर्वन्ति, सत्कर्म च कुर्वन्ति, तर्हि ते पुण्याः विश्वासं च कुर्वन्ति, तर्हि तेषां (अद्यापि) धर्मपरायणता भवति, सत्कर्म च कुर्वन्ति। तथा च ये सत्कर्म कुर्वन्ति तेषां प्रेम्णा अल्लाहः।
وَلَا تُفْسِدُوْا فِى الْاَرْضِ بَعْدَ اِصْلَاحِهَا وَادْعُوْهُ خَوْفًا وَّطَمَعًاۗ اِنَّ رَحْمَتَ اللّٰهِ قَرِيْبٌ مِّنَ الْمُحْسِنِيْنَ
wa lā tufsidū fil-arḍi ba‘da iṣlāḥihā wad‘ūhu khaufaw wa ṭama‘ā(n), inna raḥmatallāhi qarībum minal-muḥsinīn(a).
न च पृथिव्यां सुष्ठु (सृष्टेः) अनन्तरं हानिं कुरु। भयेन आशाेन च तं प्रार्थयन्तु। ननु अल्लाहस्य दया तेषां कृते अतीव समीपस्थः अस्ति ये भद्रं कुर्वन्ति।
وَلَمَّا جَاۤءَ مُوْسٰى لِمِيْقَاتِنَا وَكَلَّمَهٗ رَبُّهٗۙ قَالَ رَبِّ اَرِنِيْٓ اَنْظُرْ اِلَيْكَۗ قَالَ لَنْ تَرٰىنِيْ وَلٰكِنِ انْظُرْ اِلَى الْجَبَلِ فَاِنِ اسْتَقَرَّ مَكَانَهٗ فَسَوْفَ تَرٰىنِيْۚ فَلَمَّا تَجَلّٰى رَبُّهٗ لِلْجَبَلِ جَعَلَهٗ دَكًّا وَّخَرَّ مُوْسٰى صَعِقًاۚ فَلَمَّآ اَفَاقَ قَالَ سُبْحٰنَكَ تُبْتُ اِلَيْكَ وَاَنَا۠ اَوَّلُ الْمُؤْمِنِيْنَ
wa lammā jā'a mūsā limīqātinā wa kallamahū rabbuh(ū), qāla rabbi arinī anẓur ilaik(a), qāla lan tarānī wa lākininẓur ilal-jabali fa inistaqarra makānahū fa saufa tarānī, falammā tajallā rabbuhū lil-jabali ja‘alahū dakkaw wa kharra mūsā ṣa‘iqā(n), falammā afāqa qāla subḥānaka tubtu ilaika wa ana awwalul-mu'minīn(a).
यदा च मूसा अस्माभिः नियुक्तसमये (मुनाजत) आगतः, ईश्वरः च तस्मै (साक्षात्) उक्तवान्, तदा (मोशेः) अवदत्, "हे मम प्रभो, मम समक्षं (स्वयं) प्रकटय, यथा अहं त्वां द्रष्टुं शक्नोमि। (अल्लाह) अवदत्, "भवन्तः मां न (शक्नुथ) द्रष्टुम् अर्हन्ति, परन्तु पर्वतं पश्यतु, यदि सः स्वस्थाने (यथासामान्यम्) तिष्ठति तर्हि भवन्तः मां अवश्यं द्रष्टुं शक्नुवन्ति। अतः यदा तस्य प्रभुः पर्वतस्य समक्षं (स्वमहिम्) प्रकटितवान् तदा पर्वतः नष्टः अभवत्, मूसा च अचेतनः अभवत् । मोशेन चेतनायाः अनन्तरं सः अवदत् यत्, "महिमा भवतः, अहं भवतः पश्चात्तापं करोमि, अहं प्रथमः विश्वासं करोमि।"
وَاِذْ قِيْلَ لَهُمُ اسْكُنُوْا هٰذِهِ الْقَرْيَةَ وَكُلُوْا مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ وَقُوْلُوْا حِطَّةٌ وَّادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطِيْۤـٰٔتِكُمْۗ سَنَزِيْدُ الْمُحْسِنِيْنَ
wa iżā qīla lahumuskunū hāżihil-qaryata wa kulū minhā ḥaiṡu syi'tum wa qūlū ḥiṭṭatuw wadkhulul-bāba sujjadan nagfir lakum khaṭī'ātikum, sanazīdul-muḥsinīn(a).
तथा च (स्मरन्तु), यदा तेभ्यः (इस्राएल-सन्ततिभ्यः) उक्तं यत्, "अस्मिन् देशे (बैतुल्मक्दीस्) निवसन्तु, यत्र यत्र इच्छन्ति तत्र तत्र (तस्य उत्पादं) खादन्तु।" अस्मान् च पापात् मोचय प्रणामं कृत्वा द्वारं प्रविशतु, वयं भवतः दोषान् क्षमिष्यामः इति च वदतु। पश्चात् वयं भद्रं कुर्वतां (फलं) वर्धयिष्यामः।
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَخُوْنُوا اللّٰهَ وَالرَّسُوْلَ وَتَخُوْنُوْٓا اَمٰنٰتِكُمْ وَاَنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā takhūnullāha war-rasūla wa takhūnū amānātikum wa antum ta‘lamūn(a).
हे विश्वासिनः ! अल्लाहस्य दूतस्य च विश्वासघातं मा कुरुत तथा च (अपि) भवतः न्यस्तस्य विश्वासस्य विश्वासघातं मा कुरुत, यदा भवन्तः जानन्ति।
لَيْسَ عَلَى الضُّعَفَاۤءِ وَلَا عَلَى الْمَرْضٰى وَلَا عَلَى الَّذِيْنَ لَا يَجِدُوْنَ مَا يُنْفِقُوْنَ حَرَجٌ اِذَا نَصَحُوْا لِلّٰهِ وَرَسُوْلِهٖۗ مَا عَلَى الْمُحْسِنِيْنَ مِنْ سَبِيْلٍ ۗوَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌۙ
laisa ‘alaḍ-ḍu‘afā'i wa lā ‘alal-marḍā wa lā ‘alal-lażīna lā yajidūna mā yunfiqūna ḥarajun iżā naṣaḥū lillāhi wa rasūlih(ī), mā ‘alal-muḥsinīna min sabīl(in), wallāhu gafūrur raḥīm(un).
दुर्बलानाम्, रोगीनां, ये च यत् व्यययिष्यन्ति तत् न प्राप्नुवन्ति, तेषां कृते (युद्धं न गन्तुं) पापं नास्ति, यदि ते अल्लाहस्य तस्य दूतस्य च प्रति निष्कपटाः सन्ति। सत्कृतानां जनानां दोषस्य किमपि कारणं नास्ति । अल्लाह च क्षमाशीलः, दयालुः,
وَالسّٰبِقُوْنَ الْاَوَّلُوْنَ مِنَ الْمُهٰجِرِيْنَ وَالْاَنْصَارِ وَالَّذِيْنَ اتَّبَعُوْهُمْ بِاِحْسَانٍۙ رَّضِيَ اللّٰهُ عَنْهُمْ وَرَضُوْا عَنْهُ وَاَعَدَّ لَهُمْ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ تَحْتَهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَآ اَبَدًا ۗذٰلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيْمُ
was-sābiqūnal-awwalūna minal-muhājirīna wal-anṣāri wal-lażīnattaba‘ūhum bi'iḥsān(in), raḍiyallāhu ‘anhum wa raḍū ‘anhu wa a‘adda lahum jannātin tajrī taḥtahal-anhāru khālidīna fīhā abadā(n), żālikal-fauzul-‘aẓīm(u).
तथा च ये मुहाजिरीन्-अन्सारयोः मध्ये प्रथमं (इस्लाम-धर्मं स्वीकृतवन्तः) ये च तेषां सम्यक् अनुसरणं कृतवन्तः, तेषां कृते अल्लाहः प्रसन्नः अभवत्, ते अल्लाह-महोदयेन च प्रसन्नाः अभवन्। अल्लाहः तेषां कृते उद्यानानि सज्जीकृतवान् यस्य अधः नद्यः प्रवहन्ति। ते तत्र सदा स्थास्यन्ति। सः महती विजयः अस्ति।
مَا كَانَ لِاَهْلِ الْمَدِيْنَةِ وَمَنْ حَوْلَهُمْ مِّنَ الْاَعْرَابِ اَنْ يَّتَخَلَّفُوْا عَنْ رَّسُوْلِ اللّٰهِ وَلَا يَرْغَبُوْا بِاَنْفُسِهِمْ عَنْ نَّفْسِهٖۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ لَا يُصِيْبُهُمْ ظَمَاٌ وَّلَا نَصَبٌ وَّلَا مَخْمَصَةٌ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَلَا يَطَـُٔوْنَ مَوْطِئًا يَّغِيْظُ الْكُفَّارَ وَلَا يَنَالُوْنَ مِنْ عَدُوٍّ نَّيْلًا اِلَّا كُتِبَ لَهُمْ بِهٖ عَمَلٌ صَالِحٌۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ
mā kāna li'ahlil-madīnati wa man ḥaulahum minal-a‘rābi ay yatakhallafū ‘ar rasūlillāhi wa lā yargabū bi'anfusihim ‘an nafsih(ī), żālika bi'annahum lā yuṣībuhum ẓama'uw wa lā naṣabuw wa lā makhmaṣatun fī sabīlillāhi wa lā yaṭa'ūna mauṭi'ay yagīẓul-kuffāra wa lā yanālūna min ‘aduwwin nailan illā kutiba lahum bihī ‘amalun ṣāliḥ(un), innallāha lā yuḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).
मदीना-नगरस्य जनानां, तेषां परितः निवसन्तः बेदुइन्-जनाः च अल्लाहस्य दूतस्य (युद्धक्षेत्रे) सह न गन्तुं न युक्तम्, न च तेषां कृते अल्लाहस्य दूतात् अधिकं स्वं प्रेम्णा युक्तम्। यतो हि ते अल्लाहस्य मार्गे तृष्णायाः, श्रान्ततायाः, क्षुधायाः वा पीडिताः न सन्ति, न च ते अविश्वासिनः क्रोधं जनयति इति स्थानं न पदाति, न च शत्रुणां किमपि हानिं कुर्वन्ति, केवलं तेषां कृते सत्कर्मरूपेण अभिलेखितं भविष्यति इति। ननु अल्लाहः भद्रं कुर्वतां फलं न अपव्ययति।
۞ لِلَّذِيْنَ اَحْسَنُوا الْحُسْنٰى وَزِيَادَةٌ ۗوَلَا يَرْهَقُ وُجُوْهَهُمْ قَتَرٌ وَّلَا ذِلَّةٌ ۗاُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ
lil-lażīna aḥsanul-ḥusnā wa ziyādah(tun), wa lā yarhaqu wujūhahum qataruw wa lā żillah(tun), ulā'ika aṣḥābul-jannati hum fīhā khālidūn(a).
ये जनाः भद्रं कुर्वन्ति तेषां कृते उत्तमः पुरस्कारः (स्वर्गः) अतिरिक्तः पुरस्कारः (अल्लाहस्य दर्शनस्य सुखम्) च अस्ति। न च कृष्णरजसा आवृतानि मुखानि च न (न) अपमानितानि। स्वर्गवासिनः ते तत्र तिष्ठन्ति शाश्वतम्।
وَنَادٰى نُوْحٌ رَّبَّهٗ فَقَالَ رَبِّ اِنَّ ابْنِيْ مِنْ اَهْلِيْۚ وَاِنَّ وَعْدَكَ الْحَقُّ وَاَنْتَ اَحْكَمُ الْحٰكِمِيْنَ
wa nādā nūḥur rabbahū fa qāla rabbi innabnī min ahlī, wa inna wa‘dakal-ḥaqqu wa anta aḥkamul-ḥākimīn(a).
नूहः च स्वेश्वरं याचितवान् यत्, "हे मम भगवन्, खलु मम पुत्रः मम कुटुम्बस्य एकः, भवतः प्रतिज्ञा च अवश्यमेव सत्या। त्वं न्याय्यतमः न्यायाधीशः असि।
قَالَ رَبِّ اِنِّيْٓ اَعُوْذُ بِكَ اَنْ اَسْـَٔلَكَ مَا لَيْسَ لِيْ بِهٖ عِلْمٌ ۗوَاِلَّا تَغْفِرْ لِيْ وَتَرْحَمْنِيْٓ اَكُنْ مِّنَ الْخٰسِرِيْنَ
qāla rabbi innī a‘ūżu bika an as'alaka mā laisa lī bihī ‘ilm(un), wa illā tagfir lī wa tarḥamnī akum minal-khāsirīn(a).
सः (नुः) अवदत्, "हे मम भगवन्, अहं खलु त्वां शरणं गच्छामि यत् अहं त्वां किमपि याचयितुम् इच्छामि यस्य अहं (तत्त्वं) न जानामि। यदि त्वं मां न क्षमसि, (न) मयि दयां करोषि, तर्हि अहं अवश्यमेव हानिकारकेषु अन्यतमः भविष्यामि।
وَاصْبِرْ فَاِنَّ اللّٰهَ لَا يُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ
waṣbir fa innallāha lā yaḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).
धैर्यं च धारयन्तु, यतः अवश्यमेव अल्लाहः भद्रं कुर्वतां फलं न अपव्ययति।
وَلَمَّا بَلَغَ اَشُدَّهٗٓ اٰتَيْنٰهُ حُكْمًا وَّعِلْمًا ۗوَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ
wa lammā balaga asyuddahū ātaināhu ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa każālika najzil-muḥsinīn(a).
यदा च सः वृद्धः अभवत् तदा वयं तस्मै शक्तिं ज्ञानं च दत्तवन्तः। एवं वयं भद्रं कुर्वतां पुरस्कृत्य दद्मः।
قَالُوْا يٰٓاَيُّهَا الْعَزِيْزُ اِنَّ لَهٗٓ اَبًا شَيْخًا كَبِيْرًا فَخُذْ اَحَدَنَا مَكَانَهٗ ۚاِنَّا نَرٰىكَ مِنَ الْمُحْسِنِيْنَ
qālū yā ayyuhal-‘azīzu inna lahū aban syaikhan kabīran fa khuż aḥadanā makānah(ū), innā narāka minal-muḥsinīn(a).
ते अवदन्, "हे अल-अजीज! तस्य वृद्धः पिता अस्ति, अतः तस्य स्थाने अस्माकं एकं गृहाण, खलु वयं पश्यामः यत् भवान् भद्रं कुर्वतां मध्ये एकः अस्ति।"
قَالُوْٓا ءَاِنَّكَ لَاَنْتَ يُوْسُفُۗ قَالَ اَنَا۠ يُوْسُفُ وَهٰذَآ اَخِيْ قَدْ مَنَّ اللّٰهُ عَلَيْنَاۗ اِنَّهٗ مَنْ يَّتَّقِ وَيَصْبِرْ فَاِنَّ اللّٰهَ لَا يُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ
qālū a'innaka la'anta yūsuf(u), qāla ana yūsufu wa hāżā akhī qad mannallāhu ‘alainā, innahū may yataqqi wa yaṣbir fa innallāha lā yuḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).
ते अवदन्, “किं त्वं तत्त्वतः योसेफः असि?” सः (यूसुफः) उत्तरितवान्, "अहं यूसुफः अस्मि अयं च मम भ्राता। ननु अल्लाहः अस्मान् उपरि स्वस्य अनुग्रहं कृतवान्। ननु यः कोऽपि भक्तः धैर्यवान् च अस्ति, तर्हि खलु अल्लाहः सत्कर्मणां फलं न अपव्ययति।
۞ اِنَّ اللّٰهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالْاِحْسَانِ وَاِيْتَاۤئِ ذِى الْقُرْبٰى وَيَنْهٰى عَنِ الْفَحْشَاۤءِ وَالْمُنْكَرِ وَالْبَغْيِ يَعِظُكُمْ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُوْنَ
innallāha ya'muru bil-‘adli wal-iḥsāni wa ītā'i żil-qurbā wa yanhā ‘anil-faḥsyā'i wal-munkari wal-bagyi ya‘iẓukum la‘allakum tażakkarūn(a).
ननु अल्लाहः (भवतां) न्यायपूर्वकं कार्यं कर्तुं सत्कर्म कर्तुं च आज्ञापयति, बन्धुजनानाम् सहायतां कर्तुं च आज्ञापयति, नीचकर्माणि, दुष्टानि, वैरं च (कर्तुं) निषेधं करोति। सः भवन्तं पाठयति यत् भवन्तः शिक्षितुं शक्नुवन्ति।
اِنَّ اللّٰهَ مَعَ الَّذِيْنَ اتَّقَوْا وَّالَّذِيْنَ هُمْ مُّحْسِنُوْنَ ࣖ ۔
innallāha ma‘al-lażīnattaqau wal-lażīna hum muḥsinūn(a).
ननु अल्लाहः तेषां सह अस्ति ये पुण्यं कुर्वन्ति, ये च भद्रं कुर्वन्ति।
اِنْ اَحْسَنْتُمْ اَحْسَنْتُمْ لِاَنْفُسِكُمْ ۗوَاِنْ اَسَأْتُمْ فَلَهَاۗ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ الْاٰخِرَةِ لِيَسٗۤـُٔوْا وُجُوْهَكُمْ وَلِيَدْخُلُوا الْمَسْجِدَ كَمَا دَخَلُوْهُ اَوَّلَ مَرَّةٍ وَّلِيُتَبِّرُوْا مَا عَلَوْا تَتْبِيْرًا
in aḥsantum aḥsantum li'anfusikum, wa in asa'tum fa lahā, fa iżā jā'a wa‘dul-ākhirati liyasū'ū wujūhakum wa liyadkhulal-masjida kamā dakhalūhu awwala marratiw wa liyutabbirū mā ‘alau tatbīrā(n).
यदि भद्रं कुर्वन्ति तर्हि भवन्तः स्वस्य कृते हितं कुर्वन्ति। यदि च दुष्कृतं कुर्वन्ति तर्हि स्वस्य कृते एव। यदा द्वितीयः दण्डः आगमिष्यति, (वयं भवतः शत्रून् उत्थापयिष्यामः) भवतः मुखस्य अपमानार्थं, ते च प्रथमवारं यथा प्रविष्टवन्तः तथा मस्जिदं (अल-अकसा मस्जिदं) प्रविशन्ति, ते च यत्किमपि शक्नुवन्ति तत् नाशयिष्यन्ति।
اِلَّآ اَنْ يَّشَاۤءَ اللّٰهُ ۖوَاذْكُرْ رَّبَّكَ اِذَا نَسِيْتَ وَقُلْ عَسٰٓى اَنْ يَّهْدِيَنِ رَبِّيْ لِاَقْرَبَ مِنْ هٰذَا رَشَدًا
illā ay yasyā'allāh(u), ważkur rabbaka iżā nasīta wa qul ‘asā ay yahdiyani rabbī li'aqraba min hāżā rasyadā(n).
व्यतिरिक्त (ईश्वर इच्छया) इति। तथा च यदि भवन्तः विस्मरन्ति, वदन्ति च यत् "आशास्ति मम प्रभुः मां मार्गदर्शनं करिष्यति येन अहं अस्मात् अधिकं (सत्यस्य) समीपस्थः भवेयम्" इति भवतः भगवन्तं स्मर्यताम्।
اِنِّيْٓ اَنَا۠ رَبُّكَ فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَۚ اِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى ۗ
innī ana rabbuka fakhla‘ na‘laika innaka bil-wādil-muqaddasi ṭuwā(n).
खलु अहं तव देवः, अतः भवतः शापद्वयं मुञ्चतु। यतः सत्यं त्वं पुण्यद्रोणिकायां तुवा |
قَالَ هُمْ اُولَاۤءِ عَلٰٓى اَثَرِيْ وَعَجِلْتُ اِلَيْكَ رَبِّ لِتَرْضٰى
qāla hum ulā'i ‘alā aṡarī wa ‘ajiltu ilaika rabbi litarḍā.
सः (मोशेः) अवदत्, "ते मां अनुसृत्य गच्छन्ति, अहं च भवतः समीपं त्वरयामि, मम प्रभो, यथा त्वं (मया) प्रसन्नः भविष्यसि।"
لَنْ يَّنَالَ اللّٰهَ لُحُوْمُهَا وَلَا دِمَاۤؤُهَا وَلٰكِنْ يَّنَالُهُ التَّقْوٰى مِنْكُمْۗ كَذٰلِكَ سَخَّرَهَا لَكُمْ لِتُكَبِّرُوا اللّٰهَ عَلٰى مَا هَدٰىكُمْ ۗ وَبَشِّرِ الْمُحْسِنِيْنَ
lay yanālallāha luḥūmuhā wa lā dimā'uhā wa lākiy yanāluhut-taqwā minkum, każālika sakhkharahā lakum litukabbirullāha ‘alā mā hadākum, wa basysyiril-muḥsinīn(a).
मांसं (बलिदानपशुस्य) तस्य रक्तं च कदापि अल्लाहस्य समीपं न प्राप्स्यति, परन्तु यत् तस्य समीपं गच्छति तत् भवतः धर्मपरायणता एव। एवं सः भवतः अधीनं कृतवान् यथा भवन्तः अल्लाहस्य महिमाम् अल्लाहस्य कृते तस्य दत्तस्य मार्गदर्शनस्य कृते कुर्वन्ति। शुभं कुर्वतां च शुभसमाचारं प्रसारयन्तु।
وَالَّذِيْنَ هُمْ لِاَمٰنٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَاعُوْنَ ۙ
wal-lażīna hum li'amānātihim wa ‘ahdihim rā‘ūn(a).
तथा (सत्यं सौभाग्यशाली) यः व्यक्तिः स्वस्य आज्ञापत्रं प्रतिज्ञां च पालयति,
اِنَّا نَطْمَعُ اَنْ يَّغْفِرَ لَنَا رَبُّنَا خَطٰيٰنَآ اَنْ كُنَّآ اَوَّلَ الْمُؤْمِنِيْنَ ۗ ࣖ
innā naṭma‘u ay yagfira lanā rabbunā khaṭāyānā an kunnā awwalal-mu'minīn(a).
ननु वयं तत्त्वतः इच्छामः यत् अस्माकं प्रभुः अस्माकं दोषान् क्षमतु, यतः वयं प्रथमं विश्वासं कृतवन्तः” इति ।
فَتَبَسَّمَ ضَاحِكًا مِّنْ قَوْلِهَا وَقَالَ رَبِّ اَوْزِعْنِيْٓ اَنْ اَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلٰى وَالِدَيَّ وَاَنْ اَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضٰىهُ وَاَدْخِلْنِيْ بِرَحْمَتِكَ فِيْ عِبَادِكَ الصّٰلِحِيْنَ
fatabassama ḍāḥikam min qaulihā wa qāla rabbi auzi‘nī an asykura ni‘matakal-latī an‘amta ‘alayya wa ‘alā wālidayya wa an a‘mala ṣāliḥan tarḍāhu wa adkhilnī biraḥmatika fī ‘ibādikaṣ-ṣāliḥīn(a).
अतः सः (सुलेमानः) स्मितं कृत्वा हसति स्म यतः पिपीलिकाया: वचनं (शृणोत्)। सः च प्रार्थितवान्, "हे भगवन्, भवता मम मातापितृभ्यः च दत्तानां आशीर्वादानां कृते कृतज्ञतां ज्ञापयितुं, भवतः अनुमोदितं सत्कर्म कर्तुं च प्रेरणां प्रयच्छ, भवतः प्रसादेन मां भवतः पुण्यदासानां पङ्क्तौ प्रविशतु।
وَلَمَّا بَلَغَ اَشُدَّهٗ وَاسْتَوٰىٓ اٰتَيْنٰهُ حُكْمًا وَّعِلْمًاۗ وَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ
wa lammā balaga asyuddahū wastawā ātaināhu ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa każālika najzil-muḥsinīn(a).
तस्य (मूसा) परिपक्वतां प्राप्य बुद्धिं सिद्धं कृत्वा वयं तस्मै प्रज्ञां (भविष्यवाणीं) ज्ञानं च प्रदत्तवन्तः। एवं च हितं कुर्वतां पुरस्कृत्य वयं दद्मः।
وَابْتَغِ فِيْمَآ اٰتٰىكَ اللّٰهُ الدَّارَ الْاٰخِرَةَ وَلَا تَنْسَ نَصِيْبَكَ مِنَ الدُّنْيَا وَاَحْسِنْ كَمَآ اَحْسَنَ اللّٰهُ اِلَيْكَ وَلَا تَبْغِ الْفَسَادَ فِى الْاَرْضِ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْمُفْسِدِيْنَ
wabtagi fīmā ātākallāhud-dāral-ākhirata wa lā tansa naṣībaka minad-dun-yā wa aḥsin kama aḥsanallāhu ilaika wa lā tabgil-fasāda fil-arḍ(i), innallāha lā yuḥibbul-mufsidīn(a).
तथा च अल्लाहेन यत् प्रदत्तं तत् परलोकस्य भूमिं (फलं) अन्वेष्टुम्, परन्तु अस्मिन् जगति स्वस्य भागं न विस्मरन्तु तथा च (अन्येभ्यः) भद्रं कुर्वन्तु यथा अल्लाहः भवतः कृते भद्रं कृतवान्, पृथिव्यां क्षतिं न कुर्वन्तु। ननु अल्लाहः क्षतिं कुर्वन्तः जनाः न रोचन्ते।
وَالَّذِيْنَ جَاهَدُوْا فِيْنَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَاۗ وَاِنَّ اللّٰهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِيْنَ ࣖ
wal-lażīna jāhadū fīnā lanahdiyannahum subulanā, wa innallāha lama‘al-muḥsinīn(a).
ये च अस्मान् (अनुमोदनं) प्रयतन्ते, तेषां मार्गं दर्शयिष्यामः। ननु च अल्लाहः तेषां सह अस्ति ये भद्रं कुर्वन्ति।
هُدًى وَّرَحْمَةً لِّلْمُحْسِنِيْنَۙ
hudaw wa raḥmatal lil-muḥsinīn(a).
यथा मार्गदर्शनं अनुग्रहं च शुभकर्तृणां कृते,
۞ وَمَنْ يُّسْلِمْ وَجْهَهٗٓ اِلَى اللّٰهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقٰىۗ وَاِلَى اللّٰهِ عَاقِبَةُ الْاُمُوْرِ
wa may yuslim wajhahū ilallāhi wa huwa muḥsinun faqadistamsaka bil-‘urwatil-wuṡqā, wa ilallāhi ‘āqibatul-umūr(i).
यः च अल्लाहस्य अधीनः भवति, सः भद्रं कुर्वन् व्यक्तिः अस्ति, तदा खलु सः दृढं गुस्सेट् (पाशं) धारितवान् अस्ति। केवलं अल्लाहस्य कृते एव सर्वेषां विषयाणां अन्तः अस्ति।
اِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ
innā każālika najzil-muḥsinīn(a).
ननु भद्रं कर्तृभ्यः एवं पुरस्कृत्य वयं ददामः।
قَدْ صَدَّقْتَ الرُّءْيَا ۚاِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ
qad ṣaddaqtar-ru'yā, innā każālika najzil-muḥsinīn(a).
ननु त्वया तत् स्वप्नं न्याय्यं कृतम्” इति । ननु भद्रं कर्तृभ्यः एवं पुरस्कृत्य वयं ददामः।
كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ
każālika najzil-muḥsinīn(a).
एवं वयं भद्रं कुर्वतां पुरस्कृत्य दद्मः।
اِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ
innā każālika najzil-muḥsinīn(a).
एवं वयं भद्रं कुर्वतां पुरस्कृत्य दद्मः।
اِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ
innā każālika najzil-muḥsinīn(a).
एवं वयं भद्रं कुर्वतां पुरस्कृत्य दद्मः।